Bad Pritt

Image by xrrr via Flickr

De Huisband van Angelina ziet er niet meer mooi uit, niet sexy genoeg naar haar idee...Dus wordt het mannebeestje verzocht om plastieken chirurgie te ondergaan, zodat madame zonder te veranderen van vent, er toch een nieuw exemplaar tussen haar lakens vindt...
Ik zou, mocht ik hem zijn, dit doen met opgekleefde onderdeeltjes, kun je, iedere maand, desnoods ieder uur, een ander spelen. Ik heb hier nog wat Pritt (lijm) staan, en mits een kleine naamsverandering, weet ik zeker dat het lijmmerk in casu, jou, beste Brad, wil sponsoren en je ontelbaar veel tubekes col wil leveren... En dat alles om het vrouwtje te behagen... Oh ja, wil haar eens vertellen dat Amy Winehouse gehospitaliseerd is, ze had verdomd veel pijn aan haar implantaatjes...Beter af dus met een potteke lijm, newoar...

Als ik al die zever lees over die plastische chirurgie, dan denk ik wel eens: "Zouden die members niet beter af zijn met een stel gezonde hersenen ?"

Want er is geen gemak aan al die ingeplante onderdelen! Dolly Parton werd gevraagd om mee te doen aan dat TV programma van vedetten op de dansvloer... Ze heeft moeten weigeren, ze kan haar evenwicht niet houden met die enorme joekels van borsten...

Gek zijn is gezond ? Blijkbaar dus toch niet altijd!
Er bestaat een oeroud mopje over Einstein en een filmdiva... De filmdiva wilde graag een kind van Einstein, stel je voor een kind met mijn uiterlijk en Uw verstand, mijn beste Einstein...Jaja zei Einstein, maar wat als het er eentje is met mijn uiterlijk en uw verstand, wat een misser zou dat niet zijn !
Is het niet erg dat de mens al niet meer tevreden is met zijn eigen uiterlijk? Ik heb het al gezegd, ik ken heel mooie mensen, die verdomd lelijk zijn door hun slechte karakter en onhebbelijkheid, en ik ken lelijke mensjes, die zo heerlijk mooi en fris zijn, omdat ze zo lief en vriendelijk zijn... en als ik mag kiezen, geef mij dan maar de laatste soort, daar zal ik veel meer geluk mee delen dan met die mooie slechteriken...
Want het geluk, dat zit hem niet in dat uiterlijk, het geluk, dat krijg je met het innerlijke. En soms, soms heb ik de indruk, dat wie bedeeld is met uiterlijk schoon, het veel moeilijker heeft om het innerlijke schoon op te bouwen. Een mens mag niet veralgemenen, maar toch... Wellicht denkt het mooie exemplaar dat hij er wel zal komen met zijn uiterlijk, terwijl de mindere mooie weet dat hij/zij iets extra moet doen? Een soort natuurlijke selectie ?

Misschien is dat de reden, waarom ik bij mensen, altijd eerst naar de ogen kijk...de spiegels van de ziel. Je kunt het eerst aan een oog zien of het een persoon is die veel lacht, of veel fronst, of het iemand is die zich regelmatig inspant of iemand die onverschillig rondloopt, alleen denkend op het niet doen ontstaan van een rimpeltje. Maar bovenal zie je aan zijn of haar blik of ze open zijn of met hun blik wegvluchten of uitdagen...

Och, ik zit hier geen pleidooi te houden voor de lelijkheid, maar ik wil gewoon duiden dat schoonheid veel meer van binnen zit, dan wel van buiten. Is er dan ook nog een mooi uiterlijk bij, dan is dat mooi meegenomen, maar alleen een mooi omhulsel??? Nee, niet voor mij...

Wie heb jij liefst als moeder? Zo'n schone diva? Of een moeder die alleen voor haar kinderen (dus voor jou) leeft??? Geen moeilijke keuze hé...

Och ja, ik kreeg een bemoedigend mailtje van onze Lieve, mijn jongste zus... Mijn meidoorn kan misschien toch nog bloeien dit jaar, want die dubbelbloemigen krijgen eerst de bladeren, en pas nadien de bloemtrosjes... Hoop doet leven...

Gisteren ging ik vissen met Ewoud, bij Pepee in Wannegem. Niet zo heel veel gevangen, onder ons beiden wellicht een stuk of veertig, maar allemaal kleine bliekjes... Ik ving ook een wind, en Ewoud ving de grootste vis van ons beiden: een karper van zo'n vijftien centimeter...Och ja, ik ving ook twee...stekelbaarsjes... en morgen ? Morgen gaan we weer vissen, nu met Luc!
Het is nu wel echt zomer, we gaan vissen !

tot de volgende ?

daag visserke vis

Image by Infidelic via Flickr

Luc kan niet gaan vissen...Hij is belet. Maar ik laat het niet zo hé, ik ga met Ewoud gaan vissen. Els brengt hem deze middag, en dan gaan we samen naar Pepee's gaan vissen. Ewoud content, ik content. En als het weer het toelaat, gaan we vrijdag nog eens vissen, met Luc. 't Kan niet meer stuk.
Daag visserke vis, dag vis, dag lieve vis... dichtte Paul Van Ostaeyen ooit...
(Ik heb de twee boeken met zijn verzamelde werken ooit gekocht op de uitverkoop van de bibliotheek, aan 10 oude Belgische frankskes, zo'n 25 eurocentjes...)(Het jaar nadien was er plots Het Van Ostaeyen Jaar, en de bib kocht de boeken nog maar eens aan!!!!)
Nu, dat ze zo'n gekke dingen doen is niet eens zo uitzonderlijk, ik kocht ook ooit eens de verzamelde werken van Guido Gezelle aan 5 frank... en een paar jaar nadien werd dat werk plots opnieuw uitgegeven, en de bib, zij kocht nog maar eens aan...)
Dat Gezelle goedkoper is dan Van ostaeyen, is maar een gedacht... Het was gewoon 5 fr voor een boek, en dat van Gezelle is op van dat heel fijn missaalpapier, en dat van Van Ostaeyen is in twee boekdelen op zwaar papier met grote druk... Bovendien nemen de werken van Van Ostaeyen meer plaats in, door zijn manier van schrijven, waarbij de tekst de beweging van het beschrevene visueel volgt, heb je meteen veel plaats van doen... Maar, eerlijk is eerlijk, hij was niet de eerste die deze techniek toepaste... Zijn voorganger ? Guido Gezelle... In het gedicht over de Gierzwaluwen begint hij zijn gedicht met een geluidsweergaven van het gesjirp van de zwaluwen, en die zijn netjes in de vorm van een gierzwaluw gezet...
Het boek van Annie M G Schmidt, die ik ook heel hoog eer als dichteres, is verdwenen uit mijn boekenkast... Ooit zal dat iemand geleend hebben, en vergeten terug te brengen... djudedju.

Ik hou wel van poëzie, zelfs van sommige modernen, die helemaal niet meer rijmen, als ze dan nog minstens een zeker ritme hebben om de sfeer te duiden. Maar andere kan ik helemaal niet appreciëren. Maar ja, wie ben ik.

Nu ja, ik hou gewoon van taal, van het spelen met klanken. Soms zit ik zelfs in die blog met mijn synoniemenwoordenboek in de hand, om toch niet drie, vier keer hetzelfde woord te moeten bezigen. (Er is niet steeds een aanvaardbare oplossing). Ik geloof ook heilig in de "kleur" van de klanken, waarmee onder meer een Van Ostaeyen zo prachtig wist te spelen. Maar de grootste ? voor mij nog steeds Gezelle...Maar wellicht komt dat mede door het feit dat ik van oorsprong een West Vlaming ben, en dus dezelfde taal spreek. Want een Gezelle gebruikt nogal wat streektaal in zijn rijmelarijen. Ik denk dat dit voor anderen misschien een moeilijkheid op levert.

Toch, als ik het mooiste gedicht moet kiezen, zit ik niet meteen bij Gezelle... Ik moet eerlijk zijn, en zeggen dat ik dan meteen een heleboel gedichten naar voor schuif, niet ééntje. Ik vind het niet mogelijk mij te beperken tot een dichtwerk. Er zijn er zoveel mooie, en al naargelang het moment zal ik eerder dit of dat kiezen. Want de stemming van het ogenblik kiest mee.

Voor mij hoeven gedichten ook niet lang te zijn, de Waterlelies van Van Eeden vind ik heel mooi, of het gedicht over sneeuw van Alice Nahon...de grond is wit, de nevel wit, de wolken waar nog sneeuw in zit, zijn wit, dat zacht vergrijzeld...Het wit getakt geboomte zit, met witte rijm beijzeld... Hoor je dat klankenspel? De kleur van het gedicht, de zachtheid van de sneeuw??? Heerlijk toch? Maar een heel lang mag best ook, van Jacques Perk, Iris... Ik ben geboren uit zonnegloren en een zucht van de ziedende zee... Kan ik op knabbelen, alle smaak er uit puren...genieten.

Wat kan taal mooi zijn! Verheffend schoon!
Als ik dan kijk naar de Vlaamse soaps op TV, en dat broebeltaaltje hoor van de acteurs die menen dat ze zo moeten spreken om "levensecht" te zijn... tommetoch...

De Dietse taal is wonderzoet, voor wie haar geen geweld en doet!

tot de volgende ?

Het klimaat en ikke

Image by Rita Willaert via Flickr

Is het nu aan het opwarmen of niet ? Ik las een haartikeltje in de Knack, waar ze twee geladderde bollen aan het woord laten. Ik wist het voorheen niet.
Nu weet ik het nog niet.
Want de twee spreken elkaar (weliswaar beleefd) tegen, en geven alle feiten een iets andere uitleg. Allee, er zijn er ook een paar waar ze het eens over zijn, maar dat zijn er dan die je op twee manieren kunt uitleggen.
Voortaan speel ik zelf weerman en voorspeller van het klimaat. Mijn foutenmarge ligt gewoonlijk ook maar om en nabij de 100 %, dus veel verschil is er niet. Ik kijk iedere morgen naar mijn barometer, klop er eens op, en evalueer dan het aantal streepkes dat hij "verlopen" is sedert gisterenmorgen. Dat geeft mij een aardig beeld van de werkelijkheid. Dan kijk ik uit het raam naar mijn tweede barometer: het stukje grijze breiwol aan een takje gebonden. Zie ik het niet, dan is het mistig, gaat het heen en weer, dan waait het, is het nat dan regent het, is het wit dan rijmt of sneeuwt het. Dat ding werkt verbluffend accuraat.

In de zomer (nu al !!!) kun je ook naar de zwaluwen kijken, maar tegenwoordig moet je eerst een hele tocht doen door onze contreien om nog een zwaluw te zien. Ze zijn dun gezaaid tegenwoordig.

