Voetbal kan leuk zijn !

Image by Michel Coumans via FlickrIk zag een bende jongens op een stuk wei voetballen... Heerlijk was dat!
Daar is geen sprake van klassement, geen sprake van dikke premies en astronomische vergoedingen, daar geldt slechts de bal en het plezier. De goal was aangegeven met twee keistenen. Nu en dan was er dan ook wel eens een dispuut of de bal nu wel of niet binnen was gegaan, maar heel democratisch besliste de meerderheid daar over, en het viel mij op dat zowat alle dubieuze ballen afgekeurd werden: geen goal! De mistevredenheid duurde maar enkele seconden, en dan was iedereen weer aan het spel bezig. Er waren geen spitsen en ook geen specifieke verdedigers, iedereen holde achter de bal aan, en iedereen speelde blij mee. Eén wat tragere speler, kreeg nu en dan een bal toegespeeld door wat me de leidersfiguur van het groepje leek, en dan beloonde die tragere hem met een loepzuivere pas... Iedereen had plezier, ik was de enige toeschouwer, en had ook plezier. Niet in het voetbal, maar in het spel en in de lol die de spelers hadden.
Zo moest voetbal altijd zijn ! dacht ik bij mezelf, dan was er niet al die miserie rond, dan stampte men elkaar niet de benen af, dan was het leuk om doen. Dan pas is het een spel, is het een sport.
Toen ik terugwandelde dacht ik bij mezelf: "Zouden wij dat nu echt niet meer kunnen?"
Gewoon spelen, omwille van het spel, het speelse, de fun, het joie de vivre ?
Ik heb zelfs zitten doordenken...
Ik dacht aan onze gepensioneerdenbond... Tegenwoordig zijn heel wat gepensioneerden nog aardig fit, en zouden ze wellicht de kans met beide handen aangrijpen om nog eens wat lol te maken, en een balletje te trappen, als dat maar kon zonder stress en zonder dat ze boven de grens gaan van eigen kunnen...
Denk je eens in dat de verschillende gemeenten, elk met hun afdeling een ploeg samenstelden van zoveel mogelijk leden, dat die allemaal mogen meespelen, in die zin, dat er altijd maar elf spelers zijn in het veld, maar dat heel de rest op de bank zit. De bank bevat net genoeg stoelen zodat je ziet dat er maar elf spelers op het veld staan. Wie moe is, of even op adem moet komen, die gaat gewoon op eigen initiatief terug naar de bank, de rij schuift ieder een stoel op, en de uittreder gaat op het laatste zitje zitten... De volgorde wordt genoteerd, zodat, mocht niet iedereen eventjes hebben kunnen spelen, zij de volgende keer zeker aan de bak komen.
Er wordt geen klassement opgemaakt, men speelt gewoon het spel omwille van het spel en probeert te winnen omdat dat nu eenmaal bij het idee spel hoort. Bij het einde van het spel krijgt de winnende ploeg ieder een bierbonnetje, terwijl de verliezers moeten tevreden zijn met een...bierbonnetje. Want het gaat hem om het spel, de lol, het plezier... meer niet. Iedere ploeg vraagt de spelers om naast hun gewone truitje ook een wit truitje (tshirt) mee te brengen, want één ploeg speelt in gewone kleren, de andere in het wit. Geen onnodige kosten, gewoon lol en plezier maken...
Winnen is niet belangrijker dan gewoon het spel spelen, verliezen is niet erg, als je je maar hebt geamuseerd...
Dat zou toch moeten kunnen ?
Maar ik weet het, ik ben aan het dromen... Wellicht zou men het na een korte tijd toch hebben over een klassement, zou men de mindere spelers weren en zou het ontaarden van een heerlijk spel naar een competitie... hard en helemaal niet leuk meer...
Je ziet dat aan het toernooi kaartspelen... Het gaat hem over een toernooi, waarbij de punten telkens zorgvuldig genoteerd worden, om te komen tot een eindwinnaar een koning... En terwijl kaarten best leuk kan zijn, zie je nu dat het spel bikkelhard wordt gespeeld. De ene speler scheldt de andere uit omdat hij iets fout zou hebben gedaan (gewoonlijk weet ik op geen jaar na welke kaart ik op dat moment heb gespeeld...het interesseert me niet, en ik speel voor de gezelligheid, niet om ten alle prijze te winnen...)
Waarom wil de mens eigenlijk altijd de eerste zijn, altijd de beste zijn, records breken, eindwinnaar worden of wat dan ook ?
Heb je al eens bedacht dat je jezelf heel wat stress en heel wat gevoel van onvrede verschaft op die manier ?
Heb je al eens jezelf bekeken als je met je kleinkind speelt? Hoe je dat kleinkind wilt leren dat het ook moet leren verliezen, dat sportiviteit belangrijker is dan het winnen ?
Waarom doe je het dan zelf niet ?
Als ik het nu over het vissen heb, als sport die ik beoefen, dan heb ik je al meerdere keren beschreven hoezeer ik zou willen dat Luc nu ook eindelijk weer eens een grote karper zou pakken! Kijk, dat is wat ik sport noem... dat is niet de kunst van het winnen, maar de kunst om te spelen, en plezier te hebben in het spel omwille van het spel. Daarom wil ik dat ook Luc die grote karper zou pakken. Tenslotte heb ik daar niets minder om, en heb ik zeker niet minder plezier gehad, in tegendeel, het is even leuk te kunnen helpen om de vis te landen dan om hem zelf te vangen. Want dan ben je vlak bij een man die echt diep geniet, en dan straalt dat genieten ook wat tot in jezelf.
Ik weet wel je speelt om te winnen, dat is inherent aan het idee van het spel, maar verliezen maakt het spel, het spelen toch niet minder ?
Probeer eens op die manier het leven, want ergens is dat ook een "spel", op die manier te benaderen. Je doet je best om te winnen, maar verliezen is geen ramp, je hebt mogen meespelen en genieten van de spanning en het spel op zich.
Vannacht heeft het weer geregend, water gegoten ! En in Halle was er een windhoos of zoiets, waardoor vele bomen sneuvelden... De linde voor mijn raam heeft zijn laatste kleren aangetrokken... Kijk maar, op de uiteinden der takken zitten geen nagelnieuwe frisgroene blaadjes meer, ieder blad is gewoon het groen van de linde. De zomer loopt op zijn einde. De dagen zijn al weer ferm aan het korten. Straks staan we weer op in een wereld die nog moet ontwaken en gaan we slapen in een wereld die al lang slaapt...Helemaal niet meer levend met de natuur en de seizoenen... de winter hangt al ergens in de lucht te loeren om nabij te komen.
tot de volgende

Zo heerlijk rustig...

Image by Michel Coumans via Flickr't Is heerlijk weer ! De weerman/vrouw spreekt wel van kans op onweer, maar de zon is er door gekomen, de lucht staalblauw, en 't is warm ! Wij waren bijna aan iets herfstigs gewoon, en nu is de zomer er terug. Van mij mag het nog een heel lang end zomeren, niet alleen voor het goeie weer, maar ook voor mijn rug. Dat warme weer doet me deugd.
Buiten wat bendes wielerterroristen die proberen mijn goed humeur te verknallen is alles rustig, kalm en sereen. Dat mag ook wel na de voorbije nacht !!!
Waarom men om twee uur 's nachts gaat liggen de tarwe afrijden met zo'n kolos van een pikdorser, is voor mij een vraag en voor de boer een weet. Heel de wijk zal wel gewekkerd geweest geworden zijn ! ('t Is bijna weer: Wij willen Willem weg, wil Willem wijzer wezen, willen we Willem weer! (puntdicht tegen koning Willem vlak voor de onafhankelijkheidsstrijd van België))
Het pikken en dorsen van de oogst midden in de nacht is een spookachtige bedoening, grote mastodonten van machines met grote vérstralende lichten bovenop, rijden over en weer in het veld. Nu en dan zie je een tractor wegrijden, volgeladen met tarwe, naar de weegschaal in het dorp. Die mensen moeten ook heel de nacht op blijven, de boeren rijden !
Waarom ze de tarwe afrijden is de hamvraag ! Want ze hebben luidkeels staan misereren dat de oogst falikant mislukt is door die plotse hevige regen van de voorbije weken...en toch gaan ze bij nacht en ontij gaan pikdorsen. Zo mislukt is het blijkbaar niet. Maar ondertussen is het meel, de bloem het brood en al de rest al allemaal in prijs gestegen. Precies of ze waren nu al aan het bakken met de bloem van de tarwe die nog op het veld stond... djudedju.
Och, ik ken niks van economie... dat zal de reden zijn.
Ik denk er aan van straks een dikke trui aan te trekken en een van mijn nieuwe winterbroeken, want het gaat straks ooit wel eens weer koud worden. Gek ? Ja ! Maar niet gekker dan de prijs van de bloem opslaan omdat de oogst op het veld mislukt zou zijn. Tussen haakjes, bij iedere misoogst van de aardappelen slaan de frieten in het frietkot op. Is er al iemand van jullie die gezien heeft dat die frieten terug afslaan na een goed oogst, met beterkope aardappelen?
Economie... daar kun je pas geld mee verdienen. Met werken ? Ho maar.
Maar ik ben weer aan 't kneuten... en het helpt toch niet.
De zon schijnt, stralend, dus moeten wij ook stralend glimlachen.
Straks gaan we chinezen... 't Is eens wat anders.
Ik wou dat ik nu, net als wijlen Wim Sonneveld op een wagentje kon zitten, rijden en kijken naar de
kont
van
het
paard...
tot de volgende ?

