maandag, augustus 13, 2012

Vergadering...

Statue of Dom Pérignon at Moët et ChandonStatue of Dom Pérignon at Moët et Chandon (Photo credit: Wikipedia) Een heilige naar mijn hart... maakte champagne...




Vanmorgen was het vergadering van het "klein bestuur", wat wij indertijd het dagelijks bestuur noemden, van Ziekenzorg Mater - Welden, bij Monique thuis.

Dit is een gezellige vergadering met een klein aantal mensen, met veel nuttige zaken en veel gezellig gekout over de à cotéetjes van de werking en de leden.
Het was haasten om op de middag weer thuis te geraken, niet omdat de vergadering uitgelopen was, maar wel de à cotéetjes... Moet kunnen, dat is de cement van de groep. Mens zijn met de mensen.

Maar dat maakt, geachte lezer(es), dat u weer wat langer op uw dagelijkse blogje moest wachten, en dat is de laatste dagen al een paar keer voorgevallen. Wellicht overmorgen weer, want dan is het de 15° augustus, want dat is een feestdag, een soort zondag dus, en dan is er altijd wel ergens een rommelmarkt, en dus zijn we wellicht weer gaan rommelen... En de pijn van Kruishoutem en Lessines is nog niet weg !

Ons vader zegde dan: "Een kermis is een geseling waard", waarbij begrepen werd dat je voor een plezierig ding altijd wel een prijs moet betalen, in mijn geval dus: meer pijn dan anders. Maar ik heb het er voor over, niet alleen omdat ik graag op een rommelmarkt rondloop, maar vooral omdat het een manier is waarbij ik er in slaag om mezelf te doen bewegen. Naast de dagelijkse turnoefeningen, is de rommelmarkt mijn wekelijkse wandeltocht. Weliswaar in stukjes en beetjes, maar het is beweging.

Waar is de tijd dat ik per week gemiddeld twee à drie vergadering deed (zelf geven), en nog een paar zitdagen hield voor de leden... Nu is er veel veranderd in de manier van werken. Mijn opvolgers hebben een heel ander leven dan ik had. Minder van die avondlijke vergaderingen, maar meer andere zaken. Dat komt door de reorganisatie en vooral door de fusies in de beweging waar ik vroeger werkte. Er zijn dingen verloren, er zijn wellicht ook dingen gewonnen, maar daar hoor je dan niets over. Als de mensen daar over praten, dan zeggen ze alleen dingen over wat er nu minder goed is, naar hun oordeel. Ik luister daar naar met voorzichtigheid, want ik weet niet meer hoe en wat er nu allemaal gebeurt, wat er bij gekomen en weggevallen is, wat vervangen is door andere formules... Maar ergens ben ik blij dat ik het niet heb moeten meemaken... Ik ben een van die honkvaste figuren, die zich makkelijk settelt in een bepaald stramien, maar die moeite heeft met grote veranderingen. Om een voorbeeld te geven, ik heb een hekel aan het schoolverlof, omdat dan mijn vaste stramien van academie volgen doorbroken is...

Ik ga hoognodig eens moeten kijken naar al mijn materiaal voor de academie, want ik heb van heel de verlofperiode nog geen klei in handen gehad... Er is altijd wel iets te doen.

... en om eerlijk te zijn, ik leef steeds langzamer. Je hoort vaak dat gepensioneerden geen tijd hebben, maar ik vermoed dat zij aan diezelfde ziekte lijden. Ze hebben tijd, dus nemen ze de tijd en dus hebben ze steeds tijd te kort...
Het lijkt een contradictie, maar het is het niet. Er is geen druk meer, tenzij de druk die we zelf toelaten of die we ons zelf opleggen. Eigenlijk is dat een ideale manier van leven. Geen dwang, een summum van vrijheid.

Wie dat op de goede manier invult, leeft gezond en op zijn gemak, al heeft hij voortdurend het gevoel dat hij tijd tekort heeft.

Heerlijk is het ! Je moet toegeven dat je, zolang je in het beroepsleven staat, dan leef je niet zelf, je wordt geleefd. Je moet van dat uur tot dat uur op je werk zijn, op dat uur is er een vergadering, en je weet dat om dat uur je eten klaarstaat, netjes bereid door de vrouw, die ook volgens de klok werkt. Op pensioen? Eten we een uur vroeger, of net een uur later, dan hebben we dat zelf in handen, en dan is die verschuiving geen van buitenaf opgelegde plicht, maar een eigen keuze.

Kortom we leven dag in, dag uit in een soort van eeuwig durende vakantie. Zelfs de taken die we toch hebben, die regelen we zelf en doen we op een zelf opgelegd tempo.