Sommige vogels lijken toe te nemen, andere lijken aan het verdwijnen te zijn. Ik las ooit dat een van de grote redenen van het verdwijnen van de trekvogels de uitbreiding van de woestijn was. Immers op de trek moeten die beestjes over de woestijn heen, en nu is die zo groot geworden dat ze er niet meer over geraken en sterven van de dorst op de weg... Waar zijn de profs nu in genetica, kunnen ze niet wat DNA van een kemel inbrengen bij de trekvogels? 't Zou natuurlijk een gek gezicht zijn een zwaluw te zien met een bult op zijn rug, maar ja, je moet het maar bekijken als zijn rugzak voor de verre trek hé...

Nee, ik ben gekken aan het scheren. Maar ik vind het triest dat ik steeds minder zwaluwen zie door de lucht zoeven... Voor mij waren dat zowat de mooiste vliegers van het dierenrijk. Als je rond de kerktorens kijkt, dan zie je soms de gierzwaluwen, die hebben nog iets langere vleugels en scheren nog wat sneller en behendiger door de lucht. Ook als je een zwaluw eens ziet zitten, dan valt de stroomlijn je op, ze zijn gemaakt om snel door de lucht te jagen. Mooie diertjes!

Maar eigenlijk zijn de meeste vogels heel mooi. Eigenlijk gek dat men steeds meer tot de overtuiging komt dat de vogels eigenlijk de afstammelingen zijn van de dinosaurussen. Kijk ik naar mijn kippen, dan kan ik daar moeilijk de dinosaurus Rex in zien... Alhoewel, kippen en de meeste andere vogels zijn nogal wreedaardig van natuur. Zelfs het symbool van de vrede, de duif, is eigenlijk een moorddadig dier! Zet eens een vreemde duif bij een koppeltje duiven...je zult de slachting wel zien!

Eigenlijk zou dat een les moeten inhouden: mooi is niet gelijk aan goed. Je kunt heel mooie mensen hebben met een verschrikkelijk karakter, en heel lelijke mensen die lief zijn door hun vriendelijke en goede karakter... We vergeten dat blijkbaar heel vaak, anders zouden er niet zo'n massa's zijn die de boekjes kopen omdat er een foto instaat van die of die diva... Maar ja, je kunt geen foto's nemen van het karakter hé... Mocht de mens weerspiegelen wat zijn aard is, dan zouden we wellicht een heel ander idee hebben over "schoonheid".

Vandaag komt de buur terug thuis. Vanmorgen was Anny net op tijd om de etensbak weer steviger te bevestigen, had ze vijf minuutjes later gekomen, was het beest weer uitgebroken. Oh ja, ze is jarig ons Anny! Vandaag is ze weer even oud (in jaren) geworden als ik ben, en dus mag ze nu voor een maand of drie ook iets zeggen... Zij zegt dat ik nu voor drie maand niets meer te zeggen heb. Maar dat is alleen een bevestiging van de bestaande...juist ja! Bij U ook ? Jaja...
De man, de heerser van...tarara. Nee, ik ben aan het liegen. In de loop der jaren is bij ons een soort modus vivendi ontstaan, waarbij Anny beslissingen neemt over een heel gamma van dingen, en ik over een ander gamma. Gewoon, omdat we weten dat de een wat meer bekommerd is over het ene dan over het andere. En over een heleboel dingen volgt er een gesprek die moet leiden tot de beslissing. "Hebt ge dat gezien?" "mmmmm" (da's een bevestiging)Wat vindt ge daarvan?" "Mn" (met een schouderophalen). Case closed, het is afgewezen. Ik overdrijf niet, we zijn zo aan elkaar gewoon, dat we echt niet meer woorden nodig hebben, en er ook niet meer aan verspillen... Dat is de vrucht van jaren. Dat is op zich een uiting van Liefde, begrip.

Heel wat anders dan de liefde uit de boekjes en de film. Veel dagdagelijkser, veel echter, veel hechter. Romantiek is er nog wel, maar dan op de geschikte momenten, als kers op de taart. Je kunt niet heel je leven, heel de dag romantisch gaan lopen doen, dat is gewoon niet echt. Mekaar graag zien, en voor en met elkaar leven, dat is echt.

ik ga sluiten, tot de volgende ?

De uitbreker

Image by BékiPe via Flickr

Buur is op reis naar het land van de vleespotten en de Farao's. Dus zorgen wij voor zijn twee love-birds, een paartje agapornis personata, parkietjes in felle kleuren, met een zwarte kop.
Wij hadden onze buur al verwittig dat deze parkieten echte uitbrekers waren, maar buur had nog geen last gehad.
Wij dus wel.
Gisterenavond zijn we gaan vogels vangen, de kooi eens goed nagezien, een beetje verduwd zodat alles goed dicht was en spande. Van morgen kwam Anny terug met een grote potferdekke, en ik moet ijzerdraad hebben!...'t Beest was weer de huiskamer aan het verkennen.
Martine zal kontent zijn, met de sporen op de mooie kast.
Anny is zo net terug van de vogelvangst en de zware werkzaamheden met ijzerdraad. Nadat ze alles had dichtgebonden wat dichtgebonden kan zijn, zag ze dat die kleine sm... een stuk van zijn etensbak had gebeten, en langs daar ontsnapte... dus daar ook ijzerdraad rond. djudedju.

Ik weet niet of er in het hotel aan de rode zee internet is, anders zit het er dik in dat Eddy straks leest over de escapades van zijn gevleugelde tuchthuisboeven. (Zou hij het dan al aan Martine vertellen, of wachten tot ze bijna thuis zijn, om de reis niet te vergallen? Of lezen ze alle twee de blog ?... we shall see...)

Gelukkig dat Anny ervaren is in het vangen en vastpakken van die parkieten, want hoewel die beestjes niet groot zijn, hebben ze een scherpe en krachtige bek, en als je niet op let, is er bloed bij! Ik vermoed dat mijn buur niet die ervaring heeft...kan nog leuk worden. Anny, wil je mijn vogel even komen pakken? Wat gaan de andere buren daar niet van denken?

Technisch heb ik een moeilijkheid met dit verslag van de gebeurtenissen. Het is namelijk zo, een mens moet een vogelnetje hebben om die beesten te kunnen pakken, maar vermits wij hier geen vogels meer kweken, hebben wij ook niet meer de beschikking over zo'n netje. Dus om correct te zijn we hebben dat beestje gepakt met een visnet. Hebben wij nu vogels gevist? Lach niet, Luc heeft het alvast eens voorgehad! Hij wierp zijn vislijn in, en net op dat moment schoot er een eend vooruit en slikte het wormpje (en de haak) in... Luc stond daar eerst verbouwereerd te kijken naar dat vliegbeest aan zijn lijn, en probeerde dan het beestje voorzichtig in te halen. Dat lukte, en met zijn twee konden we het beestje verlossen uit die penibele situatie. Je moet dus niet schrikken als je tegenwoordig Luc bij het vissen hoort reclameren op de eendjes die in zijn nabijheid durven te komen... Trouwens, hij heeft een abonnement op van die rare dingen! Hij ving eens een van die grote roodwangschildpadden die daar ook zwemmen...

Héhé, hoor je het? Ik zit meteen weer in gedachten aan het viswater... Morgen is het hobby, maar als het weer meevalt gaan we wellicht woensdag vissen... joepie!

Op mijn lindeboom zijn de eerste groene vlekjes te zien, enkele botjes zijn al aan het opengaan. Dus wellicht zie je al veel meer groen aan de linden die beneden in het dal staan, want hier boven op mijne berg (lees molshoop) is de natuur altijd ietske later... Het is koud buiten, niet in de zin van vrieskou, maar er is behoorlijk veel wind, koude gure wind. 't Zal dus moeten beteren om te kunnen gaan vissen... (Zie ik nu nog geen zon?)

Hoe lang ik reeds ga vissen? Zowat zo ver als ik me herinneren kan ging ik mee met Pa en Pee (een buurman uit mijn jeugdjaren). Toendertijd was het palingvissen. Om op te eten. Nu ga ik vissen voor het amusement, op bliek voor de handigheid, op karper voor de zware sport. Want zo'n grote karper, daar kun je wat werk aan hebben om die te "landen". Dat is zwaar werk (voor de vis wellicht ook). Maar we nemen geen vis mee, we genieten van het vissen, bekijken de pracht van de gevangen beestjes, en zetten die dan netjes terug in het water. Vissen zijn prachtige diertjes!
... en het is heerlijk om aan het water te zitten, en te genieten van de natuur...
was het al maar woensdag, en mooi weer...

tot de volgende ?

Relikwie

Image by ellenm1 via Flickr

De lijkwade van Turijn is weer tentoongesteld.
Wetenschappelijk onderzoek wees uit dat de stof uit de 13° à 14° eeuw stamt, maar vindt geen verklaring voor de weergave van het lichaam op het doek.
Och, weet je, daar lig ik helemaal niet wakker van. Ik las ooit dat er genoeg splinters zijn van het H. Kruis, om wel 5 kruisen te maken. En sommige heiligen hebben blijkbaar meer dan één schedel gehad...
Relikwieën...
Aan de muur hangt, en op de schouw staat een foto van Koen. Op een bepaalde manier is dat ook een relikwie, maar dan strikt in de privésfeer, en niet gebonden aan heiligheid (wat dat ook moge zijn), nog minder komt het in ons op om mirakuleuze krachten toe te dichten aan die fotootjes. Met heiligen doet men dat wel.
Voor mij zijn er miltioenen heiligen! Ik denk aan alle moeders die alles deden wat ze konden om hun kinderen degelijk op te voeden, ik denk aan alle vaders die zich volledig inzetten voor hun gezin... en zo denk ik aan miljarden heiligen... Alle mensen die het goed bedoelden, die het goed voor hadden met hun medemensen.
Maar de heiligen, zoals de kerk dat ziet, dan moeten blijkbaar extreme gevallen zijn.

Voor wie heb jij meer bewondering, voor een wiskundig genie die feilloos een vraagstuk kan oplossen, of voor de student die, ondanks hij helemaal geen wiskundeknobbel heeft, na veel gezwoeg en gezucht en gezweet, ook de oplossing weet te vinden?

Zo heb ik ook veel minder bewondering voor de zweverige heiligen van de kerk, dan voor mijn eigen moeder, met al haar zwakheden, maar met een onuitroeibare moederliefde. Ik heb het al gezegd, als de heiligen zijn zoals de kerk ze ons voorhoudt, dan wil ik niet graag bij een heilige wonen, want dat lijken me stikvervelende mensjes. Geef mij maar iemand, die naast zijn grote kanten, ook enkele kleine kantjes heeft, zoals wij allemaal.