KFC Herzele

Image via WikipediaNee, ik ben niet plots gaan behoren tot het voetbalminnend deel van de bevolking! Er is vandaag een rommelmarkt op en rond het plein van de KFC...
Dus wijllie daar naar toe... Wij wisten van het bestaan dank zij een strooibriefje, anders was het ons ontsnapt. Maar het is echt een mooi en gezellig rommelmarktje, en niet eens een kleintje, er staan wellicht iets meer dan 100 kraampjes !
De taal is ginder, ook al ligt het hier echt niet ver van, al helemaal anders, je hoort er al de Aalsterse klanken in. En ik heb er iets gekocht... Het mag gek klinken om te kopen op een snikhete zomerse dag, maar ik heb twee ribfluwelen broeken gekocht, nagelnieuw en heel mooi, wellicht van een faling of een uitverkoop. De winkelprijs hing er nog aan, en je kon ze kopen aan 1/10° van de prijs. Voor 18 euro heb ik twee mooie broeken... Voor deze winter. Om proper naar de rommelmarkten mee te gaan...
Stilaan wordt ik een echte, ik draag al schoenen van de markt, en jassen, en nu ook nog broeken...Ik kleed met een lapje, maar 't moet groot genoeg zijn zouden we in 't Westvlaams stellen...
En ja, het is weer mooi weer ! Na enkele natte weken (zelfs heel natte dagen!), is het nu plots weer echt warm ! Ik heb weer mijn korte broek aangedaan, en liep op de markt te zweten, van de warmte en van de pijn, want ik heb al een paar dagen weer heel vlug pijn. Ik vermoed dat de sterke wisseling van het weer daar voor iets tussen zit! Ik heb al regelmatig vastgesteld dat wisselvallig weer niet goed is voor de pijn!
Ik belde gisteren weer eens naar mijn oudste zus, en het is godzijdank beter, ze kan al weer wat rondpikkelen op haar reumavoeten... De specialist schreef haar ondermeer steunzolen voor. Ik heb dat eerlijk gezegd nog nooit gehoord als behandeling van reuma, maar ja, iik ben dan ook geen specialist hé...
Gisteren schreef ik u over het maken van een icoon met de Crea van Ziekenzorg Mater, en deed meteen een oproep om zo mogelijk de eindjes koperdraad bijeen te houden en te bezorgen aan de hobbyclub, en schreef daarbij dat het liefst draad moest zijn van 2 carré... Ik kreeg bericht van mijn schoonbroertje dat dit niet bestaat, dat het 2,5 carré moet zijn...Waarvan akte... Dus, ik ben op zoek naar koperdraad van 2,5 carré... Mocht je ons kunnen helpen????
Op de rommelmarkt kreeg ik heel wat mensen te horen, die ook zullen komen hun kraam opzetten op de rommelmarkt te Mater op 11 september... Mag ik jullie ook uitnodigen ? Niet alleen als marktkramer, ook gewoon als bezoeker ! En natuurlijk kun je dan meteen even de kerk inwippen om de tentoonstelling te bekijken van de hobbywerken van onze leden van Ziekenzorg. Je bent er bij voorbaat welkom (en als 't effe kan, breng wat restjes koperdraad mee... Dank U !)
Voilà, ik ga stoppen, 't is warm, 't is middag en de soep staat klaar !
tot de volgende ?

Lijmen

Image via WikipediaIk let er plots op: hier voor me op mijn bureau staan er drie potjes lijm. Een pot knutsellijm, een potje alleslijm en nog een oud potje Arabische gom. Ik zit te bedenken dat ik nog heel wat meer lijmsoorten in huis heb, houtlijm in twee soorten (watervast en gewoon), en in de diepvries zit nog een flesje met secondenlijm, heel straf dinges.
Dat komt omdat ik nu eenmaal een knutselaar ben, en lijmen een onmisbaar attribuut zijn voor de knutselaar.
Binnenkort ga ik met een grote fles alleslijm naar de mensen van de Crea Ziekenzorg stappen, want we gaan weer iets heel speciaals maken.
Ik heb een hele stapel boeken geraadpleegd over Romaanse kunst en Over Iconen... Op basis van die studie heb ik uiteindelijk een tekening gemaakt met Romaanse kenmerken, maar met de voorstelling van Sinte Amelberga, de Materse Heilige bij uitstek.
Op de afbeelding van Ste Amelberga moet je enkele van de meest kenmerkende attributen van de heilige afbeelden, om van een willekeurige heilige duidelijk een Amelberga te maken. Ten eerste hoort daar het stramijn ofte het vergiet bij, omdat de legende wil dat Amelberga met een stramijn water haalde bij de bron (anderen zeggen dat dit stramijn net duidt op het vinden van de bron). Het tweede voornaamste attribuut is de steur, omdat de heilige, in haar vlucht voor Karel Martel de Schelde droogvoets overstak, op de rug van een steur. Dat leert mij dat er toendertijd nog steuren zaten in de Schelde. Nu halen we de kaviaar uit Rusland.
Verder zijn de attributen een beetje divers... Bij sommige beelden zie je ook het gekroonde hoofd van Karel Martel onder haar voeten, bij nogal wat beelden zie je dat ze een open boek bij heeft, omdat ze de bevolking kerstende, bij anderen is dat een staf met kruisje, met dezelfde reden als hiervoor. En soms zie je ze ook met een palmtak, wat m.i. wat verkeerd is, omdat die palmtak eerder op martelaarschap duidt... Maar goed, ik heb een staf genomen, het stramijn en de steur. Daarmee is het duidelijk dat de dame die ik tekende een Amelberga is, en nog wel een Sancta Amelberga...
Met de Crea gaan we die tekening omvormen tot een "Icoon". We gaan eerst de achterzijde en de zijkanten van een geschikte plank in het zwart verven. Dan gaan we de tekening zorgvuldig overbrengen op het blanke hout. We gaan die tekening dan naderhand nog wat duidelijker maken, door hem bij te "kleuren" met een alcoholstift.
De tekening moet er immers heel scherp en duidelijk opstaan, en ook nauwkeurig zijn.
Daarmee is de eerste fase van onze icoon achter de rug, en beginnen we aan het geduldwerk...
De bedoeling is dat we, met uitzondering van het gezicht, alle lijnen vormen in koperdraad (electrische draad van twee carré zoals de vakman het hier noemt). Deze koperdraad wordt dus zeer zorgvuldig in de vorm van de tekening gemaakt, afgeknipt op de juiste lengte van het lijnstuk, en dan met alles lijm vastgelijmd op het hout.
Als het beeld op die manier volledig met koperdraad is uit gelegd, dan gaan we de plank zorgvuldig rondom rond bekleven met kleefband, op die manier dat de kleefband een boord vormt die wat uitsteekt boven de plank en minstens even hoog is an de koperdraad hook komt. Dan gieten we de aldus ontstane bak vol met plaaster, waarbij de koperdraden en alles onzichtbaar worden.
Na het drogen van de plaaster, wordt de plank met schuurpapier op een blokje, netjes terug gewreven, tot de koperdraad overal weer zichtbaar is, maar dus niet meer verheven is boven het vlak.
Binnen de tekening in koper wordt dan met verf de kleur aangebracht. Wie het durft en kan, mag ook zelf de schaduwen aanbrengen, en zelfs het gezicht invullen, wie dat niet aandurft, daar doe ik het wel voor hen.
De vlakte buiten de tekening wordt in goudverf gezet, net zoals bij de iconen meestal het geval is.
Nadien wordt de zaak vernist. Drie keer, waarvan de laatste keer met lichtbruine vernis voor wie graag de icoon een ouder uiterlijk geeft.
Je ziet, een heel werk! En we zijn er nog niet, want we zijn dringend op zoek naar koperdraad van "2 carré"... Mocht je er hier of daar nog wat liggen hebben op zolder, wij houden ons aanbevolen! Via deze blog kun je met mij contact opnemen; Dank bij voorbaat !!! in naam van alle creatievelingen van Ziekenzorg Mater !
tot de volgende ?

Chrome OS

Image via WikipediaEind dit jaar zou Chrome OS eindelijk volledig in orde zijn, en verschijnen als vrije OS (Operating System). Dit betekent dat er nog maar een gratis systeem bij komt om dat verfoeilijke windows uiteindelijk de markt uit te duwen.
Chrome OS zou wel een heel ander systeem voeren dan bv Ubuntu, en veel meer "in the clouds" zou gaan werken.
Wat betekent dat ?
In feite is het dan zo, dat je niet meer in je eigen computer zit te werken, maar ergens op een enorm groot bestand zit te wroeten. Voordeel is duidelijk: bijna alles zit ginder ver op een of ander verweg systeem, en jij hebt geen of nog heel weinig ruimte nodig op je eigen PC. Nadeel is ook meteen duidelijk, geen internet: geen computer...
Met andere woorden, het is een prachtige oplossing voor mensen met weinig ruimte op de Harddisk, en je kunt dus met minimale eisen toch goed werken.
Ik stel me eerlijk gezegd wel wat vragen bij de veiligheid van een dergelijk systeem, wie kan me waarborgen dat er niemand in die verweg bestanden kan neuzen? Maar als we eerlijk zijn, wie kan je waarborgen dat ze niet op je peeceetje aan het meelezen zijn met wat je schrijft ?
Linux biedt op dat stuk wel betere waarborgen dan een windows, maar eigenlijk is er geen enkel systeem echt waterdicht als het er op aan komt.
Om heel eerlijk te zijn, ik stel me de vraag, mocht de markt van de linuxgebruikers groter worden, of er dan niet ook meer aanvallen op dat systeem zouden komen ? Weliswaar is het systeem Linux beter om virussen te weerstaan, maar er zijn andere gaten en wormen mogelijk, en het is niet denkbeeldig dat de linuxgebruiker nu gespaard blijft door het feit dat hij maar een heel kleine markt vertegenwoordigt...
Maar niettemin ben ik heel verheugd over het feit dat er weer een GRATIS systeem bijkomt ! Computeren is sowieso al een duur iets, en als we het willen openstellen voor zoveel mogelijk mensen, dan moeten we opteren voor de laagst mogelijke kostprijs. En daar hoort het dure windows niet bij. We moeten immers niet vergeten dat wij in het rijke Westen maar een heel klein beetje vormen van de mensenmassa. Mensenmassa die net zo goed als wij recht heeft op alle informatie als wij dat hier hebben! Dus moet de markt vrij zijn en moet ze in het bereik liggen van iedereen, ook de armeren.
Denk nu niet dat heel dat systeem een éénrichtingsverkeer zou worden of zijn ! Kijk maar eens op Low Tech Magazine, en andere sites over duurzame energie en goedkope oplossingen en goedkope technieken... Wij kunnen heel wat leren van mensen die wel genoodzaakt zijn om andere oplossingen te gaan zoeken! Steeds meer zien wij dat er interesse komt in onze "rijke" landen voor die technieken uit de arme landen !
Het is dus ook in ons belang dat de computer een gemeen goed wordt, en bereikbaar is voor iedereen! Mijn strijd voor een gratis Operating System is geen strijd tegen Windows, maar een strijd voor bereikbaarheid voor iedereen! Als wij werkelijk menen dat recht op informatie een mensenrecht is, dan moeten we ook zorgen dat de informatie tot bij alle mensen komt. Als wij mening dat scholing een mensenrecht is, dan moeten wij zorgen dat iedereen zich kan scholen... en zo voort en zo voort.
U hebt al wel gezien en gelezen dat ik een ubuntu-gebruiker ben. Dat komt, omdat ik helemaal geen techneut ben, en ubuntu een zeer gebruiksvriendelijk systeem is, waar ik als oud-windows-gebruiker meteen mee kon werken, zonder veel problemen. Voorheen gebruikte ik, net als bijna iedereen ook windows... Mijn eerste kennismaking met de computer was op het werk, en daar zat ook windows op. Bovendien had Linux in die tijd de naam dat het een moeilijk systeem was, alleen geschikt voor echte techneuten. Het was vooral door de onnoemelijk vele moeilijkheden met windows door virussen, wormen en andere haperingen, dat ik begon uit te kijken naar een alternatief. Ik zocht niet in de eerste plaats naar een gratis alternatief (alhoewel dat wel ergens mee speelde), maar naar een veiliger systeem, met minder pannes en minder moeilijkheden. Na enig zoekwerk ontdekte ik Ubuntu, en liet het in eerste instantie naast windows installeren door een gebruiker die me ook zou kunnen helpen bij moeilijkheden. Maar er waren praktisch geen moeilijkheden, en hoe verder ubuntu evolueerde, hoe minder moeilijkheden er kwamen en komen. Ik kan de tijd niet zeggen dat ik echt iets voor had. En dat was dan hoogstens een programma dat eens kwam vast te lopen. Opnieuw opstarten en alles was iedere keer weer in orde. Eénmaal kreeg ik mijn muis niet aan de praat, maar ook daar was een heropstart voldoende...
Nee, ik ga hier niet vertellen dat Ubuntu nu de enigzaligmakende is, maar het is het systeem dat ik ondertussen redelijk ken, en dat ik zonder probleem kan gebruiken, en het is nog gratis bovendien... Op 10 10 verschijnt straks de nieuwe Ubuntu, met het nummer: 10.10... en de naam Maverick Meerkat. (Ubuntu komt uit Zuid-Afrika...) Volgende keer 11.4 wordt Natte Narwal... Het lijken wel een beetje titels van Suske en Wiske verhalen...
Mocht jij je nu ook zitten doodergeren op dat veelgeplaagde windows, dan zijn er dus alternatieven zat! Ik kan je niet alleen Ubuntu aanraden, maar ook Mint (een ubuntu-variant met wat bijkomende snufjes), peppermint OS, een systeem à la Chrome, die ook grotendeels in the clouds werkt, en nog vele vele andere... en binnenkort dus ook Chrome OS...
Oh ja, je kunt er al enigszins mee kennis maken, want de snelste browser schijn momenteel Chrome te zijn... Ik werk er al een heel eindje mee. Het is niet zo vriendelijk als vele andere systemen, maar het is inderdaad héél snel !!! Oh ja, Chrome is een Google product...
tot de volgende ?

