zaterdag, juli 21, 2012

Nationale feestdag met zonder regen

West-Vlams: no original description Français :...West-Vlams: no original description Français : Monument de la guerre à Wervicq-Sud (Photo credit: Wikipedia)

Eerst ging ik schrijven zonder regen, maar dan begon het te druppelen. Helemaal droog was het dus niet....
Maar het is raar, want eigenlijk hoort bij onze feestdag ook de drasj national... De klassieke regenbui, maar alle hoop is nog niet verloren, het is nog geen avond, en de legerparade is nog niet bezig.
Hoeveel leger kan een parade zijn dan een legerparade ?

Een nationale feestdag, een dag feest ter herdenking van de oprichting van het land. Je weet wel, een stuk grond waar ze ooit paaltjes rond geklopt hebben, om aan te duiden hier is het België en daar, aan de andere kant van het paaltje is het Frankrijk (of Nederland, of Luxemburg of Duitsland...)

Iemand heeft dus ooit de beslissing genomen: hier begint nu dat nieuwe landje, dat België gaat heten.

Als je aan die kant van het paaltje woonde, dan werd je plots Belg. Mocht je desgevallend legerdienst doen in het leger van België, en in ieder geval mocht je belastingen betalen aan de Belgische schatkist.
Wellicht zal dit de eerste keer heel wat voeten in de aarde hebben gehad, want eerst  moest men de moeite nemen om lijsten te maken met alle inwoners van dat nieuwe land.

Maar ik vraag me nog steeds af wie ooit die beslissing heeft genomen om een land af te bakenen.
Ik heb al aan zowat alle aangrenzende landen gekeken, maar er is niets die mij duidelijk maakt waarom daar de grens ligt. In sommige gevallen zag ik huizen en landerijen die duidelijk op twee landen liggen. Misschien zelfs in drie landen ?

Kortom, ik vind die grens, ik vind alle grenzen onzin.
Neem nu de inwoners van bv Wervik, daar heeft men zelfs de gemeenschap in twee stukken gehakt, en Wervik en Wervicq-Sud er van gemaakt... En zo zijn er nog gemeenten (Leers en Leers Nord en wellicht nog andere)
Stel het je maar voor. Je hebt naast je deur nog een lapje grond liggen, en als je zoon volwassen is, dan bouw je samen met hem een huisje op dat lapje grond. En dan komt er een bietekwiet die plots je zoon tot Fransman bombardeert, en jou tot Belg.

Aan dat land, aan dat huis lijkt niets veranderd, maar toch is het een ingrijpende verandering. Met heel wat consequenties.
En het blijft er niet bij. Nu hebben ze een proces in gang gezet, waarbij ze ons nog maar eens in nog kleinere entiteiten willen gaan splitsen. Hier een boogscheut vandaan ligt de taalgrens, en daar wordt je plots of Waal, of Vlaming. Maar je blijft (voorlopig volgens sommigen) Belg.
Maar de belastingen en de voor- en nadelen zijn nu al heel anders. Je Bent als Waal heel anders toebedeeld door de staat, dan als Vlaming. En beiden vinden dat de anderen van deze situatie profiteren.

En weer zijn er mensen met hun huis, hun lapje grond die in tweeën is gehakt door een grens die is opgemaakt door een of andere bietekwiet.
Waarom ?
Geen zinnig mens die het weet.
Onzinnige mensen weten het wel, mensen zonder zinnen, politici dus, die weten het wel.
En die komen het ons allemaal uitleggen, iedere keer weer, tot er een deel mensen zijn die zeggen: " Ze blijven het zeggen, er zal wel iets van aan zijn zeker ?" Deze mensen scharen zich dus langzaam bij dezen zonder zinnen...
Net zo zinloos als het Belg zijn.
Net zo zinloos als het Europeaan zijn.
We zijn gewoon levend op een stukje van de aarde. En de aarde, dat is een heel klein bolletje in een enorm, eindeloos heelal.
Als dat  bolletje, dat wij aarde noemen, al zo verschrikkelijk klein is in het geheel, wat zijn wij dan?

... en zo van ons oren maken...
djudedju

tot de volgende ?



Enhanced by Zemanta

vrijdag, juli 20, 2012

de asse

Forum Romanum panoramaForum Romanum panorama (Photo credit: Wikipedia)



Ik las onder faitsdivers een klein, aangrijpend berichtje... Een weduwe (van Verreth om haar niet te benoemen) heeft, toen ze verhuisde, de as van wijlen haar echtgenoot weer uit de tuin gehaald, en mee genomen naar haar nieuwe huis...
Ik vind dat enerzijds ontroerend, anderzijds...  Wat is die asse ?

En ik, met mijn veel te grote fantasie, begon weer eens te denken.
Ik ben ooit al eens in Rome geweest, en heb daar de Forum Romanum staan bekijken. Je kunt het met één blik overschouwen, omdat dat Forum een meter of vier, vijf onder het niveau ligt van het huidige Rome.

