Herfstdraden

Gisteren zag ik weer die wonderlijke transporten... Piepkleine spinnetjes die aan een stuk spinnendraad voorbij zweven tot ze ergens door de wind worden "geplaatst"...
Een hoogst onzekere toekomst, waarbij je net zo goed te pletter kunt vliegen tegen een voorbij zoevende auto, of netjes worden afgeleverd aan de takjes van een meidoorn, waar het goed is om je eerste web te weven...

Bij ons gaat het heel anders... Wij worden bij onze geboorte niet aan een ballon gehangen en op goed valle uit het zwerk ingestuurd... Nee, wij komen terecht in een wereld waar wij, hulpeloos als we zijn, worden vertroeteld en verzorgd. Wij toch. Wij, hier. Want het lijkt me niet overal zo goed te zijn. Op TV zie je beelden van kleine dutsjes die met van de honger opgezwollen buikjes en lucifer-armpjes en lucifer-beentjes met veel te grote ogen in de barre boze wereld staren. Ach die moeders zullen daar ook wel willen vertroetelen en verzorgen, maar hebben gewoon de middelen niet. De honger en de dorst zijn zo groot dat hun borsten geen druppel melk meer bevatten. Laat staan dat er ergens een supergrote bazaar is, waar een hele wereld van poedertjes en melkjes op de nieuwe wereldburger staan te wachten. Nee, daar is alleen een dorre woestenij...
Een lege wereld waar die kleine helemaal niet in past.

Mijn kippen hebben het beter.
's Middags gaan we na het middagmaal, met de rest van het eten naar het kippenhok. De kippen staan al allemaal op uitkijk, zodra ze de keukendeur horen opengaan zijn ze er. Ze zijn verlekkerd op de resten van de aardappeltjes, de groenten en het keukenafval.
En 's morgens krijgen ze ook nog eens een bak vol met granen, in een aangepaste mengeling om er zeker van te zijn dat ze van alles genoeg hebben om gezond en evenwichtig gevoed door het leven te kakelen..

Wij, wij staan bij de slager naar de lange toonbank te staren... "Wat gaan we vandaag eten? Waar heb jij goesting naar ?"... Ik denk aan die foto van een van honger stervend kind en een gier die staat te wachten tot het leven is geweken om het lijkje te verorberen...

Herfstdraden...
Kleine ukjes van spinnetjes die de wereld ingeschopt worden.
Kleine sukkeltjes die bijna zonder geluid zitten te klagen van honger.
"Wat gaan we vanavond eten?"

Voor Lampedusa verging het zoveelste schip met vluchtelingen.
Ik las zo net dat er nog 83 lichamen zijn geborgen.

Geborgen...
Van bergen,weg stoppen, onzichtbaar maken, in de kast van vergetelheid.

Men maakt Internet ook toegankelijk in die armoe-landen.
Kunnen ze van daar kijken naar beelden van onze grote warenhuizen, vol gestopt van onder tot boven met veel te veel goederen...
En dan zien ze ons staan, voor de toonbank bij de slager.
"Wat gaan we vandaag eten?"

djudedju

tot de volgende ?

weduwschap dag 4 - de finale

Vanavond verwacht ik Anny hier terug, het zal wellicht laat zijn, maar ze komt terug !
Er komt een einde aan mijn weduwschap. Oef.
Ik ga straks eens wat opkuiswerk doen aan de eettafel. Niet dat het er vuil bij ligt, maar het ligt er aardig vol. Neem nu de doos met steviasuikerklontjes, normaliter staat dit in de kast, en als moeder een kopje koffie haalt in de keuken, aan de thermos, dan doet ze daar een klontje in de kop, en blijft alles netjes in de kast.

Dit vind ik véél te omslachtig, ik zet de thermos bij mij op de eettafel, naast de klontjes stevia.
En zo kan ik nog wel enkele voorbeelden geven van het verschil in aanpak tussen een vrouw en een man. Wij zijn vooral op het praktische en het gemak gericht, zij zijn ook op netheid en op het zicht gericht...

Als ik alles zo liet staan, zou ik geen opmerkingen krijgen, maar zou ik zien hoe ze alles oppakt en meteen naar de bestemde plaats gaat brengen. Want wellicht komen Jef en Lut wel nog eens vlug binnen om iets te drinken en om nog wat te babbelen, en Lut is ook een vrouw, en dus moet het vlugvlug nog allemaal weer "aan de kant"...