Godsgeleerdheid

Image by Haags Uitburo via FlickrIk denk té veel na...

Dat komt wellicht door het vele wakker liggen, en dan kun je of liggen woelen, of liggen nadenken. Ik opteer (zo veel mogelijk) voor het nadenken.

Ik weet niet of mijn hersenspinsels altijd juist en te rechtvaardigen zijn, maar ik denk er maar op los.

Eén van mijn favoriete denkpistes gaat over God, godsdienst, religieuze praktijken en heel het gamma in deze sector.

Ik geloof dat iedereen het er wel eens over is, dat je God niet kunt bewijzen, en evenmin kun je Hem ontkennen op een wetenschappelijke manier. Dat komt omdat God precies het gaatje invult van wat voor de mens onbegrijpbaar is. Wie niet gelooft denkt: "Er is ondertussen al zo véél ontdekt en uitgelegd, die vroeger ook niet uit te leggen was, en ook onder God gerangschikt werd... dat restje zal ook nog wel ooit uit te leggen zijn, dus mag ik aannemen dat God niet bestaat." Maar echt aantonen dat God niet bestaat, dat kan ook hij niet...

Omgekeerd is het net zo goed niet bewijsbaar dat God er wel is.

In beide gevallen is het dus een kwestie van Geloof. Ofwel geloof je dat God bestaat, ofwel geloof je dat hij niet bestaat.

Er zijn maar twee opties.

En in beide gevallen gaat het dus in feite over een veronderstelling. Waarbij je overtuiging de enige schraag is tot je overtuiging.

(Stel je voor dat het uiteindelijke antwoord nog eens héél anders was !!!)

Maar de naam van dit artikel is godsgeleerdheid.

Eigenlijk vind ik dat een gek woord. Laat ons de zaak niet moeilijker maken dan hij al is, en voor dit artikel gewoonweg aannemen dat God wel bestaat. Dat we dus geloven in die optie. Als we dit niet doen, dan moet ik twee artikels schrijven en van twee denkwijzen vertrekken, en dat brengt ons te ver.

We vertrekken dus van het feit dat God niet te bewijzen is. We dichten Hem van alles toe, maar de kern is dat hij de uiteindelijke veroorzaker is, en dat hij alles dirigeert, zij het, althans volgens de Christelijke religie, rekening houdend met de persoonlijke vrije wil. (Ik ga hier niet weer in op beïnvloeding van de denkwijze en de invloed daarvan op de "wil")

Maar dus in feite is de stelling simpel. En terug te brengen tot : Geloof. Aannemen dat God er is en zijn ding doet.

Dat op zich is in feite ook een kwestie van geloof op zich. Je neemt het bestaan van God aan, je neemt zijn invloed op de dingen aan, je neemt het eeuwig leven aan, je neemt zijn richtlijnen aan. Dus geloof je naast het idee God ook het idee aan van mensen die in staat zijn Gods Woord (zijn idee, zijn voorschriften, zijn moraal, zijn wil) kenbaar te maken aan de mens. In het Christelijke geloof nemen we zelfs aan dat God daartoe mens is geworden.

Godsgeleerdheid is dan ook beperkt tot uitleg van het "menselijke" gedeelte van het idee God.

Met andere woorden, een zoeken naar uitleg van wat de mens ons bracht over God, bij de Christenen een uitleg van wat de God-Mens ons bracht, op basis van teksten die ons zijn overgeleverd. Of liever op basis van een klein gedeelte van de teksten die ons zijn overgeleverd. Want er zijn een pak "evangelie's "die niet erkend zijn als dusdanig.

Met andere woorden de "geleerdheid" gaat in se niet over God, maar over het stuk Mens.

En ook de uitleg is menselijk en dus beperkt tot "mens". 

Je kunt onmogelijk geleerd zijn in een niet te bewijzen, niet te omvatten begrip.

Ik kan me zelfs niet van de indruk ontdoen, dat wie zich te pletter zoekt in geleerdheid over God, in feite zichzelf probeert te overtuigen van de God, die er alleen is in Geloof. Of er net niet is in Geloof.

Als ik naar mezelf kijk, dan zeg ik: ik geloof. Maar als ik dat geloof poog te analyseren, dan stel ik vast dat mijn geloof veel eer een Hoop is...

En ik denk dat dit wellicht bij iedereen zo is.

We geloven omdat we hopen op een niet ophouden.

Op een niet dood-sterven.

Want ondanks het feit dat er niet echt iets beangstigends zit in het echt sterven als echt definitief eindpunt, hopen we toch op iets meer, iets verder, iets eeuwigs... De echte dood lijkt me niet echt beangstigend, omdat het gewoon het definitieve einde zou zijn, dus ook geen gevoelens meer, niets meer.

... maar toch hoop ik, en velen met mij...

tot de volgende ?

snelweg naar de file

Image via WikipediaStraks, binnen veertien dagen, is het weer schooltijd. Dan voeren bezorgde ouders hun kroost door het veel te drukke verkeer netjes tot voor de poort van de school. 

Mede daardoor wordt het verkeer uiteraard nog drukker.

Maar zeg nu zelf, als je het verkeer bekijkt dan stuur je daar toch geen kind door ?

Dus voeren we ze.

en alles slibt dicht.

Op een autosnelweg kunnen op één rijvak tot 2.200 auto's rijden zonder vast te komen zitten in een file. De meeste van onze autostrades hebben nu 3 rijvakken, dat betekent dus 6.600 auto's per uur zonder filevorming. 

Er is iedere dag wel een file. 

Er zijn dus iedere dag tijdstippen waarop we die 6.600 overschrijden, of dat er een ongeval gebeurd.

Uiteraard is de kans op ongevallen groter naargelang het aantal auto's stijgt.

Bovendien zien we dat dichtslibbende autostrades leiden tot dichtslibbende alternatieve wegen. En op die wegen is er geen doorstroming tot 2.200 auto's per uur, want die wegen gaan door dorpskernen, langs wegen met snelheidsbeperkingen en langs ... scholen, waar straks weer de bengels netjes aan de schoolpoort uit de wagen stappen. Met stilstaand verkeer als gevolg...

Maar eigenlijk zijn die bezorgde ouders met kinderen slechts een symptoom van een veel te harde en vuile wereld. Sinds de zaak Dutroux en anderen mogen kinderen niet meer met vreemden spreken, en moeten ze vreemden die naar hen kijken, naar hen glimlachen, dubbel wantrouwen.  De mens betrouwt de medemens niet meer. Iedereen verdenkt iedereen, en men bouwt een psychisch bastionneke rond zichzelf en rond de kinderen. 

Het is een waar wonder dat er überhaupt nog contacten bestaan tussen mensen onderling, en dat er nog jeugdbewegingen en festivals en dergelijke mogelijk zijn. 

Voor de Westerse mens is het gevaarlijkste dier: de mens.

Ik heb het daar moeilijk mee! Ik kom uit een tijd waar de mensen nog allemaal met elkander praatten, nog iets deden voor elkaar, en iedereen tegen eenieder goedendag zei. Ik leerde als kind dat de mensen goed waren, tot het tegendeel bleek. Nu leert men dat de mens slecht is, tot het tegendeel blijkt, maar hoe kun je dat laten blijken als alle contacten "verboten" zijn.... 

Mijn baard, lang en wit, is voor kinderen een aantrekkingspool, en dus kijken heel veel kinderen mij met grote ogen aan. Ik kan het niet helpen, dan glimlach ik, en soms bazel ik er ook nog wat tegen. En het doet me pijn als sommige moeders dan hun kind wegrukken. Ik glimlach dan verontschuldigend tegen de moeder, maar of dat helpt ?

Het is een trieste wereld, waarin de mens schrik heeft voor de medemens. Toen ik klein was, herinner ik me dat een buurvrouw ziek was. Mijn moeder deed de was, een ander buurvrouw maakte het eten klaar... Moet je nu eens kijken. Je leest in de krant dat mensen jaren naast een lijk hebben gewoond. Geen mens die zich ongerust maakt dat er naast de deur niets meer te horen is.

Gelukkig heb ik hier nog goede buren, waar je wel mee kunt praten, waar je het gewoon vindt om iets voor elkaar te doen. En de meesten van de wijk zeggen nog goedendag terug. Ook al moet je wel zelf het initiatief nemen.

Dat is het voordeel van een klein dorp, waar iedereen iedereen kent, en mensen nog een beetje met elkaar leven. Maar ook hier gaat dat achteruit. Er komen steeds meer mensen hier wonen, die de stad ontvluchten, en hier van ons dorp een kleine stad aan het maken zijn. 

Is het nu echt nodig, omwille van een paar slechteriken, iedereen in het verdomhoekje te werpen ?

Menslief, ik hou van je !

Gewoon, voor een babbel en een glimlach

voor dat beetje warmte die je uitstraalt als je vriendelijk bent

tot de volgende ?

Slecht verdeeld ?

Image by tdietmut via Flickr't Heeft uren en uren aan één stuk door water gegoten... Hel de nacht hoorde ik de plensregen op de tafel kletsen die naast mijn slaapkamerraam op het terras staat. Een sonoor oerwoudgeluid...

Niet dat het hier niet mag regenen, want echt nat is de bodem nog niet (nu wel !), maar ik dacht aan die bosbranden in Rusland... daar had die regen nu moeten neerkomen, daar is het méér dan nodig !

Maar ja, dan hadden we beter de regen van Pakistan naar daar gebracht, dan waren er twee problemen opgelost, of misschien zelfs voorkomen.

't Is niet eerlijk verdeeld, denk ik dan... Hele woestijnen die smachten op wat water, en streken die verzuipen in een veel te grote toevloed.