Met andere woorden, de grond is daar in minder dan twee milleniums, minder dan 2000 jaar, met vijf meter afval en resten verhoogd.

En dan zit ik mij af te vragen, als ik in mijn tuintje wroet, in hoeveel lijken wroet ik dan?
Want geef toe, wellicht is in de loop der eeuwen de stof van menselijke resten al heel goed verspreid over heel de wereld. Gedenk, Oh mens, dat gij van stof en as zijt, en tot stof en as zult wederkeren ! 
Toen ze rond de kerk de boel eens weer wat heraanlegden, zagen we nu en dan wat menselijke resten, maar vooral dat er eigenlijk van die resten bitter weinig overbleef. Met andere woorden, stof en as ... En met wat droog weer waait het stof op en verspreidt zich... Wellicht ook in uw en mijn tuintje.

De meeste mensen hebben tegenover de dood een zekere "schrik" een pudeur, een beetje angst, en lijken zijn als het ware de personificatie van de dood. (Ik vind het gek dat we dat alleen lijken aan te voelen bij lijken van onze eigen soort, en niet bij het zien van vlees bij de slager...)

Maar de dood is een deel van het leven. Ooit moeten we allemaal gaan. Ik ben niet gehaast, maar mijn dag en uur komt ooit ook. Dat hoort er nu eenmaal bij.En zowel gelovigen als ongelovigen zijn niet happig op de dood. Blijkbaar is het geloof niet sterk genoeg om dat feit als onafwendbaar gegeven , als overbruggen naar de eeuwigheid, te beschouwen. Iedereen ziet het eerst en vooral als de dood, het einde van het huidige leven, het afscheid van alles en iedereen op deze wereld.

Ik ga hier niet debatteren over het geloof, of over het al dan niet bestaan van het eeuwige leven, maar gewoon over de dood. Over het feit dat wij in feiet leven dank zij de dood.

Want zo is het ! Laat ons eenvoudig beginnen. Laat ons terugkeren naar de kale aarde, helemaal in het begin der tijden. Toen de aarde eenmaal was afgekoeld, en er hier een atmosfeer was en temperatuursverschillen, ook al waren dat niet de atmosfeer en de temperaturen zoals wij die kenden, al heel vlug begon de erosie der rotsen. En dank zij die erosie van de rotsen ontstond er aarde, grond, klei... dat was een noodzakelijke basis voor het ontstaan van planten. Planten moeten wortelen in de aarde. Maar toch, koop eens een pak zuivere klei, want afgebroken rotsen vormen in eerste instantie zuiver klei, en plant daar iets in. Het ding zal na een korte tijd verpieteren, bij gebrek aan voeding. Die voeding, meststoffen zijn in feite niets anders dan ... dode vergane materie. Compost, de meststof bij uitstek bestaat uit verteerde planten. Uit dood materiaal.

Ook de krengen van dieren en de lijken der mensen zijn een deel van dit pakket meststoffen, net zoals compost, na het verteringsproces, de afbraak, dus eigenlijk net zoals de rotsen : erosie als je het zo wilt noemen.

Geloof je me niet? Een klein voorbeeld? Iedereen weet dat mest, dus de afscheiding van het verteringsproces een degelijke meststof is, soms zelfs zo "straf" dat je het moet aanlengen. Eet je vlees ? Waar zit dat dan in dacht je ?
Maar ook gewoon, de krengen in de natuur worden omgezet in voedingsstoffen voor planten, planten die dan op hun beurt voeding zijn voor... dier en MENS... Dus om het heel grof te stellen, ergens zijn we allemaal kannibalen... We eten, zij het onrechtstreeks, de lijken van onze eigen voorouders op.

Ik weet het, dat klinkt cru, maar je kunt het niet ontkennen.
Schokt het je ?
Dat hoeft niet. Want je hoeft er echt niet hele dagen op te denken. Je hebt al heel je leven met graagte je sla gegeten, en de smaak zal echt niet veranderen door het feit dat je nu beseft dat...
De moderne mens staat steeds verder van de natuur af, maar ik heb de tijd meegemaakt dat we nog veel dichter dan nu bij die natuur stonden. Ons vader had een groententuin, en nu en dan stond ons vader 's morgens héél vroeg op, en haalde het deksel van de aaltput, en schepte emmers aalt uit de put. Die droegen we dan naar de tuin, en heel de tuin kreeg een laagje mest.
We werden rechtstreeks geconfronteerd met het feit dat ons eigen afval omgezet werd in lekkere groenten, maar geen een van ons dacht bij het eten van de eigen gekweekte aardappels terug aan dat mest...