Het is een beetje zoals met dat meisje dat we enkele weken geleden zagen op de TV in het programma Lingo (Ned)... Ik zei tegen Anny, dat kind heeft veel te grote ogen, een veel te grote neus, veel te dikke lippen...Ja, zei Anny, en vulde mijn zin verder aan, maar het is een heel, heel mooi meisje... En het was een mooi kind. Niets klopte, maar het geheel was briljant! Zo zie ik ook mijn heiligen, geen volmaakt beeld, maar een schitterend geheel.
Zo zie ik de mens die ik liefheb, ver van volmaakt, zodat ik mij nu en dan heerlijk kan ergeren, maar toch schatten van mensen...

Ik denk dat iets wat volmaakt is, niet eens mooi, niet eens aantrekkelijk kan zijn, wellicht alleen maar vervelend.

Stel dat je getrouwd bent met een volmaakte partner, dat betekent meteen dat je alles wat hij/zij doet, vooraf kan ingevuld worden, niets is nog verrassend, niets is nog fris, nog nieuw. Alles perfect volgens de layout van volmaaktheid.. Ik mag er niet aan denken!

Ik kan het nog anders stellen. Bart is, mede door zijn beroep, een liefhebber van Kunst, met een hoofdletter. Een van de dingen waar hij verliefd op is, is de echt primitieve kunst uit Afrika, Australië of waar dan ook, waar de mensen van ginder ver op een soms wat onbeholpen manier hebben gepoogd iets weer te geven. Waar ze, om bepaalde kenmerken aan te duiden die heel sterk hebben vergroot, waardoor deformatie ontstaat, maar waardoor ook het geheel sprekend is, mooi is in zijn lelijkheid.

En weer stellen we vast dat de schoonheid, minstens voor een gedeelte, net schuilt in de onvolmaaktheid. Wat zou ik dan met die saaie heiligen van doen hebben ???
Als ik de Bijbel lees, dan komt de Jezusfiguur mij net het sympathiekst voor op het moment dat hij de kooplui uit de tempel ranselt... Hé, dat past niet in het voorgeschotelde beeld, Hij kan zich ook een kwaad maken! Mocht een kandidaat voor de verheffing tot heilige, ooit in zijn leven al de kraampjes weggejaagd hebben op en rond het bedevaartsoord van Lourdes, dan haalde hij nooit ofte nooit zijn kerkelijk aureooltje...(hij zou wellicht wel een nachtje in de amigo hebben mogen doorbrengen...)

Als je alle evangeliën leest (ook de verworpene), dan komt Jezus veel meer als mens naar voor, maar wellicht in de tijdsgeest van toen mocht dit niet, moest dat volmaakte, heilige als het volmaakte totaalbeeld naar voor komen... Waarom ? Stel dat inderdaad in Hem de twee werkelijk volledig aanwezig waren, het goddelijke èn het menselijke...Dan zou dat toch moeten leiden tot innerlijke conflicten ? Als je al die conflicten wegtovert, tover je dan ook niet het feit van èn mens èn god weg?

Nee, voor mij niet dat volmaakte... daar geloof ik gewoonweg niet in. Wat men ons ook vertelt, ik denk dat zelfs die heiligen uit de kerkelijke kalender wel eens gevloekt hebben, wel eens kwaad geweest zijn...wel eens...mens geweest zijn.

Het lijkt mij veel, véél groter om een goed onvolmaakt mens te zijn, dan zo'n figuur die met zijn voeten de grond niet weet te raken!

tot de volgende ?

'k zag twee beren

Deze namiddag moeten Anny en ik al heel kort na de middag brood gaan smeren... Koekebrood, met rozijnen, en zonder rozijnen, maar meest met.
Deze namiddag is er immers het Lentefeest ofte Paasfeest van onze afdeling Ziekenzorg Mater - Welden.
Er is een gezellig samenzijn, en een bingo met mooie prijzen. Prijzen die door de bestuursleden zoveel mogelijk bijeen "geschooid" zijn. Geen winkel of bedrijf in de omtrek is veilig voor ons, en bijna overal kunnen we rekenen op veel sympathie en mooie prijzen. Ik heb de apotheker en de Eldi gedaan, en bij beiden had ik mooie prijzen voor onze bingo. Het is niet zo dat er geen prijzen moeten aangekocht worden, maar we slagen er toch in heel wat gratis prijzen bij elkaar te krijgen, wat ons weer toelaat om inkomsten te garen voor onze werking. Daar is heel wat werk aan, maar we hebben een heel pak heel goede bestuursleden, en vele handen maken het werk licht. Deze voormiddag gaan ze met enkele mensen de zaal gaan klaarzetten, de prijzen uitstallen, en kort na de middag gaan we dus met enkele anderen brood gaan smeren, koffie zetten en dergelijke meer. Anderen gaan dan dan het eetgerei en de versieringen op tafel zetten, om het wat gezellig te maken.
Het is plezant te werken met mensen die allemaal begeesterd zijn, en graag hun steentje bijdragen. Ik wil in dit verband toch een grote symbolische bloemekee (voor de Nederlanders: dat komt van uit het Frans via ons boeket + bloemen... 't is maar dat je het weet) aanbieden aan Monique. Zij is werkelijk een stuwende kracht en weet mensen te motiveren als geen ander. Gisteren is ze thuis gekomen van de kliniek, om een nieuwe knie te laten steken, vandaag zal ze er bij zijn... Onverwoestbaar !

Buiten is het mistig. Toen ik aan het turnen was, zag ik nog net de treurwilg staan, als een grijze vlek op het witte papier van de mist. Waar ik sta zie ik steeds, met wat moeite (zonder mijn bril!) de takken van de linde tegen de bruine aarde afsteken, maar nu zag ik die takken heel duidelijk, het veld was immers niet meer bruin, maar zacht vergrijzeld. De wereld in watten verpakt. Alles ziet er donzig en zacht uit. Maar als ik nu, een uurtje later buiten kijk, dan zijn de bomen al weer duidelijk te zien, en in het grijze van de lucht zit een witte stralende plek, waar je niet in kunt kijken: de zon komt er door, het wordt een mooie dag ! Ook buiten !

Hoe meer ik naar mijn meidoorn kijk, hoe meer ik twijfel of er wel bloemen zullen opkomen! de dikke botten zijn nu al bijna helemaal open en lijken alleen een massa bladeren te bevatten. Toch nog niet wanhopen, misschien zie je bij deze dubbelbloemigen de botjes later ? Is dat een variëteit van de tweestijlige meidoorn of niet? Want de wilde is zeker éénstijlig. Ik heb er geen idee van.

Het zal dus pas morgen zijn dat we tanteke gaan bezoeken... en zo zal ook dit weekend weer hardstikke vol zitten.

tot de volgende ? (op de foto de wilde, eenstijlige meidoorn...)

Mac dolaard...

Image by SeeMidTN.com (aka Brent) via Flickr

Amerikaanse diëtisten zijn ongerust.
Kentucky Fried Chicken heeft een nieuwe hamburger op het menu gezet, eentje zonder brood. Tussen twee lagen kip ligt een laag spek, kaas en saus...
De naam ?
Double Down
Kwestie van dubbel zo vlug down in je put te liggen...

En zeggen dat Fastfood zoveel gegeten wordt... Kijk, ik ben geen schoolvoorbeeld van een man die alles netjes afweegt en overweegt wat hij eet en drinkt, ik kan met veel smaak eens lekker overdaad doen, maar meestal let ik wel op, en ik slaag er in mijn gewicht, na het dieet dat 20 kilo opbracht (of liever 20 die ik verloor), netjes op hetzelfde peil te houden. Ondanks mijn heel beperkte mobiliteit.

Maar wat er allemaal in die fastfood zit qua ongezond vet en co... dat is niet verantwoord.Ik ben van mening dat een mens moet proberen evenwichtig te eten, veel groenten, veel fruit, wat vlees en wat vis. Doe er nog wat vezels bij voor de vooruitgang van de achter uitgang, en alles is ok. Zit je in mijn situatie, waarbij je veel te weinig beweegt, dan moet je extra opletten, en ook sterk rekening houden met de hoeveelheid. Maar dat belet me niet, als er eens een feest is, om eens duchtig mee te smullen (Ik moet dan de volgende weken de riem maar wat aantrekken...) maar het is heerlijk om eens te genieten, vooral als je dan ook nog eens in gezelschap zit, en er aangenaam kunt bij keuvelen.

Maar ik heb twee kleindochters die aan het andere uiteinde van de smalle evenwichtsbalk zitten. Die lijden aan anorexia... En dan zit ik (en Anny evenzeer) ons hele dagen te ergeren aan al die dwaze gesprekken op radio en TV, Je zou denken dat heel de wereld veel te dik is, en dat we zonodig allemaal meteen op een streng dieet moeten gaan! En dat terwijl er overal in den lande mensjes zitten met anorexia, die dit slikken met gulzige happen. Dat eten ze volmondig ! Al die dingen horen ze en slikken ze als zoete koek. Maar als je zegt dat ze groenten moeten eten en fruit, dan is dat aan dovemansoren... Nu heb ik toch één klein iets gevonden! Ze zijn verlekkerd op het brood dat ik hier zelf bak, met Franse bloem (Uit Auchan), een mengeling van Siegle (Wat is dat ? ik vermoed rogge?), Campagne en witte bloem. Ik heb al eens geprobeerd met die siegle en wit (de helft/de helft), maar die siegle bloem is iets eigenaardigs, dat is zo taai dat mijn kneedhaak het bijna niet haalt... Het brood was wel ook lekker, maar ik durf het niet meer te doen, want anders is mijn broodmachine binnen de kortste keren kaputt...
Ik ben nu weer brood aan het bakken, speciaal voor de tweeling... ze kunnen er maar deugd van hebben. En waar ik zelf droog brood knabbel, raad ik hen aan goede boter te gebruiken... Nood breekt wet.

Met mensen is het ook altijd iets hé... We achten ons de meesters van de wereld, en een zuchtje, en we liggen omver. Schone meesters.

De meeste pijn indertussen al weer wat weggeëbt. Ik ben nog wat stram en stijf, voornamelijk door voortdurend mijn spieren op te spannen om zo mijn rug wat te sparen. Maar hoezee, ik heb geen ontstekingsverschijnselen.

Gisteren kreeg ik een mailtje met foto's van de activiteiten van onze parlementariërs...Foto's van geeuwen, van gapen, van slapen, van kranten lezen, boeken lezen, allemaal tijdens de "werkzaamheden" in het parlement (ik heb de indruk dat ze in zowat al onze parlementen kunnen genomen zijn, de bruisende activiteit is overal even hoog. Verheffend. Als titel stond er boven: Deze mensen zijn bezig onze pensioenleeftijd op te trekken, omdat we te weinig werken... Ja... En weet je wat zo'n parlementariër verdient ? Nee? Niets ! Maar hij ontvangt wel iedere maand een klein kapitaal. Onverdiend.

In de verkiezingsfolders staan dan lange tirades over hun inzet voor de burger, voor u, voor mij... Zou het niet mogelijk zijn hun inzet uit te zetten?

djudedju

tot de volgende ?

't regent...

