Dooi

Image via WikipediaHet is aan het dooien... eindelijk, hoe mooi de wereld onder de dikke sneeuwlaag ook is, ik ben blij dat het weer "normaal" wordt. Als die sneeuwlaag er ligt, dan lijkt de lente nog veel verder weg. Het doet mij wat denken aan die oude films en oude foto's, waarop je leegstaande huizen zag, alle meubels, stoelen incluis, die netjes bedekt waren met witte lakens... Ostentatief vermeldend: de bewoners zijn rijk en kunnen een lange en verre reis maken... Thuis heb ik dergelijke dingen nooit gezien, maar ja, ik kan me niet herinneren dat wij ooit echt eens op reis zijn geweest, oh ja, toch één keer, naar Retie... en één keer (maar zonder Pierre en Suzanne - alleen de twee kleinsten mochten mee) naar Zwitserland. Wellicht was die reis zelfs gedeeltelijk ingegeven door mijn vaak ziek zijn, en berglucht heette zo versterkend te zijn. Maar dus ook toen lagen er geen lakens over onze meubelen... Ik weet niet eens of wij zoveel lakens zouden gehad hebben om alle meubelen mee af te dekken.
Maar ergens doet de sneeuw mij dus denken aan leegstand. Aan doodsheid.
Ik hoe van groen, van bloemen en van zon...
Ik denk dat dit misschien komt door het feit dat ik midden in de zomer ter wereld ben gekomen?
Toch moet ik ook iets hebben van dit ze(e)(i)kklimaat... ik heb het bijna nooit te warm of te koud. Ik kan rustig zitten vissen in de blakende zon, en het moet al heel erg vriezen wil ik handschoenen aandoen... Ook al heb ik dan een wandelstok vast met een koperen handvat, ik krijg maar heel zelden koude handen.
(Misschien is dat wel omdat ik van mezelf een dikke isolatielaag heb? Ik herinner me dat ik in een "magere" periode van mijn leven, wel sneller koud had!)
Maar nu is het dus aan het dooien! In het veld zie ik al de hoogste ribbels van het deerlijk gehavende veld weer boven de sneeuw uit komen, net alsof iemand met een slechte Bic lijntjes heeft getrokken op een wit vel papier. Misschien zal Hij straks ook nog een lijntjes bij trekken zodat er ruitjes ontstaan, en komt Ons Heer dan met Sinte Pieter hier in het veld wat O x O is oxo spelen....
(Ik ben gek...)
Maar dat komt omdat ik content ben met de dooi.

Ik weet niet of ik morgen zal kunnen bloggen op het normale tijdstip, ik moet immers tamelijk vroeg in de kerk zijn, op de uitvaart van Annie. Ik zie er tegen op... Afscheid nemen is nooit plezant, en het dan ook nog eens publiek moeten doen... helemaal niet leuk.

Ik heb eerlijk gezegd minder last met het schrijven van een tekst... Ik schreef al verschillende teksten voor doodszantjes (ik prefereer het sanctjes te noemen, want oorspronkelijk waren die dingen versierd met een Heiligenbeeltenis... en dus denk ik ergens aan Sanctus of Sancta...). Nu staan op de meeste van die doodssanctjes geen heiligen meer, maar een foto van de afgestorvene, of een dromerig stukje natuur. Veel prozaïscher dan vroeger. Ik denk soms met wat weemoed terug aan die sanctjes van toen, met een zwart boordje rond, en een prachtige gestyleerde, strakke afbeelding van Ons Heer aan het kruis... Ik vond en vind dat nog steeds mooi. Die tekeningen waren veelal wat Art deco -achtig, soms zelf wat Jugendstil... heel sierlijk en heel ingetogen, oproepend tot devotie.