Wij leven zoals in de sprookjeswereld, wij zijn de pasja op zijn zijden kussen. We hebben dan wel geen mooie slavin die met een waaier verfrissing brengt, maar voor de rest .. Voor het eerst zijn we baas over onszelf. Eigenlijk is het gek dat we een heel leven anders geleefd hebben, geleefd volgens de regels van anderen. Maar wellicht is dat net goed...
Ik las ergens dat je pas weet wat geluk is, als je echt ongelukkig bent geweest, want pas dan besef je het geluk.  Dat is met het pensioen wellicht ook zo... De pasja die heel zijn leven zo leefde, zal maar half beseffen hoe goed dat leven is.

Pijn? Ja, maar weet je, daar leer je mee leven, dat is een dagelijks iets, een vast gegeven, waar je alleen nog de momenten noteert waar de pijn véél erger is. Want die ergere pijn doet je beseffen dat het in de gewone pijnsituatie al bij al nog te doen is... En je bent - in de pijn - gelukkig en tevree.

Maar er zijn ook mensen die zich vastpinnen aan de pijn, vastpinnen aan het ongelukkig zijn, vastpinnen aan het negatieve... Mensen die het geluk niet weten te vinden, ook al ligt het voor hun voeten.
Hoe dat komt ?
Ik heb er geen idee van, ik begrijp het niet, en ik heb moeite om die houding te aanvaarden als een feit, omdat ik niet zo ben.
Ach, het leven is al bij al... het leven.
Je maakt er zelf jouw leven van.

Je eigen invulling. En je kleurt het in de kleuren die jij verkiest.

tot de volgende ?



Enhanced by Zemanta

zondag, augustus 12, 2012

Lessen / Lessines

Lessines (Belgium), the Hospital Our Lady With...Lessines (Belgium), the Hospital Our Lady With the Rose (founded in 1242). (Photo credit: Wikipedia) Dit monument is méér dan de moeite waard om eens te bezoeken !!!!
Ik heb een paar kilometer visdraad gekocht op de rommelmarkt te Lessen, of liever, in Lessines, want het is in Wallonië en het was een Waalse verkoper. Lang niet alle marktkramers daar zijn Walen, ik zag en hoorde er heel veel Vlaams. En Ronsisch uuk...

Het is kermis in Lessines, en de kermis staat daar langs een grote baan, en aan de overkant van de baan is het dus rommelmarkt. Voor een gedeelte is de weg afgezet, maar voor een gedeelte slalommen de auto's tussen de vele wandelaars. Er is ook een vertrek van een wandeling van Adeps (het Waalse Bloso)...

Heerlijk wandelen en nu en dan eens kouten in het Frans. (Waals ken ik niet, dat is een aparte taal, die ze daar - jammer genoeg- niet willen officialiseren.)

En toen we tegen de middag thuiskwamen...
Er stond een emmer op onze tafel.
Met water in, en in dat water een heleboel visjes.
En een briefje van Veerle, met de uitleg dat in de wijk (In nr 20 - wie dat ook mag wezen) een aquarium open gegaan was, en de vissen lagen al gedeeltelijk op het droge... Er lagen ook in de emmer al wat visjes die het tijdelijke met de eeuwigheid hadden omgeruild...
Nu ja, ik heb dat klein grut dan maar allemaal in mijn aquarium gekieperd, in de hoop dat ze niet zullen beschouwd worden als levend voeder door een deel van de grotere vissen.
Eén uitzondering... Er zat ook een plecostomus bij, en dat wil ik niet in mijn bak stoppen... Dat beest wordt zo'n 40 cm, en met al mijn rotsen kan ik dat beest nooit terugvangen zonder de helft van de rotsen en de planten uit te halen. Dus naar Bart gebeld, en die zal dat beest komen halen... Bij hem zitten alleen grote vissen, rovers, en zo'n grote vis stoort daar niet, en wordt hij toch te groot, dan kan Bart die makkelijk vangen, hij heeft geen planten en alleen ronde keien (en ook wat kienhout, maar dat is makkelijker te hanteren).

En zo blijven we bezig... tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta

zaterdag, augustus 11, 2012

Gepassioneerde passionist ...

Nederlands: Kerk (Onze-Lieve-Vrouw van Bijstan...Nederlands: Kerk (Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand) van Lozer - Kruishoutem - Oost-Vlaanderen - Vlaanderen - België. (Photo credit: Wikipedia) ("De Poaters" zoals we zeggen...)
Ach, het is zo maar een titel, omdat er vandaag rommelmarkt was te Kruishoutem, aan het Klooster van de Passionisten, of liever aan het ex-klooster, want er zouden geen paters meer zijn.
En alhoewel we geen passionisten zijn, zijn we wel gepassioneerd, gepassioneerde rommelmarkters...