Ik woon op de buiten en zie hier jaarlijks de boeren met enorme karren mest aankomen. (Op zijn Maters "een zeikstuk") En als ik nu kijk naar de maïs voor mijn deur, dan zie ik dat het "goede" mest was...

Je kunt dit dus eigenlijk makkelijkheidshalve de kringloop van het leven noemen... Want dat is het...
... en om toch weer een ietsepietsie terug te keren naar dat eeuwige leven... Is er wel een echte dood ? Want eigenlijk is iedere atoom een bewegend iets, en die atomen, ook die van ons eigen lijf, blijven bestaan, ook al vallen ze uiteen tot stof en as... En die atomen worden weer tot leven van al dat leven op onze planeet.
Laat ons dus maar heel goed zorgen voor die planeet, het is gemaakt van ... ons zelf ???

tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta

donderdag, juli 19, 2012

De hondse bruiloft

Eigen foto, eigen hond, maar in het echt luist...Eigen foto, eigen hond, maar in het echt luistert zij veel beter dan op de foto !!! (Photo credit: Wikipedia)


Men is natuurlijk zo gek als men zelf wil, maar een echte bruiloft inrichten met een kostennota van tweehonderdduizend (200.000) euro, voor een paar honden, dat vind ik er meer dan over.
Het gebeurde (natuurlijk) in New York...

Ik vind een mensenbruiloft al een heel duur ding, rekening houdend dat het ook "maar" over een feest gaat van één dag, maar daar kun je nog vertellen dat het op zijn minst de bedoeling is een levenslang contract te bezegelen... Maar voor een paar honden, daar gaat het over ... ja, waarover eigenlijk ? Het voortbrengen van een nest puppies ?

Je kunt nu je schouders ophalen en zeggen: "Ze doen maar...", maar dan zit ik te denken aan al die mensen op onze wereld, ja zelfs in New York zelf, die de eindjes niet aan elkaar kunnen knopen, en voor wie een dergelijk nieuwsbericht een steek in het hart moet zijn...

Als ik dan denk op die foto in een van die vele mailtjes die ik ooit kreeg en doormailde aan al mijn vrienden en kennissen, waar je een dakloze bedelaar ziet, met de troost van zijn hond als enige soelaas... dan klinkt dat zinloze "huwelijk van 200.000 euro" wel heel bitter.

Als ik denk aan Somalië en eigenlijk een heel stuk van Afrika, waar mensen creperen van de honger... dan wordt het mij wee om het hart.

Ach, we geven allemaal wel eens zinloos geld uit, u misschien aan een ijsje, of een mooi kleedje, ik aan een wandelstok die dient om in een verzameling te prijken, maar dat staat in geen enkele vergelijking met 200.000 euro voor een hondenhuwelijk.

Ik zag op TV ook al in ons eigen landje, verjaardagsfeestjes voor honden... En ook dan voel ik een zekere weerzin. Ik heb ook honden gehad, en ze heel graag gezien, en het waren echte vrienden van mij en van heel mijn gezin, maar het is nooit ook maar één moment bij me opgekomen om een verjaardagsfeestje of een kerstgeschenkje te kopen voor de hond. Met kerstdag vierde het beestje sowieso mee, alleen al door het feit dat er wat meer en wat lekkerder beetjes waren... En veelal hadden wij dan een dag later een zieke hond. En mensen die eigenlijk ook niet in hun normale doen waren, door het te veel en te lekkere copieuze eetmaal...

Misschien is die 200.000 euro voor dat stel dat hun honden liet "huwen", voor de betrokkenen niet zo veel meer dan de "kruimels" van onze veel te copieuze kersttafel, maar niettemin klinkt het op zijn minst veel erger.

Ik ben misschien ouderwets, maar ik heb medelijden met die honden die een mensenleven opgedrongen worden. Ik zie honden die het recht ontzegd worden om zelf te lopen, en die door de "liefhebbende" eigenaar voortdurend in een kinderwagen rondgezeuld worden, ik heb het over die honden die "gekleed" in allerlei gekke pakjes door het leven moeten (ik kan nog net begrip hebben voor een bescherming voor een pas geschoren poedel).
Ik kan me voorstellen dat een hond duizend keer liever hond zou wezen... Veel liever dan dat proces van vermenselijking te moeten doorstaan. Ooit hadden we hier een heel lieve hond, van een onbestemd origine, een vondeling die we uit het asiel haalden... We hebben nooit een betere hond voor de kinderen gehad, maar als die hond ergens een beetje water zag, dan lag hij er in. Was het toevallig het vocht dat uit die silohopen met dierenvoer liep, dan stonk hij uren in de wind, en hadden wij weer alle moeite van de wereld om hem te wassen. Hij had net zo'n lekker geurtje op, en dan wilden we dat er zo nodig af wassen.