Image by Djumbo via Flickr

Ach en wee, de zonne schijnt niet meer op mijn dunbegroeide bolle schedel...
Het lentegevoel krijgt meteen een deuk, maar troost u, het is niet echt koud, de regen lijkt mild en dorstlessend voor ontwakende planten...

Gisterennamiddag bij Luc Ubuntu geïnstalleerd, alles werkt buiten een programmaatje voor zijn werk, dat ik niet kon installeren omdat hij de codes niet bij had... Ik mocht nog eens in een grote hoop oude boeken snuffelen, en vond weer heel wat aangename literatureluur... De dag was al goed. 's Avonds was er dan ook nog vergadering van Ziekenzorg Mater, en er kwam een gastspreekster spreken over "Depressies". Een interessant onderwerp. Ik leerde niet echt veel bij, maar het was goed het eens allemaal op een rijtje gezet te krijgen. We krijgen er ook nog eens een "werkboek" over. Dat zal ons toelaten ons nog eens wat dieper over die problematiek te buigen. Wat mij wel deed schrikken waren de cijfers over de aantallen mensen met depressies. Gelukkig bleek dat het dan niet alleen ging over de echt zware gevallen, maar ook de mensen mee telde die gedurende een "kortere" tijd (?) last hadden.

Het meest erge is dat die mensen, die echt in een depressie zitten, zichzelf als het ware ingraven, het wordt een vicieuze cirkel, misschien correcter, een neerdalende spiraal... Het is moeilijk om dergelijke mensen echt te helpen. Je moet begrip hebben en tonen, maar pogen stapstenen aan te geven om de spiraal te doorbreken. Niet makkelijk. Maar de mensen eens laten klappen helpt ook al, en een luisterend oor geven is wel haalbaar voor iedereen.

Voor mensen die niet depressief zijn, is het niet makkelijk om echt te begrijpen wat die mensen bezielt... Je kunt jezelf moeilijk in een denkwereld verplaatsen die helemaal de jouwe niet is. (Gelukkig maar!) Toch zijn er voor iedereen herkenningspunten, want er is wellicht niemand die nooit eens een dipje kende. Gelukkig weten de meesten na een korte periode hun dipje achter zich te laten, zonder te vallen in de neerwaartse spiraal van de echte depressie.

Tot mijn verwondering schijnt er ook in sommige gevallen sprake te zijn van erfelijkheid !

De mens is een mooi machine, maar er mag niets aan haperen hé?

Wat mij weer helemaal niet verwonderde is het feit dat een huisdier een werkelijk hulpmiddel is voor de mens. Bij iedere aai over de hond daalt de bloeddruk! Maar natuurlijk komt daar dan ook de weerbots bij! Bij het verlies van het huisdier, vervallen er dan velen weer opnieuw in een put. En bij mensen die "aanleg" hebben voor depressie kan zelfs het verlies van een huisdier een reden zijn om opnieuw de depressie binnen te duikelen. Het is nochtans de enige zekerheid die we hebben over het leven: de dood komt onvermijdelijk.

Misschien zijn het juist deze mensen, die zo gevoelig zijn aan depressie, die hun huisdier de plaats geven van een echte huisgenoot, een kind, een beste vriend... ? en dan is het verlies plots veel erger dan de dood van "een" huisdier...

Dipjes heb ik ook gekend, en sommige dingen liggen wellicht blijvend gevoelig, maar gelukkig kan ik me daar over zetten. Niet dat het weg is, maar het is niet overheersend. Wel stel ik vast dat ik na al dat verdriet en al die pijn, een veel gevoeliger hartje heb dan vroeger. Gewoon beelden op TV of een erg verhaal kunnen mij al ontroeren tot in het diepste van mijn hart. Ik zal dus wellicht niet de juiste persoon zijn om op bezoek te gaan bij depressieven. Ik weet van mezelf, dat ik dan ergens een inwendige muur opbouw, om mezelf te beschermen.

En ik moet zeggen dat ik me ook niet kan inbeelden dat je in die spiraal terecht komt...Maar misschien ben ik van nature uit wel min of meer bestand tegen het vallen in die valkuil? Of net niet?

In het pak boeken dat ik kreeg bij Luc, zitten een paar heel oude, heel mooie... een stokoud boekje 'De drie Musketiers" van Alexandre Dumas, in een handgenaaid boekje van opgespaarde wekelijkse afleveringen... en een dik, lijvig en heel oud exemplaar van "De negerhut van Oom Tom"... Heerlijk alleen al om in je handen te houden... Het stof der eeuwen ligt er bij wijze van spreken op. De Negerhut van Oom Tom was een boek dat een enorme bijdrage heeft geleverd tot het afschaffen van de slavernij. (Nu ja, afschaffen, er zijn nog steeds vormen van slavernij !)
Maar het is een boek die heeft bijgedragen tot de vorming van de mens tot een beetje meer menselijkheid, en dat kun je niet van zo heel veel boeken zeggen, en zeker niet van "romans".

(Ook Rudyard Kipling zit bij dat boekenpakket !!!!)
Ik weet niet waarmee u blij te maken bent, maar voor mij zijn dat onder meer dergelijke boeken!

tot de volgende ?

Maverick Meerkat

Image by jimjimovich via Flickr

De nieuwe Ubuntu (Lucid lynx)komt pas eind dezer maand ter wereld (ubuntu 10.4) en we krijgen al de eerste berichten over de volgende versie die in oktober zal uitkomen: Maverick Meerkat, ofte Ubuntu 10.10...
Ik vertel je dat, omdat ik vandaag weer eens een oude windowspeecee ga omturnen tot een Ubuntupeecee...
Hupsakee, het korps der wijzen kent weer een kleine uitbreiding.
Het betreft weer een oude peecee, en door het idiote systeem van Windows, dat steeds maar logger en groter en zwaarder wordt, bij iedere update, krijg je de seskes als je moet werken met zo'n traag bijna inert ding...met Ubuntu zal het weer werken naar behoren...
Jaja, ik ga al stoppen... Ik weet het, maar waar het hart van vol is, loopt de blog van over!

Ondertussen verrek ik van de pijn, gisteren wat zitten kuisen in mijn voortuintje. Het is nu min of meer proper en zoals het moet zijn. Min of meer, want het laatste hoekje heb ik tegen de pijn in gekuist, en dat gaat niet zo hendig, de pijn heeft het min of meer gehaald. Maar ik ben content, het heeft weer min of meer het uitzicht van een tuintje. Meer kan ik niet (meer) verlangen.

Ik moest profiteren van het goede weer, en terwijl ik in het kleine voortuintje doende was, was Anny in de achtertuin bezig. We hebben schrik dat een deel van de planten de winter niet is doorgekomen, maar afwachten, soms komen die dingen nog heel laat plots weer boven de grond. We zien wel. En binnen enkele weken gaan we dan nog maar eens naar Dadizele, naar de Floralux om wat planten te halen. Het is niet eenvoudig om een tuin te creëren die er uitziet alsof het er allemaal vanzelf is gekomen en er geen hand de zaken ooit beroerde. Een "wilde" tuin? Ja, mijn voeten, Anny zit er regelmatig op haar knieën doorheen te wroeten, om alles zijn recht te geven, en het er toch te laten uitzien alsof er geen werk aan is. Het is alleen ander werk.

Vorig jaar heb ik er een kleine Chinese Pioenboom geplant, en die staat al weer mooi in blad. Het beestje is ocharme nog maar een dertig centimeterkes, maar hij heeft tijd van groeien, en om zich te voegen naar de tuin. Ik zou het niet gekocht hebben, maar kon de speciale aanbieding niet weerstaan. Anders is dat een min of meer dure plant, en nu kreeg ik hem voor een appel en een ei. (En die appels zijn niet duur, en eieren heb ik "en masse" van mijn kiekens.)

Ik zit ondertussen weer naar links te kijken, naar mijn meidoornboompje... Ik twijfel toch nog of er wel bloemen zullen op komen. djudedju... afwachten is lastig.

De wereld ziet er weer dag na dag groener uit, onder een stralende zon. In de verte zie ik al een paar bomen die werkelijk groen ogen, en mijn hydrangea's (hortensia) staan ook al bijna in blad, in feite zijn het al blaadjes, maar ze moeten nog uitgroeien. In mijn voortuin staan nu in volle bloei, primula's, witte, rode en roze camelia (een struikje bloeit nog niet, maar dat heeft maar enkele knoppen), achteraan staat er ook een roze camelia in volle bloei. Naar mijn gevoel zijn dat de mooiste bloemen voor in de tuin, die er bestaan! Ze bieden mij het ganse jaar groen aan, en bijna voor alle andere bloeien ze met prachtige grote bloemen. Daarna zou ik opteren voor de witte Clematis met wintergroene bladeren (ik ben de naam kwijt). Die staat nu met duizenden botje, klaar om weldra de struik om te toveren in een witte zee van bloemen. Jammer dat die niet zo heel lang blijven. Maar ze zijn er ook vroeg, en maken dat mijn tuin al heel vroeg in bloei staat. En in de winter blijft de struik ook heerlijk groen.

Vanmorgen heb ik weer een oefening bij ingevoerd in mijn dagelijkse turnoefeningen. Ik wil dat mijn rug- en buikspieren sterker en sterker worden, zodat deze een stuk van het werk kunnen overnemen van mijn wervelkolom. Volgens de literatureluurderij daaromtrent, moet dat kunnen. Ik ben nu al zo ver op weg, dat dat er ook wel bij kan. Ik zorg niet alleen voor die spieren, ik doe ook dagelijks oefeningen om mijn benen en heupgewrichten soepel te houden, en armbewegingen om mijn schoudergewrichten te soigneren. Mijn buur heeft vastzittende schoudergewrichten, en moet nu dagelijks met veel pijn oefeningen zitten doen om dat weer los te werken. Ik weet wat dat is, ik heb dat gezien bij ons vader, dus wil ik dat voorkomen...Makkelijker dan genezen!

Je ziet, alles gaat redelijk goed, ondanks de pijn van het in de tuin werken, kan ik nog steeds mijn oefeningen doen, en zelfs een eerste stap zetten naar een nieuwe oefening. Het is wel zo, dat ik nog steeds na een korte tijd, bij om het even welke inspanning, rugpijn krijg, maar het is nu al een hele tijd geleden dat de pijn zich nog eens "vast zette", en overging in een ontsteking. Dat noem ik winst. Want ontstekingspijn is veel erger, en duurt eindeloos lang.

Ik sta 's morgens met veel moeite op, en werk mijn pijnlijke lijf weer naar een betere conditie. Zelfs nu, als ik pijn heb van de tuin, werkt dat systeem, en ben ik na de oefeningen beter dan op het moment dat ik me uit mijn bed sleur. Gek is dat. Ik kruip 's avonds reeds om halfnegen in mijn bed, omdat ik bijna niet meer kan zitten, en dan doet dat bed deugd. Soms moet ik 's nachts al weer eens of enkele keren er uit om een andere houding aan te nemen, en 's morgens raak ik van de pijn maar met moeite uit dat verdomde bed. Overdag is het eigenlijk ook zo, ik verander (nu al zonder er op te denken) regelmatig mijn houding, om de opkomende druk te veranderen, te verlichten.