En het was je een rommelmarkt ! Na de ellendig lange periode van slecht weer, en geen of mislukte rommelmarkten, puilen de rommelmarkten nu uit van het volk, zowel van rommelmarktkramers als rommelmarktgangers...

In Kruishoutem is die rommelmarkt er langs een eerder smalle weg, dus is het grotendeels te doen aan één kant van de weg. En daardoor krijg ik last van een rommelmarktnek. Door steeds aan één kant te turen, kan ik mijne kop bijna niet meer in de andere richting draaien. Een soort rommelmarkttendinitis ?

Maar we vinden het heerlijk om zo langs die kraampjes te slenteren. Nu en dan stilstaand om iets beter te bekijken, of zelfs om eens uitleg te vragen wat dit of dat wel zou kunnen mogen zijn... Zo leer je steeds weer bij. In het onvolprezen tijdschrift Quest, is er gewoonlijk een foto te vinden van een of ander object, waar ze de lezers vragen wat dit wel zou kunnen zijn. Op de rommelmarkt liggen er tientallen van die gekke eigenaardige bizarre rare zeldzame dingen te kijk, en het gebeurt dikwijls dat ook de verkoper niet weet wat het wel zou kunnen zijn... En dus zal de prijsbepaling ook wel nattevingerwerk zijn... Wie die dingen wel kent, en er nut kan uithalen, kan dan wel eens een koopje doen.

Dat ik een boek kocht, hoeft je niet ongerust te maken, ik heb er geen plaats voor nodig, het is niet voor mij. Het is een boek voor Bart, over textiel... Ik vond alleen voor mezelf een mooi Afrikaans beeld, ik moet nog opzoeken van waar het precies is, ik ken het uit mijn vele boeken, maar kan er niet meteen een naam op plakken.

Voor de rest ? Wandelen, kijken, babbelen... je hoort dan plots een dame zeggen: "Dag meneer Goderis !" Een blonde dame... Mij totaal onbekend... "Ken je me niet meer ?" Nee dus... Dan blijkt het de dame te zijn, die een paar jaar terug op een rommelmarkt te Zulte me vroeg of ze een foto mocht nemen van mijn kop. Ik had haar mijn mailadres gegeven om de foto ook te hebben (ik kreeg hem ook)... En zij wist nog mijn naam... Mijn memorie is zo goed niet meer !

En terwijl we daar stonden te babbelen, komt er een dame die mij vastpakt en vier zoenen geeft, "Dag Anton"... Aan die vier kussen en het Anton, herkende ik iets Waals... De moeder van Erwin, mijn Waalse Vriend... Morgen gaan we markten naar Lessines en Erwin zou er ook naar toe gaan... Misschien zien we er elkaar weer.

Heerlijk is dat allemaal. Misschien haal je nu de schouders op, en denk je dat die ontmoetingen eigenlijk helemaal niet zo belangrijk zijn... Maar dat zijn ze wel ! Ik wens het je niet toe, maar als je enige jaren uit circulatie bent, door ziekte of een andere reden, dan is iedere ontmoeting, iedere babbel een heerlijk feit. Een onderbreking van de grote stilte...

Ik ben niet eenzaam, maar door mijn werk, was ik vroeger altijd bij de mensen. Was ik altijd bezig met "de mens"... En dan plots thuiszitten... Nee, makkelijk was die overschakeling zeker niet. Gelukkig ben ik een mens met verschillende hobby's, en was ik wel altijd met iets bezig. Maar een ontmoeting, een babbel, dat is heerlijk, dat is ... anders dan al het andere.

Daarom weet ik dat onze maandelijkse hobby-namiddag, voor de mensen meer is dan een namiddag vol activiteit, het is ook en vooral een namiddag met andere mensen. Eens heerlijk babbelen, luisteren...

Als jij nog bij de gezonden bent, denk daar dan eens meer aan ! Zieke mensen hebben nood aan je babbel, aan je bezoekje. Ik weet wel, er zijn er ook die dan vooral praten over al hun ellende, maar niettemin, voor hen is ook dat een opluchting.

En al wat het kost is een beetje van je kostbare tijd, tijd die de zieken in overschot hebben. (Misschien kun je er daar wel wat van krijgen???)

tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta

vrijdag, augustus 10, 2012

systeem D

Google Science FairGoogle Science Fair (Photo credit: Wikipedia)



In het Vlaams is systeem D een uitdrukking, die duidt op een systeem die eigenlijk geen systeem is. Iets doen op een ongebruikelijke manier en toch het beoogde resultaat behalen.
Kortom, er op los prutsen, maar uiteindelijk toch het beoogde resultaat halen.

