Help! De dokter is ziek

Image by Bibliotheek Kortrijk via Flickr

Ik kreeg een lakoniek briefje, met de vermelding dat de dokter geen consultaties meer kan doen, wegens ziekte...
Ik heb meteen Lea opgebeld, om haar de droeve mare te doen... Haar facteur komt later dan de mijne. Onafgezien van de konsekwenties voor mij als patiënt (ik moet nu een andere dokter zoeken), treft mij dat meer dan ik zelf verwachtte... In de loop van die vele jaren als patiënt is die dokter eigenlijk wel meer geworden dan gewoonweg dokter, het is een soort vriend, zo iemand waar je dingen aan vertelt die je alleen aan vrienden vertelt. Misschien met een iets ander accentje dan een gewone goede vriend, maar toch een heel stuk boven de dokter-patiënt relatie.

En vannacht lag ik er op te denken dat hij nu ook door de stadia van ziek zijn moet worstelen. Want dat is wel één van de dingen waarin ik dan specialist geworden ben, ervaringsdeskundige zo je wilt. Ziek zijn is immers zoveel meer dan ... ziek zijn. Ik bedoel, bij langdurige en/of chronische ziekte, komt er wel meer kijken dan gewoon ziek zijn.
Als je de griep hebt, dan ben je ziek, je voelt je ellendig, je kunt het tijdelijk niet meer aan, en gaat er letterlijk bij liggen. Dat is ziek zijn: je geest wordt volkomen ondergeschikt aan je lichamelijke ellende. Je hebt er niets meer aan te willen, je bent veel te ziek om je te verzetten. Je hebt het niet meer in handen, de ziekte regeert.

De meeste mensen vergeten dat, maar een langdurige en/of chronische ziekte begint ook zo! Je gaat eerst door het stadium van ellende heen. Of je wilt of niet, de ziekte blokkeert al je willen, al je kunnen.

Maar waar bij een griep, na die fase, de fase van herstel komt, met de geest die het roer weer in handen neemt, met het gevoel dat je weer een en ander kunt, is dat niet zo bij langdurige ziekten...daar blijft die onmacht, daar blijft dat niet-kunnen. Het beeld is misschien na verloop van tijd niet meer zo zwart/wit, maar het is het lichaam die de baas is, het lichaam dat -als het er op aan komt- regeert.

Dat is een harde en moeilijke periode! Ik grijp weer naar het beeld van de griep, iedereen kent dat verschijnsel wel van echt ziek zijn, geslagen zijn, niet kunnen...stel je voor dat dit week na week, maand na maand zo blijft. Dat geeft je een beeld van chronisch ziek zijn. Om het in één woord te zeggen: ONMACHT (in koeien van letters!) en je ongelukkig voelen omdat je jezelf niet meer in handen hebt, het is je lijf die jou in handen heeft.

Die periode duurt tot je op een bepaald moment de ziekte leert te aanvaarden. Niet berusten, want dan ben je verkeerd bezig! dan ben je aan het afglijden. En als dat aanvaarden al niet makkelijk is, het niet berusten is het ook niet! Het aanvaarden is eingelijk beseffen wat je wel en niet meer kunt, en daarbinnen leren leven. Dat wil zeggen dat je weliswaar een veel kleiner domein hebt, maar binnen die nieuwe grenzen kun je weer zelf functioneren. Zelf! Bij berusten in tegendeel, aanvaard je dat je niet meer kunt functioneren, en dat is dus heel wat anders, en helemaal uit den boze!
Je moet dus groeien naar een nieuw bewustzijn van je kunnen. Dit is positief benaderen van de werkelijkheid. Je kijkt veel minder (zo min mogelijk) naar wat je niet kunt, je kijkt integendeel naar wat je wel kunt, en dat doe je dan ook. Je gaat zelfs nu en dan bewust verder dan je echte kunnen, omdat je het plezier van het bezig zijn, gaat afwegen op de pijn, en bewust kiest voor wat meer pijn, omdat je dat plezier hoger inschat. Dat is de manier waarop ik naar rommelmarkten ga, ik weet dat het pijn zal doen, pijn doet, maar het plezier van te markten en mensen te ontmoetenen te keuvelen, zijn voor mij belangrijker dan die pijn, dus neem ik die pijn er maar bij. Je kunt dit uiteraard niet te ver uitrekken, want het is ook niet de bedoeling dat je weer terugkeert naar een situatie waarin de pijn overheersend wordt, en je dus weer de heerschappij aan je lichaam moet laten.
De laatste stap die ik nu heb bereikt (misschien komen er nog?), is het vaststellen van het feit dat de ziekte neveneffecten heeft. Bij mij is het sparen van belastende inspanningen de oorzaak van het feit dat je vastroest, je immobiliteit maakt je letterlijk stram en stijf, en bewegen veroorzaakt een pijn bovenop de pijn van mijn ziekte. Dat was voor mij het moment waarop ik bewust heb gezocht naar oefeningen in bewegen, oefeningen die niet alleen tot gevolg hebben dat ik mijn stramheid en stijfheid loswerk, maar die bovendien weer helpen om de grenzen van mijn ziekte een beetje op te schuiven! Met andere woorden, door het bestrijden van neveneffecten, heb ik ook winst op de ziekte zelf! Ik verbeterde mijn houding en werk dagelijks mijn ledematen en lijf los. Stel je daar geen grote zware oefeningen bij voor, want dat kan ik niet, dan zou ik weer te ver gaan, en zou de pijn mij weer blokkeren en mijn lijf weer de geest gaan overheersen. Nee, lichte dingen, armen zwaaien en dergelijke en vooral oefenen op een goede houding, omdat een goede houding minder belastend is dan een slechte... (Gek genoeg is het zo dat je bij erge pijn veelal ineenkruipt in een slechte houding, omdat die op dat moment je schijnbaar soelaas biedt, maar op termijn nefast is!)

Ziek zijn is, als ik het zo bekijk, een hele wetenschap!
Het is een kunst zó ziek te zijn, dat de ziekte je niet overheerst, maar dat jij heerst over de ziekte, met inachtneming van je -nieuwe- begrenzingen.

Bij mij heeft dit een hele tijd geduurd... Ik hoop dat dit artikeltje misschien hier of daar iemand zal helpen om vlugger door die diverse stadia heen te gaan, en vlugger te komen tot een aanvaarden van de grenzen, en een leven binnen de nieuwe grenzen.

Het middel bij uitstek is niet te veel bezig te zijn met de ziekte! Denk en doe van alles, als het maar in staat is je bij de ziektedoem vandaan te houden! Want je overgeven aan de ziekte, zitten denken aan je ziekte, aan je pijn, aan je ellende, dat is het slechtste wat je kunt doen! Je moet alles op alles zetten om op andere dingen te denken, weg van de ziekte. Of het nu een mooie film is, een goed boek of een hobby, dat speelt geen rol, zolang het je maar weghoudt van die doem van het ziek zijn.

Dat is ook de reden waarom ik het hebben van een hobby zo noodzakelijk vind ! Om het even wat dat ook mag zijn!

... om terug bij mijn dokter te belanden, weetje, beste vriend dokter, jullie zijn heel bekwaam in het pijn verhelpen, in het genezen van het lijf, maar begot, veel hulp bij het verwerken, het doorstaan, het overwinnen...dat geven jullie niet. Dat ligt misschien minder aan u, dan wel aan ons systeem van denken van benaderen van het idee ziekte... In onze maatschappij is het alleen de bedoeling de mens zo spoedig mogelijk weer aan het werk te krijgen, en voor chronische zieken is er eigenlijk geen plaats voorzien, dus is er ook geen tijd om hen - daarin, in dat chronisch ziek zijn, te helpen...

tot de volgende ?

Wat zeg je ?

Image by Elsie esq. via Flickr

Vandaag las ik in "De laatste met het Nieuws", dat je van pijnstillers doof wordt. Voila, daarom staat dus mijn TV altijd te luid volgens Bart... Ik hoor dat ding niet meer door het langdurig verblijf van pijnstillers in mijn buis van eustachius... (Of hoe heet dat ding ook weer ?)
Mijn haar valt uit door de pillen voor mijn hoge bloeddruk, en die hoge bloeddruk komt op zijn beurt van... Maar je kent het wel, aan ieder medicament die je mee brengt van de apotheek, hangt een ellenlange beschrijving van al de bijwerkingen die je kunt krijgen.
Ik lees die nooit !
Als ik het toch doe, dan wordt ik al ziek van het lezen alleen.
Ik ben zeker, moest ik alle bijwerkingen van alle pillen die ik neem, beginnen opsommen, dat ik meteen een blog heb met rekordlengte van onbegrijpelijke woorden.
Bovendien zijn die bijsluiters helemaal niet gemaakt om te lezen. Dat blijkt duidelijk uit de grootte van de letters die ze gebruiken. Wil je het toch lezen, dan moet je een heel sterk vergrootglas hebben, want je ogen zijn al lang dat niet meer, als gevolg van het nemen van huppeldepuppillen, en van het veelvuldig worstelen met ultrakleine lettertekens op bijsluiters.
Misschien zou ik op die bijsluiters ook kunnen lezen waarom ik zo'n verschrikkelijke jeuk heb aan mijn enkels, maar wellicht staat daar dan weer bij dat je dit kunt oplossen met het nemen van hoeperdepoeppillen of met appeldeflapzalf. (Op de bijsluiters van hoeperdepoeppillen en van appeldeflapzalf staat dan wel weer waar je daar jeuk van krijgt, maar dat is dan weer op te lossen met...tarararararara....

Van medicamenten verwacht een mens genezing of toch minstens soelaas. Zonder al die bijwerkingen. Maar ja, onze medicamenten zijn als onze milieuzorg... plaatselijke hulp, met verwoesting van de omliggende gebieden. Misschien komt dat omdat wij ook daar weer slimmer willen zijn dan de natuur. In wilg zit salicylzuur, een natuurlijke pijnstiller, maar de mens haalt daar zijn pijnstiller niet, neen, hij heeft dat salicylzuur onder het ontleedmes gelegd, de scheikundige samenstelling er van ontdekt, en maakt nu zelf een scheikundig equivalent van een natuurlijk middel. Op basis van dit gegeven is men verder gaan zoeken en tasten, en heeft van heel wat middelen "ontdekt" wat de werkelijk werkzame bestanddelen zijn van een natuurlijk middel... en men maakt dus niet meer de plant na, maar alleen het werkzame bestanddeel. Zonder zich af te vragen of die rest toevallig niet datgene is wat ergens het evenwicht weer moet herstellen na de bestrijding van de kwaal... En men is nog verder gegaan! Eens men ontdekte dat men met scheikundige middelen de ziekten kon bestrijden, is men gaan zoeken of men met allerlei mengseltjes van allerlei stoffen niet toevallig een medicament ontdekte... Ja dus, weliswaar met steeds meer en steeds zwaardere nevenverschijnselen, maar daar kun je weer leuke mengseltjes op uit proberen...
Ik weet, het klinkt héél negatief, maar in al die negativiteit, in al dat overdrijven, zit een kern van bikkelharde spijtige waarheid...
Als ik een ietwat manklopende vergelijking kan en mag maken, veel van die medicamenten zijn in feite een soort prothesen... dat werkt wel niet zoals het hoort, maar het ziet er toch aardig uit.

De laatste tijd gaan we nog een stapje verder, en zijn we begonnen met het prutsen aan het leven zelf... We weten er nog niet echt veel van, maar we foefelen toch al heel aardig. Het doet mij denken aan een kleine jongen die wel een prentje heeft van een mooie tractor, hij heeft ook honderden stukken meccano en vijsjes en moertjes, maar het is slechts toeval als hij er in lukt iets te maken wat op die tractor van zijn dromen lijkt... en zelfs al lijkt het er op, het is toch niet een tractor...