Maar het gaat, dus ben ik kontent. De specialist en ik ook, hadden gedacht dat ik nu in een al veel slechtere situatie zou zitten, en ik ben door dat turnen zelfs iets beter. Misschien zal het niet blijven duren, maar al wat ik heb gehad kan men mij niet meer afpakken.

Maar ik zit weer eens te memmen over mijn rug. Eerst over Ubuntu, nu over mijn rug...Straks heb ik geen lezers meer over. Morgen wordt het weer beter (hoop ik - U ook ?)


tot de volgende ?

zon !

Image by Admiraals Weblog via Flickr

Toen ik vanmorgen het rolluik van Koens kamer omhoogtrok, moest ik mijn ogen dichtknijpen van de zon. Heerlijk ! Je ziet ook al her en der bomen die hun groene kleed aan het aantrekken zijn, en de bomen die nog net niet groen zijn, vertonen dikke botten op hun takken. Voor mijn deur staat de meidoorn met zijn openbarstende botten te pronken. Ik denk -ik hoop- dat hij dit jaar eindelijk eens zal bloeien. Ik kocht ooit een dun twijgje, en ik herinner me begot niet meer of het nu een roodbloeiende of een wit met roze streepjes is. Ik denk het laatste, maar ben niet meer zeker, ik kweek nu al zo lang dat twijgje tot een boompje met een bolle kroon... Het ziet er echt naar uit dat er eindelijk bloemen op komen. Hoop doet leven...

Maar het doet deugd de zon zo fel te zien schijnen, en al een veel hogere boog zien beschrijven. Het is echt Lente!

Mijn roze camelia vertoont nu ook zijn bloemen, in volle pracht. Het is heerlijk de natuur te zien ontluiken. Gisteren hebben we onze eerste buiten-rommelmarkt van het jaar gedaan, in Hofstade. Er loopt duidelijk iets mis met ons geheugen, pas toen ik dicht bij de markt kwam, herinnerde ik me dat we daar al eerder naar de markt gingen. Anny herinnerde zich dan dat het aan een café was met een vijver achteraan, en aan de boord van de vijver stonden ook kraampjes. We worden dus oud. Correctie, we zijn oud, ook al willen we het niet geweten hebben...

Maar ook die buitenmarkt werkt de lentesfeer in de hand. Toch nog niet helemaal, want een van de standhouders vertelde me dat ze 's morgens het ijs had moeten van de tafels krabben vooraleer haar dinges er op uit te stallen. Het was ook niet warm, maar toch ook al duidelijk lenteweer.

Wellicht is de liefde tot de zon een atavisme, te danken aan het feit dat de mens ooit is ontstaan in het zonnige Afrika ?

Ik heb op zo'n momenten alle begrip voor het feit dat onze voorouders ondermeer de zon aanbaden als een God. Ergens is dat ook een beetje zo, zonder de zon zou er hier geen leven mogelijk zijn. Het is de zon die net voor de gepaste warmte zorgt om leven op deze planeet toe te laten, in die vorm die we kennen. We kunnen dan ook op een bepaalde manier stellen dat ons leven er kwam dank zij de zon. Vandaar naar een godsbegrip is maar een kleine stap. Zelf zou ik mij veeleer een soort pantheïst noemen, iemand die God herkent in de volheid van het leven, van de aarde, van de natuur, van de evolutie... Want wat sommigen ook stellen, evolutie is geen ontkenning van het Godsbestaan, het is alleen een andere invulling van het Idee. En net zo min als we ooit het Godsbestaan zullen kunnen bewijzen, net zo min kunnen we het ontkennen... Gelukkig maar, anders was er niet eens een Geloof nodig. Als we wisten en konden bewijzen dat God er was, dan moet je niet geloven, en als je kunt bewijzen dat God niet bestaat, überhaupt ook niet.

Ik kan me dan ook indenken dat sommige mensen geloven en anderen net niet. Ik denk niet dat het ook veel belang heeft, want als God werkelijk God is, dan is hij zo groot dat hij daar heel hoog boven staat. De fout die we maken is Hem te spiegelen aan onze menselijke begrippen. Voor mij is net dat de moeilijkheid voor heel wat mensen. Hoe kun je nu een God spiegelen aan de mens met al zijn tekortkomingen, zijn fouten, zijn sterfelijkheid... Ik zit in mijn denkwereld wellicht dichter bij de Aboriginals, die geloven dat we slechts een droom zijn, en sterven is het ontwaken in de werkelijke wereld.

Ach, ik zit weer te filosoferen, terwijl ik helemaal geen Sofia heb. Laat staan een zetel der wijsheid. Ik probeer maar voort te gaan op mijn gevoel en dat hele kleine beetje dat ik ken.
Gisteren zag tanteke er weer wat beter uit, maar ze was weer wat ambetant. Heel de tijd zat ze verstolen op mijn bil te wrijven, dievelings, opdat Anny het niet zou zien (wat uiteraard niet lukt...). Toen Anny om de was ging fluisterde ze me toe: "Ik heb je geiren"... Zielig, dat oud mensje die zich vastklemt aan het leven. Zoals steeds probeerde ze weer wat meelij op te wekken met wat te schreien (zonder tranen). En als ik niet reageer stopt ze en kijkt mij aan met vragende ogen. Versta ik haar dan niet? Och ja wel tanteke, ik versta je maar al te goed... Een vos verliest wel zijn haar, maar niet zijn streken... en weet je, ik begin steeds meer en meer te geloven wat er allemaal verteld werd. En ik heb meelij. En steeds meer bewondering voor Nonkeltje, die alles doorstond en verdroeg.

Anny vertelde dat ze weer de kleren had moeten op de stoel leggen. Ze kon weer niet in de kast, de sleutel was weer zoek. De verpleegster ging naar het rolwagentje, waar ze een reservesleutel bewaart, maar die was ook weg... Wel vonden ze er vier andere sleutels op de kamer van tante,van God weet welke kasten. De verpleegster zei dat Tante weer in haar bui van "verzamelen" was, en alles wat ze graag zag meepikte en in haar kamer wegstak. Als ze straks toch weer eens in de kast zullen geraken, zullen ze weer heel wat dingen vinden waarvan ze dan de rechtmatige eigenaar moeten zoeken...

"t Is een speciale hé?" zei de verpleegster. Anny antwoordde dat het al altijd een speciale was geweest.

Ik heb meelij met die verpleegsterkes, die daar met een heel pak van die speciale zitten. En die steeds glimlachend en vriendelijk de zaak weer in het reine brengen, met eindeloos geduld. Zelfs de stoute en uitdagende manieren van een Leopold verdragen ze, en alleen als hij de anderen ambeteert doen ze hem terug met rolwagen en al naar zijn kamertje, tot hij weer wat bedaard is, maar zelfs dat doen ze zonder kijven.Geduldig en vol professionele liefde.

Ik vraag me af of ik dat wel zou kunnen opbrengen? Nee, ik ben helemaal niet zo'n geduldig mens.Ik denk dat ik me nu en dan eens goed boos zou maken. Want je kunt je niet van de indruk ontdoen dat die oudjes soms heel goed weten wat ze doen. Volgens de verpleegsters is dat niet het geval. Ik geloof niet dat ze gelijk hebben, soms zie ik aan hun ogen dat sommigen je observeren, hoeveel verder ze nog kunnen gaan.

Dat is de herfst.
van het leven...

Buiten schijnt de zon, vol Lente

tot de volgende ?

De aanslag !

Image via Wikipedia

Le poète a dit la vérité, il doit être exécuté...
de coureurs hebben mijn blog gelezen!
Gisteren is de ronde hier dus gepasseerd aan mijn deur. Dat je mij wellicht niet zag op TV, heeft alles te maken met het feit dat wij (bijna) het slachtoffer waren van een aanslag !
Op het monument dat de eersten passeerden, smeet er een van de Lotto-renners (Hoste of Gilbert?) een volle fles drinken tegen mijn wandelstok, met de duidelijke bedoeling mij onderuit te halen.
Maar ik laat het er niet bij !
In eerste instantie heb ik de fles aan de bevoegde autoriteiten gegeven, een kleine gast uit de wijk. ('k Heb er nu al zesse ! en allemaal verschillende !), en ik heb met hem afgesproken dat hij ze volgend jaar terugbrengt, gevuld met Chateau de la Pompe (VSOP), en dan gaan wij eens met flessen naar de renners gooien.

Maar ik heb de renners van de eerste groep dus amper gezien, ik kreeg een klop op mijne stok en keek dan uiteraard wat dat wel was. Anny ook. Dus heb je wellicht twee supporters gezien die naar de grond keken in plaats van naar de renners.
djudedju

Maar 't vrouwvolk, dat hebben we goed gezien zulle!! Eentje reed er zo traag voorbij dat ze bijna in mijn armen viel. Ik zei haar "Ge gaat nu toch nog niet stoppen hé, ge zijt nog maar begonnen!" Haar gezichtje spleet open in een brede lach, "No no, I'm waiting for my teammates." En ja, daar kwam nog een kuddeke zonneblommen de helling opgekropen...
En weer zagen wij een verzorger aan een van die mokskes haar poepke duwen ! En ze gingen nogal ne gang!

Voor de rest hebben wij gekeken op TV, naar al die duizenden en duizenden mensen langs de kant van de weg. Het is toch wel echt een Vlaams fenomeen hé, al dat volk voor de koers!
En 't was een mooie en verdiende winnaar!
't Manneke heeft er voor gereden (de anderen ook, maar nie rap genoeg)

De Ronde van Vlaanderen en Paris Roubaix (Robeke) dat zijn de twee koersen waar ik wel eens naar kijk. Want tegenwoordig is er op TV niets anders meer dan "sport", of liever wat zij sport noemen. En ik ben al geen TV kijker, dus als ik van aan mijn computer vrouwvolk hoor kreunen en lelijk doen, dan weet ik zo ook al dat het weeral tennis is. Vervloekt weze de dag dat een Clijsters en een Henin begonnen tegen dat balleke te slaan. Sindsdien denken ze in Brussel dat wij allemaal tennisfan geworden zijn. Niet dus. Niet ! Helegans niet. Na !

Ik kijk dan nog liever naar 't vogelpikken op de BBC ( One hundred and eighty !!!) en dat is pertang ook al gene vette om naar te zitten staren. Maar je ziet er buiten dat pijlke ook wel eens een pint, en het zijn niet van die afgetrainde figuren die ons de ogen uitsteken met hun ranke figuur. (Alhoewel, Clijsters...)

Maar ik ben dus in ieder geval content dat er gene van de Lotto heeft gewonnen, die werpen met drinkflessen naar de serieuze mensen!