We hadden dan altijd een beetje het gevoel dat die hond veel liever rondliep met dat geurtje... Maar omdat dit voor onze neus niet te doen was, moest hij zo nodig gewassen worden... Kortom, er is altijd wel een stukje aanpassing nodig van het dier aan het verblijven bij mensen, en omgekeerd, maar we moeten het dier dier laten, in de mate van het mogelijke.
Die hond was ook een fantastische waakhond... Ooit kreeg ik een telefoontje van een vriend, of ik geen okkernoten wou. Natuurlijk wou ik die, bij ons werden noten met graagte gegeten... Maar hij zou de donderdagvoormiddag komen. Oei ! dan was Anny met mij mee naar Oudenaarde, ik ging werken en zij ging markten... Maar weet je wat, ik laat de garage open, je moet ze dan maar binnenzetten...
Zo gezegd, zo gedaan... Toen  Marcel die voormiddag op mijn bureel kwam, vroeg ik of hij geen last had gehad van de hond, die in de garage lag te slapen... Hij had geen hond gezien...
Dat was pas een waker ! Als ze gerief brachten, dan was hij er niet, maar hadden ze moeten iets pakken... We lachten ons een kriek met onze waakhond..

Maar we poogden op zijn minst om onze hond hond te laten zijn...
Dat hoort ook zo, dat aanmeten van menselijke eigenschappen aan dieren, dat moet faliekant aflopen, en dan krijg je honden met karakterstoornissen. Wij zouden dat ook krijgen moest men ons honds behandelen !

Maar mensen die de hond op die manier ongelukkig maken, en bovendien ook nog eens met geld smijten die veel beter zou kunnen gebruikt worden voor de arme medemensen, nee, dat gaat er over !

tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta

woensdag, juli 18, 2012

de spiegel

Der SpiegelDer Spiegel (Photo credit: Wikipedia) Ook een spiegel, maar niet de mijne...
Het is de schuld van die foto !
Bij het opkuisen van wat rommel, kreeg ik een doos in handen met oude foto's... Onder meer een foto van toen we huwden, nu bijna 45 jaar geleden..
Ik bekeek mezelf, maar dan heel lang geleden.

Als tekenaar, boetseerder viel mij het immense verschil op met de kop die ik heden tors op mijn frêle lijfje... Of ik was het niet, of ik ben het niet, dacht ik.
Het verschil is verschrikkelijk. Een magere (jaja) jongeling met heel veel dik zwart haar, een bril met gekleurde glazen, baardloos en heel kort geknipt.
Nu ? : een dikke kop, wat kalend, en ondanks het feit dat ik nog pas bij de kapster was, eerder lang haar (zo lang dat ik vroeger al met die kop naar de kapper zou zijn geweest geworden.). Grijs haar, dik, mijn ogen kleiner (wellicht wat ingezakt ?of wat verscholen tussen het vet?), enfin, een totaal andere kop.

Ik heb daar wel een half uur voor de spiegel gestaan, vol weemoed, treurend om mijn oude kop.
't Hielp niet.

En toch heb ik een oplossing gevonden !
En daarvoor schrijf ik je deze blog.
Heb jij ook complexen bij het zien van je huidige eigen kop?
Doe dan zoals ik.

Ik heb de maat genomen van de spiegel in de badkamer. Heb dan de spiegel zorgvuldig losgemaakt, en ergens veilig weggeborgen, (mocht er ooit iemand met heimwee naar zijn huidig kop opstaan, dat ik hem die alsnog kan tonen,) en ben dan met de wagen naar de glassnijder gereden. Ik heb een mooi stuk glas, met dezelfde afmeting van de spiegel laten snijden, ben daar mede zingend ende klingend huiswaerts gereden...
Thuis gekomen heb ik het potteke zwarte bordverf genomen, en heel zorgvuldig de achterkant van het glas zwart geverfd, twee couchkes. Om goed zwart te zijn.

Toen alles droog was heb ik dat opgehangen in de plaats van mijn oude spiegel.

En ik ben terug een gelukkig mens.
Door deze spiegel, met zwarte ondergrond, zie ik mezelf heel zacht, verdoezeld, zonder al de lijnen en rimpels, een zacht beeld, een beeld dat de jaren ver achter zich laat...
Kortom, ik heb de ideale spiegel uitgevonden !

Nu ja... uitgevonden...
Ik heb al menig keer in diverse musea van de wereld gekeken naar die bronzen spiegels uit de tijd van onze verre voorouders... Daar zie je jezelf ook zo zacht verdoezeld, zonder scherpe detaillering. Vroeger dacht ik: Die Romeinen waren wel gauw content met zo'n stom ding... Nu besef ik dat zij de ideale spiegel eigenlijk al hadden, en dat wij er op achteruit zijn gegaan. Maar ik dus niet, niet meer. Ik heb de zachte, de koesterende, de liefhebbende spiegel weer ingevoerd.

djudedju
Al zeg ik het zelf, nu staat daar al bij al een net bazeke naar mij te kijken. Zucht.