Heel vroeger, in de ene streek al wat langer dan in de andere, werd er ook aan de kerk , voor de begrafenis, een uitvergrote doodsbrief uitgehangen, de bevolking mededelend dat een van de parochianen over leden was... Hier deelt men veelal doodsbrieven uit over gans de gemeente. Men wil de gemeenschap betrekken in het grote verdriet... In de hoop dat gedeeld verdriet maar half verdriet meer is ? (Het helpt niet !)

Een lijkdienst is een prachtig iets, het is een manier om voor de laatste keer, de afgestorvene nog eens in het zonnetje te zetten, de gemeenschap en jezelf de kans biedend alle goede dingen geestelijk in te kaderen en voor de rest van je leven zo te herinneren. Iedere overledene heeft plots geen één slecht of minder kantje meer, al het goede wordt uitvergroot en het mindere doodgezwegen en mee begraven. Het werkt troostend, het maakt het afscheid iets draaglijker, al was het maar omdat het de kans biedt je verdriet eens ongeremd te kunnen laten vloeien... En voor de gelovigen biedt het de hoop op een verder leven in het Paradijs...zo was het lijden ook niet voor niets. Geloof is een prachtig ding ! Het biedt steun waar er anders geen meer is. Het is een houvast, een handvat, een steun, een zekerheid, wellicht eerder een hoop dan een zekerheid, maar heel eigenaardig, hoe dichter de dood komt, hoe zekerder het wel lijkt te worden voor de betrokkenen...

Ook dat is een soort dooi... dooi van de schrik voor de dood...

tot de volgend.

Proficiat !

Image by Nationaal Archief via Flickr't Is vandaag uwen feestdag: onnozele kinderen...
Toen wij klein waren was dit een jaarlijks terugkerend mopje, net zoals ons moeder ons iedere 31° december vertelde dat op de markt een man stond met zoveel neuzen als er dagen in 't jaar zijn...
Dat zijn mopjes die je nu niet meer hoort. Ouderwets, niet bij de tijd, kortom: bompa...

Bovendien weten we nu allemaal dat het woord onnozel in de feestdag in werkelijkheid staat voor onschuldig, en helemaal niets met wat nu bedoeld wordt met onnozel... Dus waar lach je dan mee?

Met mezelf, met het feit dat ik al zo oud ben, dat ik weer kan genieten van die kleine dingetjes uit mijn verste verleden. Vannacht had ik immers weer alle tijd om na te denken, rond te zwerven in die grote voorraad herinneringen. Dat komt omdat ik lag te dubben over de "preek" die ik donderdag moet houden... Donderdag wordt Annie begraven, een lid van "mijn" hobbyclubje. Op de uitvaart wordt niet gepredikt, maar zullen enkele mensen een getuigenis afleggen... en ik ben bij de "prijswinnaars"...

Annie was nog niet zo lang bij de club, en toen men mij vertelde dat er een Annie zou bijkomen, en dat het een kankerpatiënte was, had ik wat schrik... Het is zo'n verschrikkelijke ziekte, en sommige mensen etaleren hun ziekte, en dat zou ongetwijfeld wegen op de sfeer binnen de groep... Ik hoopte dat het een dappere madame was, die niet zat te klagen of die haar pijn niet toonde...

Ik had geen schrik moeten hebben... Ik kon me niet voorstellen dat ze ziek was! Ze was vriendelijk, glimlachte bijna voortdurend en was direct in de groep opgenomen. Glimlachen, heb je dat woord al eens goed beluisterd ? Dat komt van glimmen, blinken van de lach, van het goede humeur !

Ik heb haar nooit een woord horen zeggen van haar ziekte, ze was altijd in een goed humeur, en deed aan alle activiteiten mee met volle inzet. Ik had wel soms een ander gevoel bij haar dan bij de anderen, het was of ze iets intenser leefde... Niet dat ze overdreven deed of zo, maar ze genoot precies een graadje dieper dan de anderen van de sfeer, van het gekeuvel, van de moppen en van het creatieve werkje waar we aan bezig waren. Ik had het gevoel dat ze wist dat haar leven eindig was, en ze wou er nog alles uit puren. Kortom, het was voor ons allen een beetje een voorbeeld hoe je ziekte kunt verwerken...
De laatste bijeenkomst was ze er niet, maar ja, dat kan gebeuren... We dachten wel eventjes op haar ziekte, maar geloofden het niet echt, ze was zo moedig dat je haar en de ziekte niet in één persoon zag. Korte tijd nadien hoorden we het slechte nieuws, en heel vlug nadien haar overlijden... En ik bedacht, als je moet gaan, dan liever vlug, je hoeft niet lang af te zien, en zag over het hoofd dat zij eigenlijk al een hele tijd met die ziekte kampte, dat ze wellicht al een hele tijd wel een en ander voelde, maar het niet wilde weten, het bewust negeerde misschien, in een hopeloos gevecht...

Ik wens niemand die vreselijke ziekte toe, maar als u of ik het schuldig zijn (wat een stomme uitdrukking!), dan wens ik hen de sterkte toe die ik zag bij Annie...

Dat en nog een heleboel andere dingen lag ik te bedenken... vannacht, in plaats van te slapen.
Wat en hoe, moet ik dat vertellen in de homilie?
Straks ga ik proberen dat eens rustig uit te werken, en het dan door te mailen naar onze pastoor, zodat hij het weer kan verwerken in de lijkmis.
Ik blog veel liever, dat is veel minder serieus, daar mag ik al eens zwanzen en domme dingen schrijven, gewoon om gek te doen... in een homilie mag dat niet.

Ik kijk met nietsziende ogen naar buiten, zie de mezen hiphoppen op de takjes van de linde en acrobatisch hangen aan de mezenbollen... alles is nog steeds wit, met inktzwarte silhouetten van de bomen... doods en stil, moesten die piepkleine vogeltjes er niet zijn...
djudedju

ik ga stoppen, ik moet nadenken... Traagzaam trekt de witte wagen door de stille straten toen, en 't is wenen en 't is klagen dat ze bin' de wijte doen...

tot de volgende ?

Boeken voor Bart...

Image by patries71 via FlickrOp het kerstfeest hadden wij een verrassing voor Bart, drie boeken (in drie pakjes, nog eens zo leuk) over textielbewerking. Een lijvige cursus van een gerenommeerde textielschool in Nederland, daterend van ...1944. In een van de boeken zat een kaartje met een kalendertje op van 1946, mijn geboortejaar.
Ik had de boeken al een paar weken liggen, gekocht op een rommelmarkt (Heel wat afgeboden met het argument dat dergelijke specialistische boeken toch geen kopers vonden...) voor en appel en een ei (en ik heb kippen...)

In drie grote boeken lees je van het draadje van de zijdeworm, het katoenpluisje, de vezeltje van het vlas en zo verder, tot in het laatste gedeelte de weeftechnieken tot het uiterste end uitgelegd... Bart was zielsgelukkig, herkende nog machines waar hij op geweven had in de schooltijd en ik weet bijna zeker dat ze nu in zijn valies zitten...Want vandaag trekken ze op verlof naar hun jaarlijkse stek diep in La Wallonie... Gaan wandelen, rusten en genieten van de sneeuw en de prachtige natuur...en nu en dan ook van de heerlijke Waalse biertjes... (En er zijn lekker bij !)

Dat wil zeggen dat wij vanaf morgen om de twee dagen en bij vorst iedere dag naar Lierde mogen rijden, om de beesten eten te geven en drinken... Met dit sneeuwweer is dat meer dan nodig. Ze gaan ieder jaar naar dezelfde plaats, omdat ze weten dat ze daar echt kunnen rusten en genieten. Het is hen gegund!

Het zijn niet de eerste boeken over textiel die ik heb meegebracht van de rommelmarkt voor Bart, maar ik denk dat het wel zowat de meest interessante zijn tot nog toe. Nu en dan kwam ik zelfs met een boek af dat Bart dan zelf al bleek te bezitten... Jammer, maar ik ken niet al zijn boeken, en daar het onderwerp niet echt mijn dada is, blijven de titels me ook niet bij. Maar nu was ik quasi zeker dat ik echt "nieuwe" mee had. Boeken interesseren me sowieso, dus zit ik daarin toch te neuzen, en zo kom ik soms wel eens wat tegen voor Bart... Weet je, ik heb op zijn minst even veel deugd van de boeken die ik weggeef dan van de boeken die ik voor mezelf koop. Ik ben immers apetrots op onze Bart, die in zijn werk heel wat prijzen weet binnen te rijven... Je moet maar eens neuzen op de website van Bic-Carpets... daar zie je onder meer zijn werken en vermeldingen van enkele van de prijzen die hij haalde.

Ik weet het, ik heb er geen verdienste aan, maar toch ben ik trots... en heb het gevoel dat ik er op zijn minst iets toe heb bijgedragen met de manier waarop wij in ons gezin de kinderen ook betrokken in kunst-kijken...

Als ik buiten kijk, dan ligt de wereld er nog steeds maar wittekens bij... Gisteren heeft het wel wat gedooid, de banen liggen beter, maar het is nog steeds echt winter. De vogeltjes zitten heel de tijd op en rond de mezenbollen, en gisteren zag ik voor het eerst een merel aan zo'n mezenbol hangen! Ze moeten echt honger hebben! Dit jaar zagen we nog geen specht, want die durft ook wel eens op bezoek te komen. In de tuin achteraan mijn huis is het nog steeds een mussenparadijs, en ik moet toegeven dat mijn tuin toch wel wat uitzonderlijk is, bij Bart, in zijn vogelhuisje zie je van alles en nog wat naar de voedertafel komen, maar geen mussen meer... Zijn dat dan echt bedreigde diertjes geworden? Vroeger zag je die overal en in hele zwermen zitten, en was het beeld van mijn tuinmussen in iedere tuin te vinden... Voor mij is de vogel van het jaar vanaf nu: de huismus... dat mooie kleine stoute bruine ding... En als je het mannetje eens goed bekijkt, dan zijn het best mooie vogels !

tot de volgende ?

Plantjes

Image via Wikipedia't Lijkt nauwelijks het moment, maar ik wil het vandaag over planten hebben...Wellicht een beetje uit heimwee naar de lente en de zomer ?

Het Afrikaanse parapluplantje   (Ceropegia sandersonii)
Als plant is het niet veel bijzonders, wat slingerende stengels met dikke groene bladeren, duidelijk een vetplant. Maar de bloemen zijn prachtig ! Maar je moet wel dicht gaan kijken, want echt vallen ze niet op, ze zijn immers hoofdzakelijk groen als de bladeren. Het is de vorm die zo speciaal is, en die wel degelijk ergens aan een parapluutje doen denken. Ik hoop een foto te vinden in mijn fotoprogramma bij mijn blog, dan zie je het meteen.
Het bijzondere is echter dat het zijn seizoen aanhoudt... Het is een plantje uit Zuid-Afrika, en daar is het nu zomer, dus bloeit het plantje nu heel uitbundig, en dat heel onze winter lang.
Met andere woorden, ik vind het heerlijk: een stukje zomer in deze koude winterdagen !
Je kunt het plantje jaren overhouden, en ieder jaar weer laten bloeien in de tijd dat hier alleen ijsbloemen bloeien op de ramen...

