woensdag, februari 22, 2012

de dokter

Napoleon on his Imperial throne
Image via Wikipedia
Vanmorgen moest ik van Anny (en wellicht ook van mijn gebuur?) naar de dokter. Ik hoest te veel. Ik gebeld, en gevraagd of ik nog deze morgen kan en mag gaan... Ja, om 9 uur.
Je zit daar dan in de wachtzaal te zitten. Vermits alles nu op afspraak is, heb je geen aanspraak meer, en kun je je onledig houden met het doorbladeren van voorhistorische tijdschriften. Soms ben je verwonderd dat de drukkunst toen al bestond. Zo oud zijn die dingen soms.
Op de rommelmarkt vragen ze geld voor dergelijke oudbakken pakken berichtjes.
Vandaag las ik een artikel over de slag bij Waterloo. Napoleon kon het op een moment niet meer aanzien en trok zich terug in zijn tentje. Maar dat had ik bij een vorig doktersbezoek al gelezen.
Ondertussen hoor bij de dokter een dame die met schelle stem al haar problemen schetst met haren vent. Ik wist niet dat daar pilletjes voor waren.

Als je bedenkt dat er tussen mij en de dame een deurgat is, met twee deuren, om alle lawaai binnen te houden... Wellicht kreeg de dame pilletjes voor scheepstoeters.

Bij de dokter moest hij eens luisteren naar mijn ademhaling. Conclusie: je hebt een valling. "Om dat te weten moest ik echt niet komen hé !" Hij grinnikte, hij kent mij al.

Hij schreef een hele brief op, en dat moest ik nemen. "'t Is toch geen fles hé?" "Ja..." ... "kijk, ge moogt me zo'n capsules voorschrijven  (gebaar van een diameter van een stuk van 2 euro), maar flessen, dat moet ik niet hebben, hé ! ik spuw mijn herte en mijn ziel uit als ik dat moet slikken. Ge weet zeker niet hoe dikwijls ze me als kind daarmee gemarteld hebben?"  Ik heb pilletjes gekregen.

Dan bij de apotheker... Oh ja, geef mij ook nog eens een flesje neusdruppels, en verpak het eens apart in een schokvrije verpakking... Verbaasde blik... Mijn vrouw heeft het vorige laten vallen... "Pas op! of ik vertel het haar wat je hier allemaal vertelt !" We lachen alletwee, en het stageairke haalt ondertussen al mijn medicamenten bijeen, voor mijn rug, voor de valling en voor de dertig andere dingen die blijkbaar steun nodig hebben. Meer dan zesduizends oude Belgische Frankskes...djudedju

Kijk, dat is een teken van ouderdom... Nog steeds alles omrekenen naar franken... Kinderen doen dat niet meer, die weten amper wat een frank is (was).

Gisteren zijn we naar de winkel geweest om een nieuw bed te kopen... Het was nodig, een van de poten was plots scheef gaan liggen. We slapen voorlopig op een bed dat aan een kant gesteund is door een groot blok hout. En we gaan dat nog een hele tijd doen, want het duurt een tijd voor het bed er is. Eigenlijk de bedden... Want we hebben besloten om twee bedden neveneen te zetten, met achterin ons hoofd het idee: "Mocht er ene ziek worden en beneden moeten liggen, dan kunnen we één bed naar beneden halen. We hebben dan meteen maar elektrisch te bedienen bedden genomen, weer met dezelfde bedenking... Als je een zieke manueel wat recht wilt zetten, dan is een motor heel wat makkelijker...

Dure dingen die bedden, maar ja, je koopt dat ook niet ieder jaar. En we kochten met het oog op de toekomst...dus... En wie weet, misschien heb ik in het nieuwe bed wel iets minder pijn... Alhoewel, bedden zijn geen medicament. We kregen wel de raad om twee verschillende matrassen te pakken, voor mij een steviger en iets harder exemplaar... Ik weeg te veel. Dat wist ik al, maar niet dat je daarvoor een andere matras moest hebben.