Deze namiddag naar tanteke. Vorige week zag ze er niet fameus uit, en haar Alzheimer was weer sterk tegenwezig (aanwoordig). 't Menske zag er nochtans al heel den tijd goed uit, en plots vorige week zo'n dipke. Nu ja, ze had maar zes maand meer te leven een jaar of twee terug. Maar we gaan dus niet moeten verschieten als het plots toch eens van dadde is, en dat ze haar viool aan de muur hangt.

Dat is wellicht het meest enge aan een bejaardentehuis, ze zitten er allemaal op de dood te wachten hé... Het zijn mensen die alleen nog leven dag per dag, zonder iets om naar uit te kijken, of 't is het volgende bezoek. Hoe goed ze daar ook zijn, het is een beetje deprimerend als je bijna iedere week dat tafeltje in de gang ziet staan, met een brandend kaarsje en een foto van wie ook weer al weg is...

Ik heb verdomde compassie met wie daar nooit ofte nooit bezoek heeft, die heeft zelfs dat niet om naar uit te kijken.

tot de volgende ?

Publiek sluikstorten of de propere wielertoeristen...

Image by Sint-Katelijne-Waver via Flickr

Ik ben druk bezig geweest met afval oprapen. Op mijn elf meterkes en oneffen straatkant raapte ik 7 wikkels op van bizarre soorten voeding (sommige met nog wat inhoud) en twee plastic flessen van een pepdrank voor "sportlui", waarvan een bijna nog vol (te zwaar om te vervoeren?)... Dus 9 stuks afval op nog geen 12 meter, omgerekend naar de 261.5 km die de ronde lang is, betekent dat niet minder dan 196.125 stuks afval (een half stukje minder om precies te zijn, maar halve stukken wikkel zijn net zo goed afval)...
Dat allemaal dank zij het feit dat er nu een speciale actie was om de wielerterroristen properder te doen zijn (hoeveel ligt er anders?????) Er was ook een actie om meer te letten op de verkeersveiligheid. Ik ben zeker dat het aantal overtredingen daar nog hoger is dan de stukken afval. Ik heb maar een paar kilometer achter dergelijke bendes en enkelingen gereden met mijn wagen, en je bent echt te bang om er normaal voorbij te rijden! Vlak voor mijn auto is er onder meer eentje die plots van het fietspad afgaat, om een andere terrorist voorbij te steken. Dat er een auto afkomt? Wie trekt zich daar iets van aan???
Misschien zeg je bij jezelf, die berekening van dat afval, dat klopt toch niet, dat kan niet. Je hebt gelijk! Je moet in feite er nog eens bij stellen, dat vandaag op de echte Ronde van Vlaanderen, er hier duizenden en duizenden kijklustigen komen postvatten op de hellingen en in de bochten (om renners te zien vallen?), en de meesten van die supporters (ik schreef bijna suppositoires) laten ook wat achter, sigarettepeukjes, lege sigarettenpakjes, blikjes, flessen, wikkels van allerlei snoep en noem maar op... Oh ja, niet te vergeten, je kunt hier dan ook tientallen papieren leeuwevlaggetjes oprapen.
Dus is de berg afval in werkelijkheid veel en veel groter !
Sport is een feest !

Alleen... is dat wel sport?
Ik zie er weinig feestelijks aan. Die bende vélorijders die hier aan mijn deur stond uit te hijgen na dat eerste heuveltje (een heel kleintje, mijn nichtje reed het op op een plooifietsje), die zagen er helemaal niet feestend uit. Blauw van de kou aan hun handen, het gezicht bloedrood (dicht tegen een bloedaandrang aan) of lijkwit van uitputting... Nee, helemaal geen feest. Te contrarie.
Wedden dat ze zouden overgaan tot vakbondsacties moest hun baas hen vragen zo een inspanning te leveren? Wedden dat ze niet zouden gaan werken als ze met de fiets naar het werk moesten gaan en dat werk op een kleine twintig km van hun deur was? Zeker als ze hier woonden en dus ook nog enkele hellingen moesten "pakken"...
Maar nu noemen ze het sport.
Ja dag Jan.

Alhoewel... Als ik eerlijk ben, dan deed ik ook van die dingen. Als ik de twintig kilometer van Brussel of Mons liep, dan kwam ik ook uitgeput over de meet, en perstte die laatste vijfhonderd meter nog eens alles uit dat lijf om toch nog een paar man voorbij te steken. Het overschrijden van de pijngrens bezorgde je een stoot endorfines en adrenaline, en je was happy, uitgeput maar content. Alles had je gegeven, en bijna stond je in een immens gevoel van voldaanheid te bleiten als een kind. (We zagen dit verschijnsel zelfs bij beroepsrenners die de ronde wonnen).

Hé, misschien is dat wel een beetje de bron van mijn "geluk"?
Pijn doet endorfines loskomen in het lichaam... Endorfines geven een (vals) gevoel van gelukzaligheid.
Allee, als het zo is, een mens mag nogal content zijn dat hij pijn heeft hé ?
djudedju

Het is Pasen vandaag.
Vroeger zag je dan op TV een aangepast programma, hoorde je op de radio een aangepast programma.
Vandaag de dag hoor je de zoveelste aanval op de kerk.
Over de Imam van moslimminaret hoor je niets. Mag ook niet, want die slaan terug.
Die van de kerk(en) niet.
Die ondergaan.

Pasen is het feest van de hoop.
Iedereen hoopt dat er na dit leven, hier, nog "iets" is, dat het niet zomaar stopt, Dat het niet zomaar de stekker uittrekken is. Misschien denk je daar niet aan als je jong bent, maar op het moment dat de dood duidelijk aan je deur klopt, dan denk je daar wel aan. Als je een kind verliest, dan denk je daar wel aan. Als je Pa of Ma sterft, denk je daar wel aan. Het kan toch niet dat alles weg is ? Je aanvaardt dat gewoon niet.
Pasen is het feest dat je Hoop biedt op eeuwig leven.
En of je nu Kristelijk bent of niet, die Hoop is universeel.

Ik wens dan ook alle lezers en lezeressen een Zalig Paasfeest, en dat de Hoop hen nooit mag verlaten!

tot de volgende ?

Joepie, 't regent (maar niet genoeg!)

Image by FaceMePLS via Flickr

20.000 geven ze uit op de radio!
20.000 wielerdweilen die als verzopen katten langs mijn venster kruipen, verkleumd op hun vélo. Jammer dat er niet veel meer wind is, en dat er geen hagelstenen tussen de regendruppels zitten.
Ik ben kwaad, vies en niet welgezind, want die bende bietekwieten vervuilt het zicht op het veld en op Horebeke.

Eigenlijk was ik plots wat verbaasd over mezelf! Ik heb de woede op die mannen blijkbaar wat hoog opgeschroefd, en voelde mijn eigenzichzelven werkelijk kwaad zijn.
En dat zijn echt niet waard.
Waarom zou ik mij in hemelsnaam zitten op te jagen in die zotten?
Ze doen maar. Hop, weer eentje die stopt aan mijn deur, platte band ? Nee, een stuk van die speciale voeding uitgeduwd in zijn mond, en het papiertje of plastiekje netjes weggeworpen op mijn oprit. De vuilaards. Nog een zakje, eentje was niet genoeg.
djudedju

Vanmorgen zijn we vroeg weg gereden naar Kalken, naar de rommelmarkt van de vrouwenbasket van Laarne. Mooie markt, en weer stonden ze met prachtige orchideeën...De orchideeën die we daar kochten op 11 november zijn nu hun blommen aan 't verliezen. Ik zit hier midden tussen de orchideeën, waar nu en dan van die kleurrijke wielerworsten mijn beeld vertroebelen.

Ik moest vanmorgen mazout halen voor mijn auto, en raad eens ??? Opdat de fietsters en fietsers niet zouden over de N60 moeten rijden, deden ze een kleine omweg. Langs mijn benzinestation. Grote benden ongedisciplineerde dinges.
tommetoch.

Ik kan het niet helpen, ik heb er een gloeiendste hekel aan. Niet aan het feit dat ze fietsen, niet aan het feit dat ze met zovelen zijn, maar wel aan het feit dat ze overal plastieken zakjes en blikjes en noem maar op zwieren, en dat ze denken dat ze de baas zijn van heel de weg, van heel de wereld. In het terugkeren van de rommelmarkt, bijna weer thuis zagen wij al een ambulance met luide sirene van ginder ergens komen. Veel kans dat er dus eentje net te ver is uitgeweken... Dat zijn dingen die niet moeten, niet zouden mogen gebeuren. Dat is de grootste reden van mijn koleire! Stel je maar eens voor dat jij daar net met je wagen rijdt als er eentje een ongelukkig manoeuver doet met zijne vélo en onder uw wielen landt...'t Is om nooit meer gerust te slapen.

Je kunt je het impact van de Ronde van Vlaanderen niet voorstellen op onze Vlaamse Ardennen. Overal waar het maar mogelijk is, staan nu al tientallen, honderdtallen caravans, om toch maar tijdig op het parcours te staan (morgen pas). Op honderden, nee duizenden meters weideafspanning hangen nu van die reclamevodden. Plots hebben de banken weer geld met hopen en kun je geen weg meer vinden zonder grote vodden met in het blauw en wit KBC... Veillant, en vele tientallen andere vodden. Er zijn er zelfs die een soort vlaggemasten hebben geplant langs de weg, met borden voor hun bedrijf. Mooi dat onze streek...was... Nu is het vooral kleurrijk. Tussen het prille lentegras liggen veel kleurige blikjes en zakjes te glinsteren...
Eentje snuit hier net voor mijn raam zijn neus...Op zijn coureurs, een neusgat dichtduwen en door het andere het snot wegblazen in de hoop dat het doel getroffen wordt.
Propere vuilaards.

ik ga stoppen, kan toch op niets anders denken... Oh ja, op de rommelmarkt vond ik mooie boekjes over schilders, eentje kocht ik in het dubbel, voor ons Lieselotte, een boekje over Dali... Deze zomer gaan ze in Figueras het museum van Dali gaan bezoeken...

tot de volgende ???

miserie, miserie...

Image via Wikipedia

Dit is mijn derde blog van vandaag...
De twee vorige zijn verdwenen in het grote wijde web van internet.
De reden ? Onbekend, een korte melding en hopsakee, weg, disparu, verdwenen,verschwunden.
Nu werkt het wel. Ik had het moeten weten, moeten zien dat er iets aan het mislopen was, want het concept vertoonde steevast dat het niet kon opgeslagen worden.
Reden? Weet jij het ? Ikke dus niet.
Maar ik wil u niet onthouden van uw dagelijks stukje literatureluurderij.