En wij, zieken, ondergaan.
Lijdzaam en vol verwachting op heil.
djudedju, heb ik al gezegd dat ik doof wordt? dat ik mijn haar verlies ? dat... dat...

En toch... De mens is er al knoeiend in geslaagd het leven te verlengen, de kwaliteit van het leven, desondanks te verbeteren... en de pijn onderdrukken ze echt behoorlijk. Ook al zijn er bijverschijnselen die we niet echt willen. Dat tractorke, dat is wel nog niet echt een tractor, maar het rijdt toch !

tot de volgende ?

overslapen...

Image by Palagret via Flickr

Sinds enige tijd hebben mijn kleindochters de beslissing genomen om "zelf op te staan", als mama is gaan werken. Tot vandaag werkte dit perfect...
Hedenmorgen kreeg ik een vertwijfeld telefoontje van Gwendolyn...Opa, ik heb mij overslapen... Wat doet een mens dan? Juist ja, Maak je vlug klaar en opa zal je voeren. Ze zou wel te laat zijn, maar beter te laat dan niet hé...
Ik weet die school zijn, dus rij ik naar de ingang... Blijkt dan dat ze eigenlijk aan de andere kant binnengaan (Wat is er toch met die scholen de dag van vandaag? In St Lucas stond ik ook al aan de verkeerde ingang... Ze veranderen de voordeur van straat zonder mijn toelating!) Nu ja, dat stukje kon ze wel lopen, want het is een eenrichtingsbaan...
Ik heb nu een mailtje gestuurd aan de directeur om de zaak ook nog eens uit te leggen...
en zo begin ik ook een beetje laat aan mijn blog hé... Maar de reden ken je nu...

Deze namiddag is het Crea, en als ik het goed heb begrepen, komt er misschien wel een of meer nieuwe leden... We groeien!!!

Anny zegt me zojuist: "Hé, je hebt de auto binnen gezet, je moet deze namiddag nog wel naar de crea hé!!!" "Weet ik, maar ik kruip liever in een warme auto dan in een diepvries..." Anny lachte eens, want het is weer aan 't vriezen op 9 maart !!! Gisteren heeft het heel de namiddag gesneeuwd. Gelukkig bleef het niet of maar een heel korte tijd liggen. Die opwarming voelt verdomd koud aan hé?

Donderdag is er dan ook vergadering van de Crea Midden Vlaanderen te Oudenaarde, waar we weer wat beslissingen gaan nemen voor de verdere uitbouw en werking. Ik moet er mijn bloempotjes mee naar toe nemen... kwestie van een nieuwe techniek te leren aan de andere werkers. Zij brengen dan ook wel een en ander mee, en ook zij leggen de werkwijze uit. Binnen kort gaan we dan echte werksessies organiseren om de groepleiders (klinkt goed hé) ook weer technieken aan te leren. En zo verspreiden we onze "wijsheid" over den lande... (klinkt weer goed hé?)

Ik zou eigenlijk veel beter alles in het vrouwelijk zetten, want ik lijk de enige man te zijn die het op zich heeft genomen om hobby aan te leren aan de zieken... Hé, mannen, waar blijven jullie ???? Want de eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat ik soms totaal uitgeteld ben! Als de dames daar bezig zijn over een nieuwe haaktechniek of breiversie, dan zit ik daar voor spek en bonen bij... (en ik heb eerlijk geen goesting nu te leren haken of breien...) Maar ergens ben ik toch geraakt, want ik ga nu toch ook in de garen en draad terecht komen, eens ik aan de lucet, bandweven en dergelijke bezig ben... En weet je, ik weet niet goed hoe ik het kan vertalen naar vandaag de dag, maar heel wat van die echte volkskunst uit een ver verleden, bijt me om het ook te doen... Ik zag, ondertussen al weer heel wat jaartjes geleden, eens in Nederland dametjes lopen in die prachtige klederdracht (Wellicht zullen het dames geweest zijn van een of ander heel streng Christelijk geloof), maar ik heb ze heel goed bestudeerd ! Ze hadden een soort kleine hoedjes op, en op die hoedjes stonden zeer mooie en kleurige dessins... Ik heb het van dicht bekeken, en volgens mij zijn die kleurtjes er met een soort textiel verf, dik op getoetst, zodat het bijna kleurige pareltjes lijken, maar niet zijn... Heel mooi ! allemaal puntjes, bolletjes bijna, kleurig in bloemige patronen... Het lijkt me niet echt moeilijk, maar ik weet begot niet op wat ik dat zou kunnen toepassen! Je zou het heel makkelijk op een bloesje kunnen doen, maar ik vrees dat door het feit dat het opliggende bolletjes zijn, de was- en strijk-baarheid van het bloesje meteen weg is. Bij een hoedje heb je dat niet, dat wordt niet rap vuil, en hoeft dus niet alle vijf voeten gewassen te worden... Misschien op een jasje ???

Ik denk ook aan het schilderen met sjablonen... Je kunt van oude stoelen heel mooie en fris ogende stoelen maken, of ze gebruiken als étagère om er een mooie bloempot op te zetten. Maar ik moet eerst weten of iedereen zo'n oude stoelen heeft, en welk model het is, want je moet uiteraard de sjablonen aanpassen aan het model. Misschien kunnen we beter beginnen met het ontwerpen van de sjablonen... Dat is ook al een leuk werkje, en voor iedereen bruikbaar.

Je ziet, die crea wordt bijna een obsessie. Als ik nu rondloop op de rommelmarkt, dan bekijk ik de dingen van uit het oog van "wat kan ik daar mee doen?"... Dat is een heel andere manier van rommelmarkten dan vroeger ! Ook zit ik weer in de boeken te neuzen, maar nu in het licht van de crea...Boekjes over "doe het zelf" en "hobby's", maar ook boeken met mooie bruikbare tekeningen voor pyrografie en dergelijke. Op internet idem dito. Ik zit nu, maar dat gaat verder dan de crea, weer verlekkerd te neuzen op sites over schilderen... Nu mijn houding verbetert, kan ik misschien weer denken aan olieverfschilderijen...de goesting daartoe is nooit weg geweest, maar ik kon het fysiek niet meer aan, ik denk, ik hoop dat het nu misschien weer zou kunnen, mits in acht neming van enkele zaken, zoals regelmatig kunnen leunen, dus met een tafelezel, en niet met een gewone vrijstaande schildersezel... Dat ik op die sites zit te kijken heeft heel veel van doen met het feit dat ik af wil van het pietepeuterig werk, want daar moet je heel lang, heel secuur en met vaste hand werken, en kun je niet anders dan "gespannen" zitten, en dat kan ik dus zeker niet meer aan. Ik wil meer gaan werken à la impressionisme, expressionisme, waar je minder de werkelijke gedetailleerde lijn weergeeft, dan wel de impressie ...

Bovendien stel ik vast dat men nu technisch anders werkt dan wat ik vroeger leerde... Dat is ook verrijkend... maar het moge je duidelijk zijn, ik predik niet alleen het bezig zijn, ik pas het ook zelf toe!

Het is lichamelijk, maar ook geestelijk gezond!

tot de volgende ?

1493° blog

Image by Chaval Brasil via Flickr

Bij het opstarten zag ik dat cijfertje staan... Eigenlijk zou ik moeten wachten tot de 1500° blog, maar ik moet toegeven dat ik niet altijd aandacht heb voor die kleine vermelding... dus waarom niet de 1493° blog gevierd ? Ik heb het eens nagerekend, dat is meer dan 4 jaar dat ik jullie ambeteer met mijn schrijfsels... Ben je het nog niet beu ?
Maar weet je, ik denk dat het voor mij veel meer is dan zo maar wat schrijvelen... het is wellicht een therapie. In de psydinges houden ze praatsessies, waarbij gebleken is dat "van je af praten" wel degelijk je psychè weer wat gezonder maakt. Ik ben niet zo een prater, toch niet in de zin van mezelf bloot te geven, mijn diepste gedachten te spuien...Maar al schrijven gaat dat me wel af. Ik kan daar wat rustiger over nadenken, en net zoveel bloot geven als ik wenselijk acht, of liever net zoveel achter houden als wenselijk... Maar ondertussen laat ik het dus wel opborrelen, en volgens mij zit daar net de therapie...
Dus, als mijn rug beter is (of liever dat ik mijn leed beter draag), komt dus wellicht niet alleen door mijn turnoefeningen, maar wellicht ook door het spuwen van mijn gal in je geprefereerde blog. (Nu ja geprefereerd?)

Maar wellicht is dat dus mede de reden dat ik kan blijven bloggen, als een blogwaterval. In werkelijkheid laat ik dus mijn gedachten in vrije loop gaan, met hier en daar een beetje zelfcensuur, zelfcensuur die mogelijk is door het feit dat er tussen het typen en het denken een ruime marge zit (Ik ben niet zo'n sneltyper, en typ met twee vingers en één duim...)

Maar ik kan het je aanraden, het is echt een manier om je geest te zuiveren. Kijk, ik kan niet makkelijk mijn verdriet verbaal uiten over het afsterven van mijn oudste zoon, ik heb dan last van een krop in de keel, en nu ja, ik kan er gewoon slecht over klappen...Maar via het schrijven kan ik dat wel, kan ik makkelijker mijn woorden kiezen, makkelijker echt omschrijven wat ik voel, of kan ik het net zo doen, dat ik de scherpe kantjes niet bloot geef, al naar gelang mijn stemming van dat moment.

Ook pijn beschrijven is niet zo makkelijk, maar weer, via mijn blog gaat dat veel beter, net door dat afgeremd zijn door mijn typsnelheid, krijg ik de kans de woorden beter te wikken en te wegen... Het is dus niet alleen een therapie, nee, het is ook een taalbad, waarbij ik met mijn geliefde taal kan spelen, kan jongleren, ja kan prutsen om zelf woorden aaneen te frutselen, die naar mijn gevoel preciezer zijn, leuker zijn, dieper snijden of wat dan ook.

Schrijvelen is daarvan een voorbeeld, het is voor mij een woord die beter omschrijft wat ik aan het doen ben, dan gewoon schrijven, het is wat rustiger, wat trager, wat dieper. Soms maak ik ook gewoon woorden omdat ze leuk klinkend zeggen wat ik zeggen wil. Leen ik ook woorden uit het dialect (niet altijd mijn dialect) of uit vreemde talen.

Kortom, ik doe het graag, het helpt me niet alleen, het is soms ook een spel.

Ik had nooit gedacht dat ik ooit zo'n kleine 1500 keer zou bloggen...Maar het is naast al dat andere ook een verslaving geworden. Ik kan het vergelijken met joggen. Iemand die regelmatig gaat joggen weet waarover ik praat. Als je loopt, dan ga je op een bepaald moment een stukje over een soort pijngrens, op dat moment komen de endorfines vrij, en die bezorgen je een euforisch gevoel, en die euforie dat is verslavend... Bloggen heeft ook zo'n effect. Wellicht niet via endorfines en co, maar gewoon omdat het goed voelt je eens te laten gaan. En wat goed voelt, dat is verslavend.