Hoe noemde die vent vent uit de oudheid ook weer? Och ja, Narcissus...
zucht.

Vandaag is Armand en Lea 59 jaar gehuwd... Een hele termijn. Ik heb hen vanmorgen al opgebeld om hen geluk te wensen. Lea heeft daar dan deugd van dat ik dat onthoud. Eigenlijk onthou ik dat helemaal niet, mijn kwampjoeter doet dat voor mij, maar de wensen zijn even goed gemeend.

Dat is een van de handige dingen aan een computer, het ding heeft een eigen geheugen; en een veel beter memorie dan ik heb. Dat komt omdat een komputer niet zelf denkt, dus heeft hij ook niets anders om op te denken dan datgene wat wij in zijn geheugen stopten. En dus spuwt hij telkens op het goede moment de verjaardagen op mijn scherm. Tenminste, als ik ze er goed heb ingestopt.
(en mijn geheugen... dat vraagt tegenwoordig ook al om een zwarte spiegel...)
Maar in ieder geval, als mijn computer er is, de elektriciteit wakker is, dan weet ik al de geboortedata van al wie ik er ooit heb in gestopt... Tot in het oneindige. Letterlijk, want er zitten ondertussen al heel wat verjaardagen in van mensen die er al niet meer zijn.
Pa, smijt dat er uit !
Bah nienok, da blijft derin! Waarom, wadedde daar nog aan ? Dan denk ik nog eens aan diene mens... dan is hij of zij nog niet vergeten... En dat vind ik dan weer belangrijk.
Pa, ge zijt zot.
Ik weet het.
Ik ben er blij om.

tot de volgende ?


Enhanced by Zemanta

dinsdag, juli 17, 2012

winkelen

Nederlands: Te gebruiken op elke plaats waar n...Nederlands: Te gebruiken op elke plaats waar nog een "landscapemodel" afbeelding moet komen, maar die er op dat moment nog niet is. (Photo credit: Wikipedia)(Je dacht toch niet mijn kleindochter in bikini te zien te krijgen ?)


Veerle is ziek, niet zo erg, maar ze kan niet gaan winkelen. Eén van de tweeling gaat op kamp, en moest hoognodig een en ander hebben van kleren en schoenen. Dus wie draait er dan op ? Juist, opa...

Je moet eens met een tiener van zestien, midden in de publiciteitsjaren, gaan winkelen. Om kleren.
Niet evident.

Een trainingspak, liefst met twee broeken, stapschoenen en wandelschoenen, dikke trui, regenvest, en god helpe me, een nieuwe bikini. Het kind is uit haar oude gegroeid, of liever, ze is er uit ontwikkeld. Want ze is goed besteld van poten en oren zoals we in West Vlaanderen plegen te zeggen...

In de bak lag nog één trui met wat roze er in, uit de verpakking, maar net die wou ze hebben. Aan de kassa is dat altijd leuk, zo'n ding zonder verpakking en de nodige labels. Kassa vier voor Gert, kassa vier voor Gert. Gert komt. Wil je even kijken naar het labelnummer van deze shirt. Voor mij was dat een pull, maar het bleek dus een shirt te zijn. Ik wist de prijs, maar dat was niet voldoende, het labelnummer moest er ook bij... Gert komt na enkele minuten teruggewandeld (tot groot enthousiasme van de ondertussen lange rij wachtenden) en dicteert 25 , 24, 381... Het klopte nog ook.

Dan naar de volgende winkel, waar we hopelijk meer zouden vinden dan één shirt...

Ja hoor, daar vonden we alles. "Opa, kan ik deze niet hebben?" "Wat zou je daar mee door de bossen gaan hossen?"... "Aan sportkledij moet je niet te veel liflafjes hebben, dat hapert en dat wrijft... Ze nam het gelukkig aan. Dus twee broeks genomen, naar het pashokje. Ze pasten nog ook. "Kijk opa, deurtje open, kleindochter broek showende, deurtje weer toe , na mijn goedkeurende knikje. Volgende schoenen. Een paar lage sportschoenen en een paar hoge, om kilometers mee te vreten. Ok dat ging goed, zonder veel haperen, alleen toen ik zei dat ze voor de hoge schoenen beter een maatje groter nam, was ze ongelukkig. "Je moet daar dikke sokken in dragen, om te stappen, anders krijg je blaren ! Opa en oma hebben zoveel gestapt, wij weten wat er van aan is !" Ze zei dus van ja, maar thuis zaagde ze daar nog wel eens over. Niet over de grootte van de schoenen, maar eigenlijk omdat ze op die manier een grotere maat opgezadeld kreeg en ze leeft al op grote voet...