Moest ze weten hoe ik Armand en Lea heb ontvangen, dan zou het er ook tegen zitten ! Niet dat ik iets verkeerd heb gedaan, maar ik heb het gewoon niet gedaan zoals "het hoort"... Ik heb de suikerklontjes niet in het nette potje gedaan en op tafel gezet, maar gewoon de kartonnen doos met suiker op tafel gezet, en ik heb de melk niet in het kannetje gegoten, maar de fles op tafel gezet  Ik heb geen bordjes onder de tassen gezet (waar dienen die dingen eigenlijk voor ?)... Kortom, ik heb de etiquette in het Franse kamp gelaten, en gewoon alles op tafel gezet wat nodig was, zonder poespas.

Kortom, ik heb het gedaan zoals ik het voor mezelf doe. Alles bij de hand, en geen nutteloos en nodeloos over en weer geloop.

Na het avondeten zal ik dan ook alles weer op de geëigende plaats zetten (Hopelijk herinner ik me waar ik alles heb gevonden!)...

Vannacht had ik de indruk dat ik het heel ver weg hoorde donderen, en vanmorgen, toen ik al heel vroeg opstond, zag ik aan de einder een grote donkere muur van wolken, en ja hoor, nu en dan zag ik een helle flits van licht boven die muur uit komen. Boven Gent of nog wat verder zal het aan het onweren geweest zijn. Hierboven kwam het onweer niet voorbij. Wel hoorde ik nu en dan de regen kletsen.

Al twee dagen zie ik dat de weegschaal me vertelt dat ik nu al 8 kilootjes kwijt ben. Het gaat de goede richting uit. Vraag me niet hoe ik het doe, ik weet niet echt het antwoord. Je herinnert je dat ik verwachtte dat ik zou vermageren toen ik besloot niets meer te nutten van alcohol... En dat er geen gram af ging...

Het duurde een hele tijd, toen ik plots merkte dat ik minder ging eten. Niet dat ik me zelf beperkingen oplegde, nee, gewoon, ik had geen honger meer, dus at ik ook minder. Dat is geen reuzegroot verschil, maar waar ik vroeger drie sneetjes brood at per dag (van een klein broodje), eet ik nu nog maar twee sneetjes. Ik eet ook wat minder vlees, en zelfs wat minder groenten. (Daar at ik altijd een behoorlijk grote portie van, nu veel minder).

Ik leg mezelf geen beperkingen op, ik eet, net als vroeger om de honger te stillen, maar blijkbaar heb ik gewoon minder honger. Is dat nu een vertraagd effect van het niet meer nutten van alcohol, of is het gewoon zo dat ik door de leeftijd minder ga eten? Ik weet het niet, maar ik zie, heel geleidelijk de kilo's er af gaan. Van mij mogen er nog heel wat verdwijnen... Maar net zoals ik dik werd zonder ooit aan overdaad te doen, vermager ik nu zonder bewust regime te volgen. Nee, je hoeft niet ongerust te zijn, er is nog geen mens die er op gelet heeft dat ik 8 kilo kwijt ben... Op zo'n varken zie je dat niet.

(Ik mag wel wat beleefder tegen mezelf zijn !)

Deze namiddag ga ik terug naar de academie, nog wat gaan spelen met klei... Wat ik aan het maken ben ? Een krul. Je zou het het best kunnen vergelijken met een uitvergrote krul schavelingen... Dat is niet zo makkelijk als je denkt, en nu ben ik bezig met het plaatsen van tekeningen op die krul. (Ook al niet zo makkelijk, want je kunt niet overal bij... ) Dan moet het de eerste maal worden gebakken. Nadien ga ik het zo kleuren en weer afwassen, dat de lijnen van de tekening gekleurd blijven. Hopelijk is het een leuk effect... Zeker weet je dat pas als het gedaan is. Als het lukt, dan kan ik met deze techniek meer doen. Lukt het niet, dan heb ik geprobeerd... en geleerd.

tot de volgende ?

weduwschap 3 - Bill Gates

English: Steve Jobs shows off the white iPhone 4 at the 2010 Worldwide Developers Conference Español: Presentación del iPhone 4 por Steve Jobs en la Worldwide Developers Conference del año 2010 (Photo credit: Wikipedia)

Stills from videotape of Bill Gates' deposition at 1998 United States v. Microsoft trial. (Photo credit: Wikipedia)

Zonet gelezen: bij Microsoft wil men Bill Gates lozen.
Met andere woorden Willy Gaatjes gaat het Macrohard moeten spelen wil hij zijn enorme kapitaal vrijwaren en nog verder vergroten...