Ik heb het pilletje voor de hoest nu al een uurtje binnen... Hoest nog steeds.
djudedju


tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta

dinsdag, februari 21, 2012

Griekenland...

Pallas Athene Statue
Image via Wikipedia
Ik heb compassie met de Grieken. Ik weet wel, heel de wereld zegt dat het hun eigen schuld is, dat ze gesjoemeld hebben... Maar ik vraag me af in welke mate Jannis met de Pet dat kon doen, en in welke mate de grote lieden, politici en grote ondernemingen... Maar het uitzweten, dat is dan wel voor Jannis met de Pet.
Heel in het klein maken we hier immers hetzelfde mee... De crisis moet opgelost worden door u en ik, niet door de portemonnee van de politici of door Inbev en andere grote Arcelor Mittals te doen betalen...
Nee, u en ik.
En in Griekenland waar het niet meer over inleveren gaat, maar om een zeel rond de nek van Jannis, daar is het net hetzelfde, maar dodelijker. Letterlijk.
Ik zie hier het stijgende aantal daklozen, en de steeds langere rijen aanschuiven aan de voedselbank, maar ginder staat bijna iedereen aan te schuiven. Er is geen geld meer, geen werk meer en je moet blijven betalen. Van wat ? Van waar ?

Hier gaan de eerste stemmen al op, dat door de inleveringen, er arbeidsplaatsen verloren gaan, door de daling van de koopkracht. Hoe kan een land waar geen koopkracht meer overblijft er dan nog uit kruipen?

Maar de heren politici zijn mild, ze geven een lening. Een lening, je weet wel, zo'n ding dat je dubbel en dik moet terugbetalen... Van wat ?

Ik heb compassie met de Grieken.
De echte schuldigen worden de redders van het land genoemd en blijven hun politieke zitje warmhouden... met enkele eerlijken er tussen die niet meer mee willen spelen. Er is dus nog hoop. Ergens, heel goed verscholen zitten er blijkbaar ook nog politici die het goed menen. Die wat gezond verstand hebben, en de raad van Plato volgen: verstandige mensen doen niet aan politiek... We kunnen er misschien bij zetten: Eerlijke mensen doen niet aan politiek, en dan gaan zoeken met een microscoop naar de onverlaat die toch eerlijk durft te zijn... ?

Ik heb compassie...
Een van de ergste dingen die je kunt tegenkomen als mens, dat is je onmachtig voelen. Gelijk hebben, maar het niet krijgen, willen werken, maar de kans niet krijgen, je gezin zien honger lijden en hen geen bete brood kunnen geven...

Onmacht is niet voor mensen. Onmacht ontstaat door mensen, die een ander op een of andere manier onder druk zetten. Het is geen natuurlijk fenomeen, het is onderdrukking. Het is gebruik maken van een macht om een ander te onderdrukken. De pikorde bij de kiekens gaan doorvoeren bij mensen. De zwakste moet wachten tot de anderen hebben gegeten, en kunnen eten als er nog iets rest. Kiekens zijn wrede beesten. Mensen dus ook.

Mij doet het lijden van anderen zeer. Vooral omdat ik er niets of heel weinig kan aan doen. Dus is de enige oplossing dat we de machthebbers eindelijk eens een geweten gaan schoppen. Maar die hebben zich zo goed ingekapseld dat de grote meerderheid van de mensen ergens wel geloofd dat die mensen meer macht hebben.... Ze hebben alleen meer macht omdat u ze die macht geeft !
Doe er iets aan !

Het helpt geen zier dat je mij mailtjes stuurt met de inkomens van onze ministers, of een foto van de Italiaanse villa van De Gucht, nee, je moet er verdomme mee stoppen voor dergelijke lieden te stemmen. Je weet dat ze helemaal geen bedoeling hebben ook maar iets te doen voor anderen dan hun eigen portemonnee... Waarom kleur je dan nog steeds dat bolletje rood ?

tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta

maandag, februari 20, 2012

Torfs: de grote waarheid...

