Vlagenzwanger

Sint-Amandskerk, Roeselare (Photo credit: Erf-goed.be)

"Onder een vlagenzwangere hemel ijlt wanhopig een vlucht voorbij..."
Dit komt uit "Sneyssens" van Albrecht Rodenbach...

Als ik vandaag buiten kijk, dan zie ik een "vlagenzwangere hemel"... De straat ligt nat, vanmorgen vroeg, terwijl ik aan het turnen was lag de straat nog min of meer droog. Het moet geregend hebben terwijl ik me aan het wassen was...

Iedere keer, of bijna iedere keer, als ik zo'n hemel zie, denk ik aan die woorden uit dat gedicht van "Berten" Rodenbach... Ik vind het een prachtig woord: vlagenzwanger...

Keer op keer verwqonder ik me er over dat een dergelijk woord niet is opgenomen in het gewone taalgebruik. Van sommige woorden verwacht je dat, omdat ze sprekend zijn, zo duidelijk, zo...schilderend.

Tegenwoordig worden we overspoeld met nieuwe woorden, meestal uit het Engels, en meestal technisch... Zelfs afkortingen worden tot woorden, en heel wat van die dingen die we dagelijks gebruiken, zijn voor de meesten eigenlijk alleen nog de afkorting, en weten ze niet eens waar het voor staat...  Weet jij bijvoorbeeld waar GSM voor staat ? Global System for Mobile Communications... We zouden volgens de logica dus eigenlijk moeten spreken over de GSMC, maar dat bekt niet, dus laten we de C maar vallen.

De computer waar ik mee werk is een PC, een personal computer, maar geen mens zegt dat nog, het is een peecee geworden.... Er is geen mens die nog naar de koer gaat, of naar het huisje, ne, we gaan naar het WC, weecee... Ook al Engels Water Closet....

Ach, ik heb er geen moeite mee, ik vind het zelfs wat makkelijker dan de Franse taalpuristen die van Courriel spreken als ze het hebben over E-mail, en de Duitse puristen spreken niet van een Televisie, van van een Fernseher.... Als bijna heel de wereld die Engelse termen aanneemt, dan lijkt het me veel handiger en logischer daaraan mee te doen, dan te liggen wroeten om een "eigen" term te ontwerpen. Dat eigen lijkt dan plots zo kunstmatig...

Trouwens taal is een "levend" iets, het past zich voortdurend aan en veranderd tijdens het gebruik, en dan heb ik het niet over wijzigende spellingsregels, maar over het werkelijk gebruik door het volk. Nederland en Vlaanderen spreken dezelfde taal, maar je moet eens luisteren naar een Nederlands TV-programma, en een Vlaams... Beiden hebben tegenwoordig de onhebbelijke gewoonte om een soort opgepoetst dialect te spreken, zodat de verschillen plots heel erg groot worden. En het is al zo verschillend in taalgebruik ! De woordenschat (de woorden die je dagelijks gebruikt) van een Nederlander zijn heel erg verschillend van de gewone woordenschat in het dagelijks gebruik van een Vlaming.

Geschreven is onze taal identiek, gesproken is er een levensgroot verschil.
Engels is zo wat de Lingua Franca aan het worden in onze wereld. Het is zo wat de gemeenschappelijke taal geworden van quasi de ganse wereld, maar toch is het Engels van Engeland heel verschillend van dat van Amerika, van Australië en van nog heel veel gebieden waar Engels de voertaal is.
Dat is eigenlijk een schoolvoorbeeld van het "leven" van een taal. Het dagelijks gebruik, de dialecten van een regio oefenen invloed uit op de "nette" taal, en je krijgt een verschil tussen de taal in Engeland en de taal in Amerika, onder druk van het gebruik.
Als men spreekt van de taalgroep waar wij toe horen, dan spreekt men van het Indo-Germaans... Waarbij dat Indo-Germaans onze oertaal zou zijn, die zich door het gebruik in de verschillende regio's heeft ontwikkeld tot echte heel erg verschillende talen.
Nu, door de moderne communicatie en het Internet, zullen die Engelse verschillen wellicht eerder naar elkaar groeien dan verder uit elkaar te gaan "leven", maar het is niettemin een duidelijk voorbeeld van hoe de taal evolueert...