Kijk, het gaat niet echt goed met Windows, en die mannen zoeken een oplossing om het bedrijf en hun royale inkomen te redden. Ze hebben al van alles geprobeerd, maar het wil maar niet lukken. Dus zijn ze om zich heen gaan loeren hoe men bij anderen dergelijke zaken oplost, en ze zijn terecht gekomen bij de Belgische voetbal !

Er is immers geen enkel orgaan dat zoveel crises doormaakt als be Belgische voetbalploegen, en ze zijn daardoor uitgegroeid tot de specialisten inzake reddingsoperaties.
Hun antwoord is simpel, zoek niet war het zit, gooi de trainer buiten.
En heel gek, waar iedereen weet dat niet de trainer maar de spelers op het veld staan te klunzen, helpt het vervangen van de trainer nog wel eens.
Plots gaan de spelers wel doen waar ze dik voor betaald worden.

Deze oplossing is echter niet goedkoop ! Telkens krijgen die trainers een contract van X aantal jaar (je moet toch aan die trainer tonen dat je vertrouwen in hem hebt !), ook al weet je dat de kans heel groot is dat je hem na enkele maanden al weer moet lozen voor een ander, met een nieuw contract van X jaren...

Microsoft kan zich dus niet permitteren de zaak nog langer te laten verzieken, want het aantrekken van een nieuwe trainer, dat biedt wel een redelijke kans op oplossing, maar het kan verschillende keren moeten herhaald worden vooraleer de spelers merken dat er een ander op dat stoeltje aan de zijkant van het veld zit te gesticuleren ! En dat onzichtbare mannetje krijgt riante lonen !

Het is zelfs zo, dat we in ons apenlandje een wetgeving hebben ontworpen om de lonen en vooral de opzegvergoedingen van managers en parlementariërs en senatoren binnen de perken te houden, voetbaltrainers lijken door de reuzegrote mazen van het voetbalnet heen te kunnen gaan. Voor hen geen beperkingen. Zij dienen immers niet gezien te worden als managers, maar als crisismanagers, en van dat ras is helemaal geen sprake in de wet op beteugeling van de wedden en opzegperiodes en dito vergoedingen !

De zaak is niet simpel ! Je kunt eigenlijk niet met zekerheid stellen waardoor of waarom de trainer (lees dus Bill Gates in deze) plots niet meer voldoet. Ook al heb je jaren aan één stuk door het kampioenschap gewonnen, internationale matches beheerst, het feit dat je dat plots een of een paar keer niet meer doet, is voldoende om plots gewipt te worden als zijnde een slechte...

Maar Bill Gates hoeft echt niet te wanhopen ! Laten wij weer kijken naar de al zo dikwerf genoemde voetbaltrainers !!!
Stel, ze wippen bij AutreMal (Anderslecht) hun trainer omdat ze daar de laatste internationale matches er niets meer van bakken, en vervangen hem door een ander. Monsieur Motocyclette (Brommer) hoeft echt niet te panikeren dat hij nu zonder inkomen valt ! Nee ! In tegendeel ! Niet alleen krijgt hij nog een opzeg- en een verbrekingsvergoeding waar hij jaaaaaaaaren mee zou weg kunnen, nee, andere ploegen vergeten meteen zijn debacles bij Autremal, en herinneren zich alleen dat hij er voorheen in slaagde Autremal een paar keer kampioen te laten worden, en bieden grof geld om hen aan hun voetballers te verbinden, om het tanende effect van de vorige trainer weer op te peppen bij de spelers. Dus wordt meneer Motocyclette een heeeeeele tijd betaald door Autremal (opzeg) én door zijn nieuwe ploeg.
Naar het schijnt is er ooit een trainer geweest in ons vaderlandje die op een bepaald ogenblik tweeëntwintig inkomens op dezelfde maand genoot.

Met andere woorden voor meneer Motocyclette is het dus een goede zaak om afgedankt te worden !!!