Nederlands: Kaart van Frans-Vlaanderen English...
Image via Wikipedia
Hoogleraar Torfs heeft van de CD&V net hetzelfde gezegd al ik hier al menig keer debiteerde... Maar hij heeft het alleen over CD&V, terwijl hij het eigenlijk net zo goed van alle partijen kan vertellen!
Er is geen partij meer die nog echt voor de oorspronkelijke waarden durft op te komen. Nee, ze moeten zo nodig allemans vriendje spelen, en een afgebleekte versie geven om toch maar niemand voor het hoofd te stoten, en aan ieders wensen te voldoen... terwijl ze uiteindelijk daardoor net niemands wens meer vervullen, tenzij... die van overlopende politici, die zich nu in alle partijen thuis voelen, want er zijn geen echte partijen meer, het is een eenheidssoepje.
En net vandaag las ik dan in "De wereld Morgen" een artikel over een boek dat Tony Blair aanklaagt als oorlogsmisdadiger, en meteen de media een veeg mee geeft uit de pan.

Met andere woorden, de politiek heeft het bij mij nog maar eens verbrod. Torfs gaat onder zijn voeten krijgen omdat hij de waarheid heeft durven zeggen, en de media hebben nog geen lessen uit het verleden getrokken en zitten nu al te huilen om de volgende oorlog, nu tegen Syrië en Iran...

Straks zijn er hier gemeenteraadsverkiezingen, en zullen ze ons op gemeentelijk vlak voorhouden wat ze allemaal wel niet zullen doen als we voor hen stemmen, en hen ons vertrouwen geven. Vertrouwen ? Aan een politieker ? djudedju.

Onlangs zei een van die gemeentelijke politieke mandatarissen me dat zij eigenlijk op gemeentelijk vlak niet te vergelijken waren met echte politici.
Nee, met valse.

Zoals ze allemaal zijn.

Het erge is dat je hen niet gewoon kunt negeren ! Zij nemen steeds maar weer de verkeerde beslissingen, waar wij steeds maar weer voor opdraaien. Ik heb de indruk dat zij zelfs een alliantie zijn aangegaan met de banken... kunnen ze scheppen van twee kanten tegelijk, en wij kunnen twee keer...wablief ? Drie keer  blijven betalen !

Ach... mocht er geen politiek bestaan, dan zouden de slechterikken wel iets anders hebben uitgevonden. Zij maken de oorlog, zij maken de economie (ook oorlog en desnoods een echte oorlog om de economie aan te zwengelen). Wat kunnen hen de burgers schelen? Hun doel is gewoon: regeren... Meer te zeggen hebben dan een ander. De anderen in het stof zien kruipen. Heersen.

Ik snap het niet. Ik kan me geen enkele zinnige reden indenken waardoor wij hier een land hebben, met grenzen van hier tot ginder, en daarover is er een ander land. Er is geen koe die weet dat hij hier Vlaams gras eet en een paar meter verder Frans gras. Gras is gras. Landen zijn kunstmatige dingen, die volkomen zinloos zijn, tenzij voor hen die aan het roer staan, of liever... aan de pot zitten. Wolken drijven niet tot aan de grens, maar gewoon grenzeloos. De mensen zien er echt niet anders uit. En oorspronkelijk spraken ze zelfs dezelfde taal, tot dat land hen quasi dwong de "nationale" taal te spreken. Oh nee, ze spraken er eigenlijk niet dezelfde taal, nee, ze spraken er nog de oorspronkelijke taal, zonder wetjes en regeltjes opgelegd door een taalcommissie...  Ze klapten er nog Vlams, geen Nederlands. Ze waren een beetje tussen de regels geslopen van de landen. Ze hebben het niet uitgehouden, en nu horen ze bij het glorierijke Frankrijk... Of ze willen of niet. Zij hebben daar niet voor gekozen, Frankrijk heeft hen ingelijfd.
En allemaal werden we ergens ingelijfd in een land.
Dat ons wetten oplegt, en ons van alles dicteert.
Waarom ? Wat hebben we daar aan?
Ze zijn slim, ze hebben een reeks voordelen gemaakt voor de burgers. Statenloos kom je niet ver, val je uit de boot, heb je geen rechten... Rechten?  Wie heeft eigenlijk het recht iemand anders rechten op te leggen?
En straks gaan we weer naar de stembus, en bevestigen we dat idiote systeem.
Jan betaalt belastingen aan twee gemeenten. Zijn tuin ligt in een ander gemeente. Jan is eigenaar, maar moet voor dat recht belastingen betalen.
Een beetje voor zijn tuin, een ander beetje voor zijn huisje.
Piet woont er naast, in een identiek huis, met een identieke tuin. Hij betaalt maar aan één gemeente.
Logisch toch?
En de koeien van boer Sander loeien in dat ene hoekje van de wei in het Frans.

We zijn idioot.
Ach ik weet het wel, het lijkt er op dat het systeem voordelen heeft, we hebben rechten opgebouwd in ons eigen landje. Hadden we die rechten dan niet?
Was er geen land geweest, geen regering... zouden we dan minder zijn? Of net meer ?

In Brazilië vinden ze nog een stam die eerder onbekend was. Ze spreken een eigen taal, handelen en leven op hun eigen wijze in dat grote eindeloze woud... en nu komt er hen iemand vertellen dat ze plots Braziliaan zijn, dat ze legerdienst moeten doen, belastingen betalen op de grond die ze zelf hebben ontgonnen, en ze mogen die soort apen niet meer op eten, die zijn beschermd.
Dacht je echt dat die indianen dat als een verbetering zien?

Soms denk ik dat de Indianen gelijk hadden... de wereld is alleen van de wereld... wij zijn hoogstens tijdelijke huurders, en verantwoordelijk voor de staat waarin we ons perceel achterlaten... Nu, in ons eigen land, vervuilen we er maar op los, wat kan de wereld ons schelen, we leven niet in de wereld, we leven in het Belgiekske, en als de NVA gelijk krijgt binnenkort in nog een kleiner stukje, met kleinere regeerdertjes.... (die zich wel groter voelen dan die domme burgers)

djudedju

tot de volgende ?

Enhanced by Zemanta

zondag, februari 19, 2012

Hoest

English: "Lift number 4 will be the next ...
Image via Wikipedia
Al twee dagen hoest ik. Nu en dan. (Andersom ware niet te doen!)
Ik heb niet het gevoel van een verkoudheid, 't lijkt meer een prikkelhoest. Maar wat prikkelt er dan?
Ach, 't zal wel niets zijn, maar op een of andere manier heeft het pensioen iets veranderd aan mij. Ik let meer op mezelf. Ik ben wat waakzamer op mijn gezondheid. Precies of die 65 jaren waren een andere tijd, en mijn zesenzestigste levensjaar luidt de ouderdom in. Ik ben gek.
In alle objectiviteit, ik voel echt geen verschil, het is dus iets in mijn bolleke.
Buiten natuurlijk dat hoestje.
... en de kapotte lift in de academie.

Het keramiekatelier bevindt zich op de tweede verdieping. Om te gaan "werken" moet ik iedere keer een hele kabas materiaal meesleuren. Een zware kabas. Normaal is dat niet zo erg, van de wagen tot aan de lift, lift in, knoppeke duwen, lift uit, atelier betreden en een plaatsje zoeken om te werken.

Maar nu is de lift kapot, en moet ik die zware kabas de trap op sleuren. En dat voel ik in mijne rug. Zonder kabas heb ik de trap ook gedaan, op en neer, om koffie te gaan drinken in de cafetaria, dat is véél minder lastig dan met die kabas. Zonder kabas, kan ik de leuning én mijn wandelstok gebruiken, met die kabas alleen mijn wandelstok. Dat is wellicht het grootste verschil. Maar allee, ik heb het overleefd. (al hoestend).

Vandaag komt de kleine Trowa op bezoek. Met Angelique en Christophe natuurlijk, want dat klein boeleke kan uiteraard niet alleen komen. Vanmorgen, toen ik aan het turnen was, vielen mijn ogen (boem)op twee kleine stoeltjes, van toen mijn kleinkinderen nog klein waren. "Anny" riep ik, "Zouden we die stoeltjes niet meegeven?" en in mijn eigen dacht ik: dan is dat ook weer weg... Nu is Anny die stoeltjes netjes aan het poetsen, zodat ze nog aantrekkelijkerder worden voor dat manneke...  Ik weet nog heel goed, van mijn kinderen indertijd, en van mijn kleinkinderen, dat zo'n stoeltje op hun maat voor kinderen echt een geliefkoosd hebbeding is. Tot op een leeftijd waar je van denkt: "Dat kan nu toch niet meer". Dat stoeltje, ook al moeten ze er dubbelgeplooid in zitten, dat is iets van hen. Ik hoop dat dat voor Trowa ook zo zal zijn. Want eerlijk, ik vind zo'n ding voor een kind veel leuker dan veel van die moderne lawaaimakende stukken speelgoed.

Ik heb altijd het gevoel dat het speelgoed uit onze tijd veel beter was... Wij speelden met wasspelden en alles wat we vonden, en wij fantaseerden er een hele wereld mee. De kinderen van nu hebben speelgoed waar geen fantasie bij mogelijk is... Dat ding is zo kompleet en vervult zelf al alles, zonder nog ruimte te laten voor fantasie.

Ik vrees dat er in de komende generaties minder en minder kunstenaars zullen zijn... Fantasie is immers al vermoord voor het kon ontstaan.

En je weet het, voor mij is fantasie een van de voornaamste eigenschappen van een compleet mens. Zonder fantasie mankeert er iets aan. Wie niet kan dromen, wie niet kan creëren in zijn fantasie, die is niet compleet...

Tot de volgende ? (hoest hoest hoest)
Enhanced by Zemanta

vrijdag, februari 17, 2012

Heksen

Nederlands: De Heks van Nijkerk
Image via Wikipedia
In Keulen worden de heksenprocessen (400 jaar geleden !) herzien, en de vrouwen in eer hersteld... Ze zijn er vet mee...
Ze werden verbrand op de brandstapel, en nu krijgen ze eerherstel?
Misschien soelaas voor de afstammelingen, want dergelijke dingen wegen heel lang op families. Hier in Mater was er nog niet zo lang geleden een vrouwtje die nagewezen werd als zijnde behept met het kwade oog...

Waar halen we dat uit ?
Wij, mensen.
Je weet wel de soort die zichzelf logica en verstand toedicht.

Wellicht was het al genoeg dat een oud besje wat in zichzelf zat te mummelen in een bijna vergeten dialect, om de naam te krijgen. Als er een of ander slimmerik beweerde dat zijn koe was ziek geworden op het moment dat Trijntje daar passeerde, was dat al genoeg om anderen zich te laten "herinneren" dat hun Octaafke ziek geworden was na een bezoek van Trijntje, en dat dit begonnen was toen ze de kleine aanraakte... en hupsakee, een heks er bij ....
Trijntje op de brandstapel...

De laatste vierhonderd jaar misschien niet meer op de echte brandstapel, maar dan wel heel reëel op brandstapel van de kwaadsprekerij.
Oudbakken?
Nee, ik hoorde zo net dat er in de scholen een anti-pest-dag was... En was dit geen ultieme vorm van pesten soms ? Ik meen van wel ! En zelfs iets waartegen je je niet verweren kunt ! Kwaadsprekerij is niet meer te herstellen. Ik weet niet meer of het Zuster Hubertine was of de pastoor die ons vertelde dat een man was komen biechten dat hij enorm veel kwaad had gesproken over mensen. De pastoor droeg hem op een hele zak pluimpjes op de kerktoren te dragen en dan de zak te legen door de galmgaten van de kerk. Toen de man dat gedaan had, droeg de pastoor hem op al de pluimpjes weer te verzamelen en terug in de zak te stoppen. "Maar dat is onmogelijk!" kreet de man. "Juist," zei de pastoor, "en net zo onmogelijk is het om kwaadsprekerij te herstellen..."