Ik kijk ook iedere dag weer hoeveel mensen mijn blog gelezen hebben. Dat zijn er maar een handvol, plus de toevallige bezoekers, waarvan er sommige blijven komen. Sommigen komen maar zowat eens in de week, en lezen dan een hele week bijeen... Maar het leukst vind ik het feit dat daar soms mensen bijzitten, die uit verre landen komen, andere talen op hun pc hebben zitten, en dus mijn blog lezen via een vertaalprogramma. Soms krijg je ook heel gekke dingen ! Ooit schreef ik een ironisch stukje over blauwe pompoenzaadjes die zouden werken als de Viagrapilletjes... Ik kreeg al twee keer een officiële opmerking van de producent van Viagra over dat artikel ... Blijkbaar gaat ironie verloren in de gekunsteldheid van die automatische vertaling... Of hebben fabrikanten geen gevoel voor ironie?
Je ziet, bloggen is niet alleen fijn om te doen, het is ook fijn om het op te volgen. Je kunt bijvoorbeeld in die statistieken ook lezen en zien welk onderwerp er het meest de aandacht trok. Zo kreeg ik eens op één dag meer dan 60 lezers, gewoon omdat ik op de actualiteit appeleerde met een artikel over sudoku en een prof die een formule zou hebben gemaakt om de puzzel zo maar op te lossen. Gek, want wat is er nog leuk aan een puzzel die je zo maar kunt oplossen????

Héhé... Kijk eens wat een spraakwoordenval voor een blogje met nummer 1493...

Heb je al eens buiten gekeken? Is bij jullie de lucht ook net gatenkaas ? Het is helemaal bewolkt, maar met massa's wolken en wolkjes, waartussen dan plots blauwe gaten piepen. En koud ! Mijn visvijver is weer grotendeels met ijs bedekt, alleen waar de luchtpomp blaast is het nog open water. Het blijft koud. Weet je nog? Vorig jaar was het ook zo lang winter, en dan kregen we een pracht van een zomer! Misschien lukt dit weer eens?

tot de volgende ?

Aolsjt

Image by BrittneyBush via Flickr

Vandaag was het rommelmarkt in de Florahallen te Aalst. Eigenlijk had de naam ons ongerust moeten maken, maar ja, hoe is een mens hé...Flora dat zijn bloemetjes, en bloemen zijn leuk, dus... Nee!!! Flora duidt er op dat het hallen zijn die oorspronkelijk gebouwd werden als bloemenveiling. Frigokoud dus ! En het is vandaag koud, dus was de bloemenzaal extra koud... Eén voordeel, je moet je voeten niet eens de een voor de ander zetten, je davert gewoon vooruit.
Anders was het wel een mooie rommelmarkt, met heel veel mooi antiek tussen, echt leuk om eens te bekijken. Al daveren.

Ik heb ook de genoegens van de GPS leren kennen... Op de terugweg heb ik zelf de baan uitgestippeld, dat was geen snelweg, maar meer dan 20 km korter... Nu ja, ik heb indertijd als optie gekozen voor de gemakkelijkste weg, en dat doet die madam van de GPS dus, ook al is dat een hele omweg... Ik denk dat ik de instellingen eens ga moeten bijstellen...

Ik heb ook gepoogd Aolssters te begrijpen, en vier ieren zal wel vier uur zijn, maar voor de rest is het voor mij grotendeels latijn. Nu ja, van latijn weet ik nog een en ander, van dat Aolsjters daarentegen...

Thuisgekomen heb ik eerst een grote kop warme soep genut, om ook mijn binnenkant weer op temperatuur te krijgen. De buitenkant was al ok door de autoverwarming, maar dju jongens, 't was daar kaa !

Gisteren bij tanteke vastgesteld dat het weer niet te doen was om er een gesprek mee te voeren. Nu waren de taxi's veel te duur geworden. Wanneer het mensje ooit nog een taxi heeft genomen is een open vraag, maar blijkbaar waren ze toen dus al vee te duur... We hebben ook gekeken naar Julien... Je herinnert je misschien dat ik je vertelde van dat dametje dat nu 103 (of is het ondertussen 104?) is? Welnu, vroeger kwamen iedere dag haar twee zonen langs. Maar enkele maanden terug is die ene zoon getroffen geweest door een beroerte, en zat hij ook in de home, bij zijn moeder... Gisteren viel het ons weer eens op hoe hij (Julien dus) achteruit gaat ! Nog een walmpke en het is exit Julien... Hij gaat wellicht nog voor zijn moeder piepedada zijn ! Het is verschrikkelijk om iemand in zo'n ijltempo te zien aftakelen ! En de andere broer, Hubert, is daar alle dagen, moet nu eerst zijn moeder naar het cafetaria brengen, haar dan een keer of tien zeggen dat hij Julien nog moet halen (soms roept ze dan nog waar hij nu weer zit), en dan komt hij met een wankele Julien aan tafel zitten... Denkt dan plots aan het feit dat hij sigaretten gekocht heeft voor een andere patiënt, en gaat die afleveren... Ik heb bewondering voor de inzet van die mens! Dagdagelijks is hij daar, en is bezig met zijn twee oudjes (Julien is jonger dan hij is!)

Weet je, eigenlijk zouden we allemaal nu en dan eens naar een home moeten gaan, en de sfeer van stillekes uitdoven opsnuiven... Het doet je nadenken.

Gisteren zijn we dus kaas gaan eten... Toen wij daar toekwamen, wie kwam er daar buiten??? Met zijn breedste Colgateglimlach ? De Croo, de belangrijkste burger van het land (vind hij zelf toch)... Nog in de mood van de vele supporters kwam hij met zijn hand uitgestoken naar ons, orerend dat hij daar nog school had gelopen... (De school heeft er gelukkig geen schade van gekend)... Wij hebben hem daar properkes, met zijn uitgestoken handje laten staan blinken... Zijn glimlach was meteen afgewassen... Kijk, dat deed mij deugd zie, eens zijn col een paar centimeter nauwer aantrekken...

Och, ik weet het wel, ik zou me niet moeten kwaad maken, maar ik heb het al niet op politiekers, maar op den dienen zeker niet! En ken jij nog veel van zijn voorgangers die zichzelf de belangrijkste burger van het land noemden??? Ikke niet, geen een... Wellicht moet hij zijn hemd niet eens open doen om hem aan te trekken, zijn nek is wellicht dikker dan zijn kop.

Ik ga stoppen, ik krijg precies een slechte smaak in mijn mond...

tot de volgende ?

zwateldag

Image by pieter.morlion via Flickr

Vandaag was het weer sjacherbeurs te Gent, en ook dag van de Kringloopwinkels, op de zelfde plaats: Flanders Expo... Druk, druk, druk...
Toch nog een babbel gedaan met kozijn Marc Pauwels. Hij beloofde deze zomer eens langs te komen. Wij zijn dus in blijde verwachting...

Deze namiddag naar tanteke, en vanavond gaan we kaas en wijnavond gaan doen in de school van Els. Drukke dagen! G'hebt er geen gedacht van !

Deze week is anders maar somber voorbijgegaan! Nu heeft Nederland ook zijn Blok, al hebben ze het daar meteen al een andere naam gegeven. Maar het is een beangstigend verschijnsel dat er zo'n sterke zwenking wordt gemaakt naar rechts!
Ik kan me niet ontdoen van de indruk dat Willem Vermandere de nagel op de kop klopt met zijn liedje "Bange Blanke Man"... Ik heb ook het gevoel dat het een vaag gevoel van schrik is, dat mensen doet kiezen voor een partij die "zekerheid" belooft, weliswaar, als je hun zekerheid wilt doorvoeren opteer je pas voor geweld!

En de mensen zijn niet gerust... Nu weer een madammeke doodgeschoten in Ukkel, en de daders zijn weer, aan de naam te horen, van een vreemde origine. Meteen klinkt dan weer de angst op, en de wrevel tegen al wat vreemd is...
Zijn die mensen slechter dan wij, inboorlingen? Ik geloof het niet, maar het is wel zo, dat dergelijk geweld het meest beoefend wordt door laag geschoolden, mensen die zich niet kunnen waarmaken in de maatschappij...en die maatschappij, dat zijn wij! Dus vreemdelingen plegen meer geweld omdat zij laaggeschoold en kansloos zijn, daardoor staan wij huiverig tegenover de vreemdelingen, nemen ze niet zo vlug in dienst als een man/vrouw met een Belgische naam, dus blijven ze kansloos en blijven ze in die groep zitten... Het is een vicieuze cirkel... We zullen pas tot een oplossing komen, als wij zo moedig zijn onze vooringenomendheid aan de kant te zwieren, en speciale inspanningen doen om ook in die groep de scholing te verbeteren. (Ze vertrekken veelal met een achterstand, daar ze de taal niet spreken... Er is dus wel iets te zeggen voor het voorstel dat ze de taal moeten spreken! (dus leren!))

Maar makkelijk is het niet, en de mindere economische toestand maakt het niet makkelijker, en jaagt de fobie nog de hoogte in!

Vannacht kwam ik van het toilet, en stond even stil in de slaapkamer, om mijn ogen aan te passen aan het duister... en dan pas dacht ik er op, dat er geen hond meer in de weg kan liggen... Weet je, nu en dan mis ik die beesten!, en toen ik het vertelde aan Anny, zei ze dat zij ook al had staan pieren in de duisternis, voor iets wat er niet meer is... Ik weet pertang nog dat Alzheimer de voornaam Aloïs heeft...djudedju...

Buiten is het goed weer, maar koud! In Gent moesten wij een beetje staan aanschuiven om binnen te kunnen in de rommelmarkt, en het was daar bbbrrrrrkoud...

Ik ga stoppen, ik moet gaan eten !
tot de volgende ?

Lucid Lynx

Image by Kordite via Flickr

ofte Ubuntu 10.4
De huidige Ubuntu is in het lang en het breed vergeleken met Windows 7, en allen komen tot het besluit dat Ubuntu de clash wint...
Nu komt dus binnen een maand ongeveer de versie Lucid Lynx, en ... ken je Apple ? Welnu, de nieuwe Ubuntu ziet er net zo mooi, net zo gelikt uit !!!
Prachtig gewoon!
... en zeggen dat dit alles gratis is, en perfect werkt!
Ik kan het niet genoeg herhalen, wat zit je daar nog te klungelen met die Windows dinges !!!
... en heb je watervrees ? Geen schrik, je kunt heel veilig de stap wagen, laat je Windows staan waar hij staat, en installeer dank zij WUBI naast je Windows nu Ubuntu... en zie en geniet van al dat moois en gratis!

Laatst had Frederik zijn Windows helemaal naar de filistijnen geholpen, op zijn oud en traag computertje... Ik haalde hem over om er maar meteen Ubuntu op te zetten, en zie, er is geen groter voorstander meer te vinden dan onze Fré!!! Zijn bakje lijkt wel herboren, en werkt wel tien keer rapper dan onder dat vermaledijde Windows.

Zijn reactie ? "Alles werkt volmaakt en veel sneller !"
Moet je nog meer weten?
Terwijl ik dit zat te typen, kwam hier plots in de onderste balk van mijn scherm het signaal om een update te installeren... Een zeer belangrijke, want ik moet nadien heropstarten (maar dat stel ik uit tot na het schrijven van deze blog)... Ubuntu werkt heel regelmatig bij, en anders dan in Windows, is dat niet bij-schrijven, maar vervangen! Dat wil dus zeggen dat je niet een loodzwaar en log geheel krijgt (bij Windows blijven al die dingen er al door maar bij en bij komen en wordt het programma alsmaar zwaarder en zwaarder...), nee, bij Ubuntu blijft het geheel een licht en snel en comfortabel ding !

Maar laat ik nu maar stoppen met de propaganda, als je het nu nog niet gelooft, dan kan ik het ook niet helpen hé???