Als ik aan het computeren ben, dan werk ik nogal vaak met systeem D... Er van uitgaande dat je (zeker bij gebruik van Linux) eigenlijk niet zo veel verkeerd kunt doen met een computer. Er zijn natuurlijk een paar zaken die fataal zouden zijn, maar meestal zit daar dan een veiligheid die vraagt of je dat wel heel zeker wilt doen. Zeker ? Nee, zeker ben je nooit met systeem D, dus NEEN. Oef, computer van de ondergang gered... En maar weer andere dingen uitproberen.

Als ik nu een en ander weet van mijn pc, dan is dat grotendeels te wijten aan alles wat ik al verkeerd heb gedaan. In het begin zag ik mijn Waalse vriend Erwin hier dan ook regelmatig om mij te depanneren. Bij hem heb ik daar nog steeds mijn naam "De Prutser" aan te danken. Maar nu zie ik hem alleen nog voor een vriendenbezoek, helemaal niet meer om te depanneren. Dat komt voor een groot stuk doordat ik nu Linux gebruik, maar ook doordat ik ondertussen heel veel heb bijgeleerd...

En komende uit een een nest van mensen die leefden voor de anderen, sociaal en Christelijk, was het feit dat Linux eigenlijk veel socialer is door zijn gratis-zijn, bij mij zeker een doorslaggevend argument. Ik ben nu eenmaal opgevoed en heb heel mijn leven gewerkt in een sfeer van sociaal bewustzijn, en vooral dat alles ook moest openstaan voor de allerminsten.

Mocht ik niet katholiek opgevoed zijn, dan waren wij zeker socialisten geworden, echte, in de ware zin van het woord, niet zoals je nu veel politici ziet die socialist zijn in naam, maar veeleer tot de bourgeoisie behoren, en in doen en in laten...

Maar met al mijn gepruts heb ik uiteindelijk mijn pc leren kennen, en heel wat programma's uitgeprobeerd en weer verworpen. Maar ik heb er ook een deel die ik niet meer zou kunnen missen. En ik moet deemoedig daarbij stellen, dat het daarom niet steeds de beste programma's zijn, maar de beste programma's die ik vond aan een prijs van... niks, nothing, rien de knots.

Ik kan het niet helpen, ik ben zo geboren, zo gevormd in het warme nest waar ik opgroeide, en leefde zo in mijn werk, mijn doen en laten.

Ik vind dat Internet door zijn vorm, zijn inhoud bezit van iedereen is en moet zijn, en dus ook voor iedereen altijd en overal moet openstaan. Ik vind het al niet normaal dat we moeten betalen aan een of andere provider om internet in huis te krijgen of tot in ons toestel. Dat ook zou moeten gratis en vrij zijn. Maar daar droom ik wellicht over een verre toekomst ???

Ik heb reeds herhaalde malen over Linux gepraat, maar nu wil ik het ook eens over Google hebben... Google is voor mij ook een fantastisch systeem, die je toelaat om heel wat dingen te doen, zonder dat je daar voor moet bijbetalen. Stel dat jij een Windows-fan bent, en helemaal niet wil scheiden van het je vertrouwde systeem... Dan weet je ook dat je met Windows op zich eigenlijk alleen een basissysteem in huis hebt. Als je deftig werk wilt doen, dan moet je daar Words, Excell en dergelijke in huis halen, of zoeken achter gratis systemen om dat gat op te vullen. Je hebt natuurlijk als eerste het Libre-Office, die je hebt voor Linux en voor Windows (misschien zelfs voor Apple ???), maar je hebt ook Google...
Google is bij de meeste mensen gekend als een zoekmachine, wellicht DE zoekmachine, maar het is veel meer. Je moet echt eens diep in Google gaan graven. Je hebt er Document, waar je niet alleen een tekstverwerker, spreadsheet (Excell) maar ook een soort Power-Point hebt, waar je de meeste dingen wel kunt mee maken, zonder dat het je een cent kost...

Ik Ga geen volledige opsomming maken, maar als je een Google-account aanmaakt, dan gaat er een volledige nieuwe gratis wereld open in je PC... Je kunt uiteraard mailen met Gmail, maar met Google Talk kun je met elkaar praten en chatten, je hebt Google+ die je een soort Facebook cadeau doet, je kunt je teksten vertalen of vreemde teksten laten vertalen door Google, je hebt er fotobewerkingsmogelijkheden, Youtube is ook al Google en je hebt een heel snelle en goed browser aan Chrome. Google Maps ken je wel voor je bepalingen van je reiswegen, en met Google-Earth kun je heel de wereld bekijken, maar ook Mars, de maan en je kunt zelfs het menselijke lichaam van binnen bekijken... Enfin, te veel om op te noemen.