Het is maar een verhaaltje, maar dan eentje met een lering. Want kwaadsprekerij, dat kun je niet stoppen. Zodra je het loslaat vloeit het over van mens naar mens, en wellicht worden er nog wat pittige details toegevoegd, en die ook al voor "waar" verder verteld worden. Je hebt er geen verhaal tegen. En het gekke is, dat zelfs bij mensen die het slachtoffer door en door kennen, die weten dat het niet waar kan zijn, er toch iets blijft hangen...

Pesten, kwaadspreken... ik ken mensen, of liever ik kende mensen die daar slachtoffer van waren, en die zichzelf het leven hebben benomen, niet meer bij machte die pesterijen te verdragen...
Onder meer een van mijn beste vrienden uit mijn kinderjaren.
Een doodbrave jongen... gedood door de tong van de mens.

Daar is echt geen brandstapel voor nodig, en er is geen proces van eerherstel.
Och ja, tegenwoordig is er een wet tegen pesten, maar heel veel heeft die nog niet opgebracht... Gewoon omdat pesten en kwaadsprekerij zo moeilijk vast te nemen is. Men bind een leugen aan een halve waarheid en zie, de leugen is niet meer te herkennen. Lijkt hoogstens een wat scheefgetrokken waarheid.

Trouwens, wie pest met de bedoeling een ander te doden ? Niemand, maar het is niet de pester die dood, het is de laster, de pijn die doodt. De pester wast zijn handen in onschuld, en slechts heel, heel zelden is laster terug te voeren naar de uiteindelijke bron. Probeer in een bad vol inktvissen, die zwart ziet van de inkt, maar eens aan te duiden welke inktvis daar verantwoordelijk voor is...
Je ziet de inktvissen nog amper, laat staan dat je de bron kunt aanduiden.

We denken daar veel te weinig aan... We zijn zo makkelijk om mee te babbelen, het verhaaltje voort te vertellen, zonder te controleren op het gehalte aan waarheid. Wij verspreiden de inkt door heel het aquarium waarin we leven, en zijn verwonderd dat het overal smerig en goor is.
Weet je, de meeste mensen zijn niet slecht. De meesten zijn goed, met hier of daar een klein braampje aan. Te klein om er aan te haperen, tenzij... Tenzij je dat kleine haperingetje  gaat uitvergroten en omvormt tot een weerhaak... dan hapert iedereen... aan dat kleine dingetje.
Gek.

Laat ons eens proberen na te denken, gewoon, voor we verder vertellen wat we hoorden. Wedden dat we veel minder gespreksstof hebben ?

tot de volgende ?
Enhanced by Zemanta

donderdag, februari 16, 2012

dikketruiendag...

Kinderen op een school in Noord Tanzania
Image via Wikipedia
Zonet op AVS de regionale Tv-zender, een school in de kijker voor dikketruiendag... KBO Mater. Toch eens gaan kijken...
Een hele bende enthousiaste jongeren, dringend voor het scherm, in de klas, met muts, vest en handschoenen aan, de juf met alleen een wollen vestje... Zij komt hoger, en warme lucht stijgt. Duidelijk te zien.
Maar wat ons vooral opviel...
Vroeger, toen onze kinderen klein waren, was het hier "De Zoete Inval", en zat ons huis hele dagen vol met jeugd, met hele bendes.
Wij dus kijken of er ook kinderen van die kinderen van vroeger zaten... Maar we herkenden eigenlijk maar één naam...
Waar zijn die allemaal naar toe?
En dan valt onze frank (euro)... Onze kleinkinderen zijn ook al lang en breed het basisonderwijs ontgroeid... Dat zal dus voor hun vrienden van toen ook wel het geval zijn.

Binnen een jaar of tien, vijftien... Dan zien we misschien hun kleinkinderen op het scherm...
We worden oud, ook al voelen we het (nog) niet, ook al denken we er niet aan.