(Dat Fré ook met Ubuntu werkt, dat is pas propaganda, want hij werkt met een computer, zoals de meeste mensen rijden met een auto, contact maken, gas geven, remmen, maar hoe dat werkt ????)

Het lijkt wel hemels weer buiten, zon, lichtblauwe lucht met hier en daar een wolkje, soms zelfs een grijs er tussen. Anny is buiten geweest, en het voelt ook heerlijk aan in het zonnetje! De lente kriebelt !

Stilaan groeit het concept van onze Expositie voor Crea Mater-Welden... Ik nam contact op met Hendrik van Ziekenzorg, en suggereerde om medewerking te krijgen van de Crea-afdelingen van gans Midden Vlaanderen (CM). Dit was meteen in de roos! We zullen dus pogen om naast de Expo van het eigen werk van onze Crea en van de leden van Ziekenzorg Mater en Welden (dus ook wie (nog) geen lid is van Crea), ook nog per Crea Miden Vlaanderen een standje te zetten, zo het idee Crea uitdragend, en ondertussen het enorme gamma van mogelijke hobby's etalerend !!!
Ik heb ook aan Hendrik gevraagd om uit te kijken naar expositiemateriaal, in de zin van panelen en dergelijke. Lukt hij niet, dan neem ik contact met ACW en ACV om te zien of we daar niet kunnen "lenen"...

Je ziet, langzaam komt het geheel van de grond... Het moet lukken! En weet je, mocht je ook interesse hebben om dit eens te zien, dan ben je uiteraard welkom op Mater Kermis, en kun je ons zien in de kerk (za 11 tot en met ma 13 september 2010)... Zie je meteen ook eens een kermis op een kleine maar levende gemeente in de mooie Vlaamse Ardennen. Met tijd en boterhammen laat ik je meer weten van het kermisprogramma!!!

Voila, een licht blogje, zonder zware onderwerpen, maar wel met heerlijk nieuws !

tot de volgende ?
ps: mijn rug is ook al weer veel beter, zoals je ziet, met de dagelijkse turnoefeningen "zet" het zich niet meer vast... Joepie!

stikkapot

Image via Wikipedia

Gisteren heb ik een groot en zwaar werk verricht: één van de grote filters van mijn aquarium uitkuisen en opnieuw installeren, en mijn aquarium meteen eens kuisen...
Gelukkig dat ik een tweede grote filter heb geïnstalleerd (voor ik ziek werd), en dat mijn aquarium op die manier een meer dan gewone filtering kent. Want ik heb veel te veel vissen zitten in mijn bak. Het is weliswaar een grote bak (2 meter lang op 0.7m breed en 0.6m hoog),maar teveel is te veel. (Trop is te veel zei VDB indertijd). Het probleem is, dat ik die beesten niet kan vangen! Ze zijn zeer snel, en in mijn bak staan een heleboel rotsstenen, en zodra de vissen een net zien, zitten ze met zijn allen achter die stenen te wachten tot het net weg is. Dus moet ik wel meer filteren dan normaal!
Maar aan de andere kant, dat er zoveel vis in zit, bewijst dat het water goed is, want anders zouden ze niet kweken als gekken. Ik heb er een paar rovers bij geplaatst, om toch wat van de jongen te zien verdwijnen, en wat meer een evenwichtige bevolking te krijgen, maar de vissen hebben wellicht die rovers omgepraat om over te gaan op een vegetarisch dieet, want ik zie geen vermindering van het aantal jongen, in tegendeel ! Nu is er ook nog een explosie van het aantal Xipho...

Maar het kuisen van zo'n filter is een serieus werk ! Gelukkig moet ik dat maar om het jaar ongeveer bij de grootste filter (die ik gisteren dus reinigde) en zowat om de zeven acht maanden met de andere.

Wat ik gisteren uit die filter haalde, was je reinste modder, goor, slib, of hoe je het ook wilt noemen. Dat slib is in feite een levende massa bacteriën, die in werkelijkheid de echte werking zijn van de filter! Het zijn deze bacteriën die de ongezonde stoffen opvreten en zo het water in een goed staat houden. Het is dus een beetje jammer dat een mens die mooie massa leven en goede werking moet weggooien, maar op een bepaald moment is die massa zo groot en zo dik, dat het water er niet meer doorheen komt; of toch niet meer aan een voldoende snelheid...en dan moet je dus die filter eigenlijk in zijn werking afbreken... Dit is dus in werkelijkheid niet alleen een helse karwei, maar het is ook een slechte zaak voor de gezonde waterhuishouding!

Normaal moet je dan ook die reiniging met de nodige voorzorgsmaatregelen doen, maar door het feit dat ik nog een tweede werkende en levende bio-massa bevattende en werkende filter heb, kan ik die speciale voorzorgen verwaarlozen.

Ik heb dus modder geschept, de houtskool en ander filtermedia uitgesleurd en vervangen, het aquarium gekuist (water afzuigen met zoveel mogelijk van het op de bodem liggende vuil) en de voorruit afgekuist... en dan verrekkend van de pijn in de zetel gevallen...

Ik ben om 8 uur naar mijn bed gegaan, en toen Anny ook boven kwam heb ik haar mijn rug laten inwrijven met tijgerbalsem, die onvolprezen Chinese zalf in die kleine potjes... Vanmorgen voorzichtig uit mijn bed, en behoedzaam mijn turnoefeningen gedaan, en nu zit ik hier weer met pijn... ik zal mijn pijnstillers tijdelijk moeten verhogen... dju.

Maar toch ben ik content, want het gaat nog! Ik kan het nog steeds zelf doen, ik moet nog steeds niet aan de alarmbel gaan staan om Bart of Veerle te vragen dit werk te komen doen... en we kunnen nog steeds genieten van die grote levende TV in huis, het steeds mooie en rustgevende beeld van kleurige vissen. Daar kan geen enkele TV tegen op, en het is stukken mooier dan de mooiste screensaver op je kwampjoeter!

Bovendien is het een mooi meubel, nog gemaakt door Koen, dus een levende herinnering aan onze zoon... (Maandag was het net 9 jaar dat hij is gestorven, zowat om 20.00 uur 's avonds...)

Buiten schijnt de zon, en reeds bloeien de eerste bloemen van mijn witte camelia! Ze staan er wat stillekes, met wat bruin aan de randjes, want het vriest 's nachts nog, maar ze zijn, naast de sneeuwklokjes, de eerste lentebodes...
Ik moet stillekes er op gaan denken mijn visgerei weer in orde te zetten!

tedju, 't is al bijna weer lente ! Bijna snuif ik de geur van fris groen weer op, en ssst...Hoor je de merels fluiten ??? En dat gekke geluid, dat ik in een van mijn vorige blogs beschreef als het gepiep van een slechtgesmeerd kruiwagenwiel, dat is er ok weer! Tiens, een kwampjoeterkennis uit Tongeren liet me weten dat dit het geluid is van eksters, en ja, hier vlakbij in die hoge populieren zijn ze bezig hun nest weer op te lappen... De hemel is blauw met mooie witte wolkjes, de wereld lacht vriendelijk naar me... Zelfs met pijn in de rug is het leven heerlijk om te leven!

tot de volgende ? (Ik ga weer wat van die zalf laten smeren... Suzanne zou weer zeggen dat ik stink naar oude wijven (er zit duidelijk kamfer in die zalf)....)

(op het fotootje: een paar Ameca Splendens, een van de vissoorten die kweken, en kweken, en kweken in mijn aquarium...)

Het blanke ras...

Image by CharlesFred via Flickr

Wij lopen allemaal over van een soort superioriteitsgevoel tegenover de rest van de wereld. Wij zijn immers "de" beschaving... Wij dat is dan het blanke ras, Europa en Noord Amerika om het eens wat eng te omschrijven... Stilaan zijn er die ons aan het bijbenen zijn, maar wij voelen ons nog steeds de leermeesters...
Is dat wel terecht ?
Zijn wij zo beschaafd ?

Om daar een antwoord op te vinden, ga ik terug naar de dageraad van de mensheid.
De mens, zo leren we, is ontstaan in Afrika.
En de oudste mensen leefden als jager-verzamelaar.

We kennen nog dergelijke mensen, in dat oude Afrika: de Hottentotten ofte Bosjesmannen (Als dat niet dezelfden zijn, dan toch zeer sterk gelijkend qua levensstijl. Zelfs nu nog zien we soms documentaires over die mensen die nog leven zoals ze al altijd hebben geleefd, als jager-verzamelaar. Ze leven in een gebied dat je het best kunt omschrijven als een schrale savanne, halfwoestijn, je zelfs woestijn.
Ze gaan op jacht met pijl en boog (zeer vernuftige pijlen !!! moet je eens opzoeken!!!) en zoeken eetbare knollen en planten en vruchten.

Ons lijkt dit een hard en ongemakkelijk leven, maar dat is duidelijk een misverstand! Het is immers zo, dat een jager-verzamelaar gemiddeld 20 % van zijn tijd besteedt aan de jacht en het verzamelen... Dat is heel wat minder dan wij doen! Wij besteden meer dan de helft van onze tijd aan werken voor onze bete brood.
Dus eigenlijk zijn die jagers-verzamelaars niet alleen de mensen die leven op de oorspronkelijke manier, ze leven ook zeer gemakkelijk, zij het soms wat onregelmatig, want soms vinden ze geen eten, soms eten voor een hele week...

Eigenlijk is het dus heel eigenaardig dat er mensen zijn, die deze gemakkelijke manier van leven hebben laten vallen om over te gaan tot een moeilijker en moeizamer manier van leven. Het is dan ook wellicht niet uit eigen keuze geweest !
Wellicht groeide het aantal mensen aan, en als je als jager-verzamelaar wilt leven, dan heb je een enorm terrein nodig, wil je dat terrein niet leeg eten... Dus zullen de sterksten hun gebied hebben behouden, en zullen de minder sterken uitgedreven zijn, naar minder interessante gebieden. Dit is de logica.

Als die zwakkeren uiteindelijk steeds verder en verder weg werden gedreven, kwamen zij uiteindelijk terecht in gebieden waar het bestaan als jager-verzamelaar niet zo makkelijk was, door reden van de natuurlijke omstandigheden en door klimatologische redenen (Eens ze in gebieden werden gedwongen met winters, moest men de winter zien te overbruggen, in een natuur die zeer vijandig was).

Met andere woorden, eigenlijk waren het dus logischerwijze de zwaksten die uit Afrika werden gedreven... We hoeven ons dus alvast op dat stuk helemaal niet superieur te voelen!

Maar dan gebeurde er iets wonderbaarlijks! Het was de natuur met zijn barre en moeilijke omstandigheden die de mens dwong om op een andere manier te gaan leven. (Eens je met de vijand in je rug en de zee voor je neus staat, rest je maar een oplossing, overleven waar je bent, hoe dan ook). Dat was niet zo eenvoudig. Als we kijken naar de eerste graanteelt, dan was dat aan 125%... dat wil zeggen, 100 kilo zaaien om 125 kilo te oogsten...een heel schamele oogst dus, met veel en zwaar werk voor weinig rendabiliteit! Dus was de mensheid gedwongen te zoeken waarom er op bepaalde plaatsen wat meer vrucht was dan op andere, en die omstandigheid na te bootsen over gans het veld. Was het, door het verminderen van het wild, noodzakelijk een andere oplossing te zoeken, en runderen, eenden, ganzen, schapen, geiten, varkens aan huis te houden. Later kwamen daar de ingevoerde kippen bij. Honden en katten kwamen op een totaal andere manier bij de mens terecht, maar werden ook zuiver als nutsdier gehouden (Jacht en vrijwaring van ongedierte)...Er zijn bronnen die er op wijzen dat de fret er eerder was dan de kat (in onze contreien), maar met hetzelfde doel, de jacht en het vernietigen van ratten en muizen die aan de schrale voorraad zaten.