Ik weet niet hoe je tegenover Google staat, maar zo lang ze gratis het internet openstellen voor de mens, heb ik geen hinder van de reclameboodschappen die aan de zijkant verschijnen (ik bekijk die dingen nooit...)
Mijn advies, probeer het eens, ga eens wat dieper in op het systeem van Google. Er zijn heel wat knopjes, toeters en bellen waar je op kunt drukken om nieuwe mogelijkheden uit te proberen. Eén tip... Als je iets zoekt, druk dan eens op het tandradertje rechts bovenaan, kies voor geavanceerd zoeken, en op het scherm dat je dan krijgt kun je heel wat bepalingen invoeren om beter of zekerder te zoeken. Heel nuttig om na te kijken of je een foto kunt en moogt gebruiken !!!

tot de volgende ?


Enhanced by Zemanta

donderdag, augustus 09, 2012

De perfecte moord...

Dilated PeoplesDilated Peoples (Photo credit: 1Sock)
Je leest wel eens dat de perfecte misdaad, de perfecte moord niet bestaat... Maar als ik dan lees dan men stelt dat er in landje als België vermoedelijk tussen de 400 à 700 moorden gebeuren per jaar, die men niet als dusdanig herkent, dan lijkt mij dat de perfecte misdaad wel degelijk bestaat !

Ik vind die 400 à 700 per jaar best een groot getal !
En ik heb zitten denken, hoe dat kan... Hoe kan een misdaad niet herkend worden als dusdanig ?

Eigenlijk lijken er een hele hoop oplossingen voor de hand te liggen !
Stel dat je man hartlijder is, je geeft hem in zijn koffie een te grote hoeveelheid van een of ander "geneesmiddel - vergift", en je lokt een dodelijke hartaanval uit. Je kunt dit wellicht zelfs vinden op de begeleidende uitleg van de medicatie die je hem geeft... Geen dokter die zal reageren, een hartaanval was toch al waarschijnlijk.

Je kunt ook een zelfmoord ensceneren. Dat is wel iets moeilijker, want als je het slachtoffer moet dwingen met lijfelijk geweld, dan laat dit sporen na. Maar wellicht zijn er daar met enig zoekwerk ook wel "oplossingen " te vinden.

Je kunt ook werken met vergift. Sommige giften geven een beeld dat sterk op bepaalde ziektesymptomen lijkt, en die binnen de kortste keren dodelijk zijn. Veelal zal men ook dan oordelen dat het een hartaanval was of iets dergelijks. Alleen een gedegen onderzoek postmortem zou uitsluitsel kunnen bieden... Maar welke huisarts neemt dat initiatief als hij geen verdenking heeft.

En natuurlijk zijn er legio manieren om een ongeluk te "maken"... Stel je bent lid van de federatie van wielerterroristen, en de man van je geliefde is dat ook. Samen een ritje maken op een ijskoude winterdag, en betrokkene een duwtje geven zodat hij in het ijskoude water terecht komt. Veel kans dat hij door de kou bevangen niet meer boven komt, en dat je rustig om hulp kunt roepen...

Nee, als ik er zo over na denk, dan is moord niet zo heel moeilijk. Alleen lijkt het makkelijker bij gezinsleden en dichte vrienden, dan bij vreemden. Daar is je aanwezigheid moeilijker uit te leggen, of wat zou jij doen met zijn medicatie...

Nee, ik ben niet van plan een moord te begaan... Ik heb helemaal geen behoefte om een medemens kwaad te doen. Zelfs die wielerterrorist, die toch wel eens mijn bloeddruk omhoog jaagt, zie ik niet als een "te verwijderen" medemens. Trouwens ik denk dat er relatief minder moorden gebeuren in een woedeaanval, dan wel heel beredeneerd en kalm. Dus wielerfanaten hoeven geen schrik te hebben van mij. (Na het voorval aan die vaart in West Vlaanderen lijkt het omgekeerde eerder het geval...)

Maar ergens doet een dergelijk hoog cijfer mij met wantrouwen om me heen kijken. Weliswaar niet in mijn eigen gezinnetje, maar ik denk dat ik voortaan ieder overlijden in vraag ga stellen. Ik heb er geen idee van hoeveel overlijdens er per jaar zijn in ons landje, dus ook niet hoeveel percent of tienden van een percentje dat aantal onopgemerkte moorden betreft... Maar eigenlijk zijn we er met dat cijfer nog niet helemaal... Naast die onopgemerkte moorden zijn er ook ieder jaar wel enkele moorden die als moord zijn herkend, maar die niet opgelost raken.

En dat gaat dan over moorden, de misdaad der misdaden...
Hoeveel andere misdaden zouden er nooit uitkomen?
Hoeveel verduisteringen, hoeveel diefstallen, hoeveel...

een mens zou er een gevoel van onveiligheid aan overhouden.
En nee, ik geloof niet in een hoger aanwezigheid van de politie... Ik heb niet de indruk dat dit mirakels doet. Bijna in tegendeel. Ik herinner me van betogingen indertijd, waar ik contact nam met de bevelhebber van de Rijkswacht ter plaatse om hem te verzoeken zijn manschappen weg te roepen, om moeilijkheden te vermijden. Want sommige politiemensen treden soms wel heel ongelukkig op, en zijn daardoor de rechtstreekse aanleiding van moeilijkheden.
We kunnen ze niet allemaal over dezelfde kam scheren, maar ik stel me vragen bij de opleiding en de opvolging van die mensen.

Nu, ze hebben het ook niet makkelijk... Van zodra ze optreden lopen ze het risico dat ze gefilmd worden, dat men de beelden monteert op de "sprekendste" manier, en de politieman in casu is het haasje...

Eigenlijk ligt het allemaal aan de mens zelf...
En dat men momenteel daders na enkele uren weer vrij laat lopen - ook al is dat wegens gebrek aan plaats - is niet van aard om de mens te overtuigen van het feit dat het beter is, veiliger is, het goede te doen.
Ik blijf bij wat ik reeds eerder schreef, men zal het aantal misdaden niet terug schroeven met gevangenisstraffen indien men daar geen behandeling bij verplicht maakt. Als men dus nu daders op heter daad betrapt, en er is geen plaats in de gevangenis, dan is er misschien wel plaats in de psychiatrische instellingen, waar men al meteen met de behandeling en het onderzoek kan beginnen.

Moet ik nu meer en veiliger sloten aan alle deuren en ramen aanbrengen? Of moet ik het doen volgens de oude wijsheid: "Open deuren, waken best !"

tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta

woensdag, augustus 08, 2012

De maanden met R

1916 photograph of Leo Hendrik Baekeland. Capt...1916 photograph of Leo Hendrik Baekeland. Caption: "Dr. Leo Hendrik Baekeland - An American scientist, born in Belgium, who was recently awarded the Perkin Medal for eminence in the field of industrial chemical research." (Photo credit: Wikipedia)



Het lijkt wel verdwenen in de nevelen van de tijd, maar pas enkele jaren terug at je mosselen alleen in de maanden met R in. Van september tot april, en dan was er een mosselloze periode.
Nu eet iedereen mosselen zowat het ganse jaar.
De mosselen zijn niet veranderd.
Wij zijn niet veranderd.
Het jaar is niet veranderd.
?
?
Ik denk dat het alleen te danken is aan de moderne koelingen en aan de manier van bewaren van die beestjes. De moderne verpakkingen en de goede koeling heeft heel wat veranderd in ons leven. Bijna onopgemerkt, tenzij in zijn eerste prille levensdagen.

Gisteren kwam ik toevallig in een boekwerk een foto tegen van mannen die ijs aan het verzamelen waren op of in een bevroren meer. Dat ijs werd dan gestockeerd in ijskelders. Ijskelders waren ondergrondse bergplaatsen, diep genoeg om geïsoleerd te zijn van de buitenlucht, en het ijs bleef er heel lang ijs. Dat ijs werd dan door de rijke mensen benut in de warme periode om hun eigen zaken te koelen. Arme mensen hadden gewoon geen koeling.

Later kwamen er ijsfabrieken. En ik herinner me nog van uit mijn kindertijd, dat er een vrachtwagen kwam aangereden aan het café, en dat er een man met een haak een ijsblok vastpinde, die hij met één beweging tot op de jutezak op zijn schouder trok. Met die grote rechthoekige balk ijs stapte hij dan druppend het café binnen, en het ijs werd ergens in een "ijskast" gestopt aan de toog, waar hij diende om het bier en de limonade koud te houden.

Nog later kwam de ijskast en de diepvries ook onze huizen binnengewandeld...

Tot mijn spijt herinner ik me niet meer wanneer de eerste plastieken zak als verpakking verscheen... Maar ik weet wel dat het vroeger allemaal papier was, en dat er bijna niets voorverpakt was. Je ging niet om een doos klontjessuiker, je ging om een halve kilo suikerklontjes, en de winkeljuf woog dit netjes voor je af. En soms kreeg je een snoepje, een heel klein stukje kandijsuiker. Een beetje dievelings, want de winkeljuf was ook maar een werknemer...