Enfin, we sprokkelden alle bij elkaar tot we aan de slotproef kwamen: de bikini (ik noem dat een bijkanniets)
Er was keuze te over, maar "Opa, hier heb ik altijd moeilijkheden mee, als het broekje gaat, dat is het bovenstuk te klein... Ik zei het al, goed besteld van poten en oren...
Maar bij navraag aan een personeelslid, kregen we een lintmeter in bruikleen, en hoorden we dat bovenstuk en onderstuk apart verkocht werden... Dus dat probleem was opgelost. Opgelost?
Pashokje...
Deur open, "Opa, vind je ook niet dat dit broekje te klein is?" Ik vind eigenlijk alle bikinibroekjes te klein, maar dat ligt wellicht aan mijn leeftijd. Ik knikte dus. "Opa, wil je eens een groter maat halen?" "Welke maat ?" "Neem de diene die nu van voren hangt, dat zal wel de goeie zijn, heb ik gezien..." Hopelijk was er ondertussen niemand anders in de bijkannietsen aan het rommelen... Opa dus achter een bikinibroekje...
Enfin, het lukte, en het bovenstuk was door de lintmeter meteen gelukt. Oef.

Aan de kassa een jong meisje, met grote vraagtekens in haar ogen bij het zien van die oude vent met dat jonge ding aan zijn zij...
Ik met een boze stem en een brede glimlach "Niet lachen, hé ! Haar ma is ziek, dus moet opa mee op boodschappen!" Het kind lachte, waarop ik "Pas op hé, ik heb nog niet betaald hé!"

Gegniffel bij 't vrouwvolk.

djudedju

ik heb al veel lastiger werk gedaan... Maar dat is toch ook niet zo mijn ding.
En dan dacht ik terug aan de geboorte van Koen...
Anny zou borstvoeding geven. De verpleegsters vroegen of zij een gepaste BH had voor dat werk. Nee dus. Vader mocht dus naar de Prémaman gaan om een "soutien met blaffeturen"... djudedju

Waar is de tijd dat ik daar stond tussen al die grijnzende vrouwen in die winkel...

djutoch...

tot de volgende ?

Enhanced by Zemanta

maandag, juli 16, 2012

De schepping van Eva...

Lucas Cranach d. Ä. - Adam and Eve - WGA05624Lucas Cranach d. Ä. - Adam and Eve - WGA05624 (Photo credit: Wikipedia)
Wij hebben in lang vervlogen dagen geleerd dat God een rib nam uit Adam, en dat hij daaruit Eva schiep. Bij Adam werd het gat gedicht met vlees...
Mannen hebben geen rib minder, dus dat klopt niet, en bovendien is er geen litteken waar de rib zou zijn weggenomen... Dus zal het wellicht een verkeerde vertaling zijn, dacht een geleerde bijbelkenner...
Dus gingen ze zoeken, en uiteindelijk bleek dat er inderdaad een kans op interpretatie was, want wat als rib werd vertaald, kan ook vertaald worden als paal...
Haha, dacht de bijbelaar, hier hebben we het !
Wat God heeft weggenomen bij Adam, was geen rib, maar het penisbot. Penisbot die bij veel soorten primaten wel aanwezig is, en bij de mens ontbreekt. Bovendien kun je ook nog een litteken zien (?) een duidelijke lijn doorlopend tot aan de balzak.

Voilà, weer een raadsel opgelost.

Ik moet zeggen, ik lag er niet van wakker. Jij wel ?

Mij lijkt het een beetje op de vraag over het ei en de kip... Maar voor sommigen zal het wel héél erg belangrijk zijn te denken dat ze niet dezelfde voorouders hebben als de aap, en dat ze een aparte en speciale schepping zijn.

Persoonlijk lig ik zelfs daar niet van wakker...
Mocht ik God zijn, en het leven hebben geschapen, dan zou ik het wellicht ook gewoon laten evolueren. Ik denk dat er minder vreugde ligt in het schapen van een volkomen natuur, dan wel in het spontaan ontwikkelen uit een klein beetje primair leven.
Het lijkt mij ook veel aannemelijker ! Want als ik geloof als een creationist, iemand die gelooft in de schepping van ieder bestaand ding, dan heb ik meteen het gevoel dat die God nu en dan zijn gummetje heeft moeten pakken en een deel schepsels heeft moeten uitgummen, denk bv aan de dinosaurussen...

En volgens mijn leer, moet dat eerste bouwsteentje heel vernuftig zijn geweest, als je ziet tot wat het allemaal kan en kon evolueren en nog evolueert.

Maar mocht het onverhoopt toch gebeurd zijn met een allesomvattende schepping, dan heb ik daar geen probleem mee... Ook al heeft God dan blijkbaar nu en dan de gum gebruikt.