Genoeg van taal... Er hangt  nog steeds een vlagenzwangere lucht...

tot de volgende ?

Gek

English: Metamorphosis - Franz Kafka (Photo credit: Wikipedia)

Een Kazachstaanse kunstenaar mocht Groot Brittannië niet in...
De reden? De man kon geen vingerafdrukken geven... Hij heeft geen armen...

Ach voor één keer gaat het over GB, maar we kennen allemaal dergelijke verhalen, waar de letter van de wet plots zo heel absurd lijkt, Kafka lijkt soms wel profetisch...

Ik heb het al menig keer gezegd, men werkt verkeerd als het over wetgevingen gaat ! In plaats van zich blind te staren op de letter, moest ieder wetboek beginnen met te vermelden dat de geest van de wetgeving primeert, en dat de letter niet ter zake doet. Men zou dan ook een veel ruimere interpretatie kunnen geven aan ieder artikel, en met veel minder tekst toekomen, en eindelijk eens logische wetten hebben.

In ons eigen landje is het meest absurde, dat men voor Nationale Wetten een andere invulling krijgt in Wallonië dan in Vlaanderen, gewoon omdat in de vertaling een woord soms een iets andere nuance heeft, of - wat ook gebeurd is- omdat er een foutje in de vertaling zit....

Te gek om los te lopen? Ja, maar voorlopig is dat de logica van de wet...
Ik ben er haast 200 % zeker van dat deze gekheid in stand wordt gehouden door de advocatuur. immers de meeste van de kunstgrepen die zij brengen, zijn gebaseerd op interpretatie van de letter van de wetgeving(en) in casu. Ze zouden heel wat minder werk hebben, en een totaal andere aard van werk, moest men plots gaan stellen dat het de geest van de wetgeving is die primeert. En nog interessanter, men zou niet voortdurend de wetgevingen moeten aanpassen aan allerlei absurde uitspraken, afgedwongen door de advocatuur...

Maar ondertussen zitten wij midden in Kafkaiaanse toestanden  ...

Deze morgen vroeg zijn we al naar de rommelmarkt geweest te Geraardsbergen... Iedere keer weer erger ik me aan de weg Brakel-Geraardsbergen, waar het aantal bochten niet te tellen is. En veelal zijn het echt scherpe en gevaarlijke bochten. Als je daar achter een wagen zit, waarvan de bestuurder de weg niet kent, of beter gezegd, de bochten niet kent, dan moet je opletten, want die bestuurder gaat regelmatig plots in de remmen. Het voordeel is dat er niet vlug gereden wordt, en dat je wat meer ziet van het mooie landschap van onze Vlaamse Ardennen...

Het feit dat het vannacht heeft geregend, heeft duidelijk een deel van de marktkramers tegengehouden... Er waren duidelijk minder standen dan anders. Maar we zijn toch weer eens buiten geweest, hebben genoten van de frisse lucht (en het is fris !)...

Oh ja: aan allen een zalige Hoogdag van Hemelvaart !

tot de volgende ?

Geklemde zenuw

Bij nr 2 (Bee nr 2) (Photo credit: Jan de Graaf)

Ik heb een dag of drie weer eens met een geklemde zenuw rondgesjokt.... Dit is een heel andere pijn dan de ontstekingspijn, en is ook extra gevoelig op andere momenten dan een ontsteking.
Gelukkig is het er op een nacht weer uit gegaan... Toen ik in mijn bed kroop maakte ik blijkbaar een verkeerde (Of de juiste?) beweging, waardoor een verschrikkelijke pijnscheut tot twee keer toe door me heen schoot. Toen ik 's morgens opstand was de hernia min of meer weg.
Min of meer, want je voelt nog wel de gevoeligheid...
Bij mijn morgen gymnastiek durf ik bepaalde bewegingen niet te doen, omdat ik dan meteen weer de pijn voel op komen...
Het komt er dus op aan voorzichtig te zijn, en bewegingen te vermijden die de uitstralingspijn in gang zetten... Dus is wellicht de beklemming niet helemaal weg, anders zou die uitstraling er niet zijn. Maar ik ben al content dat de ergste pijn weg is.

Gisteren in de Colruyt een pak van een hoog rek gepakt voor Anny, en ik voelde meteen de verwittigende pijn op komen...

Het is niet voor het eerst dat ik die pijn ken... Eigenlijk leef ik voortdurend op het randje van, maar nu en dan zit een zenuw echt vast, komt niet meer los uit de beklemming, en dan doet het verdomde pijn. Bij heel veel mensen kan men dan operatief gaan ingrijpen om de zenuw te bevrijden, maar bij mij is het stuk ruggengraat dat aangetast is, zo groot, dat dit niet mogelijk is. Dus voorzichtig leven en de pijn verdragen.

Ik heb mijn pijnstillers tijdelijk weer op het maximum gezet, en bij te erge pijn neem ik dan nog een pijnstiller van een andere soort er boven op. Dat mag van de specialist.

Maar voor de rest gaat het goed met mij, ik ben er nog, en buiten die pijn is zelfs mijn gezondheid redelijk goed. Ik ben immers stilaan op de leeftijd gekomen, dat er altijd wel ergens iets lijkt scheef te zitten aan je lijf... Vanmorgen vroeg ik aan Anny " Heb jij soms ook zo'n pijn alsof een stuk van je vel verbrand is? Er is niets te zien, niets te voelen van zwelling of van gloeien, het doet gewoon veel pijn, het duurt een hele tijd, en dan, even plotseling als het gekomen is, is het weer weg... Anny beaamde dat ze dat ook soms had. "Het zal de ouderdom wel zijn" zuchtte ze er bij...
Er bestaat een mopje over: Een vrouw maakt 's morgens heel vroeg haar man wakker om hem te zeggen dat ze dood is. "Dood, En je spreekt nog! Waarom denk je dat je dood bent?" "Ik heb nergens pijn !!!!".

Het zal dus wel zo zijn, dat bij de ouderdom ook pijntjes horen, en wellicht nogal dikwijls pijntjes van onbestemde oorsprong. Als ik in ziekenzorg zit, dan hoor ik dezelfde soort verhalen. Soms is het de maag, dan weer de blaas en soms de knie, maar het lijkt wel of er altijd wel iets ergens niet in de haak zit... Erg is het allemaal niet, maar soms is het wel pijnlijk en vervelend. Vooral omdat je er geen idee van hebt wat het is, wat de oorzaak is. Je moet er ook niet mee bij de dokter gaan, want tegen je daar bent, is het gegarandeerd over... Alleen die rug blijft er altijd.

Dus is het best al die kleine pijntjes te negeren. Als het iets is dat echt blijft, dan is het wellicht tijd genoeg om alsnog te reageren.
Ooit bezocht ik een museum waar ze onder meer een stoommachine hadden die nog werkte, en die via aandrijfriemen een hele werkplaats vol machines deed draaien... De man die de stoommachine aan de praat moest krijgen vertelde over al de kleine dingen die er altijd wel ergens iets deden haperen, maar toch werkt de machine nog goed... Het zal de leeftijd wel zijn, zuchtte hij, het is al een oud beestje, en hij wreef liefdevol over de blinkende stangen... Ik denk dat wij net als die machine zijn, alles werkt nog perfect, maar altijd is er wel iets dat het een korte tijd moeilijk heeft om in gang te geraken...

Dat machine is over de honderd... Ik heb dus hoop.

(Wat moet Methusalem afgezien hebben !)

Maar we zijn, hoe dan ook, bij de "goei"... We zijn er nog.
De laatste tijd ben ik al naar veel te veel begrafenissen geweest van veel te jonge mensen... Je weet, ik vertelde je al eerder, dat hier dan de doodsprentjes een tijdje blijven staan op de kast... Iedere keer je dan toevallig in die richting kijkt, zie je weer Roland, Nico, Greet en soms nog anderen staan. Ik denk dan soms ook nog aan de prentjes die onlangs in de grote doos zijn verdwenen, bij al die andere prentjes... Je denkt dan nog eens op die mensen, en ik denk dat dat denken dan op zich een soort gebed is. Ik weet niet of bidden helpt, maar het geeft me in ieder geval een gevoel dat ze niet echt weg zijn, op een of andere manier blijven ze bij me, zolang ik op hen denk, en dat systeem van die prentjes op de kast doen me steeds weer op hen en op anderen denken...