Het Indische Tulsi plantje
Ik heb er al we eens een foto van gezien, want ik weet niet of het hier wel ergens te vinden is. Wat er zo speciaal aan is? Het levert lekkere Indische thee, uit de Adjurveda , dus eigenlijk niet zomaar een drankje, maar een geneeskrachtig drankje...
Ik heb er twee soorten staan (gekregen van Bart), die rechtstreeks uit India komen. Waar Bart werkt is er ook een fabriek in India (Bart is er al een paar keer heen geweest), en nu en dan komt er iemand van die Indische fabriek naar het moederbedrijf in België en een van die Indiërs brengt dan steeds thee en soms ook wat versnaperingen mee voor Bart en zijn gezin. (Bart ontwerpt ook de tapijten voor dat bedrijf).
Tulsi (eigenlijk zijn er drie soorten Tulsi in de thee) is een plantje uit de "Basil family", ik veronderstel dat dit in het Nederlands uit de Basilicum familie is... (Zo zag het er ook een beetje uit, het lijkt ook een beetje op sommige muntsoorten...)
Het leuke is dat, volgens Bart, in ieder huis in India dat plantje te zien is, als brenger van gezondheid en voorspoed... Het plantje heeft dan ook nog de namen gekregen van heel voorname Hindoegoden:
Rama Tulsi (Ocimum sanctum)
Khrisjna Tulsi (Ocimum sanctum) (Echt waar, twee dezelfde naam? Andere variëteiten???)
Vana Tulsi (Ocimum gratissimum)
In de ene van de twee soorten thee is daar ook nog gember bij gestopt.
Beide soorten zijn goed tegen de stress, goed voor de spijsvertering en rijk aan antioxydanten...
Zomerse thee, met de warmte van het mooie India, voor winterse dagen...

Zie je nu waarom ik vandaag over planten schrijf...? uit heimwee naar groen, bloemen en zon, en uit compassie met de vogeltjes die het nu zo kwaad hebben... En omdat ik vanmorgen om zeven uur uitkeek over een nachtelijke wereld. Om zeven uur hoort het al volle dag te zijn, hoort de zon al warmte te geven, horen de vogels al te kwinkeleren en vrolijk rond te fladderen... hoor ik al te denken aan het gaan vissen en het gaan zitten aan de waterkant, genieten van de natuur en de zon op mijn vel... Ik kijk nu naar mijn handen, waar al het bruin van de zomer al bijna weer verdwenen is, en zucht... Nog zeker drie maand voor ik daar weer echt mag op denken... djudedju!

Ik kijk verstolen naar buiten, naar mijn troost: de altijd groene camelia...waar nu reeds de beloftevolle bloemknoppen op staan, klaar om bij de eerste lentezon in volle kleur open te barsten als eerste lentegroeten... De orchideeën hier naast me zijn wel mooi, maar dat zijn zozeer binnenhuisplanten, dat hun bloemen me niet echt dat soelaas geven... zucht...............

Ach, let er niet op, mijn gewone winterdepje moet moet je maar denken (van winterdepressie).
't Gaat wel weer over als ik wat zit te prutsen aan een of ander dingetje, en oh ja, ik moet nog de kwampjoeter van Fré weer in gang gaan steken... heb ik ook geen tijd om te treuren over zon en zomer...

tot de volgende ?

Belgische Kerk stort in...

Image by Timo_Beil via FlickrIk dacht eerst: "Dat is al een eindje bezig!", maar 't was potdorie een echt gebouw die ingestort is, vlak na de nachtmis, geen gewonden... Ergens in een dorpje van Diepenbeek met een gekke naam die ik nog nooit hoorde en al weer niet meer weet...
Maar eerlijk, ik dacht eerst dat het beeldspraak was, en men het nog eens zou hebben over Mgr Léonard...de kampioen in het zich ongelukkig uitdrukken. Zelf in zijn eigen taal. Ik dacht eerst dat het gedeeltelijk voortkwam uit zijn gebrekkige kennis van het Nederlands, maar hij kan het evengoed in zijn eigen taaltje. Iedere keer weer denk ik te weten wat hij eigenlijk wil zeggen, maar de manier waarop hij het zegt maakt het voor tegenstanders wel heel makkelijk om het anders te interpreteren. De man zou veel beter een goede woordvoerder in dienst nemen (en houden!), die zijn bedoelingen duidelijk kan maken, want hij kan het duidelijk niet. De kans zit er, met hem aan het stuur, dik in, dat de Belgische Kerk ook in beeldspraak in stort...

Ik heb de foto van de ingestorte kerk gezien, het ziet er nog een modern gebouw uit, niet een van die oude monumenten... Denk nu niet dat de kerken nu zwakker zijn dan die oude, heel wat van die oude kerken zijn al lang verdwenen en vervangen, en heel wat kerken zijn al tijdens het bouwen ingestort in dat verre verleden... Toen was architectuur nog geen wetenschap, en nogal dikwijls bleek de draagkracht van de muren tegenover de massa en/of tegen over de spanningen niet bestand.

Vannacht heeft het niet meer gesneeuwd, en gisteren is de bulldozer langs gekomen om de baan een beetje berijdbaar te maken, maar ergens was die machine hier te vroeg... Het was nog volop aan het waaien, en de sneeuw heeft her en der weer hopen gevormd op de baan. Gisterenavond heeft mijn buur blijkbaar bijna vast gezeten met zijn auto... Ik zag hem net met zijn sneeuwschop passeren. "Waar ga jij nu gaan sneeuw scheppen?" 't Bleek de baan te zijn, want straks moet hij weer weg, en hij zou graag veilig zijn... Danke buur, straks moet ik ook langs daar...

Oh ja, mag ik jullie allemaal een Zalig kerstfeest wensen ?

Ik ga stoppen, 't is feest vandaag... Straks gaan we bij Bart Kerst vieren, en hier bij me staan een hele hoop pakjes, straks gaan de kinderen bij Bart weer nummertjes op de pakjes schrijven, lotjes maken, en dan mogen de kinderen een na een een lotje trekken. Ieder jaar is er wel eentje die eindeloos lang moet wachten voor zijn of haar pakje getrokken wordt, en vermits er dan ook nog wat pakjes tussen zitten met een prulletje van niks in, gewoon om veel pakjes te hebben en het spannend te maken...is het trekken van dat verlossende lotje nog niet altijd het verwachte pakje...

Dus ook bij ons is kerstmis pakjesdag in plaats van Kerst...
Heerlijk voor de kinderen, maar toch mis ik iets...

tot de volgende ?

Ik ben in de wolken...

Image via WikipediaIk weet niet met welke browser jij werkt, maar ik werk al een hele tijd met Chrome (van Google, dezelfde van de Chrome OS waar ik het gisteren over had). Chrome is anders dan alle andere browsers, al hebben de laatste tijd heel wat concurrenten over het muurtje gekeken en ook stappen gezet naar dat ultra-snelle van Chrome. (Onder meer Internet Explorer 9 van Microsoft deed zoiets).
Maar ook Chrome kijkt over het legendarische muurtje, en waar Firefox zijn add-ons heeft, handige uitbreidingen voor je browser, voerde Chrome dat ook in, met zijn extensions... (Nu vind je dit bij bijna alle browsers!!! (met dank aan firefox ?))....
Maar sinds een tijd heb je bij Chrome ook nog Google Webstore... een heel handig ding! Misschien kun je het ook gebruiken bij andere browsers dan Chrome, maar dat weet ik niet. De Webstore schrikte mij in eerste instantie wat af door zijn naam, want store is winkel, en in winkels moet je betalen... Maar geen schrik, in de Webstore zitten er wel enkele items die te betalen zijn, maar het overgrote merendeel is gratis... en is erg interessant !Ik heb al een en ander geïnstalleerd, en dat is allemaal in the Clouds. Dat kun je makkelijk merken aan het feit dat het installeren in een oogwenk is gebeurd. Ook bij "grote" programma's.
Zo heb ik onder meer Jolicloud geïnstalleerd... en heb dus nu een computer in mijne computer zitten... Want inderdaad, Jolicloud is zoiets als Chrome OS, een Operating System, waarmee je dus volledig, voor alles in the Clouds gaat werken... Precies zoals ik je gisteren beschreef...
Het werkt als een fluitje van een cent, heel snel en het bied een brede waaier van programma's aan.