Maar we evolueerden dus van jagers-verzamelaars naar landbouwers-jagers in eerste instantie, en in een tweede stap naar landbouwers-veehouders. Door het klimaat moesten wij ons ook beschermen tegen de kou en de nattigheid, en kwamen niet alleen de kledij (eerst dierenhuiden), maar ook de woonverblijven tot stand, en eens we ons echt vestigden (landbouw!) dan kwamen er al ras vaste wooneenheden, huizen tot stand. Bepaalde planten en dieren leverden ook vezels, en men ontdekte dat die vezels konden geweven worden, en bruikbare stof voor bescherming opleverden.

Uiteindelijk was het dus, door dat we lang geleden verjaagd werden uit ons oorspronkelijk leefgebied, dat we ook gedwongen werden ons leven anders te organiseren, niet meer op de natuurlijke manier, maar op een kunstmatige manier, een manier die alleen kon bereikt worden door het gebruik van de intelligentie. De Hottentotten hebben die intelligentie alleen nodig om te leren jagen en om te leren wat eetbaar is en niet. Daar zit geen dwang tot evolutie in, zo leefden ze vroeger, zo leven ze nog, in perfecte harmonie met de natuur...

Wij, gedwongen tot een bestaan in streken die eigenlijk van nature uit niet geschikt zijn voor bewoning door de mens als biologisch ding, werden gedwongen tot het zoeken van oplossingen.

Wij hebben onze ontwikkeling dus eigenlijk te danken aan het feit dat de anderen sterker waren dan wij, en ons verdreven naar gebieden waar we alleen konden overleven door gebruik te maken van middelen die niet-natuurlijk waren, middelen die we zelf in de hand namen.

Op die manier zijn wij uitgegroeid tot wat we nu zijn... Sukkelaars moest men ons plots planten in de Kalahari waar de Bosjesmannen perfect weten te bestaan...Omdat we ons gevoel voor een natuurlijk bestaan volkomen verloren hebben. We leven immers in een milieu die eigenlijk niet is geschikt voor ons zoogdier - mens.

We zijn voortdurend blijven streven om ons bestaan in deze eigenlijk ons vijandige biosfeer, en zo hebben we een totaal ander manier van leven en van denken opgebouwd. Dat is wat wij nu beschaving noemen... Het weten doorstaan van niet-leefbare omstandigheden. Daaruit is heel onze kultuur, ons weten en ons kunnen gegroeid...uit het te zwak zijn om in ons natuurlijke milieu te kunnen blijven... Nogal een basis om je superieur te voelen hé ????

Maar we zijn veel verder gegaan, we hebben naast de middelen om te kunnen bestaan in dit ons opgedrongen milieu, ook van onze ontwikkelingen gebruik gemaakt om de gebieden die niet genoodzaakt waren al die kunststukjes uit te halen, te veroveren, zeg maar leeg te roven, en zelfs de mensen er uit te ontvoeren om ze bij ons te importeren als slaven... (Allemaal in het kader van "De Beschavers")

Eigenlijk zijn wij, als we het goed bekijken, de "loosers"... en zeker niet das überrasch...

Als wij dan al een verdienste hebben, dan is dat het feit dat onze voorouders een onwaarschijnlijke overlevingsdrang hadden, en dat ze oplossingen hebben gezocht en gevonden, die er van nature uit niet waren of zijn.

Als we nu in de clinch liggen met het milieu, dan is dat in feite geen nieuw gegeven, het was onze manier van overleven. En al wat we nu als milieuactivist zeggen, is een poging om milieu en manier van leven zo goed mogelijk te verzoenen, wat in se al een onnatuurlijk feit is, want wij horen hier niet.

Dus, ons past nederigheid omdat we er niet in slaagden ons natuurlijk leefgebied te behouden, ons past trots omdat we desondanks wisten te overleven, en zelfs dit bestaan tot rijkelijk om te bouwen. Ons past schaamte omdat we dit deden en doen ten koste van onze eigen leefwereld, onze eigen biosfeer... een milieuroof die we nu ook al exporteren...

tot de volgende ?

Het arbeidscontract : al naar gelang...

Image by Frederik De Buck via Flickr

Stel, ik ben metser, en het regent en het waait, en ondanks mijn regenkledij heb ik het koud en vind het niet leuk. Dus ik stap op.
Weet je wat dan de gevolgen zijn? Besef je dat goed?
Je wordt afgedankt, wellicht zelfs wegens zwaarwichtige reden (werkweigering), zodat de kans groot is dat je zelfs geen recht hebt op werkloosheidsvergoeding.

Zondag laatst regende het, het waaide erg, en Tommeke Boonen en andere coryfeeën van de wielrennerij stapten doodleuk af, geen goesting meer, geen weer om in te rijden...

Gevolg?
Niets...

Wielerminnend Vlaanderen zegt zelfs volmondig dat het echt geen weer was om in te koersen. Koersen, dat is hun werk. En afstappen omwille van slecht weer ??? Daar vliegt de "gewone" (?) arbeider voor buiten! Hij kan hoogstens een tijdje schuilen op de momenten dat het te bar wordt, maar naar huis gaan? Alleen als de baas het zegt...

Sport?mannen permitteren zich heel wat, en iedereen vindt dat doodgewoon. Het zijn immers vedetten, en die mogen heel wat meer dan de gewone mens. (Is er dan een ook een soort ongewone mensen?)

Wij vinden die houding terug bij al wie denkt vedette te zijn BV's (Bekende Vlamingen) BN's (Nederlanders) BB's (Brigitte Bardot en Bekende Belgen?) en filmsterren en politiekers die het (wat?) gemaakt hebben... Allemaal permitteren ze zich dingen die wij als nederige mensjes die gewoon ons dagdagelijkse ding doen, ons niet moeten permitteren...
Het gekste is niet dat ze dat doen, maar dat de massa dat aanvaardt, ja zelfs leuk vindt. Al die dingen zijn immers "Nieuws". Als jij je vrouw slaat, dan ben je een heel klein miezerig mannetje, als die filmster dat doet, dan is dat hotnews, en wordt het breed uitgesmeerd in de kranten... Het wordt zelfs een soort voorbeeld voor anderen, maar dat ze het maar niet riskeren, want voor de gewone Jan Modaal is het wél strafbaar.

Ik heb het altijd anders gezien... Ik heb altijd gemeend, dat als je ergens een of meer treden hoger staat op de maatschappelijke ladder, je dan steeds meer en steeds beter je best moest doen, want je hebt er niet alleen verantwoordelijkheid, je hebt er zelfs een voorbeeldfunctie. Want jou status veroorzaakt dat alles sterk uitvergroot wordt. Het meepikken van een balpen van je kantoor is voor de bediende maar een klein zondeke, maar het meepikken van diezelfde balpen door een directeur, is zo goed als een officiële toelating voor alle ondergeschikten om balpennen mee te pikken.

Niet in deze wereld.
Niet in deze wereld waar sensatie, sex (liefst abnormale en buitenechtelijke) zijn het hoofdvoeder voor pers en TV, zijn het geestelijk voedsel waar de huidige mens mee overspoeld wordt.

Je moet tegenwoordig al echt zoeken om nog eens iets te zien of te lezen die je waarden leert, en niet krek het tegenovergestelde!!!
Ik krijg de indruk dat men zijn uiterste best doet om ons allen om te vormen tot een soort moddercatchers, die maar gelukkig zijn als ze in het vuil en de modder kunnen wentelen en spelen. Een varken doet dat nog met een reden (bescherming tegen de felle zon en verwijderen van huidparasieten), de mens doet het omdat goor leuk is.

Mijn blog zal nooit ofte nooit een bestseller worden, want ik breng geen goor, geen sex, geen sensatie. In tegendeel, ik appeleer aan waarden, aan goedheid, aan normen. Daar haal je geen grote lezerscijfers mee. Dan ben je een zaag, een moraalridder, een prediker. En dat is uit de mode. Om in te zijn moet je meehuilen met de massa, moet je sensatie, sex, moord en doodslag dik uitsmeren met veel sensationele foto's.

Och, ik overdrijf, ik ben gelukkig nog niet alleen. Ik zie nog mensen die pogen iets te doen voor hun medemens, voor de armen, de zieken, de ellendigen. Voor de natuur...
Maar voor hen is er geen wereldpers. Voor hen zijn er geen officiële instellingen, geen dik gesponsorde organisaties, geen staatsinstellingen...Nee, zij moeten aankloppen, bij u, bij mij, bij iedereen om de nodige fondsen bijeen te rapen.
Zij zijn heel sympathiek bij iedereen, maar ze echt helpen? Och, als er een speciale uitzending is op TV, waarbij je als milde schenker je naam breed uitgesmeerd krijgt op het scherm... Goed voor het imago, goed voor het product dat je verkoopt, goed om stemmen te winnen.

En toch, toch ben ik er van overtuigd, dat de meeste mensen eigenlijk helemaal niet slecht zijn, dat ze helemaal niet zo onverschillig zijn, dat ze echt wel het goede willen, maar het is veel leuker te kijken naar sensatie en opwinding.

Weet je dat de huidige mens maar zeven uur en twintig minuutjes meer slaapt per nacht? Dat dit aanleiding geeft tot mistevredenheid, tot geheugenverlies, oppervlakkigheid ? Wij moeten hoognodig weer wat vroeger in bed, om weer meer mens te worden... Maar heb je er al eens op gelet hoe we tegenwoordig leven? Beide partners gaan werken. Dus beide partners (in het goede geval) moeten na de dagtaak ook nog het nodige doen in huis, eten maken, bed opmaken, kuisen... en dan vlug nog eens in de luie stoel om TV te kijken. De TV speelt daar gretig op in (kijkcijfers = reclamebudget) en zet de mooiste (?) sexy, sensatie en bloederige films op een laat uur, zodat de kijker pas om 12 uur zijn bed in raakt...
Te weinig slaapt...
Alleen nog oog heeft voor de hevigste vormen van sensatie... De rest haalt hij/zij niet meer met zijn/haar vermoeide hersenen...

Ik ga stoppen, je bent al zo moe...
tot de volgende ?

Geweten

Image by oddsock via Flickr

Image by Wolfgang Staudt via Flickr

Vannacht lag ik weer eens wakker te liggen, en wat doe je dan? Juist, je gedachten laten rondzwerven over alles en nog wat. Hoe kom je dan bij een of ander onderwerp? Da'k het begot niet en weet... Zomaar...
En zo kwam ik ook op "Het Geweten"
een zwaar onderwerp, waar je veel kunt over denken. Eigenlijk dacht ik op dat moment aan onze nieuwste Belgische seriemoordenaar, en zijn geweten, maar daar bleef het niet bij...
In onze (katholieke) schooltijd, leerden wij dat het geweten een altijd tegenwoordig knagend ding was, die zodra wij iets verkeerds deden, bleef knagen en knagen, tot wij ons daarvan verlosten door de biecht en de bijhorende penitentie...
Dus ik gaf een klasgenoot een fikse rammeling, ging biechten, bad mijn 5 onze Vaders en 5 weesgegroetjes en alles was weer OK...
Maar nee, zo werkte het niet, want die klasgenoot vroeg zich niet af of ik dat wel gebiecht had, en of ik wel voldoende penitentie had gedaan...Die hoopte mij dat ooit op een of andere manier terug te lappen. Mijn geweten mocht dan al wat gezuiverd zijn, het zijne broedde nog steeds wraakgevoelens... Logisch, want mijn biecht en bijhorende penitentie gaf hem weinig soelaas.