Mochten we het weer nu eens kunnen beheersen, dan zouden we het nogal wat beter kunnen... Of net niet ? Want ik zie het zo al voor me: Van in Noord Korea sturen ze regen in massa's met donder bliksem en wind naar hun zuiderburen, en naar de gehate USA. Die sturen hitte en intense droogte naar het nu reeds hongerende Noord Korea...

Veel beter hé ?

Maar stel dat we wijs zijn, dat we het weer niet misbruiken voor oorlogsdoeleinden... Dan zouden we het toch netjes kunnen bedelen op een goede manier ? Allee, we laten het alleen regenen tijdens de nacht, zodat we iedere morgen wakker worden in een frisse, vers gewassen wereld... De mannen van de nacht zouden daar helemaal niet mee akkoord zijn, maar het zou wel van pas komen voor inbrekers en co, die het net van de duisternis en de onzichtbaarheid moeten hebben...

Nee, laten we het maar houden zoals het is, en laat maar komen wat er komt...

Nu eens te pas, dan eens te onpas, maar altijd een heerlijk onderwerp om over te kouten...

Geen wonder dat wij in het land met dat wisselvallige weer van bij ons, zo veel klappen over dat weer. Geen gesprek zonder dat het weer er aan te pas komt, als introductie... en als afronding van bijna iedere babbel...

Nee, wat ons nu wat hindert in het weer, dat is dat we er te veel van weten, te veel van horen... Vroeger hoorden we over een overstroming in India op het ogenblik dat alle leed ginder al voorbij was, nu zitten we er met onze neus bovenop. Bovendien zwaaien ze ons dagdagelijks met cijfers naar het hoofd, om ons te bewijzen dat het weer wel degelijk aan het wijzigen is... 't Kan zijn, maar 't kan ook zijn dat het niet zo is, ik voel het niet echt aan als anders dan anders. Vroeger hadden wij ook wel eens rotslecht weer, soms weken aan één stuk, en soms ook wel een van die lange hete zomers, zonder einde... die in ons geheugen gegrift staan als die zomer met die grote storm op die middag, toen in het bos wel honderd bomen... 

Cijfers en statistieken hebben we zelf nooit bijgehouden, zodat we die van de weermannen wel moeten voor waar aannemen. En wat bewijst dat, of juist niet ? 

Maar mij doet het op een of andere manier wat denken aan de media... Die vergiftigen ons ook, brengen de normen aan het wankelen, vergroten dingen uit, en verzwijgen andere dingen omdat die niet in hun betoog passen. De weermannen en weervrouwen lijken mij dezelfde techniek te voeren! Zij bombarderen ons voortdurend met cijfers die "bewijzen" dat het weer aan het veranderen is, en als het plots weer kouder is, dan zwijgen ze in alle talen en wijzen er op dat het sterk aan het verwarmen is boven Australië...

Ik betrouw de media al lang niet meer, en de weerlui overtuigen mij ook steeds minder! Ze zeveren er net iets te veel over om nog als echt over te komen.

Het kan dat ze gelijk hebben, maar de ervaring met de media heeft me wantrouwig gemaakt... Ik argwaan nu mensen die te veel nadruk leggen op steeds dezelfde verhaaltjes...

Bovendien zitten die weerlui ook in het circuit van de media !

En wat van daar komt...

Met andere woorden, de mens vertrouwt de berichtgeving niet meer ! We hebben te vaak gezien hoe de dingen scheefgetrokken of uitvergroot of gebagatelliseerd worden, om nog zo maar alles voor zoete koek te slikken.

En hoe gek het ook moge klinken, ik kan me niet van de indruk ontdoen dat ook de religie op een hoopje wordt geveegd met de media... Die broebelen zonder onder water te zitten, dus zal al dat gepredik in de religie ook wel...

De mens is nog nooit zo slim geweest als nu, en nog iedere dag vergroot onze kennis, maar waar ons "hoofd" vergroot, merken we niet dat de wortels onder ons aan het wegteren zijn...

We worden reuzen op lemen voeten.

Hoogtijd dat we weer eens de normen voorop stellen, en weer leren leven in gemeensschapszin, met eerbied voor elkaar en liefde voor elkaar. Een wereld waarin de mens niet alleen staat, waar eenzaamheid een begrip is uit de tijd van vroeger...

tot de volgende ?

Laura Dekker

Image by mikebaird via FlickrIk ben Jan met de pet, een doodgewoon mannetje uit een doodgewone straat in een doodgewoon dorpje. Ik ben naast die functie ook nog fulltime grootvader. Ik heb onder meer drie kleindochters, twee van net geen veertien en eentje van nog geen dertien.

Meisjes zowat in de leeftijdscategorie van Laura Dekker.

Ik mag er niet aan denken dat er eentje zou zijn die plots zou besluiten om helemaal alleen de wereld rond te zeilen.

Ik heb bepaalde ideeën over de ouders van dat kind en hun besef over verantwoordelijkheid, maar die durf ik hier niet te uiten, om het peil van deze blog niet naar beneden te helpen.

Ik heb ook gedachten over dat kind zelf, en over de manier waarop ook zij tegen het leven aankijkt.

Ik hoop van harte dat er niets misloopt, en dat ze goed en wel weer thuisraakt, na een al of niet geslaagde tocht.

Ik heb ideeën over de wereld en vooral over de media die dergelijke exploten ophemelen! Het moest hun kind/kleinkind maar eens zijn !

Maar het is sensatie Isabelle A bloot op de cover en Laura Dekker alleen in een zeilscheepje voor een solotocht om de aarde.

Voor een beetje vergankelijke roem.

Enkele maanden geleden was er een Engelse of Australische freule die dit al eens voordeed, weet jij nog haar naam ? Nee? Ik ook niet. Zo vergankelijk is het dus.

En daarvoor laat je dan je kind helemaal alleen over de oceaan zeilen, in goed maar ook in slecht weer, met golven van tientallen meters hoog, veel hoger dan de mast van dat piepkleine bootje.

Voor vijf minuten roem.

Voor heel wat verloren tijd, want het kind zal geen werk vinden op basis van het feit dat ze ooit, in een ver verleden helemaal alleen... Vergeet dat maar. Haar schooltijd zal met x tijd verlengt worden, en lastiger worden.

Ik weet wel, het is niet aan ons om te oordelen, maar soms lijkt me die houding ook wel wat op het ontlopen van verantwoordelijkheid, of, nog slechter, op het stilzwijgend goedkeuren.

Soms is het niet reageren, om wille van de lieve vrede, ook niet echt een oplossing. Soms moet men aansturen op een confrontatie, om alsnog de houding te bepalen op een eerlijke en eervolle manier.

Verdraagzaamheid is niet gelijk aan laksheid.

De man die ons zei dat je bij een kaakslag je andere wang moet aanbieden, is ook de man die de kooplui uit de tempel ranselde...

Och, ik wil geen ruzie maken, maar dat wil niet zeggen dat ik hen in alles moet volgen, in alles moet gelijk geven, en niet mag opkomen voor mijn waarden en mijn ideeën. 

Als we dat met zijn allen niet meer doen, dan mag alles, dan wordt alles stilzwijgend toegelaten, alles verdragen... en lijkt de norm verdwenen en iets uit een verleden, iets uit de tijd van de pezewevers en de mierenneukers.

Nee, ik vecht nog steeds voor het behouden van normen, rechten én plichten!

Ik hou niet van een verdraagzaamheid die eigenlijk laksheid is verworden.

Ik erger me dagelijks over wat ik in de media zie en hoor, en die ons wordt voorgeschoteld als normaal, en normaal komt dan van "binnen de normen!!!, en die zachtjes aan de norm ondergraaft. Veel mensen die zich vroeger ergerden aan bloot op het scherm op tijdstippen waar ook de kinderen kijkers waren, stellen zich nu allang geen vragen meer, en kijken niet meer op, en protesteren is er helemaal niet meer bij... Dit is vervagen van de norm.

Dit is geen grotere vrijheid, integendeel !

Hun norm, of hun gebrek er aan, wordt ons opgedrongen.

en dan gaat een veertienjarige gewoon, helemaal alleen, beslissen om op haar dooie akkertje de Oceaan rond te varen...

djudedju

tot de volgende ?

De imker...

Image by Global2000 via FlickrHet menselijke leed kan groot zijn...

En bijensteken pijnlijk.

Ik kan en mag geen namen noemen in deze pijnlijke historie, maar ik kan u verzekeren dat ik de waarheid vertel en niets dan de waarheid. Zij het dat ik het soms wat bijengif ingeef om het smeuïger te maken!

Yks (ik zou ook X kunnen schrijven, maar dat is zo onpersoonlijk), kwam 's morgens bij me aanbellen. Zijn linkeroog zat bijna helemaal dicht, gezwollen en wat afhangend. Een verschrikkelijk gezicht. (Ik bedoel zijn gezicht met dat gezwollen oog hé!)

Natuurlijk vroeg ik hem wat er gebeurd was.

"Dat wilde niet weten" zei hij, "'t is te stom om te vertellen!"

Ik ga nu proberen de feiten weer te geven, zoals ik ze heb gehoord.

Een vriend van Yks hield bijen, en was deze hobby moe. Yks vond het idee wel aardig, en nam de beestjes en de korven over. 

Dat betekent uiteraard dat je de korven - met de beestjes- moet verhuizen. En wat is er makkelijker om te verhuizen, dan een "zolderwagentje" ofte een "duveltje" zoals we dat hier plegen te noemen. Je neemt de korf, en "schept dat op met het duveltje, je kantelt heel het ding wat achterover, en je rijdt de korf waar je hem maar hebben wilt. 

Er bestaan duveltjes die opplooibaar zijn. En het is héél vervelend als dit gebeurt binst dat je dingen aan het vervoeren bent.

Het is nog véél vervelenderderder als dat gebeurt tijdens het vervoer van bewoonde bijenkorven...

Een hele zwerm van die beestjes verliet - heel boos - de korf en deed een massale aanval op Yks.

Ach, denk je, zo is hij aan dat oog gekomen !

Niets van, want Yks was niet gel, en had zo'n imkerpak aangetrokken, met kap en al! 

Maar wist je dat bijen zelfs door zo'n pak heen kunnen prikken ?

Yks werd wel een honderd keer gestoken!

Nee, niet in zijn gezicht... dat volgt nog.

Enfin, de korven raakten toch ter plaatse en stonden netjes opgesteld op hun plaats.

Maar Yks zou Yks niet zijn, als je niet nu en dan eens gaat loeren naar je nieuwe hebbedingetjes.

In den beginne telkens met het imkerpak aan, maar op den duur, vertrouwend op zijn prille kennis en nog prilderdere ervaring, ook al eens zonder dat beschermende pak...

Tja, wist je dat er verschillende rssen zijn in de honingbieën ?

Je hebt er heel brave, bijna suffe rassen onder, waarbij je rustig met je blote handen de bieën van de raten kunt vegen, maar er bestaan ook rassen die nog wat wilder zijn, wat ongetemder, wat agressiever... Nu weet Yks dat hij de ongetemde soort in zijn bezit heeft. Vegen met je blote handen doe je dus best niet, of de bijen vallen aan...