In feite voel ik geen enkele binding meer met die "eerste" mens en zijn madam. Ik heb véél meer interesse voor wie ik ken en kende en hopelijk nog leer kennen. Ik heb veel belangstelling voor het doen en laten van de mens in de gekende geschiedenis en wat hij daar niet uit leerde. (Want heel veel leerde hij/zij er niet uit, anders was er al lang geen oorlog meer...)

Kortom ik ben een kind van mijn tijd en van de voorgaande tijd, en ja, als je dan héél ver achteruitgaat ben ik ook een kind van Adam en Eva, of hoe die eerste mensen ook mochten heten. Wellicht hadden ze geen naam. (Dat lijkt me eigenlijk echt overbodig! Als je maar met tweeën bent, heb je geen roepnaam nodig. Als je hé roept kijkt hij/zij wel om, er is geen ander om op te roepen)

Voor mij is het scheppingsverhaal, eigenlijk alle scheppingsverhalen (want er zijn er verschrikkelijk veel), niets anders dan verhalen. Een kader waarin antwoord gezocht werd naar het oorspronkelijke, en het verhaal waarmee overal de link wordt gelegd met God. Dit kan op het bestaan van God wijzen, maar net zo goed op het feit dat de machthebbers van toen dat idee van een God heel bruikbaar vonden. Die verhalen zijn niet zo oud als de mensheid, anders was er maar één verhaal.

Ik denk dat "God" uiteindelijk uit twee dingen is ontstaan: het biedt een antwoord daar waar het antwoord volkomen onbekend is en niet in te vullen is, en het biedt een kans op een stok achter de deur, waarmee de machthebbers hun profijt kunnen waarborgen.

Dat van die machthebbers is in onze maatschappij aan het wegebben, maar we hebben nog steeds op veel zaken geen antwoord, geen uitleg, en daar zit nog steeds God voor een heleboel onder ons.

Ik geloof ook niet dat we ooit tot alle antwoorden zullen komen. Het lijkt bijna andersom, hoe meer antwoorden we krijgen, hoe omvangrijker het pakket vragen wordt. Om het simpel te stellen, hoe meer we weten, hoe meer we weten dat we niet weten.

En kijk eens naar de mens...
Lees eens, bestudeer eens de geschiedenis van de mens...
We hebben nog geen greintje bijgeleerd...
Och ja, we weten veel meer, maar verstandiger zijn we niet geworden.
Hoogstens een mooier en beter laagje vernis, waardoor we wat beschaafder ogen, maar een klein duwtje en alle vernis is weg en we holocausten er weer op los...
Kijk naar de historie op facebook en de schandpaal die ik een tijdje geleden schreef... We zouden voor een publieke terechtstelling echt weer de markt zien vollopen...

Zo gezien is onze godsdienst, moraal, filosofie of hoe je het ook prefereert, maar een heel dun laagje lak... Het blinkt en brokkelt makkelijk af.

het mensDOM

djudedju

tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta

zondag, juli 15, 2012

schat op zolder gevonden !

Nederlands: Scan van een ster en een kruis uit...Nederlands: Scan van een ster en een kruis uit mijn verzameling. Het lintis in de getrouwe kleuren afgebeeld maar is "paint" werk, een computerbewerking. De onderscheiding is meer dan 100 jaar oud en er rust geen copyright op. (Photo credit: Wikipedia) (Eretekens van een ander verzamelen???)



Nee, ik heb het niet over het TV-programma... Ik las dat er ergens in Nederland een schat aan oude honkbalplaatjes is gevonden.
Honkbalplaatjes...
Zegt u dat iets ?
Mij niet.
Maar ja, mensen sparen alles en nog wat. Ik ben er eentje van, met zo'n bizarre verzameling: ik verzamel wandelstokken. Wie verzamelt nu in hemelsnaam wandelstokken. Juist, ja, hier en daar een zonderling.
Met die honkbalplaatjes zal het gehalte "zonderling" wellicht een stuk lager liggen dan met die wandelstokken.
Maar met die plaatjes kun je eigenlijk niets doen, ja, eventjes naar kijken, je gelukkig voelen met het bezit... Maar met mijn wandelstokken, kan ik gaan wandelen, ik kan er met een deel zelfs gaan schermen, met enkelen kan ik gaan borrelen, en met zowat allemaal kan ik slaan. (En met die met een metalen knop kan dat wellicht héél hard aankomen !)
Ik zie u al slaan met een honkbalplaatje !

Zie je, totaal irrationeel verdedigt de verzamelaar ZIJN verzameling, en breekt die van een ander af.

Nee, verzamelen is een heel idioot iets. Waarom verzamel je iets? Gewoon het willen hebben van een bezit die niemand anders heeft. En dan is een verzameling van wandelstokken veel uitzonderlijkerder dan een verzameling van honkbalprentjes...
Nah !

Je zou natuurlijk ook kunnen stellen dat het verzamelen van wandelstokken nog veel abnormaler is... Maar dat wil ik niet horen.
Ik heb een verzameling die jij niet hebt, die jij bizar vindt, en net dat vind ik dan weer leuk.