Misschien is ook dat "oud worden"...
Maar het verzacht het "afgeven".
En dat is goed

tot de volgende ?

eventjes een wapen printen

Nederlands: Presentatie van de 3D printer op de Wikimedia Conferentie 2011 (Photo credit: Wikipedia)

Het moest er van komen... Met de 3D-printer heeft men een werkend wapen geprint, en het bouwplan ook nog eens op internet gezet...
Dat wil zeggen dat je de wapenwet (Wij hebben er een !) makkelijk kunt omzeilen... Natuurlijk ben je dan in overtreding, maar zolang je het niet gebruikt, of zolang het niet uitkomt, kun je dat wapen onder je hoofdkussen laten liggen...

Ik heb geen 3D-printer, en vooralsnog is het een duur hebbeding voor iemand die het niet echt nodig heeft, maar het is en blijft een fantastisch ding !

Dat er oenen zijn die er wapens mee maken, is natuurlijk niet de schuld van de ontwerper van de printer. Maar ik zie er heel wat nieuwe mogelijkheden mee...
En in mij roert zich dan natuurlijk in de eerste plaats de kunstenaar...
Ik moet niet meer prutsen met klei, me niet meer afvragen hoeveel chamotte en welke kleisoort ik nodig heb om dit of dat beeld te maken... Ik maak gewoon een tekening in 3 Dimensies, en stop dat gegeven in mijn printer, en hup, daar komt mijn nieuwe creatie te voorschijn... Weliswaar in wit of in grijs, maar desnoods kan ik er dan wel een likje verf op zetten...
Ik kan op die manier dingen maken, die je met klei niet of heel moeizaam kunt maken... Wat ik kan tekenen in drie dimensies, kan ik ook printen...

Er zijn ook heel wat andere mogelijkheden: ik heb de dop van mijn fietsbel verloren? Printje maken. Hoe een bel uit die materie zou klinken zou dan meteen ook een antwoord krijgen... Maar als je er een revolver, een bruikbare revolver kunt mee maken, moet het behoorlijk hard en sterk zijn ! (Ik print meteen een wandelstok om te proberen)

Eigenlijk staan we hier dus voor een heel nieuw fenomeen !
Stel: ik heb hier een oldtimer staan, maar een stukje van de motor is kapot... Eventjes netjes een tekening van maken, met aanduiding van de exacte maten, en hup, oldtimer kan weer op de baan...
Dat wil dus zeggen, dat zowat alles wat je in huis hebt, kan hersteld worden, of kan gekopieerd worden.
Zie je het al gebeuren? We krijgen een heel nieuwe economie !
Men zal een systeem moeten maken waarbij het kopiëren van een onderdeel van een machine, of van een totale machine, zal moeten betaald worden aan de firma van wie het ontwerp is... Met andere woorden, het patent zal een heel andere invulling moeten krijgen. En misbruiken, valse kopieën zullen nog veel moeilijker te bestrijden worden.
Net zoals je nu makkelijk een ceedeetje kunt kopiëren, of kunt downloaden van het net, zal men binnen afzienbare tijd een of ander toestel kunnen namaken... (Iedereen rijdt met een Ferrari...)

En we staan nog maar aan het begin van dit verhaal... Ik weet niet hoeveel en welke stoffen men nu al kan gebruiken om te kopiëren, maar zie je het al voor je: "Wat zullen we vandaag eten?" "Waar heb je goesting in? " "Een heerlijk bordje frieten met een sappig stukje tussenrib" "Saignant?" een knikje... Knopjes indrukken, licht zoemend geluid, en een heerlijke geur vult het huis...

De grote vraag zal wel weer zijn: wat is het goedkoopst, eventjes printen of zelf aardappelen schillen?

En wat doe je met Pietje die koleirig is voor de straf die hij kreeg op school, en die nu in een catalogus zit te bladeren om uit te zoeken met welk wapen hij de meester kan straffen...

Weet je, ik ben blij dat ik al zou oud ben...
Hoe meer kennis er komt, hoe meer moeilijkheden er lijken te komen...
Weet je geen eilandje, waar ik maar mijn hand moet opheffen om een heerlijk stukje fruit te eten, eventjes in de grond moet schoppen om een kilo patatjes te hebben? Je weet wel, een kopie van de hof van Eden, maar zonder diene boom van kennis in het midden... Je moet de verzoeking mijden hé...

tot de volgende ?

Neropolis

English: Bust of Nero at the Capitoline Museum, Rome (Photo credit: Wikipedia)

Ik ben een heerlijk boek aan het lezen, met de titel Neropolis...
Geen makkelijk boek, geschreven door een man (Vrouw?) die een zeer gedegen kennis heeft van de Romeinse tijd, de toestand in het Rome onder keizer Nero, maar het is ook iemand die heel goed beslagen is op gebied van kennis van het beginnende Christendom. (Ik weet de naam van de schrijver niet, het boek ligt boven, naast mijn bed, en ik heb té veel pijn om vlug eens over en weer te lopen...)

In het verhaal zijn onder meer Paulus en Lucas belangrijke figuren.

Het is geen geschiedenisboek, maar het is een boek die wellicht meer dan gewone geschiedenisboeken licht werpen op het oude Rome en het ontluikende Christendom.

Ik vind het heerlijk, ook al moet je er heel attent bij blijven, en soms moet ik een paar bladzijden terug, omdat ik ergens iets niet meteen kan plaatsen.

Maar ik ben nu eenmaal verslingerd op dergelijke boeken.
Ik zou het kunnen vergelijken met de boeken "Stalingrad" en "Leningrad" en "Moskou", waar de schrijver ook niet meteen geschiedenis schrijft, maar waar je na het lezen van die boeken veel meer inzicht hebt in de geschiedenis.
Ik ben er me van bewust dat een roman, ook al werkt het verhelderend, altijd wel een "kleur" heeft, maar ik heb je al gezegd, ook het beste zuivere geschiedenis boek blijkt dat ook te hebben. Zo heb ik nog maar een geschiedenisboek gelezen die niet mee heulde met de Christelijke stelling dat de Romeinen hier de beschaving brachten, maar die de Romeinen gewoon bekeek als de bezetters, die heel wat goed, maar ook heel wat kwaad over onze contreien brachten...
Dat na de Romeinen de "duistere" middeleeuwen kwamen, is voor veel zaken een overroepen iets, maar er is niettemin een soort terugval, in die zin dat al het Romeinse afgezworen werd... Vermits zowat de enigen die de schrijfkunst machtig waren in kloosters zaten, is het niet moeilijk dat het verlies aan die Romeinse steun sterk overbelicht werd...

Dat is precies wat ik bedoel met het kleuren van de waarheid. Je kunt perfect de waarheid vertellen, en sterk afwijken van een ander die net zo goed de waarheid vertelt.

U doet het, ik doe het, iedereen doet het... We zijn immers allemaal behept met onze opvoeding, onze achtergronden, onze visie op de feiten in het geheel van de maatschappij zoals wij die zien.

Erg is dat niet, ik zou zelfs zeggen, integendeel, dat maakt het precies aantrekkelijk om je te verdiepen in de geschiedenis, en te pogen je eigen kijk te vormen op dat stuk verleden. En die eigen visie, hoe je ook je best doet, zal ook weer gekleurd zijn.

Wat is dan het nut ? Je verrijkt jezelf met kennis, en vooral, je leert steeds meer en steeds beter de zaak te onderscheiden in zijn achtergrond en zijn feitelijkheid.
Vermits de mens niet veranderd is, geeft het je ook een kijk op het mensdom... Wat helaas niet vleiend is voor onze soort...

Al bij al zijn we een heel speciale soort... We moorden, voeren oorlogen, stelen, bezetten en plegen overspel, en tezelfdertijd zijn wij ook de soort met naastenliefde, heldenmoed, opofferingszin, kunst en wetenschap... Het lijkt wel of we als soort eigenlijk behept zijn met alle extremen, zowel in de positieve als in de negatieve zin...

En het wordt minder en minder gemakkelijk om een "goed" mens te zijn, in een steeds kleiner wordende wereld. Toen ik klein was, was er nog geen sprake van een derde wereld, het enige wat we hoorden over die landen, kwam van de paters missionarissen. Nu en dan kwam er een prediken en ons medelijden opwekken in de kerk. Voor de rest wist je alleen wat de meester je leerde in aardrijkskunde en in geschiedenis... Op de wekelijkse markt kwam er nu en dan een neger "karaboedjah" verkopen, een soort snoep met een sterke anijssmaak, en als kind wilden we altijd van die snoep, om die rare mens eens beter te kunnen bekijken, en te zien of hij wel op die negers leek die op de briefjes van 50 frank stonden (van Rubens). Nee, hij leek er niet op, hij was veel zwarter, en zijn gezicht was veel negroïder dan die negers van Rubens...

Rubens zakt in onze achting. Wisten wij veel dat er veel soorten negers waren, veel stammen die helemaal niet op elkander leken, net zoals de blonde Noren niet leken op die kleine donkere Spanjaarden... Ook die waren toen trouwen bezienswaardigheden. Minder dan die negers, maar toch... Nu kijk je niet meer op als er een mens van een ander type, een ander huidskleur, andere Aziatische ogen passeert...

En meer nog, dank zij de TV zijn hun landen zowat dagelijks te zien in onze huiskamer. Ze liggen vlak voor mijn sofa dood te gaan van de honger, en het begrip naaste werd op die manier heel en heel veel groter dan vroeger, en naastenliefde wordt zo uitgebreid dat je er geen doen meer aan ziet...

En plots wordt de geschiedenis van de mens ook weer uitgebreid, en als je eerlijk bent, dan ben je wel wat beschaamd over je eigen voorouders en hoe zij ginder ver weg huis hielden..
Je krijgt er als het ware een nieuwe erfzonde bij cadeau.

Geschiedenis...
Heb je al eens gekeken hoe weinig goede dingen er daar in verhaald worden?

djudedju

tot de volgende?

BlackMenu

Google Chrome screenshot. (Photo credit: Wikipedia)

Ik ben al heel lang een fervente fan van Google en al de mogelijkheden die het me biedt. Maar er zijn zoveel mogelijkheden, dat het soms een karwei lijkt om die mogelijkheden te benutten.
Sinds enkele maanden gebruik ik nu een app of een extensie van Chrome, namelijk BlackMenu, een klein icoontje in je taakbalk, die je heel makkelijk toegang geeft tot zowat alle mogelijkheden van Google Chrome ,(En dat zijn er heel wat !) !

Als je Chrome gebruikt, dan vind je een icoontje (bij mij helemaal rechts in de taakbalk) met drie horizontale streepjes. Klik daar op, ga naar extra en je komt bij existensies. Heb je er al geïnstalleerd, dan ga je naar onder en kies je voor meer existensies... en Dan zoek je dus BlackMenu... Hier onder een artikeltje (Engels) met wat uitleg...

Ik installeer niet zo heel veel van die handige icoontjes, omdat op de duur een kat zijn jongen niet meer terug vindt... Maar dit is echt een handig ding. En, voor de liefhebber van het verdwenen Reader van Google, dank zij Black Menu heb je Reader nog steeds binnen je bereik !!!!

Kijk, voor mij is de computer een gebruiksvoorwerp... Mocht ik geen pijnpatiënt zijn, dan zou ik wellicht veel minder gebruik maken van dit wondere machine... Maar door mijn ziekte zijn een heleboel mogelijkheden uit mijn leven verdwenen... En de computer is een leuk ding waar ik heel wat tijd kan bij doorbrengen, zonder me te vervelen.

Gek genoeg ben ik geen spelletjesfanaat... Ik zie op FaceBook voortdurend mensen die allerlei spelletjes aan het spelen zijn, ze houden een virtuele bloemenwinkel, of zijn plots virtueel landbouwer geworden, en kweken plots gouden kippen... Dat zijn dingen die me niet, maar dan ook helemaal niet interesseren. Als ik al eens speel op de computer, dan zijn het patience spelletjes, waar de computer je de tijd bespaart om de kaarten te mengen en uit te leggen op de tafel...

Wat ik dan wel doe ? Buiten mijn vele mails lezen en eventueel doormailen, mijn facebook en twitter bekijken, is wat grasduinen op het wereld-wijde-internet... Ik denk aan iets, en zoek het op, daar vind ik dan weer andere bedenkingen bij, en zo hop ik rond van item op item, steeds lezend en kijkend... Stel dat je begint bij "Van Gogh", dan kom je heel vlug bij andere schilders terecht, maar ook bij technieken, en zo bij filmpjes van mensen die niet alleen uitleg geven, maar het ook demonstreren...

Ik ben dan een heel aandachtig kijker, verwonder me soms over heel eenvoudige oplossingen voor een heel ingewikkeld ogend probleem...