En prikken je in het gezicht, net onder je linkeroog...

en dwars door je broek, in je linker bil (bijen zijn duidelijk linkse rakkers).

Yks heeft voor mij zijn broek laten zakken.

Zijn bil was véél, héél véééél erger dan zijn oog !

Een knalrode plek van boven aan zijn bil tot aan zijn knie, en van vooraan doorlopend tot achteraan zijn dij, rood, hard en duidelijk pijnlijk ontstoken...

Mocht er iemand geïnteresseerd zijn in het houden van bijen, als hobby, ik weet iemand die er wegdoet, met korven en beschermend pakje en alle gerei. Breng wel zelf een degelijk duveltje mee, met niet-inklapbare wielen.

Wist je dat de bijen aan het uitsterven zijn, en dat zij, als de grootste bevruchters van alle bloemen en bloesems van immens belang zijn voor het overleven van het menselijke ras ?

't Is maar om je over te halen tot het houden van die lieve bijtjes...

tot de volgende ?

(Wedden dat Yks nu zit te lachen aan zijn pc ?) (Ondanks zijn pijnlijke bil )

exit zonnepanelen...

Image via WikipediaHebben al die mensen fikse investeringen gedaan, zeggen de elektriciteitsbedrijven dat ze de meerkost door terugvloeiende elektra moeten mee inbrengen in je factuur, of daar luidt reeds de doodsklok over het zonnepaneel!

Gedaan met die aartslelijke dingen op je dak!

 Er is een andere oplossing, veel netter!

Dank zij de nanotechnologie is er nu een soort "verf" (bij gebrek aan een betere omschrijving) die je kunt aanbrengen op je dak, je muren, je wagen, zelfs op de ramen van je huis, en die dezelfde werking hebben dan die zonnepanelen. Je raam bewerkt met die nano-verf is quasi onzichtbaar, maar de werking van het opvangen van de zonne-energie verdonkert enigszins je raam. Hoe meer de zon schijnt hoe donkerder ???

Nanotechnologie is een wonder iets! Nano is in feite een aanduiding van grootte, of liever: van kleinte... want het gaat hem over een duizendste van een seconde, van een millimeter en dergelijke. Nano betekent dus 1/1000.

Je kunt tegenwoordig nanoproducten kopen voor je wagen. Je poetst eerst heel netjes en heel secuur je auto, en dan poetst je hem nog eens maar nu met dat nanoproduct. Gevolg: het vuil kleeft niet meer aan je auto, noch op je ramen, nog op de lakverf. Volgens sommige berichten heb je nog amper ruitenwissers van doen...

Eén klein nadeel, het is wel heel duur... Maar voor echte autofreaks is dat wellicht geen bezwaar. Denk je in, gedurende een heel lange tijd over een altijd blinkende kraaknette bolide beschikken!!!

Nu gaan we er dus elektra mee opwekken.

Met andere woorden, de uitvinding van het heel kleine is een zeer grote uitvinding. 

of, hoe de mens groot kan zijn in het kleine...

... en heel klein in het grote...

Denk maar aan de ramp momenteel in Pakistan! Het lijkt wel of daar geen mens van wakker ligt! De omvang van de ramp schijnt vele malen groter te zijn dan de aardbeving in Haïti of de Tsunami van enkele jaren geleden, maar nu beweegt er geen mens. 

Er wordt een psychologische reden voor gegeven, maar alle uitleg ten spijt, de mens blijft onverschillig.

Ik ben geen psycholoog, maar ik denk dat het het steeds sneller voorkomen van grote rampen is, die de mens wat afstompen, die hen doet wennen aan het leed (van anderen).

Ik durf niet te zeggen of te denken dat er nu veel meer calamiteiten gebeuren dan vroeger, het kan ook gewoon zo zijn, dat we nu veel beter op de hoogte zijn van alle feiten dan vroeger, het kan een combinatie zijn van beide...maar de mens raakt wat verdoofd onder al die berichten van al die rampen. Ik geloof niet dat een overstroming minder mensen raakt dan een aardbeving, denk maar eens terug (als je oud genoeg bent) op de grote overstroming in februari 1953, dan waren de solidariteitsacties zonder weerga, en op wereldschaal was dat maar een rampje van niets. Het was wel in eigen land... Heel dichtbij, werkelijk bij je naasten... 

Bijna ieder religie, en ook de moraalfilosofie predikt naastenliefde...

Dat woord zegt bijna letterlijk "zij die nabij staan",  " naast je"... Maar met de huidige wetenschap is dat begrip heel wat ruimer geworden dan toen! Ik heb de tijd meegemaakt dat een ramp in Rusland meer dan een jaar na datum tot hier doorsijpelde, nu schudt de wereld eens zijn bedde op in Haïti, en meteen weet heel de "beschaafde" wereld het. Ik kan me voorstellen dat de omvang van de ramp veel vlugger hier bekend was, dan in het hinterland van Haïti zelf !

Naasten zitten tegenwoordig ver weg.

Naastenliefde is heel ruim geworden.

Niet makkelijker door de uitbreiding van de omvang.

En hoe meer rampen er zijn, hoe meer er gewenning optreedt.

Tot het plots weer iets heel dichtbij is...

Met de ramp in Ghislengien (Gellingen) was dat duidelijk vast te stellen. Het was hét gesprek van de dag. Maar wellicht was het één land verder, pak Nederland, maar een faits divers...

Maar Pakistan voelt de natte evengoed als wij die voelden in 1953, en op een veel grotere schaal ! Een schaal die wij ons zelfs niet kunnen indenken, want wij meten met die kleine maat van ons eigen landje...een Nanolandje...

tot de volgende ?

wit papier

Image by maxnathans via Flickr

Papier... Heb je er al eens bij stil gestaan ?
Het heeft een lange geschiedenis achter de rug. En toch is het pas na de ontdekking van de kunst van het maken van het goedkope papier, dat de gedachten van de mensheid breed konden verspreid worden.
Dat kon niet met de kleitabletten, dat kon niet met het perkament, dat kon zelfs niet met het papyrus-papier, nee, dat kon maar toen men de ontdekking deed van goedkoop te vervaardigen papier in grote hoeveelheden.
Zonder dat papier zou de drukkunst nooit geschied zijn, en zou er wellicht zelfs nooit een evolutie zijn gekomen naar dat elektronische verschijnsel, waar jij nu naar zit te turen.
Papier... we snuiten er onze neus in, we vegen er ons gat aan af, en het is de ultieme drager van de wijsheid en zelfs van ons kapitaal...
Als je nu de grote magazijnen binnengaat, dan liggen daar duizenden vellen wit papier in alle formaten in alle soorten van samenbindingen op jou te wachten. Want het is de tijd van het jaar dat je weer je kinderen moet bevoorraden met allerlei gerei om school mee te lopen...
In één magazijn zag ik een klein hoopje, wat trieste schriftjes in wat minder wit papier: Kladschrift - Brouillon.
Kladschrift !
djudedju
dat is iets wat ik steevast moest hebben, om school te lopen... De naam alleen al wees op archaïsch gebruik, want kladden maakt men nu niet meer... Met de moderne balpen is dat er niet meer. Wij schreven nog met een echte pen, een ballonpen naar de afbeelding van een luchtballon op de pen, die we moesten dopen in het inktpotje dat in onze bank zat. Als het potje leeg was, kwam de zuster of de meester het potje weer bijvullen.
Met die pennen kon je heerlijke kladden maken. Als je over de natte inktvlek je blad dubbel vouwde kreeg je van die gekke vlekken en kon je jezelf testen  wat je alle maal zag in die vlek.
We hadden dan ook vloeipapier, om de inkt, en eventueel de klad mee droog te deppen. In ons West-Vlaams was dat dan ook een "kladder".
Gek, hoe het zien van die schriftjes je meteen weer op de banken zwierde.
Ik zat weer bij Masoeur Hubertine op de schoolbank, en genoot van de droge hitte van de ronkende kachel. Ik rook weer de geur van de natgeregende kleren die dampten in de hitte van de klas. Ik hoorde weer het soms snerpende geluid van het krijtje op het bord, ik hoorde hoe masoeur ons leerde hoe wij netjes die moeilijke f moesten schrijven...
Wij zaten met drie studiejaren in één klas bijeen.
Twee studiejaren zaten ijverig te rekenen en te schrijven, terwijl de derde les kreeg. Had je rap gedaan, dan kon je de wijsheid van de hogere klas al mee horen.
Nu lijkt dat geen goed systeem, maar toen ik naar het college moest, bleek dat ik helemaal geen achterstand had, en net zoveel en zo goed "geleerd" was als de anderen, die in klassen hadden gezeten, waar telkens maar een studiejaar zat. Blijkbaar was het toch niet zo slecht, of de faam van het college was overroepen...
Op een of andere manier hield masoeur Hubertine dan ook nog wat tijd over, en soms, als we allemaal heel braaf waren geweest en goed ons best hadden gedaan, dan las de zuster een verhaal voor... Eentje herinner ik me nog als de dag van gisteren: over Boompje en Pereltje, twee Chinese weeskindertjes... Een boek van Boschvogel. Toen ik het op een rommelmarkt zag liggen heb ik het uit pure nostalgie gekocht.
Mijn beste vrienden zaten ook in de klas, Claude, Odiel (Diele) en Marcel (Sille)... Drie kinderen die niet alleen met me in de klas zaten, maar ook in dezelfde wijk woonden.
Veel kinderen woonden er niet in onze wijk... Het was een oude wijk, met vooral oudere mensen.  En buiten die drie vrienden, waren er hooguit nog een vijftal van mijn leeftijd te vinden, maar die gingen naar een andere school, en had je dus niet zoveel contact met hen.
Twee van de drie waren boerenzoons, en veel van de vakantiedagen bracht ik dan ook door al helpen op het veld. Meest bij Diele. De "speeldagen" zat ik meest bij Claude. Sille was een vriend, maar niet zo intens als de andere twee, maar de zondag was hij ook in de Chiro, en daar werden dan de banden van de wijk-vriendschap weer wat aangehaald.
Wat gek is, is dat ik me van de andere klasgenootjes niet echt veel herinner... Als ik toevallig nog eens op een foto van toen stoot, dan kan ik me wel sommige dingen van sommige kinderen herinneren, maar geen namen meer... Soms weet ik nog waar ze woonden, of wat we samen wel eens uitspookten, maar dat is allemaal wat in nevelen gehuld.
Geheugen is een wonder iets.

Op de rommelmarkt zie ik soms nog een lei liggen, en griffels... Daar leerden wij op schrijven, en waren we verkeerd, dan maakten we ons vinger nat in onze mond, en wreven de fout snel uit. Als mijn geheugen goed is, dan was een kant van de lei voorzien van lijntjes. Niet de gewone lijntjes van een schrift, maar die speciale lijntjes die we ook hadden in ons speciaal schrift voor schoonschrift. Met twee lijntjes die dicht bijeen stonden, en waar je netjes op de aangegeven grootte de kleine letters meost schrijven, allemaal gelijk van grootte... het bolletje aan de d moest ook net zo groot zijn.