We zien dit in een groter perspectief, als de moordenaar van een persoon na een straftijd in het gevang, terug op de straat verschijnt: de verwanten van het slachtoffer voelen zich daar helemaal niet gelukkig mee, want zij zijn hun verwant helemaal kwijt, voor altijd en eeuwig, en de moordenaar loopt al weer vrolijk rond...

Het kan best zijn dat die moordenaar echt het gevoel heeft dat hij zijn straf heeft uitgezeten, dat hij nu op een nieuwe lei kan starten, maar de andere partij voelt dat niet zo aan.

Geweten heeft dus op zijn minst al meerdere kanten, het geweten van de dader tegenover het geweten van het slachtoffer...

En laat ons nu zelfs bij de klassieke benadering blijven, en alleen over het geweten van de dader praten... dan nog zien we dingen die we niet echt kunnen vatten, laat staan begrijpen. Neem nu die seriemoordenaar, men toont beelden van hem op feestjes, waar hij lachend en minzaam rondloopt, terwijl we allemaal weten dat hij dan al moorden heeft begaan... En dan denken we: die man heeft geen geweten.

Wellicht heeft hij dat wel, maar ofwel lukt hij er in dat geweten het zwijgen op te leggen, of wel, (waarschijnlijker) is zijn geweten niet wat wij onder geweten verstaan. Ziet hij die moorden niet als verkeerde zaken. Ik denk hier aan de Maffia, waar de boss zo maar andere mensen tot de dood veroordeelt, en ondertussen een heerlijk leven leidt, zelfs met inachtneming van een goed profiel, met het uiterlijk van jovialiteit en zelfs al goede werken doende... Ook dat geweten is niet passend in ons beeld van "Het Geweten"...

Met andere woorden, geweten is een strikt persoonlijke interpretatie van wat je voor jezelf "rechtvaardig" noemt. Als ik een boom van een vent ben, dan vind ik het logisch dat al de kleintjes mij gehoorzamen. Mijn geweten ziet daar geen graten in, dat is gewoon een lichamelijke realiteit, die met mij mee opgegroeid is, en hoe sterker ik was, hoe logischer ik de onderdanigheid van de anderen vind en vond. En het komt geen moment bij mij, als Goliath, op, dat die anderen dat ervaren als onderdrukking, als onrechtvaardig.

Ik denk dat het geweten van een seriemoordenaar eigenlijk op een vergelijkbare manier gedeformeerd is geraakt... Want een gedeelte van ons geweten bestaat goed bekeken uit een schrik voor straf (Godsdienstig bang voor de Goddelijke straf, lijfelijk bang om betrapt te worden en een lijfstraf te krijgen). Als je een moord doet, en die blijft onbestraft, sterker nog, je blijft gewoon volledig buiten schot, dan valt beetje bij beetje dat belangrijke onderdeel van je geweten - schrik voor de straf - weg... en is het steeds makkelijker en makkelijker om je geweten het zwijgen op te leggen.

En zo kwam ik bij de "moderne" opvoeding, waar straffen uit den boze zijn...
Is het dan niet zo, dat je op zijn minst één element van "Het Geweten" al bij voorbaat uitschakelt? Ik ga geen oordeel vormen over die moderne manier van opvoeden, maar ik heb er vragen bij. Laat het dan zo zijn, dat straf niet de juiste manier is om op te voeden, het is wel een element om de overtredingen te vermijden. Het is wel een element om het geweten in een bepaalde richting te dwingen.

Als ik niet de ideale opvoeder ben (en wie is dat wel?), ontneem je me, met het verbieden van straf dan niet op zijn minst van een element om alsnog de fouten te corrigeren, door mij het recht op straffen te ontzeggen?

En een van de alternatieven die mij resten, is het straffen op een "geestelijke" manier, een manier die geen sporen nalaat. Geen uiterlijke sporen, want is het niet zo, dat geestelijke straffen veel diepere littekens slaan dan een pak rammel? Sleep je opgedane complexen niet heel je leven met je mee, terwijl een rammeling na een uurtje verdwenen is ?

Want dat is wat nu veelal aan het gebeuren is! Het ideaal zou inderdaad zijn, dat er geen straffen moeten worden gegeven, maar hoe kun je verwachten dat een generatie die opgegroeid is in een regime van lijfelijke bestraffingen, voor zijn eigen nakomelingen plots een heel ander, een onbekende manier van opvoeden gebruikt ? ... Niet zo simpel, zodat we nu, stilaan de vruchten zien van die "nieuwe" manier van opvoeden, mensen die ofwel gekraakt zijn door geestelijke vernederingen en gecomplexeerd door het leven gaan, of mensen die geen ingebouwde remmen meer hebben, en die het leuk vinden iemand in elkaar te rammen en er met een groepje op te stampen tot het slachtoffer blijft liggen...

Nee, geef mij dan maar weer de dreiging met de hel, en de wetenschap dat ik, als ik iets verkeerd doe, ik een straf krijg... Zo ben ik groot geworden, en als ik al complexen heb, dan komen die niet van die opvoeding, maar veeleer van een latere episode in mijn leven, waar ik plots geestelijk gekraakt werd...een soort pijniging die ik alleen kende uit kleine ervaringen, die niet echt mijn leven beïnvloedden... Zoals "je zingt vals", je alleen wat zanggenot ontzegt in je verdere leven, maar niet veel meer dan dat...

Nee, ik denk, met grote vrees, dat we verkeerd bezig zijn. Dat we misschien nog wel mensen vormen, maar dan mensen zonder of met een heel weinig ontwikkeld geweten. We groeien misschien meer dan vroeger complexloos op, maar dan omdat we geen geweten meer hebben, dan heb je überhaupt ook geen complexen... En dan komen die blanco-mensjes in de grote wereld, waar ze voor iedere misstap geestelijk gestraft worden, afgedankt, werkloos, armoe...

Ik opteer toch voor de manier waarvan we de vruchten kennen, in al hun onvolmaaktheid, maar het zijn vruchten...nu krijgen we mensen die geen vrucht voortbrengen omdat ze geen voedingsbodem hebben...buiten sensaties, sterke emoties en genotzucht zonder meer...

tot de volgende ?

Mooie koers, mooi, jongen, mooi !

Image by jensjeppe via Flickr

Gisterenmiddag, zowat 13.30' uur, zegt Anny plots: " De koers is er al !" Ikke: "Da' kan niet, ze komen hier maar rond 15.30 uur voorbij" (Gezien hoe wij spreken met cijfertjes en afkappingstekens ? Knap he ?)
Maar toch, de moto's van de Broeders van Liefde passeerden reeds, dus wij naar buiten !
En ja hoor ! We hebben gedurende iets meer dan een half uur de koers zien voorbij komen. Niet dat er zoveel renners waren, maar 't waren de rensters, de vraauwen up ne v'lo...en die rijden een stuk trager (Je moet je supporters toch de tijd geven je goe te laten bekijken newaar) en ze hebben nog nooit van een peloton gehoord, ze rijden in groepjes van hooguit twintig mooie deernen in een keer voorbij. (Je moet ze toch goe stuk voor stuk kunnen bekijken newaar)...
En ik moet toegeven, ik heb ze gezien, en ik heb genoten!
Die koershelm, die bij de mannen zo'n lelijk attribuut is, staat beeldig op die mooie meisjeskopjes,en ik vind de benen ook al véél mooier. Maar daar is Anny het niet mee eens. Zij kijkt liever naar de benen van de mannen, al kun je die amper zien aan hun te hoge snelheid.
Nee, ik ben voor de wielrennerij gewonnen, bekeerd zeg maar...Toch als het van die mooie jonge deernen zijn. En in de manège hier iets voorbij, zie je bijlange niet zo'n mooie paardenstaarten als bij die frisse maagdekijns (?)...
Ook de mecaniciens van de wielerploegen vinden het duidelijk veel aangenamer om technieker te zijn bij de meisjes dan bij die mannen!
Ik zag er eentje met een of ander mechanisch euvel. Anders zie je die mechanieker aan het zadel duwen terwijl hij sleutelt aan de fiets, nu duwde hij - liefkozend - aan haar mooie ronde poepke, en de sleutels lagen ergens ter hoogte van haar mooie blauwe kijkers, want dat was waar hij naar keek... Zo zou ik ook wel mechanieker willen zijn... Lijkt me leuk.

Toch hebben ze al een deel van de slechte manieren afgekeken van de mannen... Eentje smeet haar drinkfles net in mijn tuintje ! We hebben het opgeraapt, en om Willem Vermandere te parafraseren:
En in die flessche doar zat iet heel sterks
dat haad ze gekregen van Eddy M...mmmm
Nog een paar koersen en al mijn nazaten hebben gratis drinkflessen op hunne vélo.

Heb je gekeken op TV ? Hedde ons zien staan blinken, Anny en ikke? We zijn toch in beeld geweest hé... Mijn zus Lieve belde om te zeggen dat ze ons gezien hadden. Geef toe, dat is dan ook veel interessanter dan die bende pedaalstampers hé?

Wij hebben dus een stuk van de uitzending niet gezien, omdat we er zelf moesten in optreden als achtergrondspeler, maar in het stuk dat ik gezien heb, heb ik 163 drinkflessen in de coulissen zien vliegen. Dan waren ze aan de Taaienberg, en heb ik niet meer geteld. 't Was niet te doen. Ik heb op het parcours gezien dat die mannen 4 keer bevoorraad worden, telkens met twee flessen (zoveel passen er op hunnen vélo), dat betekent dat ze dus elk tien flessen krijgen, zonder de flessen te tellen die ze door de knechten laten brengen (Nu ja, 't was niet warm, dus dat aantal zal wel meevallen), maar 10 flessen, meer dan tweehonderd coureurs... Als toeschouwer moet je al veel geluk hebben om zo geen fles tegen uw voorgevel te krijgen!

Nogal een geluk dat die 16.000 wielerterroristen hun pullen zelf moeten betalen, of de afvalberg zou niet te overzien zijn... Ik zie het zo al voor me: 1995 en nu beklimmen ze de taaienberg, een helling van 195 meter hoog.... 2010 en nu beklimmen ze de taaienberg, een helling van 212 meter hoog... Zeventien meter gewonnen, enkel en alleen aan drinkflessen en ander coureursafval in 15 jaar !
djudedju

Niettemin begin ik het idee te krijgen dat mijnen hof een mikveld aan het worden is voor coureurspullen...nee, niet coureurs-spullen, pullen!
Wellicht lezen er daar van die adepten mijn blog en zeggen ze tegeneen, die zaag, die moeten we hebben.
Ooit heb ik meegemaakt dat die drinkfles open werd weggegooid op mijnen hof, en uitgelopen was aan de voet van mijn sneeuwballenboom...zo'n ballen heb ik dat jaar gehad aan mijnen boom, de mensen dachten dat het een voetballenboom was.

Er is een moment sprake geweest dat er een dopingsonderzoek zou zijn van mijn planten. Maar gelukkig is dat niet doorgegaan, anders zat het er dik in dat ik mijn pijnstillers voor mijn rug kwijt was. Aangeslagen. tommetoch.

Héhé... Heerlijk hé, zo kunnen zeveren... Maar ja, jij moet het lezen hé. Misschien is dat veel minder leuk dan het wild fantaseren, alhoewel, fantaseren...dat van die mechanieker was echt. Leuke job.