Makkelijk is dit niet, want mijn inspiratie is via de twee vorige stukjes bijna uitgeput, en gek, maar herschrijven dat zint me niet zo erg. Ik had al een hekel aan typen toen we indertijd , voor de kwampjoeter, eerst onze zakelijke brieven moesten in het klad neerpennen en dan nog maar eens dunnetjes overtypen...Kreeg ik de kriebels van, dat haperde met mijn inspiratie van het moment. Ik weet het ik heb een veel te speelse geest, ik kan me niet echt fixeren op een reeds geschreven tekst, en die slaafs weer overnemen.

Dus vandaag krijg je een waterige soep... een restantje van mijn inspiratie.
Ik verrek van de pijn, maar ja, ik weet waarvan. Gisteren vond ik het nodig om eens gans het voetpad en de oprit op te kuisen. De boel lag vol blaren na de windbuien en de regen van de afgelopen dagen, de kruipplanten van mijn voortuintje waren een stukje op mijn voetpad gekropen, die moest ik afknippen, en dan alles verzamelen en wegdoen (dat laatste deed Anny dan, ze gooide de bladeren in het veld hier tegenover, in de putten die ontstaan waren toen de bulldozer deze winter de sneeuw tot een stukje in het veld kwam ruimen. (Je zag immers niet waar de weg eindigde en het veld begon)

Maar ja, ik had me natuurlijk veel sterker gehouden dan ik was, en nu boet ik. Eigen schuld, dikke bult.

Het is iets gebeterd met mijn (veel voorzichtiger) ochtendgymnastiek, maar weg is het niet, te contrarie. Ik heb vanmorgen nog maar eens een zware pil gepakt.

In mijn voortuin staan nu al heel wat bloemen te pronken, vooral van die prachtige camelia's. Jammer dat die niet geuren (ik ruik toch niks). Maar mooi zijn ze, fel afstekend tegen de blinkend groene bladeren.

De voortuin is nog niet helemaal opgekuist... Ik moet dat noodgedwongen stukje bij beetje doen.Maar het komt wel in orde, de kat zijn staart komt wel, en 't is zo'n klein beestje. Ik leer meer en meer rekening houden met wat ik nog kan, maar nu en dan overschrijd ik die grens, en zit dan weer met de pijn. Tot op heden, wellicht dank zij het turnen, gaat het niet over in een ontsteking, want dan is het van lange duur en heel erg. Maar het is lastig als je steeds meer en meer geconfronteerd wordt met steeds dichterbij kruipende grenzen.

Dat zijn momenten dat ik ongelukkig ben, momenten waarop ik niet kan wat ik wil. Momenten van onmacht. Gelukkig weet ik dat gevoel weer van me af te zetten. Na al die jaren heb ik leren leven binnen mijn beperktheden, heb ik dit leren aanvaarden, en ben ik zover dat ik me perfect gelukkig kan voelen binnen het kader van mijn leven. Dat kader is veel kleiner geworden, maar het is nog steeds een ruimte, ook al is dat meer een geestelijke niet-materiële ruimte geworden.
Wellicht daarom dat ik zo graag blog, dat is immers een ruim veld van inspiratie!

Sinds enkele dagen passeren hier niet alleen groepen beroepsrenners (en rensters) aan mijn deur, maar hele dagen passeren hier ook de wielerterroristen al weer. dat zijn er die de ronde van Vlaanderen op hun eentje rijden, of buiten het kader van de organisatie. Of die misschien wel aan het trainen zijn om morgen niet af te gaan als een gieter. Morgen passeren er hier duizenden en duizenden van die ambetanteriken. Waar blijven de francofone heethoofden met hun punaises ? Nou, nee, dat meen ik niet echt. Maar zou er echt eens niemand zijn die aan die mannen leert dat de wegcode ook voor hen van toepassing is ??? Morgen kun je komen kijken, je zult weer zien hoe de politie het gewone wegverkeer tegenhoudt om een (1) terrorist door te laten, die dan nog eens ostentatief in het midden van de rijweg gaat blijven rijden, om te genieten van dat heerlijke gevoel dat hij met zijne vélo rapper rijdt dan de auto's...djudedju dat kan zelfs Boonen niet!

Ieder diertje zijn pleziertje? Nee, want ze ontnemen aan alle niet-fietsers alle plezier op de weg.

tot de volgende ?
(op de foto: madams op ne koersvélo...)

De Duitse bezetter

Image via Wikipedia

Volgens Mangain zit die nog steeds minister te zijn in ons apenlandje...
En daarmee is weer de zoveelste steen gegooid in de kikkerpoel van BHV ofte Brussel-Halle-Vilvoorde. Ook al weet ondertussen iedereen dat heel het bestaan van BHV ongrondwettelijk is, toch is volgens Mangain het toepassen van de wet een daad van de bezetter.
Het is pijnlijk in een verenigd Europa Duitsland nog maar eens te appeleren aan een pijnlijk verleden, het is zeker smakeloos om iemand die gewoon de wet toepast te verwijten dat hij een Duitse bezetter lijkt.
Alhoewel Degrelle een Waal was, schreeuwt men (misschien om hun verleden te vergeten) over de vele "zwarten" bij de Vlamingen.
Misschien is het verkeerd van mij, om maar nog eens wat verder in het verleden te gaan graven, en te wijzen op het feit dat men alles op alles heeft gezet om het Vlaams uit te roeien, en nog steeds zijn er mensen die het Nederlands maar een boerendialect vinden, een taaltje van het uitschot van de wereldbevolking. Nog niet eens zo lang geleden kreeg ik een mailtje met dergelijke wartaal toegestuurd... Van iemand die weliswaar niet van dit gedacht was, maar zich toch niet geraakt voelde door de hatelijkheden van die Vlaamshater.
Ik vind dit vooral pijnlijk.
Hatelijkheden doen altijd pijn.
Maar dit soort hatelijkheden, van welke kant dan ook, is helemaal absurd.
Ik heb het al gezegd, en ik kan het maar blijven herhalen: de splitsing in taalgebieden is een tamelijk modern gegeven, en is gebonden onder meer aan het verschijnen van de drukpers en het schrift. Als we het voor het Nederlandstalige gedeelte nemen, dan was een van de grootste boosdoeners het verspreiden van de bijbel in de Nederlandse taal! Absurd, ja, maar dat was de eerste en grootste aanzet om te komen tot een uniforme taal!
Voorheen waren er streektalen (nu jammer genoeg steeds minder en minder), en was er helemaal geen duidelijke grens aan een taal. Het was niet zo dat je van de ene gemeente naar de andere wandelde en plots in een ander taalgebied zat. In de grensgebieden der taal was er een brede strook overgangsgebied, waar de taal een mengelmoesje was, als we het vanuit Vlaanderen bekijken, zag je steeds meer invloed van het Frans, en geleidelijk, heel geleidelijk kwam je in een gebied waar geen Vlaams meer in het Waals of het Frans zat.
Het onderwijs ingedeeld volgens het land en het taalgebied was een tweede boosdoener.
Nu ja, boosdoener... het was de oorzaak van het verdwijnen van de overgangsgebieden en het ontstaan van haarscherpe taalgrenzen.
Het was de reactie op het onderdrukken van het Vlaams, die de Vlaming deed reageren tegen de onderdrukking van het Frans. Gek eigenlijk, want er is een hemelsgroot verschil tussen de Waal en de mensen die hier het Frans als taal wilden doordrukken. Dat is voor een groot stuk ook nog steeds de bron van het onbegrip bij de doorsnee Waal. Het was vooral adel, bourgeoisie en kerk die hier die Vlaamse boerentaal weg wou... De rijken (ook in Vlaanderen) spraken Frans en het plebs, het schorum, dat sprak Vlaams, en dus was Vlaams minderwaardig.
Een taal is nooit minderwaardig, ook niet meerwaardig.
Een taal is een gewoon dagdagelijks gebruiksmiddel om je uit te drukken en je kennis door te geven. Meer niet.
Het cultuurgebonden noemen lijkt me niet correct, wel is het zo dat de cultuur van de mensen die deze of gene taal gebruiken, ook hun cultuur uitdragen in de taal die ze van huis uit spreken en kennen. (Of toch meestal, er zijn uitzonderingen)
Iedere taal is mooi.
Iedere taal heeft immers zijn eigen poëzie.
En ieder piepkleine regio heeft ergens zijn invloed op de taal. Wij spreken van het "zingen" van de Limburgers, en bij de Walen is dat toebedeeld aan het slepende taaltje van Les Namurois... Maar ik mag hier dood vallen als ik lieg bij de verklaring dat ik de taal van de Namurois echt weet te savoureren... Het is heerlijk om naar te luisteren... Net zo heerlijk om naar de liedjes te luisteren van onze kleinkunstenaars die in hun eigen dialect zingen, waar de klankkleur zo anders is, zo fris, zo echt.

Het is dan ook onecht het gekrakeel als een geschil tussen talen of taalgroepen te bestempelen! Het is veeleer een concurrentiestrijd op economisch vlak. De geschiedenis wijst ons dat die concurrentie steeds het hevigst is tussen nabije buren.

Net zoals ook oorlog steeds terug te brengen is tot een economisch verschijnsel, is dat wellicht ook grotendeels het geval met de geschillen tussen Vlamingen en Walen.

We zitten met elkaar opgescheept in één miezerig klein landje, liggen mee aan de basis van het idee Verenigd Europa, begonnen in een schraal Benelux (Wist jij dat er een Beneluxvlag bestaat ?). En desondanks weten we met ons dichtste buur niet overeen te komen.
Niet overeen te komen?
Bullshit!
Ik heb heel wat Waalse vrienden, en ik zou ze begot niet willen missen!
Ze zijn anders, ja, maar ik hou daar wal van.
Om het eens kernachtig uit te drukken: Bij een Vlaming is de gevel van zijn huis net en blinkend, bij de Waal zit de rijkdom achter zijn schrale gevel. Wij etaleren meer, zij genieten meer. Wij leven om te werken, zij werken om te leven.
Zij zijn wat jaloers op ons, wij wat op hen.
Ik hou van Wallonië en de Walen, om hun jovialiteit en hun manier van leven.
Waarom zou ik met hen ruzie maken?
Om één idioot zoals Mangain ?
Dat is een politieker, en zo hebben wij er ook.
Plato zei het al: Een wijs man doet niet aan politiek, daarom worden wij door dwazen geregeerd...

foto van de Beneluxvlag...

tot de volgende ?

Waaiende wind...