We moeten maar naar onze kinderen kijken, naar de kleinkinderen en verbaasd staan dat ze al zo groot zijn... "Oma, ik ben wel geen kind meer hé!"... Nee, ze zijn het wel nog, maar ze zijn op de leeftijd dat ze dat met klem ontkennen. En dan denk je terug aan je eigen tienertijd, een je kinderen in die pubertijd, en je kijkt nog eens naar je kleinpubers... djudedju...

Mocht mijn oudste zus hier nu naast me zitten, en mee schrijvelen aan deze blog, dan zou ze weer beginnen over het feit dat zij en mijn oudste broer een heel andere generatie waren dan ik met mijn jongere zus... Dat was ook zo. De twee oudsten waren van voor en tijdens de oorlog, wij, de twee benjamins van na de oorlog. Wij als jongsten hebben niets gekend dan een heel snelle vooruitgang in welvaart en welzijn, en zijn groot geworden in de golden sixties... Volle economische expansie, alles ging vooruit, Tv en radio, de spoetnik, en zowaar nog een Belg die de Tour de Zwans won... Het kon niet meer op, altijd maar beter, meer...

Lang heeft het niet geduurd, in midden de jaren zeventig van de vorige eeuw, was het al aan het keren, en eigenlijk is er nooit meer dat elan teruggevonden. Er zat altijd wel iets of iemand op de rem. Er was altijd werkloosheid, en besparingen, en we keken met zijn allen in de pikzwarte tunnel van Dehaene, waarvan hij zei dat er licht was aan het einde, maar dat hebben we eigenlijk nooit echt gevonden, als we er al uit zijn geraakt, dan was het ergens bij nachte.
Echt slecht is het niet geworden, maar die explosie van groei, die was er niet meer. Het stagneerde in het beste geval, en veelal was er zelfs wat afbouw.
De huizen werden duurder, de leningen nog onbetaalbaarderderder...
Kortom, de kleine man werd hoe dan ook het eerste "slachtoffer".
Nu zitten we weer in een dipje, besparingen, praten over de index, pensioenleeftijd optrekken... sociale onrust.

De pensioenen van de ministers en parlementairen na 25 jaar "dienst", daar is nog niet aan geraakt.
Beetje bitter, gal wellicht.
 In de Verenigde Staten van Amerika alleen al wordt er dagelijks genoeg voedsel weggegooid om de rest van de wereld te voeden.
Hier in het rijke Europa zal het wel niet beter zijn.
En wij dan maar klagen.

Ooit tekende ik een bittere cartoon, die geweigerd werd wegens te bitter, waar je een paar van honger stervende zwartjes zag liggen, terwijl een paar dikke sigaren rokende kapitalisten het over de problematiek van de boterberg en de melkplas hadden...
Zij hadden ook hun problemen...
Er is nog zo weinig veranderd
we zijn ons eigen doembeeld

tot de volgende ?

foto: kinderen op school in Tanzanië... zonder dikke trui....
Enhanced by Zemanta