Vandaag is 't Kuurne Brussel Kuurne, maar die passeren niet aan mijn deur. Deze namiddag gaan we naar tanteke. Als het weer het ons toelaat, want al waait het nu nog niet echt, ik heb mijne barometer nog nooit zo laag zien staan als nu. 't Zou dus goe kunnen dat het erg wordt! En terwijl ik dit zit te schrijven zie ik plots mijn hortensia's plat gaan liggen! De wind is er al !!!

Houdt u vast aan de takken van de bomen !
tot de volgende ?

Omloop Het Volk, sorry, Het Nieuwsblad...

Image by Dzipi via Flickr

Vandaag is het Koers, met een K in hoofdletter.
De eerste van de vele grote Vlaamse koersen, die van Vlaanderen zowat het landje maken van de voorjaarskoersen. Hier piepen niet alleen de sneeuwklokjes uit de kille grond, nee, er kruipen coureurs ook uit (en wielerterroristen).
Maar ik klaag niet, want de Omloop passeert weer aan mijn deur!
Wellicht denk je dan dat ik een groot supporter ben, maar nee, ik ben maar een heel klein supportertje van de wieleraars... Ik ben vooral supporter van het feit dat ze langs mijn deur passeren!
Want voor de inwoners vind men (de stad, de provincie en de staat) het niet de moeite de staat van ons wegennet een beetje convenabel te houden, maar voor de coureurs, ho maar! Ze hebben hier al weer netjes alle winterse putten opgevuld, en mocht er toch nog een nieuwe put ontstaan, Nokere Koerse en de Ronde van Vlaanderen passeren hier ook aan mijn deur, Kun je me telkens twee keer zien supporteren, de eerste keer voor de wegherstellers, en de tweede keer, iets minder gemeend, voor de renners in hun bonte pakjes.
(Dat de Ronde van Vlaanderen hier ook passeert, vind ik iets minder, want dat wil zeggen dat er hier dan straks ook zo'n 16.000 terroristen gaan voorbijkomen, hun snotneus snuitend in mijn hortensia's, hun lege drinkflessen met verdachte geur in mijn bloemperk zwierend, en massa's boterham- en andere zakjes uitstrooiend in het mooie groen. Dat dan plots veel minder mooi wordt.)

Maar dus, ik ben supporter omdat ik profijt heb van de spoedige wegherstellingen.

Ik zou toch één oproep willen doen, publiekelijk, namelijk dat Het Nieuwsblad, naast het inrichten van de koers en de daarbijhorende wielertoeristentocht, ook zou instaan voor het opruimen van al het weggeworpen vuil.

Ze komen hier zo massaal naar toe, omdat het zowat de streek is, waar je iedere Vlaamse koers doorheen jaagt, omdat het zo'n mooi parcours is. De Vlaamse Ardennen, met hun korte nijdige hellingen zijn niet alleen een uitdaging, het is ook een wonderbaarlijk mooie streek. Houen zo! Dus liefst geen zwerfvuil op dat mooie parcours (er naast ook niet). Dank u !

... en als ik nog eens mag zagen, wil je als organisator, ook eens aandringen dat alle wielertoeristen ook de wegcode respecteren? Het zou nuttig zijn, mocht je, als ultieme en sublieme reclamestunt, aan alle deelnemers eens een brochure zoudt bezorgen, weerbestendig, met de wetgeving voor wielertoeristen, in groep, alleen, in kleine groep en noem maar op, volledig en in klare taal: de wet terzake. Je kunt het nadien op de talrijke wielertoeristenevocaties rustig uitdelen om je krant te promoten, tot heil van je krant maar vooral van de bewoners van deze mooie streek...

Wellicht zullen jullie ook genieten van deze eerste koers van het jaar, want ze zenden het weer uit op TV...Dus met enig geluk (?) zie je Anny en mij ook weer staan kijkend naar de renners, en naar de vele volgauto's, moto's, helikopters en dergelijke... Wat jij niet zult zien, is hoe, na het passeren van de koers, een heleboel "echte" supporters met hun wagen hier zullen voorbijvliegen, om te pogen op een andere plaats nog eens hun renners te zien voorbijzwoegen. Het is op dergelijke dagen niet veilig om hier te wonen weet je...

En nog een kleine bedenking... Is er echt nergens een of ander genie te vinden, die oprolbare kasseibanen kan maken? Want hier moeten wij jaar in jaar uit over kasseien dokkeren, omdat enkele keren op het jaar hier een meute coureurs daar overheen gejaagd wordt... Zij hooguit enkele keren, en wij daarom gans het jaar ??? Niet erg fair hé ? Dus, als er iemand onder jullie zo briljant is, om een oprolbaar of opplooibaar systeem te ontwerpen met het uitzicht en het gevoel van kasseien, dan richten wij hier in ieder gemeente waar nu geklasseerde kasseistroken liggen, een groot monument voor hem op... Beloofd !

Genoeg over de Omloop... Ik heb toch al alle coureurs gezien, want ze zijn hier allemaal al gepasseerd op de verkenning van de omloop. Dan koersen ze niet, rijden ze netjes groep (merk) per groep voorbij, zodat je veel meer kans hebt om ze te herkennen... Eentje was er niet bij, die heeft dat niet nodig, die heeft al dikwijls gewonnen, en het zijn toch de anderen die voor hem moeten werken en niet omgekeerd... Hij zit liever in warmere oorden... en toch zijn er die er een Boontje voor hebben..???

tot de volgende ?

In 't centrum van het Universum ?

Image by Wyrmworld via Flickr

In illo tempore, ofte heel lang geleden geloofden de mensen dat de aarde het centrum was van het universum... tot ene Copernicus en co bewezen dat de zon niet rond de aarde, maar de aarde rond de zon draaide...
Er was een heleboel heibel rond, vooral van kerkelijke zijde, die het onmogelijk achtte dat de Heer zou afdalen naar minder dan het centrum van het Heelal... Het was blasfemie ook maar te durven stellen dat de aarde waar ooit den Here op rondliep, niet het centrum van het alles was.
Maar we leerden, zagen, ondervonden door wetenschappelijke bewijzen dat we maar een heel klein onooglijk puntje waren in een immens groot universum.
En sinds enige tientallen jaren weten we dat dit universum alsmaar groter en groter wordt, en de sterren en hemellichamen almaar verder uitdijen en verder en verder uitdijen aan een steeds sneller tempo.
Maar sinds een veel kleiner aantal decennia stelt men vast dat er een afwijking is in de snelheid van dat uitdijen... En na lang zoeken en peinzen en denken en piekeren, is men tot de slotsom gekomen dat we dat uitdijen en die afwijking alleen kunnen zien bij gratie van een heel eigenaardig fenomeen: we zitten op een heel speciaal plaatsje in dat immense universum!
Men kan de vaststelling alleen wiskundig doen kloppen, als men aanneemt dat wij, met onze melkweg, op een heel speciaal punt liggen, namelijk een stuk lege ruimte, van enorme afmetingen. In dat gat zit in het midden dus onze melkweg, dus ook wij, er om heen een heleboel niets, en dan rondomrond een onmetelijke hoeveelheid sterren en planeten en melkwegen en noem maar op, in een ononderbroken web.
Met andere woorden... wij zitten blijkbaar toch in het centrum van het heelal...
djudedju
We waren net begonnen wat nederig te worden, ons wat gepast klein te voelen ten opzichte van dat immense geheel, en klof, daar zetten ze ons weer in het centrum, in het figuurlijke zonnetje van het hele heelal.
Ik koop alvast weer wat hemden met een heel wijde kol, voor mijn dikke nek, als bewoner van het centrum van het alles...
Ik recht mijn rug en kijk hautain naar de verre sterren, de sukkelaars in hunne uithoek.
tommetoch

Néé, ik zuig dit niet uit mijn duim! Dit is de allerlaatste, nieuwste modernste vaststelling van de heren wetenschappers. Echtig en techtig! Zij vertellen het weliswaar met wat meer wetenschappelijke krollewietjes, maar de essentie is wat ik kom te vertellen. V'là, nu ben je dus ook weer mee met de geleerde bollen.

Binnenkort zullen onze kinderen, of kleinkinderen of achterkleinkinderen, dus weer leren dat zij, als mensen in het Centrum van het Universum gezeten, logisch de heersers moeten zijn van het heelal... Net zoals vóór Copernicus en co. De Kerk zal weer haar blazoen oppoetsen, in het hoofd van de mens zal de Here weer een paar trappekes stijgen... tot op het moment dat men weer iets nieuws zal ontdekken. Ik zie het zo: dank zij de Hubble van de vierentwintigste generatie (zo' 1000 jaar na nu) ontdekt men plots, dat er achter dat uitdijende universum, nog een universum schuilt, dat ook aan het uitdijen is, en verdomt steeds sneller en sneller onze richting uitkomt ! Wie weet of we binnen enkele miljarden jaren niet zullen beleven dat we komen tot de klasj van de universa... Zitten we dus plots wéér niet meer in het centrum ! De kerk weer aan het steigeren, de mensheid in één beweging aan het werk om de hemdencols weer te verkleinen.
Ondenkbaar ? Dat zei men van Copernicus ook...

Weet je, ik vond dat we als mensen veel beter pasten in dat uithoekje, als kleine niemendalletjes in dat grote geheel...Vallen de stomme stoten die wij als genus doen hopelijk iets minder op, minder althans dan wat er daar midden op de scène gebeurt... Geef toe, 't is niet om over naar huis te schrijven...

Het mensDOM

djudedju

tot de volgende ?

de bloempot

Image by tienvijftien via Flickr

Al een tijdje geleden, had ik door het zien van een muur op TV, een idee gekregen voor het maken van wat in schoon Vlaams noemen: een cache-pot... Ik weet begot niet zo maar te zeggen hoe zo'n ding in 't Nederlands heet? Een sierpot ? Maar dan een om een bloempot in te zetten. Misschien is het verschijnsel van de cache-pot ook maar een fenomeen dat op een beperkte oppervlakte voorkomt ? Ik heb er geen idee van.
Het is wellicht ontstaan door het feit dat de gewone aarden bloempot na een tijd sporen van vocht en zouten gaat vertonen, waardoor het een lelijk ding wordt. Dus doe je het in een verpakking, een tweede pot, die dan ook nog eens waterdicht is, waardoor je het beroemde schoteltje onder de pot kunt weglaten. Je hebt die sierpotten in ontelbare versies...
Ik had dus een idee...
Ik heb een oude bloempot genomen als basis (eigenlijk niet echt om te vormen tot een echte cache-pot, want er zit onderaan dus een gat in, maar het is een kniesoor die daar op let), en ik heb met knutsel lijm daar willekeurig kronkelende stukjes koord op gelijmd. Toen dan alles droog was, heb ik de pot met acrylverf in het rood geverfd, en toen ik bijna rond was, overgeschakeld op blauw, dit blauw dan laten uitvloeien in het rood, niet zo heel secuur verdoezelend, maar toch met een zekere mate van overgang van rood naar blauw. Toen dat weer droog was, heb ik met goudverf de eindjes koord opgehoogd. (Ik kon net zo goed op het blauwe deel de koorden rood ophogen en op het rode gedeelte blauw, of nog een andere kleur nemen) Maar het resultaat is leuk. Het is ook niet moeilijk, dus weer iets om eventueel eens te doen in Crea Mater....
Je ziet, je kunt bezig blijven, gewoon door je te laten inspireren door wat je ziet.