Als ik nu mijn krabbels bekijk, dan is dat schoonschrijven ver weg...heel ver weg.

Als ik me mezelf voorstel in die klas, dan zit ik netjes rechtop, met de armen over kruis. En soms zelfs met het wijsvingertje van de rechterhand hard tegen de lippen geduwd, in een oefening op stil  en zwijgend zitten... Masoeur is aan het vertellen...

tot de volgende ?

Kleuren, maar niet van Benetton...

Image by jerone2 via Flickr

Wij delen de wereld in kleurtjes in...
Socialisten zien rood, milieu-activisten zien groen, liberalen zien blauw, je hebt een bruine stem, je ziet het zwart in, voor jou, la vie en rose... en ga zo maar door.
Kleuren zij duidelijk belangrijk voor ons.
(Ook al zien we maar een heel klein beetje van het mogelijke palet aan kleur, want ons spectrum is heel beperkt...)
En we kennen positieve kleuren en negatieve.
Een bruine stem is een warme stem. Bruin is dus positief. Maar als het over onze bruine medemensen gaat, dan zijn er plots een heel deel die anders gaan denken.
Rood is de kleur van de progressieve mensen... Maar je ziet ook rood van woede en als je over je toeren gaat met sporten, dan ben je zo rood als een biet.
Kleuren zeggen dus alles... en niets...

Terwijl kleuren eigenlijk een geschenk zijn! Want kleuren bestaan volgens de wetenschappers niet eens, we zien iets in een kleur, gewoon door de breking van het licht op de structuur van het voorwerp, en dat kan nog veranderen door de aard en de hoeveelheid van het licht.
Dus, als ik het goed begrijp, dan bestaan er geen zwarte, geen bruine, geen rode, geen gele en geen blanke mensen. We kunnen dus hoogstens spreken van een verschil in oogvorm, of neusvorm of het kroezelen van het haar... En dat is alles.
Er is dus gewoon: "De Mens", en dat is alles.
Meer niet, minder niet.
En terwijl de blanke mens onder zonnebanken gaat liggen en de zon opzoekt om bruin te zien, is het diezelfde mens die zegt dat die bruinen en zwarten toch maar een mindere soort zijn...
Gek !
Als er al verschil is, dan is dat verschil veel meer terug te vinden in de kansen die sommigen krijgen ten opzichte van de kansen van andere groepen.
Ooit las ik een leuk SF verhaal... Op een gegeven moment bemerkt men vanop de aarde heel ver weg een naderend ruimteschip op... Heel de wereld volgt in spanning het naderen van dat onbekende tuig, en eens het ruimtetuig niet verder meer is dan Mars, hoort men plots dat het contact opzoekt via de radio!!
Na ellenlange gesprekken blijkt dat de mens ooit al eens een grote ontwikkeling moet gekend hebben, want het zijn mensen die oorspronkelijk van de aarde afkomstig zijn, die nu terug naar hun oorspronkelijke moederplaneet terugkeren.... Naargelang ze dichter en dichter komen, vliegen de gesprekken steeds sneller en steeds intenser over en weer tussen de aarde en het ruimteschip. Op een gegeven moment zegt een van de mensen uit het ruimtetuig: "En we hebben ook goed nieuws voor jullie! De ziekte waardoor er van die lelijke blanke mensen ontstonden, hebben wij weten op te lossen! Binnenkort zijn jullie weer allemaal mooi zwart..."
Een heerlijk verhaal, met een heel diepe bodem...
Want stel nu eens, dat, door een kleinigheidje in de geschiedenis, de zwarte mens vlugger tot een "beschaving" (???) kwam dan de blanken... Dan zouden wij wellicht nog steeds de minderen zijn, en stond er op de deur van de dancing: verboden voor withuiden...
Of zou die beschaving iets beschaafder zijn geweest ?
Ik denk van niet, want in de hoogdagen van de Islam, was heel het rijk van de Koran vol met blanke christen-slaven... Die maar op een manier uit de slavernij konden komen, of door zich te bekeren, of door vrijgekocht te worden. De zwarte slaven hielden ze daar veel minder, die verkochten ze aan de blanke slavenhouders.
Blijkbaar zijn we allemaal in het zelfde beddeke ziek... Wij, en dan pas de anderen.

Gewoon, omdat - door een optisch verschijnsel - de een er wat donkerder uitziet dan de ander.

en dan hebben we nog niet eens gesproken over degenen met blauw bloed...

djudedju

tot de volgende ?

En, hoe kijk jij naar de zaken ?

Image via Wikipedia

Dagelijks krijg ik een abonnementsmailtje met het krantenoverzicht uit Nederland en uit België... Mij valt dan ook iedere dag weer op hoe verschillend de Nederlander en de Belg naar de wereld kijken.
Vandaag hebben beiden het over Japan. Nederland heeft het over de Japanse rente, België heeft het over Japanse verontschuldigingen voor de Koreaanse bezetting... (Beide zijn frontpagina-nieuws)

Het is niet mijn bedoeling daar conclusies uit te trekken over de verschillen tussen een Nederlander en een Belg, nee, waar ik het over heb, is het feit dat de krant bepaalt waar u, jij en ik vandaag moeten over nadenken.

En is het niet de krant, dan de radio en/of de TV...

Ik herinner me de grote krantenkoppen over de naaktfoto op de PC van de kardinaal, en een dag later, heel dunnetjes dat het over een kunstfoto ging bij een artikel van de VRT (radio en TV !)... Wat blijft hangen denk je? Die rechtzetting of die grote koppen over die naaktfoto ?

Wat minder mensen opvalt, omdat er minder zijn die eens gaan neuzen over de taalgrens heen, is het feit dat het voor een heel groot stuk de kranten, de media zijn die de "vete" tussen Vlaanderen en Wallonië maken. Want bij de gewone man is die vete er niet. En mochten politici, de media niet voor hun kar spannen, dan was er zelfs helemaal niets van vete te bespeuren.

Nu ontmoet ik op de rommelmarkt te Bonsecours, vlak op de grens gelegen, ook Franse standhouders. Daar ik reclame uitdeel voor de rommelmarkt te Mater op 11 september, raak ik in gesprek met een van die Fransen... Die mannen kijken TV op de Franse zenders, en daar zijn ze overtuigd dat er zowat een stammenoorlog bezig is tussen Vlamingen en Walen, en vooral, dat het de Vlamingen zijn die agressief zijn en voortdurend ruzie zoeken... Leg in een gewoon kort gekeuvel maar eens uit dat dit onzin is... Ik heb er gewoon op gewezen dat ik daar als Vlaming rondliep, en dat ik vriendelijk was, en dat al die Walen ook heel vriendelijk waren met mij... En of Meneer de Fransman al eens nagegaan had hoeveel Vlamingen er eigenlijk wel standhouder waren, daar in dat Waalse Bonsecours ????

Met andere woorden, ook daar zijn het de media die de mensen niet voorlichten, maar misleiden.
En we hebben daar geen verweer tegen!
Het enige wat we kunnen doen, is zoveel mogelijk verschillende bronnen lezen, in de hoop daar een waarheid uit te kunnen filteren... Maar dat kost tijd, en dat is iets wat de gemiddelde werkende mens niet heeft. Bovendien is hij na zijn dagtaak afgepeigerd, en zit dan liever in zijn luie zetel voor de TV nog wat onzin over zich heen te laten lopen.

Eigenlijk is de beste manier nog: het nieuws lezen tien jaar na datum... dan is de filter van de tijd er al wat overgegaan, en kun je zelf op basis van de gevolgen, oordelen over de feiten van toen. Maar helaas, dat doet praktisch geen kat... 
Het gevolg is dat mensen in werkelijkheid tegen elkaar worden opgezet door foute berichtgeving. En het is niet eens makkelijk om het foute ervan aan te tonen, want de beste leugens zijn met stukjes waarheid omgeven, om het geheel soepel te doen doorslikken.

En ik noem hier, bij toeval, Vlaanderen- Wallonië, maar zo kan ik wijzen naar Islamwereld tegenover Westerse Wereld, Zuid tegen Noord Korea, China en de mensenrechten en ga zo maar door... Overal zul je wel flinters waarheid vinden, maar net zo goed flinters desinformatie ... wat het geheel nog veel gevaarlijker maakt, omdat het er correct uitziet.

En weet je wat het erge is ? Niemand is in staat om de echte waarheid te schrijven! Ook al schrijf ik de waarheid, ik schrijf mijn waarheid, mijn visie, mijn ervaring, mijn zienswijze... wat niet noodzakelijk de uwe is.
Het is dus niet zo dat ik lieg, maar mijn waarheid is gekleurd, en dat is net wat het zo moeilijk maakt. Zelfs al heb ik te doen met heel ernstige beroepsmensen onder de journalisten, zij schrijven uiteindelijk de werkelijkheid zoals zij hem zien, zij hem ervaren, zij hem aanvoelen...
Er hoeft dus niet eens een bewuste leugen bij te pas te komen, om toch niet de waarheid te zijn.
Dat maakt het net zo moeilijk en zo gevaarlijk!  Want zo verliezen we niet alleen de waarheid, maar ook onze eigen visie!

Doe eens een test, probeer eens over een of ander onderwerp in de politiek na te denken, en als je daar je "eigen" mening over hebt, denk dan nog eens na, hoe je tot die mening bent gekomen, en waarom ???

een leuke oefening in het denken

voor gevorderden

... tot de volgende ?

de Aesir

Image by Kenn Wilson via Flickr

Héhé ! Gisteren op de rommelmarkt vond ik plots een boek, waar ik al heel lang naar uitkeek! De Noorse Mythologie...
Ik zou nog veel liever de mythologie van onze eigen regio hebben gevonden, maar daar is helemaal geen spoor meer van terug te vinden. De kerk heeft heel zorgvuldig alle mogelijke en onmogelijke sporen van de oude godsdienst in onze regio uitgewist, verbrand, vernietigd en uitgeroeid... Maar de Noorse  is, naar overlevering zowat gelijklopend, met hoogstens enkele vervormingen van de namen der goden en zo...dus kan ik mij echt troosten met deze vondst.
Ik weet wel, je kunt heel wat vinden op internet, maar een echte bundeling vond ik nog niet, toch niet in het Nederlands. En in andere talen is het lezen van een dergelijk werk iets wat boven mijn petje gaat. Trouwens, ik ben lui van aard, en lezen moet voor mij ontspanning zijn, geen inspanning.
Zelfs als ik de bijbel of de koran lees, dan zit ik niet te worstelen met de tekst, zoekend naar alle onderliggende (en niet onderliggende!) verklaringen, maar lees ik het boek, als boek. Probeer ik me in te leven in die werkelijkheid, gewoon uit een soort zucht naar avontuur.
Mythologie is dan véél leuker dan bijbel en koran, maar toch kan ik die ook wel smaken. Maar bij mythologie gaat het over echte fantastische verhalen, die soms zelfs uit een science fiction schijnen gepikt te zijn (lees maar eens de Hindoe mythologie, daar zijn raketten en atoombommen avant la lettre !
De Noorse mythologie is voor mij dus iets heerlijks, en des te meer, omdat het nauw aansluit bij het verleden van ons eigen volkje, dus iets van onze roots. En ik moet zeggen, de verhalen liggen mij veel dichter dan die over Zeus en de Olympus... Het Valhalla (Walhalla) en de Valkyren (Walkuren) een hemel die bestaat voor de gesneuvelde helden apart, waar de ontspanning bestaat uit heerlijke vechtpartijen en worstelpartijtjes... geef toe, dat is iets wat ons veel dichter ligt dan een Hercules die wat koninklijke stallen gaat schoonpoetsen.
Ik heb dus de twee boeken die ik aan het lezen ben, wat aan de kant gelegd, en ben het Valhalla ingedoken...
Wat mij interesseert aan mythologie, is hoe de mens steeds weer een verklaring opbouwde voor het onverklaarbare. Voor de mens van toen leek het dagelijks verschijnen van de zon iets wat niet zo maar te verklaren is, dus verzonnen ze er het werk der Goden voor... met zelfs een uitleg er bij voor de zonsverduisteringen !
Ergens zal ook nu godsdienst nog wel een stuk dat doel hebben... Wat je niet kunt verklaren komt van hogere machten.
Je kunt je nu opstellen als "redelijk" wezen, en denken, we hebben al heel veel van het onverklaarbare kunnen uitleggen, de rest gaan we met tijd en boterhammen ook wel kunnen uitleggen, dus ik heb helemaal geen god van doen...
Je kunt je ook scharen aan de andere kant, en vaststellen dat, hoe meer je weet, hoe meer vragen er lijken te zijn... en dus zal er wel ergens "iets" zijn, het ultieme, het volledige, de creator, God...dan met een hoofdletter.
En meestal scharen we ons niet echt bij de een of de ander, maar zweven we zo wat tussenin...Hopend op een echt en definitief antwoord, maar evenzeer hopend op een God, die zelfs antwoorden heeft na wat wij kennen als ons leven...
Weten doen we het niet, maar zoeken doen we allemaal. Of naar het antwoord of naar God.
Wat als het antwoord God is ?
Want is dat niet net waarvoor we God gebruiken? Als antwoord ? Op alle vragen ?

En het gekke is dat we ruzie maken over hoe die god dan moet zijn, hoe hij is (Zij is ?) en wat hij of zij van ons wil.

Hele oorlogen zijn al uitgevochten om te bewijzen dat die God de echte is, en de andere een valse. Zelfs over dezelfde God ligt met te bakkeleien, Katholieken tegen protestanten, Sjiïeten tegen Soennieten en ga zo maar door... terwijl we het eigenlijk niet echt weten, maar alleen hopen en ons best doen die hoop ook te Geloven, met hoofdletter...

Volgens mij is er een God, anders heb ik ook geen antwoord! Maar laat ons eens stoppen met het projecteren van onszelf op de Godsfiguur!  Ik denk dat god geen figuur heeft, of alle figuren overstijgt. God is niet iets, God is niet alles, maar alles is in god.  Het stof en het leven en het leven uit de stof, de evolutie van het leven en vooral... het denken!
Want zonder denken is er geen God...
Het denken is God

Ik denk dat Kloos er heel dicht bij was met zijn "Ik ben een God in het diepst van mijn gedachten"
Misschien is het juister te stellen dat God het diepst van mijn gedachten is ?

oef, dat was een zware brok...
tot de volgende ?

regen...

Image via Wikipedia

Het lijkt wel of de mooie zomer opgeborgen zit. Koud is het niet, maar het weer is al een tijdje onstabiel, om het zacht uit te drukken. Niet dat het zo verschrikkelijk veel en hard regent, maar er gaat schier geen dag voorbij zonder een of meerdere buien of buitjes.
Met andere woorden: Belgisch weer...
Je kunt zelfs niet eens zeggen dat het rotslecht weer is, eigenlijk is de regen zelfs voor heel wat mensen meer dan welkom, want de grond is nog steeds droog...  Maar daar wil ik niet over praten, anders zit ik straks weer te memmen over hoe we de grond aan het vermoorden zijn (in zo ver de grond al niet steenstokkestijfdood is).
Het echte ambetante van dat weer, dat is gelegen aan de mens... Wij moeten voortdurend voorzien zijn van kledij om aangepast te zijn aan de mogelijke regen. Ik loop nog steeds in korte broek, met mijn blote voeten in mijn s(ch)andalen. Kunnen mijn broekspijpen en mijn sokken alvast niet nat worden. Maar je moet ook een regenjack mee hebben. Aandoen is eigenlijk net wat te warm, niet mee hebben is druipnat worden.
Belgisch !

Maar al bij al mogen wij hier echt niet klagen... Als je de TV aan zet, dan zie je immense overstroomde gebieden in onder meer Pakistan... Een land vol arme mensen, die nu nog wat dieper in de ellende geduwd worden. En wij klagen over het feit dat we ons moeten voorzien van een regenvestje, terwijl we op wereldvlak al mogen content zijn dat we behoren tot het volk dat zoveel kledij heeft dat het zich in alle eventualiteiten kan voorzien. Maar ook dat is Belgisch, onze geliefde sport is klagen over het weer. We hebben nog enkele typische Belgische sporten: met de fiets in de modder koersen, en duiven melken.
Ik vraag me trouwens af vanwaar de termen melken in dit verband komt. Ik denk dan telkens aan een piepklein stoeltje en een piepklein emmertje... Maar ja, ik ben dan ook geen duivenmelker. Nu melken we wat af in ons Absurdistan! We hebben hier zelfs huisjesmelkers. Daar hoort wellicht een groooote stoel en een reuze emmer bij !
Met andere woorden, melken lijkt hier een beetje de klank te hebben van: "profiteren van". De koe in de wei staat heel wijs te knikken.

Ik moet toegeven, ik melk ook.
Geen huizen, geen koeien, geen schapen of geiten, zelfs geen huisjes of zelfs geen heilige huisjes, ik melk gewoon de dag...
En daar klinkt melken plots als genieten van.
Melken is dus een dubieus begrip.
Eigenlijk zou het heel onschuldig en voedend moet zijn, maar onze taal is ook niet meer altijd de vlag die de lading dekt. Alhoewel ik nog nooit een vlag zag dienen als dekentje om goederen mee af te dekken. Nee, een vlag wappert sierlijk. Aan de mast.
... of hangt er wat verslenst bij als ze op de Nationale Feestdag voor het raam hangen. (Allons enfants de la Patrie... volgens Leterme)
Dat verslenst komt vooral door het feit dat het meestal regent op onze Nationale dag. Dat komt omdat dat Nationaal gevoel zo gescheurd is... Het hangt nog amper met flinterkes aaneen.
We hebben zelfs een vlag die daar op voorzien is!   Als je de Belgische driekleur middendoor scheurt, dan heb je een nette Waalse en een nette Vlaamse vlag. Althans wat de kleuren betreft.
Dan heb je twee verslenste vodden.
in plaats van één.

Heb jij ook dat heerlijke gevoel ?
Ik wel! Maar niet iedereen heeft dat !
Ik ken er enkele honderden die zich nu dodelijk ongerust voelen.
De politiekers.  In België en ook in Nederland zijn de politiekers nu doodziek van ongerustheid !
Je moet het je eens goed indenken !
Je bent er niet, en het werk gaat gewoon door, zonder dat er ook maar iets wijst op jou afwezigheid !
Geen enkele werkgever zou die betrokken werknemer weer in dienst nemen, nu bewezen is dat het zonder hem even vlot gaat als met hem !
Mocht ik politieker zijn, nu, in deze tijden, ik zou ook ongerust zijn.
Het mocht eens uitkomen dat ze daar eigenlijk heel den tijd zitten te niksen
en er ook nog voor betaald worden
meer zelfs, hun eigen pree bepalen
en een vet pensioen
Dat is ook nodig, want zijn zijn volleerd in het op pensioen zijn...
... ze doen het in praktijk al jaren !!!!


tot de volgende ?

cryptozoölogie

Image by belgianchocolate via Flickr

Gisteren heb ik daar eventjes over geblogd... En wellicht hebben velen de bedenking gemaakt: wat zit die Belgische prof zich daar bezig te houden met monsters à la Yeti, bigfoot en Nessie???
Ik heb het gevoel dat ik Bernard Heuvelmans op die manier onrecht heb aangedaan, want het is niet zo gek wat hij doet!
Het is immers zo, dat de lijst van die beestjes, mede onder impuls van mensen als Heuvelmans, steeds maar kleiner en kleiner aan het worden is. Ooit stonden daar de Okapi en het dwergnijlpaard ook op... die zijn ondertussen al lang en breed bekend. Maar ook de reuzenoctopus kon ondertussen geschrapt worden, en wel in meer dan één soort. Of de verhalen van de grote Kraak dan ook waar zijn geweest, is een andere vraag. Maar het is een feit dat bepaalde walvissen die octopussen eten, en die octopussen vallen dan op hun beurt de walvis aan. Het zou dus kunnen dat een octopus die houten schepen van toen voor een walvis aanzag, en een aanval deed...
Maar voel me wat ambivalent bij deze wetenschap... Hoe minder dingen ons resten als onverklaarbaar, hoe minder er ook te ontdekken is, en hoe minder verwondering wij kennen...
Tenzij je een mens bent als ik ben, en je open staat voor de wonderen van het leven zelf.
Ik voel dagdagelijks verwondering, voor heel veel om me heen. Ik hoef echt niet te zoeken om wonderen te zien. Als ik hier wat links van mijn scherm kijk, dan zie ik enkele orchideeën bloeien, en dan verwonder ik me over de schoonheid, maar evenzeer over het feit dat wij die planten, helemaal buiten hun gewone groeiplaats zo makkelijk in bloei krijgen en heel lang in bloei houden. En dan vraag ik mij die enorme vraag af:
Hoe weet dat kleine beetje cellen aan die stengel van die plant dat zij moeten opengroeien tot een bloem, hoe weten ze dan de kleur en de geur... Wij mogen dan al uitgevonden hebben welk stukje DNA, welke genen daarvoor verantwoordelijk zijn, hoe dat minieme stukje DNA er komt, hoe het weet wanneer en hoe het moet in gang schieten om bloem te worden, dat weten we niet...Dat is nog steeds het geheim van het leven. We weten wel het verschil tussen een dood iets en een levend ding, maar het waarom van het leven, dat weten we niet. Waarom vormen die en die stof samen een stuk steen, en andere dingen een stukje leven... We kunnen misschien zelfs al zelf prutsen aan dat leven, maar het is niet meer dan een beetje meccano spelen, met onderdelen van cellen van andere levende dingen.
We hebben dus nog heel veel om ons over te verwonderen. Dagelijks.

Eén van de grootste wonderen die ik ken, is het feit dat ik hier zit te bloggen! Niet over mezelf ben ik verwonderd, maar over het feit dat een samenraapsel van cellen en celletjes, een middel heeft gevonden om niet alleen met elkaar in contact te komen, maar dat zelfs te doen over enorme afstanden heen, en over de grenzen van de tijd heen. Dat die cellen überhaupt een verstand ontwikkeld hebben. Of we dat nu deden via evolutie of via schepping, voor mij blijft het wonder even groot: een aap heeft zowat exact dezelfde cellen, en die kan dat niet. Fantastisch toch ?

De mens voelt zich daardoor veelal groter dan de rest van de wereld...ik, ik voel me kleiner, want ik besef het wonder. Ik leef niet zo maar, ik leef bewust.

Ik weet niet of je daar ooit hebt bij stilgestaan, maar dat is een bijna ondenkbaar iets!
Wij kunnen schrijven, lezen, praten, kortom wij hebben niet alleen kennis, we kunnen het ook nog eens doorgeven aan anderen!
Laat ons nu een veronderstellen dat dolfijnen ook "verstand" zouden hebben, dan nog is er een enorm verschil in het feit dat zij de kennis niet doorgeven op de manier waarop wij dat kunnen. Zij kunnen hoogstens aan elkaar een tip doorgeven hoe je makkelijkst die soort schelpen openkrijgt om op te eten, maar veel verder gaat dat niet. Wij doen veel meer, bouwen verlengstukken aan ons kunnen.
Heel nederig wordt ik daar door, want ik heb geen idee hoe dat kan hoe dat komt.
Maar er is nog een reden om daar over héél erg nederig te zijn! Kijk maar eens wat we met dat "verstand" allemaal kapot maken. Kijk maar naar de wereld om ons heen. kijk maar naar de steeds snellere uitputting van de bodemschatten, naar de vervuiling, naar het grote uitsterven van de natuur.
Door ons "verstand"...
Een mens zou er aan twijfelen of dat echt wel een gave is,
of een    vloek.

tot de volgende ?

writers block

Image via Wikipedia

Ik zit hier maar te turen op dat witte scherm, dat op zijn beurt zit te wachten op het verschijnen van lettertjes, die dan weer woorden vormen, die dan weer zinnen vormen, die jij dan kunt lezen... Maar het lijkt wel of er vandaag niets wil komen, ja, een verhaal over het feit dat ik geen verhaal heb. Vul daar maar mee een blog !
En toch is dat waar je nu mee je tijd vult, als je de krant leest. Want we zijn duidelijk ook in een journalistieke komkommertijd!  Eén geval van een bliksemslachtoffer vult nu al dagen de krant. Een item dat op andere momenten hooguit een paar regels zou krijgen bij de "faits divers".  Hopelijk komt het slachtoffer er door, en kan hij nog lang genieten van de aandacht die hij nu krijgt.
Het is voor de journalist heel erg dat monsters van Loch Ness helemaal uit zijn, want daar kon men vroeger ook nog wat mee doen.
Toch zouden ze met enig opzoekwerk daar nog wel een en ander mee kunnen vullen! Een Belgische prof genaamd Bernard Heuvelmans, vorst al jaren in de Cryptozoölogie. Geef toe, een prachtig woord om komkommers mee te vullen !
Cryptozoölogie is een geleerd woord om de studie te benoemen van de beestjes die niet bestaan, maar misschien toch ook wel. Zijnde onder meer het Monster van Loch Ness, Bigfoot, de afgrijselijke Yeti en dergelijke dingen meer.  Bestaan ze, of bestaan ze nu echt niet ?
Ook nu nog zijn er mensen die komen opdraven met sporen van, haren van, verhalen over.
Dus voor journalisten zou er toch nog wel iets te halen zijn... maar voor een kleine blogger...amper.

Nee, ik ga dringend weer eens heel diep in mijn fantasie moeten onderduiken, om een verhaaltje te fingeren over absurde dingen. Maar wat is absurd ?

Stel dat ik schrijf over vliegende schotels, dan zijn er ook daar een heel pak mensen die rotsvast geloven in die dingen, en anderen die het geen blik waardig keuren. Met andere woorden het is ook een beetje cryptisch, net als bigfoot en Yeti. Ik heb wel al twee mensen gesproken, die rotsvast beweren dat ze een UFO hebben gezien. (Ik heb eigenlijk ook een UFO gezien, een door mij niet te identificeren vliegend ding: We waren met een groep op wandel in Vloesberg (Flobecq), toen we plots een driehoek hoog in de hemel zagen hangen.Met één licht in het midden onderaan. Toen een vliegtuig verscheen vloog de driehoek plots weg, met het lawaai van een elektrische naaimachine, bijna onhoorbaar. Volgens mij een geheim wapentuig, want het was juist het begin van de eerste Golfoorlog (Bush senior), en het ding hing precies boven de radar van de Nato) Maar nee, de twee anderen zijn overtuigd van het extraterrestriële van "hun" tuigen... De ene heeft zelfs verkregen van burgemeester De Crem (ja dezelfde die nu minister is voor den Begischen armée !) dat er een gedenksteen werd geplaatst in Aalter waar het ruimtetuig zijn landing maakte. De andere woont hier niet ver van af, en het tuig landde in zijn hof... Ik weet niet of ik ze kan geloven of niet. Het kan best zijn dat het kan, maar 't kan ook dat het niet kan... Ik denk wel dat er in dit immense universum ook nog ergens leven zal zijn... Maar of die nu echt bezig zouden zijn met te kijken naar ons ? Of ze echt verder staan (of juist minder ver ?) in hun ontwikkeling. Of ze überhaupt interesse hebben in wezens die misschien helemaal niet op hen gelijken??? Ik vrees dat we daarmee weer eens veel te hoogmoedig zijn... We weten wel al dat niet de zon om ons, maar wij om de zon draaien, maar voor de rest menen we nog steeds dat heel het universum vol verbazing en vol verwondering naar onze capriolen zit te kijken...
Heb je al eens die prachtige foto's bekeken van onze aarde van uit de ruimte ??? Heb je dan al eens bedacht dat de omtrek van die mooie knikker zo'n 40.000 km is? Dat ons Belgenlandje daar niet eens echt op te zien is? Je moet al sterk gaan vergroten, of een nachtfoto nemen, daar waar ze meest licht verspillen, daar is België...
Als je die wereldbol bekijkt binnen het zonnestelsel, dan zie je met veel moeite de aarde nog in dat geheel. En als je dat zonnestelsel in de Melkweg zet, dan vind je zelfs de zon niet meer terug ! En wezens uit andere zonnestelsels, ja, uit andere melkwegen zouden interesse hebben voor die stofjes die wij maar zijn ???? Dikke nekken hebben we, ja !

Weet je, het vergt heel veel moeite om een atoom te bekijken. En als je dan een atoom ziet, dan valt het je op dat het in feite wel heel erg lijkt op een soort zonnestelsel, een kern met daaromheen de planeten. Heel ons zonnestelsel is in feite niet meer, gezien in het geheel van het universum. (Ik droom wel eens dat op dat atoompje, op die "planeten" misschien ook wel ergens "leven" is, minimensjes, met net zo'n reuzen-ego als wij hebben...)

en weet je, ik heb nog steeds geen inspiratie... ik ga dus maar stoppen met dit oeverloze gezwam...

tot de volgende (betere ?)

Een mens mag daar niet mee lachen,

Image by Ronald Deventer via Flickr

maar in Nederland heet de nieuwe informateur Opstelten... Met andere woorden, het kabinet Op stelten.
What's in a name ?
Ons kabinet staat ook op stelten, maar wij verdoezelen het wat, en laten het doen door een man (nu ja ?) met Italiaanse roots, maar wie weet wat Rupo wil zeggen??? 't Kan goed zijn dat ze in Italië plat liggen van 't lachen met de combinatie Di Rupo met regering... Ik heb er geen idee van.
Mij doet de naam wat denken aan een verliefde duiver... roedekoekoe, doe roepoe...
Maar de borstkas van de man in kwestie wuift dit beeld meteen weg, een duiver kan best een hoge borst opzetten, terwijl Di Rupo net een van die borstkassen heeft waar wijlen Eerste Minister  Theo Lefèvre zo over klaagde... Wat kon men in het Belgisch leger doen met al die jongelingen met kippenborsten...
Maar een mens mag daar niet mee lachen. Het is niet beleefd te lachen met je medemens.
Toch doen we het.
Voortdurend.
Er kan niemand vallen, of onze eerste reactie is lachen en pas dan vragen we of hij/zij zich heeft pijn gedaan.
Je moet eens de gevallene zijn! Zie je iemand proesten met je ongeluk, en dan -schijnheilig ?- vragen of je pijn hebt.
Ach, we weten best dat het niet zo kwaad bedoeld is, en geef toe, lachen is een reactie die je niet altijd onder controle hebt. Soms heb je de slappe lach, en dan kun je niet meer stoppen, zo erg dat het lachen je pijn doet.
Maar het is gezond. Je kunt zelfs cursus gaan volgen om te leren lachen, lachen als kuur voor je bloeddruk, je gemoedsrust, kortom je gezondheid. Ik zag ze eens bezig op TV, zo van 1, 2, en op 3 allemaal luid lachen. Het klonk in het begin duidelijk geforceerd, maar na een tijdje ging het over in echt gelach, en ik zat warempel in mijn zetel breed te glimlachen.
Of mijn bloeddruk daalde heb ik niet gemeten.

Maar ik weet wel, dat optimisme wel degelijk goed is voor de mens! Een optimistisch mens heeft minder kwaaltjes, minder pijn, dan een sikkeneurig iemand met dezelfde kwaaltjes. Ook de bezige bij heeft minder last, gewoon omdat hij bezig is, en niet zit te denken aan al zijn leed...

Ik kan me dus indenken dat lachen inderdaad een gunstig effect heeft.
Nederland is dus nu een stuk gezonder, dank zij zijn kabinet op stelten.
djudedju

Vandaag ben ik al wat bekomen. Mijn spieren doen minder pijn, mijn rug komt weer op zijn plooi, en vannacht heb ik goed geslapen... Want dinsdag heb ik afgezien !!! Als je de blog eens wilt terug gaan, dan zul je zien dat daar twee heel kleine blogjes staan, eentje met niets in, en eentje waarvan ik hoop dat je de foto openkrijgt... Op die foto zie je een karperbeest van 6 kg in mijn armen. Het is dat beest dat me heeft pijn gedaan! Ik heb er al meer dan eentje gevangen die zwaarder en groter was, maar wellicht nog nooit een die zo hard en zo stevig heeft gevochten! Ik dacht dat ik hem niet aan land zou krijgen, en de laatste drie meter, moest ik dat beest ook nog eens door de plompbladeren heen krijgen... Geert (de zoon van Luc) heeft er dan het net onder gekregen, en het beest kunnen bijtrekken. Al mijn spieren deden pijn ! dju jongens, dat was een lastige knaap !
Maar al bij al, toch leuk dat je zo een beest kunt vangen en nadien weer netjes en liefdevol te water zetten...
Ik was dinsdag duidelijk de gelukkigste visser van heel de vijver van het park, ik pakte meest bliek, en dan ook nog eens die mooie karper !
Luc ving wel 3 heel mooie grote baarzen (hij had er vier, maar eentje wist zich in de plomp los te werken)

tot de volgende ?