Verzamelingen beginnen meestal heel onschuldig. Met één item.
Door mijn rug en de uitstralingen in mijn been, was wandelen voor mij een pijnlijk en moeizaam iets geworden, en met een wandelstok ging dat iets beter. Mijn eerste wandelstok haalde ik dan ook in de mediotheek, de thuiszorgwinkel van de mutualiteit, als een soort geneeskundig ding.
Pas heel veel later, op de eerste rommelmarkt die we bezochten, zag ik een mooie wandelstok, met een koperen knop in de vorm van een adelaarskop... en die kostte niet eens zo veel als mijn eerste wandelstok in de mediotheek...
Het was er eentje waar ook nog eens een sabel in zat, maar dat was bijzaak. Ik heb jaren met die stok gewandeld, hij was mooi... En aan de tip van de sabel had ik een elastiek rond geknoopt, omdat dat ding anders tijdens het stappen lawaai maakte.
(Later hoorde ik dat ik heel die tijd strafbaar was, ik liep rond met verboden wapens...)

Het duurde een hele tijd voor de volgende stok er aan kwam... Het moest er immers één zijn, die nog mooier en minstens even handig was. Maar na die stok veranderde het plots in "verzamelen".

Ik weet niet of het met die prentjes ook zo ging, wellicht niet, want prentjes worden op de markt gebracht omwille van "het verzamelen"...

Nu heeft men op een zolder zo'n verzameling gevonden... Het zou een boel geld waard zijn.
Ergens vind ik dat heel pijnlijk.
De persoon die ooit die verzameling opbouwde, zou zich in zijn graf omdraaien, als hij wist dat zijn verzameling zal verkocht worden, wellicht stukje bij beetje, om zoveel mogelijk geld op te brengen...
Daar spaar je niet voor.
Je spaart omwille van de verzameling, het uitzonderlijke van die specifieke verzameling.
Niet om er geld van te maken.
Zeker niet. Want het bezit van die verzameling gaat het geld ver te boven !

En dan zit ik te dubben...
Als ik mijn hoofd kom te leggen, mijn viool aan de muur gang, mijn schup afkuis, de pij aan Maarten geef, allee, dood ga... Wat gaan ze dan doen met mijn verzameling ?
Ik zie het zo al gebeuren. Bart zet ze stuk voor stuk op ebay of een andere verkoopsite, en ze delen onder broer en zus, netjes het geld.
Misschien houden ze er een paar, als souvenir aan vader.
... en heel misschien maakt dat bezit van hen toekomstige verzamelaars...

Want ik denk dat het verzamelen een beetje in ieder van ons zit. In meerdere of mindere mate.
Soms heel onschuldig, soms gewoon in het bijhouden van zoveel mogelijk foto's van de "familie"... Kijk dat was je overgrootmoeder aan vaderszijde. En anderen hebben wel vijftig peper- en zoutvaatjes.

Ik herinner me toen onze Bart zijn huis kocht, en aan het inrichten was... Heel mooi, heel wit. Witte muren, heel strak en net, bijna zonder ook maar één onderbreking tenzij door een klok.
Hij bekeek onze muren met al die foto's en prullaria met veel meewarigheid in zijn ogen. Ik bekeek zijn witte muren met dezelfde meewarigheid.
Ondertussen zijn heel wat jaren verstreken, en zie... ook op de muren van Bart zijn er zaken gekomen... Nog niet veel, maar het begin is er.

Dat zal wel mede door het ouder worden komen... Je hebt zoveel herinneringen, zoveel dingen uit het verleden die je je wilt herinneren, zodat je een kleinigheidje op de kast zet... als herinnering aan...
Bij ons heeft bijna ieder voorwerp een sentimentele meerwaarde... Dat is nog van Yvonne, hoe lang is ze nu al dood?

En hoe ouder we worden, hoe meer mensen alleen nog leven in onze herinneringen
en ... Ze zijn niet dood, niet weg, niet verdwenen, zolang we op hen denken, van hen klappen... dus doen we dat ook, en om ze niet te vergeten hangen we een herinnering aan de muur, of zetten we het op de kast.
Sommigen hebben zelfs tastbare herinneringen nagelaten... Die muur, die is gepleisterd door Roger, die is ook al zo lang dood, het metswerk, dat was van nonkel Julien... Even zijn doodsprentje zoeken - hoe lang is hij al dood?----
Dat putje, dat heeft Patrick hier nog gebetonneerd...
En dat vaasje, dat vonden we op de zolder van het huis waar we gingen wonen toen we getrouwd zijn...
djudedju

zelfs het kruis - soms zo zwaar om dragen, dat komt van de zolder van het huis waar Moetje woonde...
we worden oud
we verzamelen lijken om ons heen

djudedju

tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta