Waalse cryptozoöloog.

Image via WikipediaIk heb al eens eerder over cryptozoölogie geschreven... Een hele tijd terug. Voor wie niet weet wat dit is, het is de wetenschap (?) van de (nog) onbekende diersoorten die gekend zijn uit de legenden en verhalen. Dus serieuze (nog eens:????) wetenschappers, die op zoek gaan naar het Monster van Loch Ness en naar de Bigfoot en de Yeti en dergelijke broodje-aap-verhalen...
Nu gaat de Waal, met Waalse centen nog een verder onderzoek doen (hij is nog maar pas terug van een eerder onderzoek naar het zelfde wezen) naar de Bigfoot, in de Amerikaanse wouden... (ook wel eens Sasquatch genoemd...)

Dit artikel zal weer stof opleveren voor smeuïge verhalen van Bart De Wever... De Walen gaan nu op zoek naar legendarische beestjes...

De Belg (Waal) Eric Joye is echter een gekende en erkende cryptozoöloog... Met naam en faam in de wetenschap... Aan die omschrijving ontgaat mij iets: in het woord WETENschap zit ook weten, en dat is nu net wat ze in dit geval NIET doen !

Van mij mag daar in die wouden best nog een apensoort rondlopen, maar laat de Amerikanen daar dan maar zelf hun tijd en hun geld aan spenderen. Ik zie echt het nut niet in van een dergelijk onderzoek. Als men het toch nog mocht vinden, dan zal ik net zoals over het terugvinden van de uitgestorven gewaande regenboogkikker dat eens lezen, en ergens diep in mijn geheugen opbergen, en daar zal het wellicht blijven... Want wat levert die wetenschap ons op aan nut ?

Als ik in de Zoo de Okapi bekijk, dan zie ik daar een beestje dat ook nog niet zo heel lang is ontdekt, en wat heeft die ontdekking opgeleverd ? Dat het beestje nu rondjes mag lopen in de zoo, en dat ik ze eens kan gaan bekijken in levende lijve... Maar niet zoals het echt hoort. Want de reden waarom de Okapi zolang ongekend was, is gewoon dat hij zeer verborgen leeft in het oerwoud, door de omgeving en zijn specifieke vachtkleur en zijn manier van leven en bewegen voor iedereen verborgen. Als ik dus een echt idee wil hebben van het beestje, dan zou men het in een stuk tropisch oerwoud moeten laten flaneren, waar ik als toeschouwer na 1003 bezoeken plots toch eens het beestje zie... Dan pas zou ik min of meer een idee hebben van het beest in zijn wereld. Maar zelfs dat zou alleen mijn nieuwsgierigheid bevredigen, maar nut zou ik er niet aan hebben.

Ik zou veel liever zien dat men dat geld besteed aan dingen die nuttig zijn voor de mens die in de miserie zit... Neem nu dat vluchtelingenkamp in de Hoorn van Afrika, die kinderen die sterven van de honger... Durf je daar echt gaan vertellen dat je hier een geleerde betaalt om te gaan zoeken naar legendarische beestjes ???? Ikke niet. Want voor die mensen is maar één onderwerp interessant: overleven. Eten en drinken hebben.

Maar toch zie ik nog veel liever dat er ergens een cryptozoöloog geld spendeert aan het onderzoeken van fabeltjes, dan dat ik miljarden zie besteden aan oorlogen en wapentuigen. Nu en dan krijg ik een mailtje in mijn box, met een heel pakket schitterende foto's van moderne wapens, vliegtuigen, destroyers, duikboten en noem maar op. Echt geniale wapentuigen.
Die dingen kosten miljarden en miljarden... om elkaar te doden.
Nu kunnen ze dus elkaar op een heel gesofisticeerde manier om zeep helpen, heel gericht, en zelfs zonder dat ze er zelf bij zijn. Ze hebben tegenwoordig immers al onbemande vliegtuigen, die door mensen bediend worden van uit hun bureeltje, ergens in Verwegistan... En die veel meer het gevoel hebben een computerspel te spelen dan wel echte mensen te doden.

Maar telkens als ik dergelijke dingen zie, hoor, lees, dan denk ik aan de waanzin...
En ergens verwondert het mij dat de wereld, de mensenwereld, nog bestaat... We vervuilen, we plunderen de aarde leeg, we moorden en heersen over anderen, we hongeren hele volkeren uit, en we spenderen geld aan zinloze onderzoeken naar Bigfoot...
Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig ?
We kijken op TV naar tomaten en komkommers die vernietigd worden, en meteen daarna naar beelden van verhongerende mensenmassa's, amper een paar duizend kilometer verder op...
We schieten raketten in de ruimte om het heelal te onderzoeken, en kunnen hier nog niet eens iedereen voeden.
Of liever, we kunnen het eigenlijk wel, maar doen het niet. Steeds weer en weer lees ik dat men wel degelijk in staat is de huidige wereldbevolking te voeden... Waarom doen ze het dan niet ?
Omwille van de lieve centen, omwille van de heerlijke macht, omwille van het grootste idool ooit: de IK, het MIJ, het EGO...dat nooit genoeg lijkt te hebben.

Zelfs het onderzoek naar bigfoot is daar niet van ontdaan, want hoe heerlijk zou het niet zijn te weten dat je de bigfoot eindelijk ontdekte, en een naam kon geven, waarin uiteraard je eigen naam vereeuwigd wordt... Vereeuwigd ? Nu ja, zolang de wereld niet helemaal om zeep gaat onder druk van de waanzin.
Oh ja, lees ook eens het artikel dat ik gisteren naar mijn blog linkte... Het is wel in het Engels, het komt van Al Jahzeera, maar het is héél verhelderend...

Ondertussen ga ik me verstoppen voor de waanzin van de wereld, en kijken naar de mooie prentjes over de Yeti... Veilig in mijn eigen gesloten fantasie-wereldje... Helemaal van mij, ver weg van al de wreedheid, schuilen in mijn eigen ikje...

tot de volgende ?

Debt and default - Counting the Cost - Al Jazeera English

dit is een artikel die gaat over de schulden van het "rijke" westen... de tekst komt voornamelijk uit de petroleumbronnen...of wat dacht je... Die mannen hebben nu binnenpretjes, maar wij zitten op een schuifaf....

Debt and default - Counting the Cost - Al Jazeera English

Het alfabet

Image by Artshooter via FlickrJe moet echt eens gaan kijken op Google (of Bing), naar de mogelijkheden om vreemde lettertypen te importeren. Ik vraag me af wat je daar dan mee kunt doen ?
Want het lijkt gezien de manier waarop dat aangeprezen wordt, een ding die je doet met een gewoon AZERTY of QUERTY klavier... En laad je daar zo'n soort Indische lettertekens op (ze hebben daar verschillende soorten !), en dan kun je pas je lol op... Tik je op a, wat staat daar dan op je scherm? Een Indisch equivalent van onze A ? Of iets heel anders ? Zou op de A van een azerty-klavier net hetzelfde letterteken staan als op de Q van een querty ??? Ik heb er geen idee van.
Wel weet ik één ding, je kunt een heleboel klanken niet echt goed weergeven met een gewoon klavier. Zelfs als je de boodschap kunt typen op een gewoon azerty of querty-klavier, dan nog moet je een heleboel tekens kennen buiten je klavier, om alle klanken die we gebruiken, weer te geven.
In het Spaans heb je de tilde, in het Duits de umlaut, maar zo zijn er een heleboel tekens, die wij als Vlaming in het Nederlands niet echt van doen hebben.
Met andere woorden, ik kan me niet van de indruk ontdoen dat we in ons Vlaams te maken hebben met een klanken-armoede, maar ook met een heleboel conventioneel vastgelegde klanken.  Neem nu als voorbeeld de e... In met klinkt dat heel anders dan in het, en in lege klinkt het nog anders...
(Wellicht is dat een van de redenen waarom onze taal de naam heeft zeer moeilijk te zijn om aan te leren ?) Het zou wellicht een stuk simpeler zijn als we voor de drie e-klanken drie tekens hadden ?

Wij weten hoe we die e moeten uitspreken, door de manier waarop het geschreven is, maar vooral door het feit dat we de taal kennen en het woord kennen. Wie heeft nog nooit een woord ontmoet waarvan hij zich zelf afvroeg hoe dat nu juist moest uitgesproken worden. Een van de woorden die nog al eens gebruikt wordt als voorbeeld is: notabelen, en in grapjes hoor je dan ook dikwijls de noot -abeelen noemen, grappig uit omdat iedereen wel eens naar dat woord zat te staren, tot je het eens hoorde van een ander, of tot je het enkelvoud ontdekte, en daaruit een afleiding maakte, maar goed wetend dat dit in het Nederlands ook niet steeds gelijk loopt...

Wellicht is dit in meerdere of mindere mate het geval in alle talen. Je hebt bovendien zelfs talen, waar de betekenis veranderd  al naar gelang de klemtoon van het woord te verschuiven. Dat is wellicht niet echt weergegeven in het letter- of woordteken, waardoor het voor een vreemdeling wel heel erg moeilijk wordt.

Ook het gebruiken van twee (of meer) letters om een klank weer te geven is niet zo simpel. Het Engelse th is niet gelijk aan wat wij gebruiken in thee..., en zij schrijven a en spreken het uit als ee, schrijven e en spreken iets uit dat dichter bij onze ie ligt... Ook in het Frans, neem de g in het Frans, dat klinkt heel anders dan bij ons.

Met vreemde lettertekens wordt dit zeker niet simpeler... Je moet dus al een taalvirtuoos zijn om die vreemde letters te gebruiken, maar als je dan ook nog eens de logica van het systeem op een klavier moet terugvinden, als dat klavier heel andere tekens bevat ????

Nee, ik denk niet dat er veel mensen zijn die zo'n vreemde lettertekens op een gewoon klavier gaan downloaden... Het moet ontzettend moeilijk zijn. Het zou iets simpeler lijken, als men ginder ook een vast letterklavier zou hebben, dan zou men gewoon het gebruikelijke klavier voor het Sanskriet kunnen zetten op ons klavier, op voorwaarde dat hun klavier er exact uitziet als het onze. Wie dan blind kan typen, zal deze letters wel kunnen gebruiken. Maar voor ons wordt het dan nog veel moeilijker.

Wij hebben 26 lettertekens, maar in het Cyrillisch schrift zijn er al enkele meer, en in het Chinees zijn er massa's tekens...  Dus ook dat lijkt me niet zo evident om op een gelijkaardig klavier te krijgen dan het bij ons gebruikelijke.

Nee, Het is echt niet zo simpel. Ik heb er geen idee van hoeveel klanken de mens voortbrengt in al zijn talen en dialecten, maar het zijn er een heel pak. Wel is het verbazingwekkend vast te stellen, dat de taal in de loop van zijn ontwikkeling steeds minder klanken heeft. Men heeft vastgesteld dat in Afrika, waar de mens ontstond, de taal veel meer klanken heeft, en hoe verder men weg gaat van de bron, hoe minder klinkers er in de taal zitten.

Men heeft nog andere vaststellingen gedaan, zo verandert een taal voortdurend, en afstand heeft een invloed. Je kunt dit onder meer vaststellen bij het Amerikaanse Engels en het Britse Engels...

Met andere woorden, we moeten ook niet gaan dromen van één wereldtaal, want zelfs al komen we daar aan toe, na een periode zou men komen tot afwijkingen naar gelang de regio...

Taal is dus een wonder ding... Als je gewoon bedenkt dat alle talen wellicht komen uit één vertrekpunt, dan is het fantastisch hoe geïsoleerde mensengroepen een eigen variëteit van taal, tot een heel eigen taal hebben ontwikkeld. Want goed bezien, zijn we ooit vertrokken van één basis... Dat er zo veel verschillen zijn ligt dus eerder aan de verspreiding van de mensheid en aan het feit dat er weinig of geen onderlinge contacten waren. Stel dat je drie eilanden hebt, waar ze onafhankelijk van elkaar het wiel uitvinden, dan zal dat nieuwe voorwerp uiteraard een nieuw woord vergen, en bijna even logisch zal dat overal een ander woord zijn.  Zo zijn dus de verschillende talen ontstaan, en zo kunnen de geleerden zelfs dikwijls nu nog vaststellen hoe en wanneer de mens zich heeft verspreid over de aarde, gewoon door de evolutie van de taal te volgen.

Ik verwijs je graag naar de website (Nederlands !)  http://www.wjsn.nl/ waar je heel veel over taal en zijn ontwikkeling kunt vinden, een echte aanrader !

tot de volgende ?

zo maar een zaterdag

Image via WikipediaMottig weer, het is redelijk warm, tamelijk veel wind, grotendeels droog, maar als je het net niet meer verwacht begint het voor eventjes te regenen...
Niettemin zijn we naar de rommelmarkt geweest in Aarsele (Tielt), en we hebben op twee drie spatjes geen regen gehad. Wel zijn de boeren weer op oorlogspad, en moesten we op de kleien wegen ergens aan de kant gewrongen gaan staan om die enorme grote tractoren met nog enormere tanks met aalt te laten passeren. Zij gaan niet uit de weg, ze zijn het grootst, het zwaarst en dus moet de kleine maar wijken. Hier in onze regio is het merendeels anders, daar gaan de boeren eerder uit de weg, zij kunnen immers, met hun enorme wielen makkelijk uit de modder geraken... In Aarsele hopen ze wellicht dat je vast raakt en ze je kunnen lostrekken mits een kleine vergoeding ?

Op een gegeven moment heb ik een dikke vijfhonderd meter achteruit moeten rijden voor zo'n mastodont (en ik spreek niet over de tractor en aanhangsel...).

Och, we hebben het overleefd, en hebben genoten van het marktje, kleiner dan anders, wellicht door de beloofde regen?

En straks gaan we nog eens naar tanteke gaan zien... Veel meer is er niet meer te doen, tenzij er een mirakel is gebeurd, en ze er weer aan het doorspartelen is... Maar ik geloof er niet echt meer in, ze geeft me de indruk dat ze het leven doodmoe is, en het echt niet meer ziet zitten om overnieuw te beginnen van uit een rolwagen...

Bart is naar Oostenrijk, en Veerle naar Bobbejaanland... Gisteren hebben we alle bloemen geplant, verwijderd wat weg moest, en mijn rug doet enorm veel deugd... Een mens zou dat eigenlijk niet mogen doen, maar Anny is ook niet meer wat ze vroeger was, en dus helpen we elkaar over het gaat, en hebben Frederik er eens bijgehaald om een lastig stuk weg te doen...

Maar het feit dat ik naar de rommelmarkt kon gaan, bewijst dat het allemaal nog meevalt. Dus niet klagen...

Over Els is er ook min of meer goed nieuws... Ze moet niet niet geopereerd worden, mits een heel speciale kinesitherapie zou men haar sleutelbeen omhoog moeten dwingen, zodat de nu geklemde zenuwen vrij komen... In de regio Brugge, waar haar specialist woont is er één kinesist die dat kan, en ze zouden nu uitkijken of er ergens in onze regio (provincie?) een te vinden is, anders wordt het heel de tijd naar Brugge over en weer. Nu, als het daar mee lukt, is het des te beter. Maar de behandeling zal wellicht tussen de drie à zes maand duren...
Wat een gekke letsels er allemaal kunnen zijn aan dat mensenlijf !

Als het morgen ook zo'n weer is, gaan we weer rommelmarkten... Maar als het regent, dan zetten we niet eens aan. Je hebt dan veel minder kraampjes op de markt, en je mist er dan de sfeer van de drukte en het gebabbel, want dan lopen er alleen enkele van die echte... En die struinen alleen de markten af naar bepaalde dingen om hun collectie bij te werken... Helemaal niet die gekke gesprekken, en het leuke bieden en afbieden... Die mannen kennen de prijzen, en discussiëren niet.  Niet zo leuk om naar te luisteren dus.

Voila, dat is het voor vandaag... 't Is weekend, 't is al laat, dus vandaag maar een bijnanietsje...

tot de volgende ?

Zege voor Bart De Wever ?

Image via WikipediaDi Rupo is nu aan het vergaderen met de zeven ja-knikkers en met de CD&V... daarmee zouden ze immers de nodige tweederden-meerderheid halen...
Wellicht zal het niet meteen zo overkomen, maar dat is voor de NVA van Bart De Wever de grootst mogelijke zege !
Als er een regering komt, dan zijn al de "fouten" de schuld van de anderen, blijft NVA de oppositiepartij, en zullen ze steeds weer het aureool van de foutloze, de volmaakte kunnen blijven dragen... En blijven bestaan, en wellicht zelfs nog wat stemmen bij winnen.
Ik heb het reeds gezegd, het enige wat de NVA zich niet kan permitteren is mede in de regering zetelen. Want of ze doen niet alles wat ze voorop stellen en gaan dus de mist in, of ze halen het wel, en dan hebben ze geen reden van bestaan meer. Het lot van wijlen de Volksunie zit diep in hun geheugen gegrift, en dus houden ze nu al meer dan een jaar het been stijf, en zie... de anderen lijken nu toch in het aas te bijten.
Eén ding moet je Bart toegeven, het is een strateeg.

Met andere woorden, het belang van Vlaanderen is ondergeschikt aan het voortbestaan van de NVA... Daar zouden de kiezers toch eens moeten over na denken.... Dat strookt immers niet met de prediking van de NVA. Het is dus, zoals met alle politieke partijen, een luister naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden.
Ik heb een grote bewondering voor de ras-politici !
Die mannen kunnen uren praten zonder iets te zeggen, en zijn veel sterker dan de grootste geleerden, zij kunnen immers wit doen veranderen in zwart, alleen door een handig spel van woorden.

Alleen... ze hebben dat al zo vaak gedaan, met alle denkbare en ondenkbare onderwerpen, dat ze niet meer weten wat wit is en wat zwart. Met andere woorden de politici van vandaag zijn helemaal niet meer kleurvast... Wellicht van daar de bijna dagelijkse wissel van partijkaarten ?

Het ellendige is dat wij al die zjievereers moeten betalen, voor hun oeverloos gezwam en hun gebrek aan eerlijkheid. Want politiek dat is vooral handig zijn geworden... Handig manoeuvreren tussen de obstakels, en niet de obstakels opruimen, want die kunnen later nog eens gebruikt worden... om de bevolking warm te maken om voor hen te stemmen.

Och, laat er mij over zwijgen, anders vergal ik weer mijn en uw dag...

Vandaag schijnt de zon... Kan ik eindelijk de bloemen planten die ik een eeuwigheid geleden kocht. Eerst ga ik een deel andere planten moeten rooien, en dan de nieuwe in de plaats zetten. In de voortuin plaats maken voor een tiental nieuwe kleuren van hemerocallis (eendagslelies), en achteraan de fuchsia's een plaatsje geven en ook de hosta's. We hebben daar immers een schaduwhoekje, waar anders niet zo heel veel wil op groeien, en hosta's zijn schaduwminnend.

Met andere woorden, in de aarde wroeten, met de kont omhoog gaan staan. Heb ik een hekel aan. Ik hou van bloemen, maar dat in de grond wroeten is er te veel aan om helemaal lekker te zijn. Bovendien kruipt de aarde dan onder je vingernagels, en dat ziet er niet uit, maar nog erger, dat voelt niet lekker. Ik heb nu eenmaal geen tuiniersbloed. Ik denk nog steeds dat dit de schuld is van ons vader zaliger, die mijn broer en ik tot drie keer toe de lochting deed omgraven en we kregen dan nog maar een amper voldoende...Sindsdien doet een spade mij huiveren.

Ach, ik verwijt dat mijn vader wel, maar wellicht deed ik ook zo'n stomme dingen met mijn kinderen, en wellicht eveneens met de beste bedoelingen. Ik heb wel gepoogd om de fouten die ik hen verweet, niet te herhalen, maar wellicht deed ik dan andere... Ik moet er hen eens naar vragen, want je bent je daar zelf niet van bewust.

Met andere woorden, we zijn allemaal maar prutsers in de opvoeding. We doen allemaal ons best, maar het is en blijft maar een soortement "liefhebberen", je doet wel je best, maar het is in feite een trial and error... En je baseert het op basis van de opvoeding die je zelf kreeg, je vermijd wat je als verkeerd is bij gebleven, en je poogt te herhalen wat je als goed hebt ervaren.
Maar geen een ouder is vakman in de opvoeding, zelfs de mensen die menen dat zij in die branche de top of the bill zijn, zijn in werkelijkheid maar zoekers, met misschien iets meer ideeën, maar geen werkelijke winst.
Opvoeden is immers werken met de menselijke geest van het opgroeiende kind, en dat is geen sinecure. We staan eigenlijk nog bijna nergens als we het over die (on)wetenschap hebben.
Ik heb al een paar keer gesproken met "gediplomeerde opvoeders", en sorry, een echt hoge dunk heb ik er niet van gekregen. Ik heb wel een grote eerbied voor de inzet van een deel van deze mensen, die werkelijk alles doen om kinderen terug op het juiste spoor te krijgen, maar och, ze zijn ook maar zoekenden... ze baseren zich op ervaringen van anderen en van henzelf, maar vermits ieder kind nu eenmaal een individu is, kun je er niet zo maar een algemene regel gaan op plakken... Wat voor de een werkt, kan voor de ander een regelrechte weg zijn naar een ramp.

Wat is er toch met mij aan de hand ? Ik praat over de tuin en land in de opvoeding.
Zou dat komen door mijn (t() veel lezen? Ik ben bezig over een onderwerp, en één woord leid me naar een ander item. Op die manier vertel ik vast een heleboel, maar wellicht is het niet meteen de helderste soep ooit.

Ik kan er niet aan doen, ik heb een zwervende geest in mij... Ik stel vast dat ik dat doe terwijl ik naar de TV kijk, en plots schrik ik dan, en stel vast dat ze daar aan heel wat anders bezig zijn dan wat ik zag of meende te zien in de film binnen in mijn geest. Het is niet echt een gebrek aan concentratie, maar eerder een gebrek aan wil tot concentreren. Ik ben op een leeftijd gekomen dat nog maar heel weinig MOET... en dus moet ik ook niet meer het programma van de kijkkast volgen, kan ik mijn eigen gang gaan.
Dat is een van de dingen die me helpt om creatief te zijn. Ik zie iets, en dat doet me denken aan een manier waarop ik iets dergelijks zou kunnen maken met de Crea-leden van Ziekenzorg, en hup, ik zie de TV niet echt bewust meer. Soms vraagt Anny dan "Wat zegden ze ?" en dan moet ik het antwoord schuldig blijven, ik zag het niet eens, laat staan horen...

Maar ondertussen solfer ik, u, geachte lezer(es) op met mijn gekke kronkels...
... en ik weet niet of ik u op die manier niet het verkeerde pad op stuur...
Wie weet begin jij dan ook te krinkelewieren...
djudedju

een wereld vol rare Toontjes !

tot de volgende ?

Smeren en olie verversen...

Image by tonylanciabeta via FlickrStraks ga - rijd - ik naar de garage, mijn autootje heeft nood aan een smeerbeurt en olieverversing.
Ik ken geen jota van mechanica, en al zeker niet van wat er onder de motorkap zit van mijn eigen vehikel. Het enige wat ik weet thuis te brengen zonder moeite, is het bakje waar ik water moet in doen om mijn ruiten te besproeien... Veel verder gaat mijn kennis niet.
Ik heb dat ook niet echt nodig. Van een auto wordt veronderstelt dat hij rijdt... Niet dat je er aan moet prutsen.
Oh ja, een band vervangen dat kan ik ook.
Maar dan is het echt zowat op.
Bij mijn computer is dat zo wat hetzelfde... Hoewel ik, door het feit dat ik met Linux werk, ik een zekere faam geniet, ken ik van het binnenste van mijn PC niets... Oh ja, de ventilator weet ik te herkennen. . . .
Maar net zoals ik behoorlijk met mijn auto uit de voeten kan, kan ik dat ook met mijn kwampjoeter. Maar ga nu niet denken dat ik een techneut ben of zoiet... Nee, ik kan er mee werken (en lang niet alles: excel en consorten heb ik nooit nodig, dus ken ik dat ook niet).
Maar kleine software probleempjes kan ik tegenwoordig veelal zelf herstellen. Soms moet ik wel wat zoeken, maar meestal lukt het me wel.
Mijn Waalse vriend en redder in hoge nood, Erwin, heeft het ook al gezegd, hij moet bijna niet meer komen om mij te depanneren. Vroeger noemde hij me - met een verschrikkelijk Waals accent- de pruts, en dat moest dan prutser zijn...
Maar wellicht is het net dat vele prutsen en dat vele zien depanneren dat mij gebracht heeft tot waar ik nu sta.
De meeste mensen krijgen die kans niet ! De meeste mensen moeten, als hun PC het laat afweten, naar de winkel of naar een andere hersteller, daar moeten ze hun computer achterlaten, en veel centen betalen om het ding nadien hersteld en wel terug te "krijgen"... Met andere woorden, ze zien het niet, en leren dus nooit bij.
Dat is het sterkste punt van die herstellers, ze werken in hun ivoren toren, en vermijden dat een ander er ook iets zou van weten...
Dank zij mijn vriendschap met Erwin, heb ik steeds de herstelling kunnen meemaken, heb ik gezien hoe hij zelfs aan het binnenste (Het Heilige der Heiligen) van de computer werkte, heb ik mijn oude bakje ettelijke keren opgewaardeerd, en heel lang mijn computer op een behoorlijk peil weten te houden.
En al die herstelbeurten waren gratis, en zelfs de nieuwe stukken betaalde ik netjes wat ze echt hadden gekost... Geen frank meer. Nu en dan kreeg ik zelfs stukken gratis, dat waren dan stukken die Erwin recupereerde uit computers die echt helemaal kapot waren. Al de onderdelen die nog werken worden netjes bijgehouden om mensen te depanneren. Ik denk niet dat hij dat overal gratis doet, maar voor vrienden doet hij dat wel...
Onze vriendschap dateert nog uit de tijd dat ik vakbondssecretaris was, en hij delegee in het bedrijf waar hij werkte.
Hij was toen mijn enige Franstalige militant en delegee... En het was en is een zeer flink en goed delegee.
Het is dus van uit een beroepsrelatie dat we vrienden voor het leven zijn geworden.
We plagen elkaar, en zitten vol verwondering al het gemekker over Vlaanderen/Wallonië te bekijken en te bespreken.
Zelfs de Waalse mopjes over Vlaanderen stuurt hij me glimlachend door, en ik stuur hem de Vlaamse door. Zelfs dingen die ik aan mijn Vlaamse vrienden niet door stuur, zend ik hem wel, omdat ik weet dat hij er mee kan lachen, waar een deel van de Vlamingen die dingen soms heel bitter en sarcastisch bedoelen.
Kortom, die Waal is wel een van mijn Beste Vrienden... Met hoofdletter. Iemand waar voor je dingen buiten je gedacht doet, omdat het nu eenmaal een vriend is.
Ik mag er niet aan denken dat hij straks misschien in het buitenland gaat wonen. Als Bart De Wever zijn zin krijgt.
Maar als het dan toch moet, laat het dan in hemelsnaam snel gaan !
Het duurt nu al lang genoeg, al dat geblaat en weinig wol... en straks worden ook wij Belgen op de Zwarte Amerikaanse lijst gezet, als financieel niet betrouwbaar, en dan gaan we ons blauw en zwart mogen betalen door de schuld van de oeverloos mekkerende politici. Trouwens, is Amerika zelf niet in een situatie waarin ze beter eens in eigen boezem zouden kijken?
Om het eens cru te zeggen, heel het "vrije" Westen is eigenlijk virtueel in een staat van faillissement.
En heel onze economie lijkt steeds meer en meer op een zeepbel.

Wij zijn allemaal zodanig gewoon aan het leven in een staat met enorme schuldenlast, dat wij ons daar geen vragen meer bij stellen, ... tot eens de zeepbel toch zal klappen....

En hier, hier doen ze niets, nee, ze vergroten de schuld door oeverloos gezwam over de splitsing van ons piepkleine nietsje... Moesten ze al die regeringen, al de bijhorende ministeries, al de bijhorende kabinetten en kabinetsmedewerkers afschaffen, dan zouden we al een hele grote stap in de goede richting zetten, maar ja, dat gaan zij die aan al die vetpotten zitten nooit zelf beslissen hé...

Neenee, zelf smeren en een ander doen betalen, dat is pas politiek à la Belgiek.

En zeggen dat ik over smeren en olie begonnen ben, maar dan voor mijn autootje...
djudedju

tot de volgende ?

wateroverlast ondanks Aquafin ... ?

Image by wester via FlickrHet regent, het regent, we worden allemaal nat...
Gek, enige weken terug zaten we nog te zagen om wat regen te krijgen, en nu hoor je alweer dat die regen wel eens mag stoppen. Regen heeft het vermogen heel vlug vervelend te zijn. En toch, zonder regen is het een ramp.
En geef toe, we hebben eigenlijk een ideaal klimaat, we hebben hier weinig of geen extreme weer-situaties, en al hebben we nooit erg lang van dat heerlijk warm en droog weer, we zitten in een echt gematigd klimaat, ook qua temperaturen geen extremen. Kortom, we lijken wat weer betreft ergens rond die gulden midden regel te zweven. We mogen dus in feite niet klagen.
Ik hou ook niet erg van die regen, maar zo heel erg is dat nu eigenlijk ook weer niet.
Dat we de laatste tijd wel vaker horen van watersnood in woonwijken, heeft volgens mij veel meer te maken met de toenemende groei van het bewoonde gedeelte, en het feit dat steeds meer oppervlakte geen of te weinig water doorlaat.
Bovendien is er nog een bijkomend en weinig gekend feit: door de aanleg van nieuwe (veelal gesplitste) rioleringen, blijken veel mensen die vroeger geen overlast hadden, nu wel wateroverlast te kennen. Nochtans zijn de rioleringen nu veel beter, van een groter volume... Wat is er dan eigenlijk aan de hand ?
De reden is simpel, de nieuwe rioleringen zijn te goed !
De buizen zijn nu werkelijk dicht, en er is geen uitsijpeling meer van water uit de buizen...Maar wat veel erger is: er is ook geen insijpeling meer. De oude rioleringen werkten, door hun niet-waterdicht-zijn, in feite als een soort reuze drainage-systeem. Daar de riolen nu echt helemaal waterdicht zijn, kan het grondwater niet meer afvloeien langs de rioolbuizen. Dat betekent dat de grond verzadigd wordt met water, en na een tijdje oververzadigd... en dus komt het water als het ware de grond weer uit gekropen. Als we dan te maken hebben met niveauverschillen, dan komt ook het grondwater naar de laagstgelegen stukken, met alle gevolgen van dien.

Zo kun je dus stellen dat onze nieuwe rioleringen mankeren door het feit dat ze te goed zijn... De mensen die liggen te mekkeren over Aquafin hebben dus op een bepaalde manier toch gelijk, ook al is het op een andere wijze dan ze meestal denken.