Image by merlinprincesse via Flickr

Ik heb geslapen als een verkske, het ene oog zag het andere niet. Anny ook. Je ziet, je slaapt een nacht niet, de volgende nacht slaap je als een otter, ofte de natuur herstelt steeds.
Maar wellicht heeft de felle wind er ook iets mee te maken. Als het erg waait, maar net niet stormt, dan slaap ik altijd goed. Wellicht heeft het geluid van de wind voor mij iets slaapverwekkends?
Misschien moet ik toch eens denken over het bouwen van een windharp. Dat is een heel oud ding, iets wat je nu niet meer ziet. Nu zie en vooral hoor je overal van die windgongs (windgongen?), je weet wel die stukken bamboe aan draadjes die door de wind tegeneen tikken en een min of meer galmend geluid voortbrengen. Mijn achterbuur heft er zo eentje hangen, en ik hoor 's nachts het enigszins doffe geklingklangel.
Maar een windharp is heel iets anders!
Je kunt het best denken aan een klankkast, een rechthoekige bak met een galmgat er in, en daarboven op zijn snaren gespannen zoals je ziet op een viool of gitaar of zoiets. De windharp wordt veelal in de vensteropening geplaatst, zodat de geluidsbron nabij is, want heel luid gaat het niet. Het is immers de wind die de snaren moet beroeren.
Het levert een haast bovenaardse soort muziek. Als je googlet op windharp, vind je zelfs opnamen van dit wel speciale geluid. Het zou helemaal je het van het zijn voor de New Age fans, die houden van dit soort geluid waarbij je rustig kunt blijven mediteren.
Het is rustig, het is zelfs rustgevend, het doet mij enigzins denken aan de geluiden van walvissen, maar dan meer muzikaal qua tonen.
Je kan rustig stellen dat het de natuur is die viool (of harp zo je wilt) speelt voor ons.

Je kunt zelfs bouwplannen vinden op internet, en ik heb een boek (had je niet gedacht hé?) waarin ook al een heel eenvoudig bouwplan staat. Het is in dat boek dat ik voor het eerst van het bestaan van de windharp hoorde. Naar het schijnt is het een héél erg oud instrument. Wellicht is het zoals veel dingen, een beetje bij toeval ontstaan. Misschien een echte harp of lier die door de wind beroerd werd, en mensen op ideeën bracht.

Het kan gek klinken, maar ik heb zo'n muziekvoortbrengende wandelstok. Een modern maar handig ding, dat ik heel veel gebruik. Het is een metalen stok, bestaande uit twee buizen die in elkaar schuiven. In die buizen zijn op regelmatige afstanden gaten, en met een simpel kliksysteem kun je de wandelstok langer of korter maken, door het kliksysteem in een hoger of lager gat te doen klikken. Als er veel wind is, dan waait die wind soms in die gaten, en dan krijg ik een diep hol gefluit te horen, de wandelstok die reclameert over mijn te zware gewicht...

Met andere woorden, het zou dus perfect mogelijk moeten zijn, om naast de windgong, de windharp, ook nog een windfluit te maken. Je zou een pak bamboestokken kunnen plaatsen, waarin je enkele gaten boort, die telkens iets anders gericht zijn om toch wel ergens met één gat de wind op te vangen. Als dit behoorlijk dikke bamboe zou zijn, stel ik me voor dat je zelfs echte orgelklanken krijgt, en dan is er dus ook een windorgel mogelijk (of bestaat dit ook al?)...

Maar we hebben niet echt al dat kunst- en vliegwerk vandoen om de natuur te horen zingen... Ga eens met mij mee vissen, bij pepee staan er nogal wat populieren langs het water. Populieren hebben tamelijk harde blaren, en als de wind er doorheen speelt, dan hoor je die blaadjes tegeneen suizelen in een soort massief geritsel. Daar nog het gefluit van de vogels, geroep van de fazanten, gepiep van de kuikens van de waterhoentjes, gesjirp van de krekels en gezang van de sprinkhanen bij, aangevuld met het gespetter van een springende vis... New age muziek is er niets bij!

Ik kan me perfect inbeelden dat ook blinde mensen diep kunnen genieten van de natuur, want de natuur zingt niet alleen, je ruikt de natuur ook. Als je aan het viswater zit, dan ruik je het water, een aangename volle geur, waarin je zelf meent de vis zelf te ruiken. Je krijgt een dergelijke geur ook als je hond in de regen heeft gelopen, maar dan veel extremer en geconcentreerder, zo'n massieve geur dat het (bijna) storend is. Je proeft dan bijna de geur.

De meeste mensen hebben er geen aandacht voor, en letten alleen op de geur van de natuur als er een grote rozenstruik in volle bloei veel te massief zijn geur verspreid...Maar de geur van het gehele natuurpalet is veel fijner, veel aromatischer dan die veel te volle bloemengeur. Je moet niet aan bloemen gaan ruiken, je moet de geest ervan opsnuiven als het er amper waarneembaar is, tussen al die andere geuren, zodat je plots bewust om je heen gaat kijken en zoeken naar de bron of bronnen van dat genieten.

Ga dan niet met je neus boven die bloemen hangen, want dat verstoort dusdanig het aroma ven het geheel, dat je dat geheel niet eens meer kunt terugruiken. Je neus zit te vol met die ene allesoverheersende geur. Het is als met taart eten, ééntje is lekker, vijf is te veel en bezorgt je een walging van al dat zoets. De kunst is zo te genieten, dat je blijft genieten. En dat kan alleen met mate... Ook daarin is het van "Overdaad schaadt".

Doet "slapen" jou ook op al die genietingen, sensaties denken?
Ik ben gek, heerlijk gek.
Ik geniet van dat ene kleine witte madeliefje in die zee van gras.
Gras... Doet me denken aan de paarden hier naast mijn deur. Gras moet verdomd weinig voedingswaarde hebben, die beesten staan de godganse dag maar te grazen en te grazen en te grazen, zonder op houden... Mocht jij of ik gans de dag zo vreten, dan waren mijn vingers veel te dik om de toetsen van mijn klavier nog te kunnen raken...
Wat nog gekker is: mijn kleindochters gaan aan de afsluiting van de wei staan, plukken een dot gras, zwaaien daar eens mee en maken lokkende geluidjes en daar komen die beesten vrolijk op af gegaloppeerd, eindelijk iets anders, geen gras uit de wei, maar gras van 10 centimeter verder.
Stomme beesten.

tot de volgende ?

De Lijn...

Image by tdietmut via Flickr

's morgens gaat een van de tweeling met De Lijn naar school, en komt er ook 's avonds mee thuis.
In normale tijden.
Niet in de examenperiodes, want dan stoppen studenten op de stomste uren hun leerrijke bezigheden en zo heeft De Lijn niet voldoende leerlingen om rendabel te rijden...Dus rijden ze niet.

... en dus rijdt opa... Want mama is gaan werken en opa zit daar toch maar ziek te zitten zijn.

Hoeveel geluk ik heb gehad kan ik niet inschatten, want héél de markt is afgezet, er komt weer een of andere stomme vélokoers naar onze stede. Controle van het TV-blad leert mij dat ze op de markt toekomen, ongeveer om 16 uur, want de uitzending is voorzien tot 17 uur...Dus vanmorgen ging het nog, deze namiddag wordt het een regelrechte ramp. Of er geen andere weg is ? Ja...maar daar zijn werken bezig en zit je met een leuke toeristische omleiding.

Ik las ergens dat er deze maand ongeveer 28 koersen in onze regio passeren in deze maand. Teveel is trop zou VDB zaliger zeggen. En wat het wonderste van alle wonderen is, er gaat altijd een massa volk kijken naar die benden vélorijders...Of, wellicht zijn het ook grotendeels mensen die doodgewoon niet door kunnen met hun wagen en van arremoede ook maar eens gaan staan kijken, in plaats van mens erger je niet te spelen in de auto. In ieder geval, zodra de renners voorbij zijn, zie je de meute naar hun auto stormen, een deel om nog eens de koers te zien, maar wellicht het grootste deel in de hoop dat ze toch nog tijdig op hun afspraak komen met de tandarts, want daar te laat komen kost verdorie veel geld.

Voor woensdag geven ze regen, de uilen! het was pertang voorzien om te gaan vissen. 't Zal weer minstens een week later zijn. djudedju. Maar er is toch geen tijd aan verloren, want als het regent, dan ga ik bij de andere Luc om Ubuntu op zijn kwampjoeter te zetten.Hij heeft ook een oud bakje staan, en is de "snelheid" van Windows en de voortdurende moeilijkheden meer dan moe. Binnenkort komt dan de nieuwe versie uit, en zit hij in de kortste keren met een prachtig programma op zijn peeceetje.

Blijkbaar levert mijn gepreek over Ubuntu toch regelmatig een nieuwe adept op. Och, het is ook niet zaligmakend, er zijn ook een paar dingen die je met ubuntu niet kunt zoals met windows, maar ook een deel dingen die op ubuntu veel beter gaan dan op windows. ( Het grootste gedeelte werkt minstens even goed (meestal sneller) en de overschakeling van windows op ubuntu is echt twee keer niets). Bovendien heb je geen last van virussen en co, en blijft het programma altijd zijn snelheid behouden, dank zij het feit dat de updates telkens de oude stukken vervangen en dus niet zoals bij windows altijd maar zwaarder en logger worden als geheel. Wie er eenmaal aan gewoon is, zal niet vlug weer overschakelen naar windows... en dan heb ik nog geen woord gezegd over de kostprijs. Ik las laatst weer een verslag van een test, en daar bleek weer uit dat ubuntu sneller is (en vooral blijft!) dan windows. Maar volgens mij is het grootste voordeel dat je ook met oude kwampjoeters heel comfortabel en aan een behoorlijke snelheid kunt werken, met machientjes waar je windows 7 niet eens op kunt installeren...

Vannacht heb ik geen oog dicht gedaan... Vanmorgen zag ik de reden: gisterenavond vergeten mijn pillen te pakken. Met andere woorden die dingen stillen dus niet alleen pijn, maar doen me ook slapen. Ik vind dit onrustwekkend, je krijgt het gevoel dat de bijverschijnselen belangrijker zijn dan het gewenste effect. Ik kan niet zonder, maar ik heb een bloedhekel aan al die brol. Ik neem minstens al drie soorten pillen om de neveneffecten te bestrijden van de andere! Kortom, ik leef op pillen en capsules. Nu nog astronautenvoeding in poedervorm (alleen bevochtigen voor gebruik) en ik wandel volledig kunstmatig door het decor. Och ja, ik kreeg ook het bevel mijn ontlasting te bekijken, om te zien of ik geen inwendige bloedingen heb, met al die pillen, weet je... Ja, ik weet het! Tot mijn spijt, tot mijn grote spijt...

Maar och, er zijn er die er veel erger aan toe zijn dan ik ben, en vooral, wat nog erger is, er zijn veel mensen die zich helemaal niet gelukkig voelen, en dat is wellicht nog het ergste. Ik heb pijn, ik heb verdriet, maar toch voel ik mij gelukkig, omdat ik het leven aanvaard zoals het is en zoals het komt. Geluk is niet zo moeilijk te vinden, het ligt gewoon voor het grijpen, het is gewoon tevreden zijn met wat je hebt, met wat je bent...meer is het niet. Blijkbaar is dat voor veel mensen een te moeilijke opdracht.

ik ga stoppen, de lucht is grijs, vol met water... en mijn camelia's regenen kapot.
tot de volgende ?