Kortom, ik heb het gevoel dat ik voortdurend bij leer... Veelal in dingen die ik niet echt nodig heb, maar die me dan toelaten een beter begrip te hebben voor anderen en andere stof.

Kortom, Internet is grandioos...
maar vermits jij mijn blog zit te lezen... weet je dat wellicht al heel lang...

Tot de volgende ?

Related articles

• Black Menu: Access All Google Services Within A Single Menu

Klokke Roeland ?

Macbeth Consulting the Vision of the Armed Head. By Henry Fuseli, 1793–94. Folger Shakespeare Library, Washington. (Photo credit: Wikipedia)

 Men is een onderzoek gestart naar het hoe en het wie in de zaak Jonathan Jacob... En dat wil in feite zeggen dat men een onderzoek is gestart wie de film met de beestachtige behandeling van Jonathan en zijn dood ooit heeft doorgespeeld aan derden...
Om het anders te stellen, de film die de misdaad aan het licht bracht, mocht nooit in handen van derden komen.
Dus is de misdaad plots niet meer de mishandeling met dood tot gevolg de misdaad, maar het uitbrengen van deze daad is nu de misdaad...

Ongetwijfeld ken je Wikileaks, waar men uit gans de wereld de door de overheid toegedekte misdaden en wandaden aan het licht brengt... Hier in ons taalgebied noemt men deze mensen "klokkenluiders". Vandaar de titel: Klokke Roeland

"There is something rotten in the Kingdom of Danmark"  schreef Shakespeare, en dit gevleugelde woord wordt nu te pas en te onpas gebruikt om dergelijke zaken aan te klagen...

Je kent ondertussen mijn standpunt in zaken als deze... Ik hou er niet van dat men "Het Gezag" in het gedrang brengt. Men moet het blazoen van het gezag ten allen prijze rein houden. Dus zouden ook voor mij dergelijke zaken inderdaad niet gepubliceerd moeten worden, MAAR, dergelijke daden, door gezagdragers uitgevoerd, moeten veel strenger dan voor de burger bestraft worden, zij het dan via een interne rechtbank.

Maar nu mengt men deze zaken, duidelijk met de bedoeling de daders uit de wind te zetten. De misdaad is de mishandeling met dood tot gevolg, niet het bekendmaken van deze feiten ! Eerder in tegendeel ! Het bekendmaken van deze feiten (Of dat nu aan de wereld of aan een intern rechtsinstituut zou zijn speelt geen rol) was het enige middel om hier de daders aangeklaagd te krijgen.

En volgens mij gaat de aanklacht hier zelfs verder dan de feiten op zich.

Volgens mij is er iets mis met de opleiding van de daders, en dient men gans dit organisme en de scholing er van terug in vraag te stellen. Dat men een speciale eenheid op richt, met de bedoeling te kunnen optreden bij speciale zaken, daar heb ik geen moeite mee, maar dat men deze mensen een opleiding geeft die leidt tot geweld van de overheid uit, daar heb ik het wel moeilijk mee !

De bedoeling van de politiemacht is het bewaren van de vrede, niet het beginnen van een oorlog.
Deze feiten zijn weer maar eens een afkalven van het vertrouwen van de inwoner van dit landje ten opzichte van het beleid en het gezag.
Dat op zich is een jammerlijk feit.
Nu kan men niet anders meer dan een publiekelijk proces maken van de daders en op die manier meteen van de speciale politiemacht...
Dit is is alleen goed om het al zo kleine vertrouwen nog meer de dieperik in te jagen.

Je kunt geen maatschappij laten werken als één geheel zonder reglementering. Je kunt een reglement niet doen toepassen zonder hoeders van dit reglement.
Als je de hoeders in diskrediet brengt, dan ondergraaf je meteen het reglement, de wetgeving.
Jammer.

Straks ga ik naar de begrafenis van Greet...
Een dappere jonge vrouw en moeder, die gestreden heeft tegen haar ziekte.
Het is heel erg dat zo'n mens zo vroeg moet gaan...
Maar deze dood is natuurlijk, heeft een natuurlijke oorzaak...
Hoe erg moeten de ouders van een slachtoffer van een misdaad dan niet treuren ?
Daar was immers geen natuurlijke oorzaak, geen aanvaarden mogelijk.

tot de volgende ?