Kortom, meneer Gates, beste Bill, of Willy zouden wij hier zeggen, panikeer niet, laat je afdanken, beur er een royale opzeg uit, en ga ostentatief wat wandelen voor de gebouwen van Apple, daar gaat het ook al niet zo goed sinds het verscheiden van Steve Jobs....
djudedju

tot de volgende ?

dag 2 weduwschap

Gisteren had ik geen tijd om me eenzaam en verlaten te voelen... Al vroeg in de voormiddag ging de telefoon: Lea. "Dag Antoon? Oe is't mee eu?" Goed en met u? en met Armand ?
Ze belde om te weten of het paste om eens langs te komen???
Tuurlijk, ik ben wel alleen (voor één keer ben ik de baas hier), maar ik zou een lekkere pot koffie zetten, dus kom maar af..."'t Is maar dat we hier een deel pompoenen hebben, voor eu kleindochter, die allergisch is, en die dat zo graag eet... -een kleine stilte - En natuurlijk owk veur ulder, hé, en veu Veerleke ! "

Dus heb ik na het nieuws van één uur een lekkere pot koffie gezet, een paar tassen van het servies op tafel gezet, een paar lepeltjes, suiker, melk en de doos met pralines... (De koffie werd goedgekeurd !)

We hebben de ganse namiddag zitten babbelen en keuvelen over van alles en nog wat... In de garage liggen een een hele hoop pompoenen.

Toen ze weer weg waren, toen kwam Gwendolyn om de kippen te voeren en de eieren te rapen, en Frederik kwam de schotels wassen. (En nadien een pintje drinken en nog wat blijven zitten, terwijl ik mijn boterhammekes at met een sneetje beleg, en nadien wat fruit verorberde...)

En dan de Tv aan, op die reeks van die dokters in VTM... altijd interessant, je voelt je altijd zo lekker ongerust en doodziek na het kijken. En je leert een heleboel ziektes kennen waar je je vroeger niet eens ongerust kon over maken, want je had er nog nooit over gehoord. Zou ik nu ook drager zijn van dat defecte gen ? djudedju...

Heel de dag veel, heel veel pijn gehad, en dus kroop ik nog voor dat de lieden van Familie uitgeput een pause gaven om zelf ook eens naar de reclame te luisteren, in mijn bed... Nog wat liggen lezen in een boek van Toon Kortooms, daar voel je je zo beter van worden, en dan licht uit en slapen... Heerlijk slapen, tot vanmorgen 5 uur. Gaan plassen en wat zitten lezen over de Maya's, en terug het bed in. Na 5 minuten toch maar het licht aan gemaakt, en weer wat lezen in "Mijn kinderen eten Turf"... Wat liggen lachen, en iets voor zevenen opgestaan, en gaan turnen. De pijn is immers grotendeels weg gegaan tijdens de nacht. Oef.

En hier zit ik nu, te bloggen. Bart is al langs geweest, met mijn middagmaal, en deze namiddag is er academie. Dus weer een korte dag. Geen tijd om te treuren en me weduwnaar te voelen.
Het enige ambetante is dat ik 's morgens vroeg niet meteen aan de koffie kan, maar hem eerst zelf moet zetten... Oh ja, ik heb ook mijn bed opgemaakt, wel een beetje à la Toontjes, maar allee, vanavond kan ik er weer in slapen.

Als ik het zo bekijk, dan zou de eenzaamheid wellicht pas beginnen als ik met de gevolgen op langere termijn sta te staan. Ik weet op geen honderd jaar hoe de wasmachine werkt, en van het meeste van wat wij hier allemaal bezitten weet ik niet waar ik het vinden kan... Eigenlijk leven wij mannen gerust hé ? Heel het hoofdstuk huishouden draait op moeder de vrouw, wij trekken ons daar niets van aan.
djudedju.

Mocht ik echt alleen vallen, dan zou ik een dikke sukkelaar zijn. Van zodra we het dagdagelijkse overschrijden zit ik daar uitgeschud, verloren... Best dat mijn kinderen er zijn.
Dank zij hen overleef ik.
... maar het lukt me nog veel beter met Anny er bij...

tot de volgende ?