Dat het goed werkt was iets wat me niet verwonderd, want naar ik ooit las, is Jolicloud gebaseerd op... Ubuntu... 't Kan dus niet anders dan goed zijn hé !

Nu heb ik gisteren alleen maar een beetje zitten kijken op dat systeem, dus ik kan nog niet echt oordelen over de werkelijke efficiëntie, maar als er speciale dingen te melden zijn, dan hou ik je op de hoogte... Nu kun je wel her en der lezen op internet dat Jolicloud vooral gebruikt wordt op...netbooks, precies zoals Chrome Os ook zijn ding uit test op netbooks. Netbooks zijn immers gewoonlijk niet zo erg "zwaar", en kunnen dus geen zware programma's op een comfortabele manier doen draaien, een systeem dat eigenlijk niet eens op je computer zit is dan uiteraard ook het lichtste van het lichte.

Ondertussen ben ik alvast "in de wolken" met mijn nieuwe speeltje...

Sneeuwstorm ?

Gisterenavond was het al volop aan het sneeuwen hier, met een felle wind er bij... De sneeuw lag dan al op de baan op hopen gewaaid. Vannacht heeft het blijkbaar nog meer gesneeuwd en gewaaid, en nu ligt de sneeuw hier op hele hopen en zag ik vanmorgen tijdens mijn turnoefeningen al twee wagens stilstaan voor de deur van gebuur, en ze waren bezig de sneeuw wat weg te ruimen met schoppen om de wagens vrij te krijgen... Hopelijk komen ze met een bulldozer de sneeuw wat ruimen, want anders wordt het hier weer leuk... Mijn oprit lag grotendeels vrij van sneeuw, met uitzondering van een grote berg (nu ja...) voor mijn deur en de garagepoort... We zijn al een paar dagen winter, maar we hebben hem al een paar weken.

In ieder geval, wie nu niet weg moet met de wagen of anders, blijft beter thuis!
... en al die zagemannen met hun witte kerst hebben na 24 jaar nog eens hun gedacht gekregen. Nu content ?
djudedju

tot de volgende ? (op de foto: Jolicloud...)

Crisis in The Clouds ?

Image via WikipediaGoogle is volop bezig met het groots uittesten van zijn Chrome OS (Operating System), en meteen komen plots een stormvloed van reacties los, pro en contra werken in the Clouds...

Eerst en vooral, wat is werken in the clouds, of in het Nederlands, in de wolken?
Welnu, je kijkt er momenteel naar... Want inderdaad, een blog wordt geschreven in de Clouds. Je zult heel die massa blogs nergens terug vinden op mijn peeceetje, en toch, als je het juiste adres intypt, is heel die massa tekst daar tot jou beschikking. Waar staat die tekst dan ? Ergens in een of meerdere heel verre kwampjoeters in dienst van Google of zoiet... met andere woorden, ergens in de wolken, in the Clouds...

Meteen zie je het enorme voordeel van dat systeem: je hebt geen plaats nodig om dat allemaal ergens te zetten op je eigen computer, al wat je moet kunnen is dat je in het internet binnen kunt. Ik werk dus niet op mijn computer, maar ergens ver weg, en alles wat je nodig hebt aan machinerie is in feite een verbinding met het internet... Dus geen harde schijf en dergelijke meer van doen...

Het grote nadeel is dan ook heel simpel te vinden, geen verbinding met het internet = niet werken...
Bovendien zijn er heel wat ongeruste stemmen over de veiligheid van dit systeem. Als je teksten daar ergens te velde zitten, kan een ander dat dan niet lezen of inkijken? Volgens Google dus niet, er zouden beveiligingen genoeg op zitten om alles waterdicht te maken, maar doemdenkers zeggen dat er niets in heel het computerwereldje echt waterdicht is... En ze hebben gelijk! Je hoort dat men er zelfs in slaagde in te breken in de computers van de NASA... Hopelijk is er nooit ergens eens een onverlaat die via hacken van het systeem van de U.S.Army er in slaagt enkele met kernbommen geladen raketten te activeren... Met andere woorden, je bloedeigen computertje is ook niet echt 100% safe, dus als the Clouds niet echt safe zouden blijken, dan is daar echt geen verschil met de huidige man die heel veel investeert in een computer met alle toeters en bellen.

Chrome OS van Google biedt je dus binnenkort de mogelijkheid om een heel goedkope computer te kopen (er zit veel minder in) die je toch toelaat alles op het internet te doen wat je nu ook doet met je dure kwampjoeter... Bovendien moet je ook geen software kopen, die zit ook al in de wolken...en wordt bovendien heel regelmatig aangepast aan de nieuwste software. Kosten ? Nee, blijkbaar niet, wellicht moet je er wel bij nemen dat er reclameboodschappen op je scherm komen te staan. Het geld moet ergens vandaan komen. Dat is trouwens ook één van de opmerkingen van de tegenstanders van het systeem: Google leest mee over je schouder wat jij allemaal leest of schrijft, en past zijn reclame daar bij aan. Mensen die met Googlemail werken kennen dit systeem al lang... En eerlijk, ik geloof niet in het fabeltje van het over de schouder mee lezen... Dat kan technisch gewoon niet. Wat mij waarschijnlijker lijkt is dat er een systeem in de software van googlemail en straks van Chrome OS zit, die reageert op bepaalde sleutelwoorden. Schrijf ik bijvoorbeeld in een mailtje over maandverbanden, dan zul je wellicht naast het mailtje dat je van mij ontvangt ook een reclameboodschap vinden over die dingen... Maar daar hoeft er geen persoon voor over mijn schouder mee te lezen.
Wat wel zou mogelijk zijn, is dat men een soort systeem inbouwt die reageert dat bij gebruik van bepaalde woorden alarm slaat, en dat dan een automatische link wordt gelegd naar een controlesysteem. Als ik nu over pedofilie schrijf, dan is het goed mogelijk dat er ergens een dienst gealarmeerd wordt, en deze blog zit te lezen over de inhoud. Maar het is dus technisch even goed mogelijk dit toe te passen met om het even welke term. Dit betekent dat men op die manier inderdaad aan een soort bedrijfsspionage zou kunnen doen ook... Maar dat doet de hacker nu ook, gericht op jouw bedrijf...
Dat dit geen loos woord is, heb ik zelf al ondervonden, een hele tijd terug schreef ik een artikel over blauwe pompoenzaden en de werking als van Viagra, een ludiek stukje, maar ik kreeg wel tien mailtjes sindsdien van Pfizer over de degelijkheid van Viagra en dat dit heel wat anders is dan sommige plantenmiddeltjes...

Met andere woorden, werken in de wolken zal wellicht net zo veilig of net zo onveilig zijn als het huidige systeem... maar veel goedkoper, en als we de beloften mogen geloven, veel sneller... (Sommigen vermoeden dat, als er genoeg volk op de snelweg van Chrome OS zou zitten, dat dit ook dicht zou slibben??? Ik weet het niet, het lijkt me wel eens interessant om het met tijd en boterhammen een uit te proberen...

Héhé... dat gebeurt niet zo vaak dat ik technisch zit te doen... en dat dan nog terwijl ik weer kan genieten (?) van weer een nieuw laagje sneeuw... de baan ligt weer wit en glad...
Walhere, wat een were !

tot de volgende ?