Als ik nu die nieuwe creatie als cache-pot wil gebruiken, dan zal ik de bloempot in een plasticzak steken, en zo in de cache-pot, dan de overtollige plastic afknippen, en mijn cache-pot is waterdicht...(Voor alles is er een oplossing)

Monique is hier zo juist geweest, ik had nog een en ander staan voor haar, onder meer enkele prijzen voor de bingo, die ik van de apotheker heb gekregen. Ze heeft mijn cache-pot bewonderd en goedgekeurd... We hebben nog wat zitten babbelen, en er komen wellicht enkele nieuwe leden naar de hobby...We groeien stillekensaan...

Het is kil, nat weer...maar toch is de temperatuur niet slecht, en je hoort de vogels al weer fluiten. Ze komen ook zo heftig niet meer naar de voedertafel, ze vinden dus al weer "normaal" eten. Vanmorgen hoorde ik een vogeltje dat ik niet kon thuisbrengen. Ik zei tegen Anny dat het precies een piepend wiel van een kruiwagen was. We hebben gekeken, maar niets gezien. Het piepen is dus nog steeds een raadsel...

Voila, eens een heel gewoon huiselijk blogje...allee, laat ons zeggen een hobby-blogje, want het ging meer over hobby dan over thuis...

tot de volgende - wie weet welke - blog ?

Carrefour op het kruispunt

Image by Getty Images via Daylife

Wie een beetje Frans spreekt zit nu te grinniken...Kruispunt op het kruispunt...
Maar wie werkzaam is in een van die vele vestigingen die sluiten, zal niet kunnen lachen met dit dwaze woordspelletje...
1672 mensen die werkloos worden? Nee, het zijn er een pak meer, want de restaurants Lunch Garden die hokt in de Carrefourvestigingen verliest überhaupt ook een deel cliënteel, want eten en boodschappen werden veelal in een beweging genomen voor dit type restaurant.
Bovendien heb je dan ook nog de toeleveringen, waar in ieder geval minstens een heel pak vrachtwagenritten verdwijnen...
En dat alles voor de God -summum inter pares - , zijne Heiligheid Winst...
Het voelt zo onrechtvaardig, maar het is een onverbreekbaar onderdeel van het kapitalistische systeem waarin we leven.
Om het heel eenvoudig uit te drukken, je zet je geld op een spaarrekening opdat het zou renderen. Heb je veel meer geld, dan beleg je het in aandelen. Opdat het nog meer zou opbrengen. Aandelen, dat zijn in feite onderdeeltjes van - in dit voorbeeld - de Carrefour... Als die aandelen niet genoeg opbrengen, dan ga je ofwel die aandelen verkopen, desnoods met wat verlies, om iets beters aan te kopen, of je gaat als mede-eigenaar van Carrefour van je oren gaan maken omdat er te weinig rendement is van je geld... Rendement, dat is winst voor het bedrijf, waar jij een stukje van krijgt...
De spaarder die belegt in aandelen grijpt dus alsdusdanig rechtstreeks in in het kapitalisme, in het systeem van steeds weer, steeds meer winst...
Eigenlijk doe je dat ook al met je gewone spaarrekening of spaarboekje, maar daar is de link naar Carrefour er niet of toch niet zo duidelijk, daar zijn de risico's verdeeld over vele, vele bedrijven...die je als spaarder niet kent, ook niet wil kennen, en waar je geen binding mee wilt hebben, en daarvoor opteert voor een vaste rente.
Maar in alle gevallen, hoe je het ook bekijkt, ben jij, als spaarder, een klein radertje in het geheel dat voortdurend opteert voor meer groei, meer winst.
Met ander woorden, we zijn in feite allemaal kapitalisten, 't zij kleintje, 't zij groot...

Hoe gek het dus ook klinkt, wellicht staan de getroffenen van de sluiting nu te jammeren, maar kijken ondertussen hoeveel hun spaarcentjes opbrengen in hun spaarsysteem. Om het anders te zeggen, het feit dat de aandelen van Carrefour stijgen wordt als winst gezien door degenen die nu zwaar getroffen worden als afgestoten werknemer van datzelfde Carrefour...

Ik weet wel, die werknemer speelt in dat kapitalistische spel maar een heel microscopisch klein rolletje, maar het rolletje is er...Want we leven met zijn allen in dat systeem.
We snappen dus wonderwel wat de zwakte is van dat systeem, het houdt geen rekening met de mens in het geheel. Maar het alternatief een soort commune-systeem (om niet te zeggen communisme) is al even zwak, omdat daar dan de reden voor de groei en de inzet vervaagt, ja verdwijnt, omdat het niet meer rechtstreeks te voelen is. Dit systeem is dus al even zwak, zij het op een andere manier.

De ervaring heeft ons geleerd, dat een sociaal kapitalisme het meest ideale is (zonder ideaal te zijn), maar het blijft een voortdurend gevecht om het sociaal aspect in het geheel te bewaren. Het zal dan ook steeds nodig blijven om binnen het kapitalistische systeem, een systeem van waakhonden in te bouwen, teneinde het sociale te blijven waarborgen. Die rol van waakhond, die is opgenomen door de vakbonden.

Maar het blijft, de Carrefour is een duidelijke illustratie, een voortdurende heen en weer getrek. Als we het grote geheel bekijken, dan is het kapitalisme van nu héél sociaal te noemen, in vergelijking met het kapitalisme van de negentiende eeuw, maar de strijd blijft duren. Ik meen dat de macht eigenlijk nooit volledig in het ene noch in het andere kamp mag terechtkomen. Wint het kapitalisme, dan verdwijnt het sociale, winnen de vakbonden, dan verdwijnt het kapitalisme en daarmee industrie, inkomen, tewerkstelling... dan verdwijnt het motief zijn kapitaal te investeren voor de winst...

Met andere woorden, het is des mensen...een voortdurende niet-oplossing... een benaderen van een niet haalbaar ideaal.

In de meest ideale matschappij heb je dus een kapitalisme met een quasi even sterke vakbondsvleugel er tegenover. Van zodra één van de partijen de overhand dreigt te krijgen, dreigt ook het onevenwicht.

We moeten dus pleiten voor een sterke vakbond in een sterke kapitalistische wereld... Om zo tot een maatschappij te komen waarin het goed is om leven, dank zij een voortdurend gevecht om het precaire evenwicht... 't Is maar dat we het beseffen en van alle partijen uit weten waarvoor we elkaar van node hebben...

maar het is in al zijn menselijkheid onvolmaakt per definitie

tot de volgende ?

't rint

Image via Wikipedia

(uit het Westvlaams, vertaling: 't regent)
Eigenlijk is dit een eufemisme, het regent niet, 't giet, 't regent mollenjongen,, 't regent str... met haakjes, 't regent oude wijven, 't regent pijpenstelen...
Nogal een geluk dat het nu geen sneeuw is, of we raakten er helemaal niet meer door.
Nogal een geluk dat ik op mijn computer de zon kan laten schijnen! Ik heb (uiteraard) Firefox als browser, en daar heb ik personas op geïnstalleerd, zelfs met de toevoeging rotator... Iedere minuut krijg ik nu rond mijn scherm een nieuw kader, voor het moment een geel korenveld met de vos van Firefox...
Firefox is een wonder ding! Het is een heel goed systeem, maar met de add ons kun je het allerlei bijkomende mogelijkheden en uitzichten geven, te veel om op te noemen, er zijn duizenden add ons... Uiteraard is het best als je niet overdrijft in het gebruik van die add ons, want een van de voordelen van Firefox, zijn snelheid, tast je uiteraard aan, als je gaat belasten met allerlei snufjes. Ik beperk mij dan ook tot de dingen die ik graag zie, en waar ik nut van heb. En bij Fré heb ik zelfs aangeraden er buiten die paar die ik er heb opgezet er geen andere meer toe te voegen, want zijn oud bakje is al niet rap, dus moet je het niet gaan belasten met overbodige dingen.

Maar het is wel plezant... het geeft de niet techneut de kans om ook eens enkele bijzondere snufjes te hebben, en de kans dat iemand het kent is niet zo enorm groot, want de kans dat ze krek dezelfde dingen hebben als jij hebt gekozen uit die vele duizenden hebbedingetjes is klein, heel klein. Zo kun je soms betere computeraars ook ens doen verrast opkijken... en geef toe, zo wordt je ijdelheid der ijdelheden ook eens gestreeld, op een vlak waar dat niet vaak kan gebeuren, gewoon omdat je niet zo'n echte techneut bent.

Dat is wellicht ook het succes van dat toevoegsel voor je mailbox, incredimail, dat je toelaat leuke dingen op je mailtjes te zetten, zonder dat je daar speciale kennis voor nodig hebt. Het vervelende van dat systeem is dat het ook op iedere mail reclame zet voor zichzelf als systeem...En als ik dergelijke mailtjes doorzend, dan heb ik telkens een pak werk om die dingen er uit te gooien. Jammer, want zonder die idiote publiciteit en het verraderlijke kliksysteem erop, zou het een echt leuk iets kunnen zijn.

Zo heb ik uit firefox ook Zemanta gehaald, gewoon om u, beminde en hooggeachte lezer(es), telkens weer een leuk prentje te bezorgen ter illustratie van mijn van gedachtensprongen wemelende teksten wat te verluchten. Je ziet, je kunt alles en nog wat doen met je peeceetje... Ik kan trouwens ook prentjes uit die zemanta op mijn mailtjes gaan zetten, maar de ergernis die incredimail mij bezorgt, doet mij daarvan afzien, ik wil niemand ambeteren... Met mijn blog is dat anders, dat lees je maar als je wilt, kruip ik echter in je mailbox, dan ligt daar een beetje van een dwang op, je kunt niet zo hendig een brief ongeopend wegwerpen hé...

Ik krijg veel mailtjes, want ik stuur er ook veel... En dus open ik sommige mailtjes amper, want ik stel heel dikwijls vast hoe erg die dingen circuleren! Je zou er van staan kijken, hoe vlug je een mailtje ziet rondgaan! Ik stuur niet alles door wat ik krijg, ik probeer me te beperken tot de dingen die ik zelf ook wel leuk vind... Maar eigenlijk is dat een beetje onrechtvaardig, want ik maak dus een keuze in uw plaats. Dat ik de mailtjes die ik niet doorstuur dan soms wel tien keer uit verschillende bronnen ontvang, is een bewijs dat mijn keus blijkbaar niet met jouw normen overeenkomt... Maar mocht ik die selectie niet toepassen, dan verdrink ik iedereen in de mailtjes... dus kan ik alleen maar op mijn eigen smaak voortgaan... Maar het toont dus wel degelijk aan hoe zo'n mailtje heel Vlaanderen, ja zelfs Wallonië en La douce France overspoelt.
Voor mij is dat een bewijs van de macht van internet, en de media in zijn totaal! We krijgen blijkbaar allemaal die dingen binnen, is het niet van de ene kennis, dan is het van de ander.

Als we het goed bekijken, dan hebben we dus een heel leuk ding in huis, waar we ontzettend veel mee kunnen doen, die een enorme bron van kennis is, maar die ons net zoals alle andere media, ook overspoelt met dingen die we niet vragen... Dat is net als het leven zelf: daar krijgen we een hele wereld om van te genieten en in te leven, en krijgen we beperkingen, wetten, lasten en negatieve zaken ook er bij...Het een lukt niet zonder het andere. Het is aan ons, bij ons kwampjoetertje, net zoals in het leven, zelf te selecteren, en het goed er uit te puren. Het goed in de zin van genieten, maar ook het goede als mens tot medemens...

tot de volgende ?