Op weduwschap

Term uit de vocabulaire van de duivenspeler...
Term om je mee te delen dat ik hier enkele dagen alleen zit, moeder de vrouw is op reis.
Eigenlijk is die reis meer mijn ding dan dat van mijn vrouwlief, want het is ingericht door en voor de gepensioneerden van mijn werk. Maar zoals je al wel weet, door mijn gezondheid kan ik degelijke uitstappen niet meer aan. En daar het jammer zou zijn dat Anny deze dingen - door mijn ziekte- zou moeten missen, gaat ze mee, op mijn aandringen.
En dus ben ik tijdelijk op weduwschap gezet...

Maar heb geen schrik, ik zal geen honger lijden, geen dorst, en ik zal niet ellendig zijn door het vele werk dat anders verricht wordt door vrouwlief... Want, mijn eten wordt iedere dag klaargemaakt door mijn schone dochter Els en ten huize afgeleverd door zoon Bart, en de schotels worden gewassen door ons Veerle, die ook de kippen komt eten geven en de eieren raapt...

De bloemen kregen water, en de vogels hebben eten en drinken... Alleen de vissen moet ik zelf eten geven.

Je ziet, ik wordt verzorgd tot en met.
Helaas is dat wel nodig ook, want ik zit voor "de moment" met veel pijn, moest vannacht zelfs een pijnstiller slikken (hielp niet, de pijn zit vast).
Vanmorgen om 5.30' opgestaan, de Jef en zijn Lut kwamen Anny hier oppikken om naar Oostende te rijden, waar ze op de bus stappen naar Normandië... Hopelijk hebben ze goed weer, en zien ze veel mooie dingen.

Dat maakt, dat ik vandaag de dag eens anders heb gestart dan anders... Normaal lees ik eerst de kranten  op mijn computer, en ga dan bloggen, maar vandaag heb ik ook al de mailtjes al gelezen voor ik aan het bloggen toe kwam. Nu en dan nip ik van de koffie die Anny nog heeft gezet, morgen moet ik zelf instaan voor de koffie. Twee maatjes koffie en twee kleine maatjes cichorei elk uit zijn eigen doos in de kast boven het aanrecht. De microgolfoven werkt zus en zo, en het fruitsap staat daar op dat schab... En veel meer moet ik niet weten... Veel meer heb ik immers niet te doen.

Ik zal dus alleen ons gebabbel missen en de aanwezigheid van vrouwlief.
Weduwschap weet je wel...

Vier dagen die wellicht iets langer zullen duren dan anders...
Maar ja, op een leeftijd waar de dagen veel sneller lijken te gaan dan vroeger, zal dat wel niet zo erg zijn zeker ?
Oh ja, je mag op bezoek komen, maar wellicht zal de bediening iets minder zijn, want een hele boekl dingen weet ik amper zitten in al die kasten die we hier hebben... djudedju.

Hoe zou die duif zich voelen, ingekorfd in een mand ?

tot de volgende ?

over - leven

Ik heb al eerder geschreven dat al het kwaad - en al het goed - in de wereld is gekomen met de landbouw. Maar hoe is de mens tot landbouw gekomen? Heel zeker kunnen we dit niet achterhalen, maar we kunnen wel redeneren.
Eerst en vooral moeten we beseffen dat die mens wellicht alle verstandelijke capaciteiten had, die wij nu hebben. Dat wil niet zeggen dat hij evenveel wist, maar dat de capaciteit er was.
Je kunt dit vaststellen, zelfs nu nog, als men een onontdekte stam in het Amazonewoud ontdekt.  Je krijgt de indruk met onwetende mensen te doen te hebben, maar als je een kind ervan opvoed in onze wereld, blijkt hij net zo verstandig en capabel te zijn als wij zelf.

Het is dus niet omdat ze niet schrijven of lezen dat de mogelijkheden er niet in aanwezig zijn !

Als we kijken naar het leven van dergelijke "wilden", dan stellen we vast dat het leven van mensen die werkelijk leven van de jacht en van het vinden van voedsel in de natuur, veel minder arbeidsintensief is dan het leven dat wij leiden. Wij besteden per dag veel meer arbeid om te kunnen leven dan dat zij doen.

Dit wil dus ook zeggen dat vanuit dit oogpunt, het volkomen idioot is wat wij doen. Het leven van de "wilde" is veel aangenamer op dat stuk dan ons leven om te werken...
Hoe zijn we er dan in hemelsnaam toe gekomen om over te schakelen op systemen die veel meer inspanning kosten ?

De bakermat van de mensheid lijkt ergens in Afrika te liggen, in de zone waar het leven van vindproducten en de jacht heel makkelijk is. Dat zal wellicht met zich mee hebben gebracht, dat de soort "mens" heel succesvol was, en dat er een overbevolking dreigde. Dus moesten een deel van de mensheid gaan migreren, opschuiven naar andere gebieden. Zij di naar het Noorden gingen kwamen in steeds meer seizoensgebonden streken terecht.
In de zomer tot in de herfst zal men wellicht ook makkelijk hebben kunnen bestaan van vindproducten en de jacht, maar naargelang het kouder werd, werden de vindproducten zeldzamer en werden opgegeten door zowat alle aanwezige dieren ... en ... de mens.
Dit maakte het leven moeilijker, men moest zich beschermen tegen het klimaat, schuilplaatsen vinden of ... bouwen. Men moest zijn lichaam gaan beschermen, dus kledij maken.
Maar daarmee was de kous niet af, schuilplaats en kledij maakte dat de mens weer beter en sterker kon gaan zoeken naar eten en naar wild, maar niettemin was de koudeperiode nefast voor een normaal bestaan.

Wellicht zal men opgemerkt hebben dat verloren zaden aanleiding gaven tot de groei van het voedsel in het volgende jaar... en zo kwam men er toe in tijden van overschot, een deel te gebruiken om in te zaaien, en kwam men tot landbouw.
Dit was een nieuw fenomeen, arbeid  en men moest zijn arbeid, en men moest de vruchten van zijn arbeid beschermen tegen dieren en tegen andere mensen. Dus ging men wonen bij de grond waar men gezaaid had, en men verdedigde die grond tegen anderen. Het idee eigendom was ontstaan, macht en bezit.

De mens deed een inspanning die op het geëigende moment eigenlijk zinloos leek, om op een ander tijdstip er van te kunnen leven.

Als men alleen woonde, was het verdedigen van het bezit niet zo makkelijk, dus begon men samen te gaan wonen in een gebied die men dan verdedigde tegen de anderen. Grondgebied, stamvorming, en binnen die stam een hiërarchie...

Wie niet in staat was door het feit dat hij geen eigen grond had, moest zich ten dienste stellen om van de grondbezitter eten te krijgen. Dus kwamen er gereedschapsmakers en dergelijke, die hun producten ruilden tegen eten.

Nog later kwamen er op die manier naast de landbouwgemeenten ook steden tot stand, waar men een alternatief bood voor het maken en verwerken van allerlei producten. Deze steden namen een nieuwe positie in in het geheel, en het idee bezit evolueerde mee.

De grootste gevolgen van heel die revolutie in de manier van leven, vanaf het ontstaan van de landbouw, betekende dat er een zekere structuur in het bestaan kwam, en dat men het doorgeven van de kennis op een andere manier ging bekijken. Men kwam tot een zekere specialisatie, er kwamen specialisten wevers, specialisten jagers en specialisten soldaten, eerst ter verdediging, later voor uitbreiding en verovering.

Steeds grotere gebieden kwamen onder de invloed van steeds machtiger heersers...

De moderne wereld was een feit.
De specialisatie was de aanleiding tot het geven van lessen, het structureren van het doorgeven van de kennis. Dit kreeg meer en meer uitbreiding, en men kwam tot het ontstaan van het schrift, en het doorgeven van de kennis bleef niet meer beperkt tot hij die de kennis had in relatie tot zijn leerling, nee, wie kon lezen kon kennis van anderen verkrijgen.

... en dat allemaal door de seizoenen, door de landbouw..
djudedju

tot de volgende ?

Dementie

Gisterenavond was er een vergadering van Ziekenzorg, met een spreekster over Dementie. Ik had aan Anny gevraagd of ze niet mee wou komen, het lijkt een interessant onderwerp.
Gisterenmorgen na een blik op mijn agenda nog eens tegen Anny: "Vanavond is het die vergadering hé, zie dat we het niet vergeten !"

Om 19 uur en twee minuten ging de telefoon: "Ewel, waar blijft ge ?"
Vergeten naar een vergadering te gaan over dementie...
djudedju

Maar het was interessant !
Er zijn meer dan 30 soorten dementie, maar de grootste helft betreft Alzheimer... En Alzheimer is zowat de vorm die het vlugst leidt tot heel erge vorming van dementie en totale aftakeling.
Er is nog steeds geen medicament tegen dementie, maar wel al een paar middelen om de "groei" er van wat te vertragen, maar al die medicatie heeft ook een pak bijwerkingen.

Het is juist dat het beoefenen van denksport en andere activiteiten waarbij je de hersenen echt aan het werk zet, dat die dingen geen genezing bevorderen of geen waarborg zijn dat je niet dement wordt, maar het is wel een feit dat denken bestaat in uitwisselingen van signalen tussen verschillende gedeelten van de hersenen, en hoe meer verbindingen er degelijk uitgebouwd zijn, hoe langer je weerstand kunt bieden tegen dementie.
Dus kruiswoordraadsels, sudoku's, woordzoekers en al die zaken zijn wel degelijk gezond. Maar ook artistiek bezig zijn, lezen... kortom de geest aan het werk zetten. Nogmaals, het is geen waarborg, maar het maakt zeker een factor uit van het langer behouden van zoveel mogelijk van de mogelijkheden van de hersenen.
Ik ben artistiek bezig, ik lees veel, ik schrijf blogs, ik doe aan kruiswoordraadsels en aan sudoku's... Maar ik vergeet de vergadering over dementie...

Correctie: vergeten is geen signaal van beginnende dementie !
Oef...

Dementie is wetenschappelijk gezien geen ziekte, het is een verzameling van symptomen. Niet dat dit er veel toe doet, maar het is dus niet zoals een griep of een been breken. Het is een langzame afbraak van een deel van de capaciteiten. Het is ook zo dat ieder mens die dement wordt, in de beginfase weet en beseft dat er iets is, dat is gewoonlijk ook de periode van opstandigheid en van onhebbelijkheden in het gedrag. Voor de patiënt is dat wellicht der ergste periode.
Voor de familie is de daar op volgende periode de ergste...
Want de aftakeling stopt niet bij wat wij als hersenwerk beschouwen...
Het kan bv dat een patiënt niet meer weet wat een vork is, en waar het voor dient. Of zijn water maakt zonder dat nog te beseffen...
De geestelijke aftakeling vertoont dus steeds meer en meer lichamelijke tekortkomingen, maar dat zijn zaken die uiteindelijk allemaal mislopen door dat de hersenen het juiste commando niet meer kennen of niet meer kunnen doorgeven.

Kortom, het is een verschrikkelijke ziekte, maar als je het totaal pakket bekijkt lijkt het eerder lastig voor de omgeving dan wel voor de patiënt.

Zeker niet reclameren, zeker niet corrigerend toespreken, want de patiënt weet gewoon niet wat hij mis heeft gedaan. Je kunt hem met schelden, corrigeren alleen maar meer verwarren of in paniek brengen. Met andere woorden eigenlijk sta je machteloos... Je moogt hem ook niet letterlijk opsluiten, want dan is de kans groot dat je paniek veroorzaakt en dat er ongelukken gebeuren.

In Vlaanderen hebben wij al heel wat geregeld voor deze mensen en ook voor de mensen die dergelijke patiënten verzorgen, opvangen in huis. Er zijn mogelijkheden om de patiënt tijdelijk op te vangen om de verzorger even op adem te laten komen, want nogmaals, het slachtoffer is veel meer de verzorgende dan de ziek...

De vergadering eindigde wat in een paniekstemming... Monique gaf, omwille van gezondheidsredenen haar ontslag als voorzitster... Ook Jef, de schatbewaarder wil zijn functie vaarwel zeggen... En nu ? We zitten met een steeds ouder wordend bestuur, waar ik eerlijk gezegd niet meteen een oplossing zie... Voor mezelf weet ik dat ik geen bijkomende functies of verantwoordelijkheden bij kan nemen. Mijn lijf laat dat gewoon niet toe. Soms is zelfs de Crea al heel zwaar. Misschien moeten we het probleem geheel anders benaderen, en de functies verdelen over meerdere personen? Maar ook dat geeft zijn moeilijkheden.
We moeten dringend met enkele mensen gaan brainstormen om de mogelijkheden te onderzoeken.

djudedju
't Is ook altijd wat hé...
Soms, heel af en toe, ben ik een beetje jaloers op diegenen die nergens verantwoordelijkheid op zich nemen...
Maar dan weet ik dat een maatschappij geen maatschappij kan zijn zonder dat de verenigingen er zijn.
Als de mensen stenen zijn, dan zijn de verenigingen de mortel...

tot de volgende ?