woensdag, februari 15, 2012

Geutelingen en Sente Plone

English: Rosary-church in Maria Wörth - altar ...
Image via Wikipedia
't Is weer de moment ! In heel wat gemeenten en gemeentjes van onze mooie Vlaamse Ardennen is men weer bezig aan het bakken van de Geutelingen... Nee, ik heb geen recept, maar het zijn een soort pannenkoeken, die men in een gloeiendhete bakoven giet (geut-elingen), waarop de geuteling opblaast als een ballon. Bij het afkoelen zakt hij weer in tot een dikke pannenkoek.... Heerlijk met wat bruine suiker er op, en zo warm mogelijk te eten.
En Sente Plone ? Voor de inwoners van Elst (deelgemeente van Brakel) is de geuteling onverbreekbaar verbonden met "hun" Sente Plone, ofte de Sinte Apollonia. Patrones tegen de tandpijn. Als je zo'n hete, besuikerde geuteling eet ter intentie van Sente Plone, dan ben je heel het jaar gespaard van tandpijn... Of verrek je meteen van het zeer ?
Och, ik wil hier geen exposé houden over de Heilige Apollonia... Nee, ik denk, met een beetje weemoed aan al die dorpsheiligen, die stilletjes in de vergeethoek sukkelen. Alleen met een Geutelingenbak of een grote ruitersommegang blijven sommigen nog wat bekendheid genieten, de rest wordt stilletjes vergeten, samen met het kerkelijke, met het godsdienstige in ons Vlaanderen.
Waar men gaat langs Vlaamse wegen, Oude hoeve, huis of tronk, komt men U Maria tegen, staat Uw beeltenis te pronk... Je moet tegenwoordig al zoeken om nog van die echte oude kapelletjes te vinden, die die er nog staan zijn gerestaureerd en niet meer een rest van de devotie, en de andere, die nog echt resten van toen, die zijn veelal vervallen, of het beeldje is gestolen of door vandalisme kapot gemaakt...
Ik vind dat jammer...
Het enige wat weer wat herleeft, dat zijn de "grote" bedevaartsoorden, hier in de streek Kerzelare en Halle... Die trekken de laatste jaren weer wat meer volk. Maar de echte volksdevotie, zeg maar het kleine geloof van de kleine mens, dat is bijna volledig verdwenen...
Naar Sint Cornelis te Sint Kornelis Horebeke voor de luchtwegen, naar Appolonia voor je tandpijn, en zo waren er vroeger een heleboel bedevaartsoorden, die in feit een beetje de doktoor waren voor de arme... Vroeger moest je een frank in een wijwatervat van een kerk (waar je nog nooit eerder waart geweest) werpen, om je wratten kwijt te spelen. Heel sadistisch detail: wie die frank er uit haalde zou dan jou wratten krijgen.

Ach, allemaal bijgeloof... Skepp zou steigeren mochten ze nog zoiets vinden. Maar ik heb er een beetje heimwee naar. Niet omwille van het bijgeloof, maar omwille van het feit dat het geloof de mensen waarachtig hielp. Vertrouwen, steun, sterkte... en wellicht is die psychologische steun wel belangrijk. Is het niet zo, dat mensen die vertrouwen hebben beter genezen?
Maar nu zijn we daar véél te nuchter voor.
De wetenschap heeft al lang bewezen dat Kornelis niet helpt tegen de astma, en Apollonia geen tanden plombeert... dus...
Wat dus ?
Laat mij toch dat kleine beetje steun... Laat mij dat beetje hoop, geef mij terug het geloof in die verhaaltjes, vertellingen, sagen, legendes... Laat mij weer wat kind zijn.
Niet kind qua grootte, niet qua verstand, maar geef mij terug dat vertrouwen in de verhaaltjes, in de mensen, in de mensheid. Laat mij weer met grote ogen luisteren naar Zuster Hubertine die ons verhaalde hoe bij een man die op de Gewijde Hostie had gebeten, de mond overliep van het Bloed. Allemaal met hoofdletters uitgesproken.

Wat hadden we een die vertrouwen en een heilige schrik van al die dingen. Eerbied vol vrees. Heel simpel, heel puur.
Nu denken we.
Beredeneren we.
En dromen zijn verboden.
Alleen een ouwe gekke opa mag dat nog doen in zijn blog. En dan hoort die Opa hoe ze zijn verhaaltjes appreciëren... Wellicht omdat opa zegt wat zij niet meer durven zeggen? Wellicht omdat het geen mode meer is om Kind te zijn ? Maar iedereen het toch wel nog in zich heeft ?

Troost je, ook ik kan niet meer geloven in de heilzame kracht van het ten van een Sint Hubertus-broodje... Maar ik heb heimwee naar de tijd dat we dat nog wel geloofden, dat we geestelijke muurtjes opbouwden rondom rond ons, om steviger in de boze wereld te staan.Nu moeten we die steun zoeken in een wetenschap die het ook niet weet...

tot de volgende ?

(foto: Sinte Appolonia met de tang in haar hand, symbool van het tandentrekken) En oh ja... Google eens naar Skepp... Kom je bij mensen die alle "bijgeloof" willen weren, en rotsvast geloven in Sint Darwin...
Enhanced by Zemanta