Ik zag zo net dat ik bijna aan mijn tweeduizendste blog toe ben... 't Is niet te geloven hé ! Gewoon iedere dag (of toch bijna) wat tokkelen op het klavier van je kwampjoetertje, en plots stel je vast dat je al een hele berg lettertjes hebt gepubliceerd....  Ik vraag me af hoeveel letters ik al op papier heb gezet in mijn leven (ik reken zowel de echte als de virtuele letters)... het moet een astronomisch cijfer zijn ! Door mijn werk was ik ook al heel wat van mijn tijd aan het schrijvelen, en nu met die blog.

Ik heb ook in dat schrijven een hele evolutie meegemaakt... In de lagere school schreef ik nog met de griffel op een lei, en nu en dan in een schriftje met speciale lijntjes leren schoonschrijven... Masoeur Hubertine moest eens zien hoe ik nu krabbel... In dat schriftje schreven we met inkt uit het potje dat vooraan in onze bank zat. Met een ballonnetjespen... (Een pen waarop een luchtballon afgebeeld was ). Ik denk dat de kogelpen al wel bestond, maar die noemden we toen nog geen Bic, maar een Biro (Byro?)... Ook naar het toen bekendste merk van die dingen.
Later kwamen de Bic's, en nog later poogden stiften en rollerball ook een plaatsje te veroveren, maar het duurde heel lang voor we die dingen op school mochten gebruiken. We schreven vanaf ons Plechtige Communie met een vulpen (dat was toen één van de klassieke geschenken voor de communicant...)

Pas heel veel later  moesten wij leren tokkelen op een schrijfmachine, en die dingen zijn nu ook zo wat verdwenen en vervangen door de computer...

Ik heb dus niet alleen veel letters op pampier gezet, ik heb het ook nog met een heleboel middelen gedaan... Herinner jij je nog die inktpotloden wij noemden ze aniline-potloden... Als je die nat maakte schreven ze in een soort paarse kleur inkt. Als ze droog waren schreven ze als een gewoon potlood. Veel handelaars van toen gebruikten dat, en velen maakten het stompje potlood dan nat door het eventjes met speeksel te bevochtigen, sommigen hadden dan een paarse plek op de lippen.

Dat verhaal doet mij dan weer denken aan het speelgoed van toen... Neem nu de knikkers... We kenden er twee soorten, marbels (wellicht van het Frans Marbre = marmer) en de andere ieptjes. Deze laatste waren van gebakken klei. Later kwamen daar de slakken bij... Slakken, dat waren glazen knikkers waarin zo'n soort slak in gekleurde glaspasta zichtbaar was. De knikkers zijn nog niet weg... Nu en dan zie je ze weer, al zijn de spelletjes veranderd...

Gek, hoe zelfs die dingen evolueren... Wij hadden veel minder en vooral minder gesofisticeerd speelgoed, en heel veel dingen waren er eigenlijk alleen in onze fantasie... We hadden een stok, en dat was onze sabel, en als het een dikke stok was, dan was het een slagzwaard... We speelden heel veel met dingen die we vonden of zelf maakten. We holden een stok van een vlier uit, zochten dan een andere stok die daar zo precies mogelijk in paste... Dan knauwden we op stukken krantenpapier, tot we een natte massa hadden. We duwden die massa in de holle vlierstok, en zetten de andere stok in de vlier aan de andere kant. Dan plaatsten we die stok tegen ons middenrif, en trokken de uitgeholde vlier uit alle macht naar ons ribbenkast... de lucht werd in de vlier samengeperst, en met een knal vloog de natte prop krantenpapier ver weg... Een heerlijk wapen in onze roemrijke oorlogen...

Als het de tijd was van de stekelbaarsjes, dan zag je massa's kinderen vissen... Een stok, met daaraan een zwart twijndraadje, in het midden een oud stukje lucifer vastgebonden als dobber, en onderaan bonden we een regenworm vast... We hingen dit lijntje in het water, en keken naar de stekelbaarsjes die onze worm probeerden in te slikken. Als de worm ver genoeg in hun keelgat zat, haalden we het beestje op, trokken de worm uit zijn keel, stopten het visje in de meegebrachte bokaal, en hingen de worm weer ten prooi....  Tot het volgende stekelbaarsje beet. De dobber diende niet echt als dobber, het was eerder een maat om te zien hoe diep je worm hing...

Nu zijn er die massa's stekelbaarsjes niet meer... En de zwarte tiendoornige stekelbaars heb ik al jaaaaren niet meer gezien....

Ach... waar is de tijd...
Hoe kom ik daar nu bij ? Ach ja, met die bijna tweeduizend blogjes... Ook al een verhaal op zich !

tot de volgende ?