Maar plots veranderde dat allemaal. Alles was voorverpakt, en luchtdicht verpakt. Plastic deed zijn intrede in ons leven. Als ik hier gewoon even opkijk, dan zie ik mijn bureel met honderden dingen, allemaal in kunststof, plastic en dergelijke. Als ik mijn geschiedenisles nog goed herinner, is het een Belg die aan de wieg stond van de kunststoffen revolutie... Ene Baeckelandt, (Baekeland?) die geen rover of moordenaar was, maar uitvinder van het Bakeliet. Een breekbare voorloper van plastic en andere kunststoffen...

Nu zie je die bakelieten voorwerpen duur geprijsd liggen tussen het antiek.
Maar wij hadden thuis zowat alleen een telefoon en een asbak in bakeliet. Ik herinner me toch niet direkt andere items in ons huis.

Maar nu lijkt het wel of alles, of bijna alles is aangetast door die kunststoffen. Kunststoffen die niet alleen vervuilend zijn tijdens de productie, maar die ook nog eeuwen lang onze aarde zullen vervuilen, want ze zijn bijna niet af te breken.

De eerste alarmkreten galmen nu nog na, en wie dat filmpje op internet zag van die vogels op dat onbewoonde eilandje, die kapot gingen door al het plastic dat ze te vreten kregen, weet dat het echt een ramp aan het worden is ...

Maar het gaat nog verder... Voorverpakte goederen worden tegenwoordig niet meer alleen verpakt in plastic, maar er wordt veelal nog gewerkt met een speciale "atmosfeer" in die verpakking. Met andere woorden, men gebruikt gassen of zoiets, om de aantasting van de goederen nog verder en langer af te remmen. En zie, het gaat nog een stapje verder, er zijn zelfs al verpakkingen waar een indicator op staat, die je zegt of de inhoud nog eetbaar is of niet...

Wat al die "atmosferen" doen met onze atmosfeer ???

En dan zit ik vanmorgen op TV te kijken naar dat proefveldje met genetisch gemanipuleerde patatten...

Waar zijn we mee bezig ?
Ik weet het allemaal niet meer, maar soms droom ik van de tijd van de bruine papieren zak met suikerklontjes, van de tijd van een brokje kandijsuiker als snoep...
Een tijd waar zelfs het grootwarenhuis nog niet groot was.
Nu ga ik naar Auchan in la Douce France, waar ik kan aanschuiven aan een van de 73 (!) kassa's...

djudedju

de mensenmaat is veel te groot geworden voor mijn al zo omvangrijke buik...

tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta

dinsdag, augustus 07, 2012

Tegenvallende maïs

English: Officieren in het veldEnglish: Officieren in het veld (Photo credit: Wikipedia)




In het nieuws klagen de boeren dat de maïs niet goed staat... Ze vragen steun.

Hier recht voor mijn deur staat een enorm veld maïs. Niet alleen enorm qua omvang van het terrein, ook enorm qua omvang van de maïs zelf. Als ik voor de maïs ga staan, kan ik zelfs als ik op en neer huppel, niet boven die groene muur uitkijken...

Van boven uit de kamer waar ik iedere morgen turn, heb ik overzicht op dat veld. De maïs is wat langzaam op gang gekomen, maar heeft met de periode van zondvloedmaanden zijn schade meer dan ingehaald.

Er is iets bizars als je iedere dag over dat veld kijkt. Eerst zie je kleine groene blaadjes die netjes in rijen voor je staan aangetreden. Dan beginnen ze te groeien, en al vlug verdwijnt de aarde, en zie je niets dan groen. Maar je blijft heel lang duidelijk de rijen zien, tot plots de rijen weg zijn. Het groen staat zo dik dat de rijen niet meer zichtbaar zijn, of hoogstens, als je heel precies in het verlengde van die rijen gaat staan, hoogstens als een vage schaduw.

En nu, nu de maïs zowat zijn volle hoogte heeft bereikt, en er bloeiaren in de top staan, nu zijn de rijen terug heel goed zichtbaar.

Er is iets geks aan die plant. Het groeit als gek, krijgt dan langs de stam kolven met graan, de echte vruchten, maar bovenop verschijnt ook nog eens een aar met weet ik veel. Want die aar waar je bij granen de vrucht vindt, die aar is bij maïs maar een soort versiersel. Ik vind het al bij al een gekke plant.

Toen ik kind was, spraken we niet van maïs, wij noemden dat in het Oostends "Tusschentarwe" of iets gekuister: Turkse tarwe... Maïs heeft niets met Turkije te maken, maar met het feit dat het van ver weg komt. Zo heet een kalkoen ook een Turkenhenne of een Turkenhaan... In het Frans lijkt dat beestje uit Indië te komen, maar dat is net zoals hier gewoon een aanduiding voor "van ver weg".

Toentertijd zag je maar weinig maïs staan. Nu lijkt het wel of er hier meer maïs wordt gegeten dan iets anders. Maïs lijkt wel vrucht nummer 1 op de Vlaamse velden.

Maïs dat is voor ons dierenvoeder... en grondstof voor bio-brandstof.
Er gaan stemmen op, dat vooral het vol zetten van landbouwgrond voor de kweek van grondstoffen voor biobrandstof wel eens mede de honger in de wereld kan vergroten. Maar er is meer aan de hand. Ik ben vooral ongerust over het feit dat we steeds meer velden en steeds grotere arealen zien met maar één gewas op. Door die manier van landbouw bedrijven, biedt je insecten te kans om zich sterk te vermenigvuldigen. Of om het anders te stellen, die monocultuur doet het verbruik van insecticiden weer toenemen. En er ligt al zo veel vergift op onze velden, in ons water, ons drinkwater...

Er valt mij aan de maïs nog veel meer op...
Heb je al eens stilgestaan bij zo'n veld ? Moet je eens doen ! De eerste rij, de buitenste rij van de maïs, bestaat uit planten die een heel stuk lager zijn dan de rest. Je zou nu kunnen denken dat er misschien wat minder mest is gestrooid aan de kant van het veld, maar het betreft maar één rij van planten, en het kan niet dat die mest zo netjes precies één rij dik van de kant zou gestopt zijn. Nee, het is wellicht zo, dat de maïsplant hier op een normale hoogte groeit, en dat de rest eigenlijk abnormaal hoog opschiet. Nu ja, abnormaal... We zien hetzelfde in de bosbouw. Als je de planten dicht zet, dan gaan ze pijlsnel en loodrecht de hoogte in, om toch maar licht te krijgen. Dus met andere woorden, buiten de boordplanten, staat heel dat veld vol met planten die spreekwoordelijk op de toppen van de tenen staan om de dag te zien. Verhoging van de productie door een uitgekiende plantafstand.

Maïs is een zeer oude cultuurplant. De Indianen plantten deze maïs in ontelbare variëteiten aan, allemaal verschillend naargelang de streek en naargelang het klimaat en de hoogte. Wij hebben (weeral eens !) de neiging de Indianen te beschouwen als barbaren, wilden, onbeschaafden, maar ze hadden wel een heleboel soorten maïs ontwikkeld. Niet de maïs die wij nu hier zien, want dat zijn weer nieuwe variëteiten. Ook de aardappel en de tabak en nog heel wat meer cultuurplanten zijn wij bij hen gaan halen.

Eigenlijk is het doodjammer dat wij, de "beschavers" daar ooit gekomen zijn, voor wij wat meer verstand en inzicht hadden. Wie weet wat er daar nog allemaal zou ontstaan zijn, dingen die nu misschien de vervuiling zouden tegenhouden of herstellen. Of een techniek die niet op het wiel was gebaseerd, maar op iets helemaal anders... Misschien hadden we nu een heel andere wereld.
Maar wij moesten zo nodig alles gaan veroveren en in ons stramien duwen. Ons systeem als het enigzaligmakende...

De Romeinen hebben ons als eersten in een uniforme mal geduwd, en de kerk heeft dat werk stelselmatig voortgezet, in hun positie van officiële staatsgodsdienst. Verover de wereld, dwing hen in uw systeem... en vergeet niet hen ondertussen ook te bekeren...

Hoe zou onze wereld er hebben uitgezien zonder de Romeinen? Zouden wij wel Christelijk geworden zijn? Of bogen wij nu nog steeds voor Thor en Wodan?
Hoe zou onze cultuur er hebben uitgezien?

Veelal worden de Romeinen bezien als de brengers van de beschaving, maar eigenlijk brachten zij ons veeleer een uniform sausje, een uniform laagje die alle cultuur naar één vorm terugduwde. De rijkdom van heel veel variëteiten werd vervangen door één, de sterkste soort. Ik kan dat niet zien als een brengen van cultuur, veel eer als een vermoorden van vele culturen. Net zoals wij deden in al onze kolonies: ons systeem opdringen.

En nu verzamelen we de kunstvormen van ginder ver... Je weet wel, datgene wat wij uit alle macht hebben proberen teniet te doen...
djudedju...

Maïs ... zou "onze" maïs ginder, waar het vandaan kwam, nog wel kunnen gedijen?


tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta