Mooi, warm weer...

Image via Wikipedia

Het is vandaag heerlijk weer ! Een mens herleeft er van!
Deze voormiddag naar de rommelmarkt geweest in Flanders Expo, en wat met achterkozijn Marc gebabbeld... Vooral na het markten, want dan was Marc spoorloos.... De dame die normaal de kaartjes geeft, vertelde dat Marc met de hond was gaan wandelen...
Marc heeft dan maar hetzelfde parcours gevolgd als wij, en we konden een rustig babbelen.
Het was heerlijk om eens over het grote grasperk te lopen, en te zien hoe het reeds vol staat met madeliefjes. Vorige week nog blij met een paar van die kleine bloemetjes, nu staat de pelouse vol... Ik zag ook al klein hoefblad in bloei staan !
Alleen... Ik mis mijn camelia's ! het lijkt er op dat er niet veel bloemen resten na de plotse en heftige vorstperiode. Jammer !

Binnenkort staan we weer voor de buitenmarkten... Rommelmarkten zijn pas rommel-markten als ze buiten staan. Binnen zie je regelmatig mooie stukken antiek, op de buitenmarkten zie je dat minder. Gewoon doordat ze daar blootstaan aan het klimaat, en niet alles vind er baat bij om nat geregend te worden...

Sommige mensen vinden dan ook dat de buitenmarkten pas echt rommelmarkten zijn, maar ik hou eigenlijk wel van beide. Ze zijn anders, maar hebben beide hun charmes.

Op de foto zie je het "hoofdgebouw" van Flanders expo, bekijk het nog eens goed, want straks is dit er niet meer. Door de vele nieuwe en torenhoge nieuwe gebouwen rond Flanders Expo, vind men dat dit gebouw niet meer genoeg uitstraling heeft, en zal men een nieuw en veel groter gebouw zetten in de plaats. Ik dacht dat men reeds bezig is om het glas weg te nemen van de grote koepel.

Groot, groter, grootst... Weet je, ergens beklemt me dat een beetje. Ik zou echt niet graag wonen in zo'n grote toren, woon maar eens op het 48° verdiep en de lift valt uit. Ik mag er niet aan denken. Ik heb al last als ik in de academie twee hoog moet met mijn zware kabas met mijn gerei in... Dat is een behoorlijk zware zak, en dat betekent, dat ik niet kan rekenen op de leuning èn mijn wandelstok, maar dat ik een hand moet vrijhouden voor die zak...

En die zak verlicht niet... Regelmatig komen er nieuwe stukken gerei bij. Gisteren kocht ik nog een tiental soorten spatels... Ik heb het steeds meer op fijne detaillering, dus moet ik steeds meer fijn gerei hebben om makkelijk te werken. Ik zit voor het moment te spelen met het idee een schaakbord te maken, of liever, niet het bord, maar de stukken... Waarbij ieder pion zo'n twintig, vijfentwintig cm groot zou zijn, en de loper, paard en consorten nog een stukje groter.  Ik kreeg het idee door weer eens op afbeeldingen te kijken van die Chinese soldaten in keramiek, die men heeft opgegraven (en nog steeds aan het opgraven is)... Ik zou geen Chinezen maken, maar denk er aan om een speelhelft vol te zetten met kruisvaarders en de ander helft met Moslims... Maar zeker is dat nog niet, want ik zit voorlopig nog in de fase van het tekenen... De figuren mogen niet te complex zijn, maar moeten toch gedetailleerd genoeg zijn om een indruk te geven van "echt"... Je moet daarbij ook rekening houden met het feit dat het spelelementen zijn, en dus geen te zwakke plekken mogen hebben. Als je het hoofd op een smalle lange nek plaatst, dan is het vastpakken bij het hoofd niet aangewezen, maar spelers letten daar niet op, zij letten op het spel, niet op de figuren... Je ziet makkelijk is het niet.

Ik ga stoppen, nog wat genieten van het zonneke...

tot de volgende ?

den draaier

Image via Wikipedia

Vandaag ga ik -als alles goed gaat- voor de eerste keer potten draaien, of althans een poging daartoe wagen...
Ik las er al heel wat literatureluurderij over, dus ik weet ongeveer wel hoe het moet, maar doen is iets anders.
Het is één van de dingen die er wreed simpel uitzien, maar het blijkbaar niet zijn. Eens ik de techniek een beetje ken, kan ik in mijn garage mijn schopstoel onthullen (er ligt een doek over) en dan proberen met beenkracht potten te draaien. In de academie gaat dat met den heiligen triek. (Dat is makkelijker ...)
Als het lukt kan ik vazen en bloempotten maken, theepotten, tajine's en noem maar alle aardewerken potterijen op... Niet dat ik mij nu zo geroepen voel om van beeldhouwer naar pottenmaker te gaan, maar geef toe, potten zijn bruikbaar, en waar moet ik op den duur al die posturen zetten, hangen en stellen? Oh ja, gisteren bracht ik mijn eerste werk mee naar huis: een vaas. (Niet gedraaid maar opgebouwd)

De titel doet eerder iets anders vermoeden dan iemand die potten draait, in 't schoon Vlaams is een draaier iemand die niet steeds dezelfde lijn volgt, die nogal eens wisselt van gedacht, waar je geen staat kunt op maken, kortom ne politieker of zoiets van dat kaliber.

Dus vandaag ga ik op een laag stoeltje gaan zitten, met vuile kleren aan, want het schijnt een modderige bedoening te zijn, en dan zet ik mijn voet op de gaspedaal... Allee, zo'n soort pedaal als je wel eens ziet bij elektrische naaimachines, hoe harder je er op duwt, hoe rapper het draait. In dit geval is het de schijf die draait, en dan neem je een klomp natte malse klei, en poogt dat zo centraal mogelijk op de draaiende schijf te kwakken. Je zet je handen tegen die klomp, en oefent wat druk uit, zodat je helemaal in het centrum komt te zitten met die klomp. Dan duw je wat, en je ziet en voelt de klei toe gaan, en omhoog komen. Dan wat druk van boven en de klomp weer naar beneden duwen, netje is het centrum blijvend. Dan kun je pas beginnen om door in het centrum te drukken en tegelijkertijd met je andere hand de buitenkant in toom te houden, de pot op bouwen... Niet te veel duwen noch met de ene, noch met de andere hand, of heel de boel kwakt toe. Weg pot. Ik denk dat je er moet op rekenen dat je zeker enkele bijna-potten hebt, die op het laatste moment ineenzakken, scheef vallen of toe kwakken... en je mag dan herbeginnen.

Je moet nu en dan je handen goed nat maken, zodat de klei mals blijft en de massa goed glijdt door je handen... en dat is net de reden dat je best vuile kleren aan doet... Het slib vliegt nogal eens in de geburen...

Ik zit hier nu al met een oude trainingsbroek aan, en een oude pullover aan, kwestie van mijn schoon (?) goed niet vuil te maken, want Anny is er niet zeker van dat klei geen plekken maakt...

En nu moet ik overgaan tot mentale training, om me voor te bereiden op het spelen met klei... Yoga en meditatie... in vuile kleren.

Ik heb bij toeval ontdekt hoe mijn pijn iedere keer weer ontstaat. Het was gisterenmorgen, ik kwam van liggen naar een zittende positie op de boord van mijn bed, rekte mij eens goed uit, en liet me dan gewoon in elkaar zakken... heel ontspannen, en meteen verrekte ik van de pijn.
 Ik rechtte meteen mijn rug, en de pijn ebde weg. Ik liet alle spieren los, zakte weer in elkaar, en daar was de pijn terug.
Hé, dat is dus de verklaring: mijn tussenwervelschijven zijn zowat weg, versleten tot op den draad. De pijn is er telkens als er zenuwen geklemd raken tussen de wervels, en dat krijg ik dus telkens als mijn rug te veel in elkaar zakt.  Met andere woorden, ik bestrijd dus de pijn enkel en alleen door het spannen van buik- en rugspieren. Het is dus ergens logisch dat ik niet zo heel lang een of andere beweging kan volhouden, en dat ik na een tijdje pijn krijg. Het is gewoon door dat de spieren moe worden in die of die houding, en mijn rug wat in elkaar zakt...

Geen wonder dus dat mijn dagelijkse turnoefeningen een positief resultaat hebben, maar eigenlijk alleen de uithouding verbeteren. Ik ga nog wat meer proberen te doen aan die rugspieren... Hoop doet leven. Maar het is voor mij een beetje een geruststelling dat ik begrijp wat er in mijn rug gebeurt... Het helpt wel niet, maar toch, begrip is al iets.

tot de volgende ?

één miljoen huizen ???

Image via Wikipedia

In het land der maffiosi, Italië, heeft men eindelijk eens, door middel van luchtopnames, het land in kaart gebracht...en ontdekt dat er één miljoen huizen staan die onbekend zijn, waarvoor er dus geen aanvraag is gedaan, geen kadaster, geen bouwvergunning, geen...

Wellicht zal de belabberde financiële toestand van het land een fikse verbetering ondergaan als al die zaken rechtgezet worden en lasten en boetes geïnd worden...

Italië is natuurlijk een beetje groter dan ons eigen Belgiekske, maar ik schrok toch even... Had men daar echt nog niet eerder de moeite genomen om bij middel van luchtopname het land terdege in kaart te zetten en te houden? Hallo! In een tijd waarin Google alle straatjes en weggetjes op kaart en op film heeft gezet? Ze konden wellicht al een pak van die huizen hebben gevonden, hadden ze gewoon eens virtueel rondgetoerd op de beelden van Google.

En één miljoen huizen, dat is niet niks hé ? Als je dat vermenigvuldigt met een inwoners aantal van 2.5 personen per woning, dan spreken we zowat over een kwart van het inwonersaantal van ons eigen Belgiekske.  Stel je dat maar eens voor: dat een kwart van onze bevolking in huizen zouden wonen die onbekend zijn bij vadertje staat... Niet te doen hé !
(Zou die kleine villaatjes in Italië van Degucht en van Verhofstadt in dat miljoen zitten, of is daar toch dat in orde?)

Wat wij wel hebben in ons landje, dat zijn koterijen... Je moet eens de trein nemen in ons landje, en vaststellen dat je dan heel wat huizen van de achterkant kunt bewonderen, en aan die achterkant, daar zie je ook de koterijen... Ontelbare hokjes en stalletjes en kotjes versieren de achtertuinen. Ook in mijn tuin staat een hok, oorspronkelijk een volière, en nu kippenhok te staan. Er bestaan zelfs reglementen over de Belgische koterijen, als ze beneden een bepaalde maat blijven, dan mag het zo maar. Zonder aanvraag, zonder bouwplan. Ik wed dat we hier dan ook meer dan één miljoen koterijen hebben staan. Het ene al schabouwelijker dan het andere. Sommige zijn mooi, echte tuin"huizen",  ander zijn 't hope geflanst met wat planken, overschotjes van wie weet wat. Als je op de trein zit, dan zie je pas hoe lelijk dat allemaal is. Als ik in mijn tuin zit, dan zie ik maar hoe gemakkelijk zo'n hok is. En mijn kippen varen er maar wel mee. (En ik met mijn kippen)

Ik wil maar zeggen, wij hebben niet alleen een baksteen in de buik, nee, we hebben ook koterijen in de maag... Zodra de haag dik en hoog genoeg is, verrijzen de hokken achteraan in de tuin.
Vroeger hadden we nog een ander fenomeen... Maar dat is aan het uitsterven.
Vroeger had je een huis, en naarmate de woning helemaal in orde werd gezet (vroeger ging dat beetje per beetje, je bouwde een huis, en pas jaren later kwam er de centrale verwarming, de keuken, de salon...) En toen deed zich het volgende fenomeen voor: Eens de keuken heel mooi en netjes was ingericht, was het eigenlijk zonde daarin te koken... Het zou vuil worden, dus werd er achter de keuken een keuken bijgebouwd, waar je dan wel kon koken en in eten, zonder de echte keuken vuil te maken. Het gekke was dat ik zo in huizen ben geweest, waar die tweede keuken op den duur ook netjes werd ingericht, en men weer een derde keuken bijbouwde om in te koken. Echt waar, ik overdrijf niet. In de oude woningen was een badkamer niet voorzien, dat was een ondenkbare luxe in die tijd... dus kwam die badkamer, eens dat normaal was, ook in het rijtje staan als bijbouw... Je kunt die geschiedenis nog aflezen aan oudere huizen... Je hebt dan een mooi huis in één blok, en achteraan zie je dan een lint van aanbouw...

En natuurlijk heb je in ons land die aartslelijke lintbebouwing... Huis naast huis naast huis... en zo lijkt het wel of ons land in werkelijkheid één lange kronkelende straat is... Als je van hier naar Aalst of naar Brussel rijdt langs de binnenwegen, dan heb je stukken waar je kilometers aan een stuk geen natuur meer kunt zien, omdat je een eindeloze straat berijdt. En dat is zowat het geval in heel ons landje. In Nederland heb je bebouwde ruimten en daarnaast lege vlaktes, mat hooguit een boerderij in. Bij ons moet je de lintbebouwde straten verlaten om nog open ruimte te vinden, en ook in die open ruimten staan niet alleen boerderijen, maar ook kasten van villa's...

En zelfs bij die villa's, als je goed kijkt, zie je... achteraan in de tuin een hok staan. Meestal wel deftiger dan het hok in het huis in de rij, maar toch: het hok is er.

We hebben een prachtig land, als we de huizen eens wat uit de weg duwen...
Maar kijk, ik woon in het landelijke Mater, dank zij het feit dat men hier ooit een heel stuk onteigende en er een woonwijk op plaatste, en dat is niet bij dat gebleven, voor het moment is men weer bezig zo'n vlakte vol te stouwen met huizen... Ik woon dus uiteindelijk ook in een stuk van dat lint, en ik heb ook dat hok in mijn tuin... Kortom, ik ben een typische Belg: knorren op al wat misgaat en er zelf van genieten...
djudedju

tot de volgende ?

Vrouwendag

Image via Wikipedia

Hoorde en las een en ander over vrouwendag...
Ik heb het al gezegd, ik heb een hekel aan:"Dag van..." Week van...", als een of andere actie nodig is, dan moet je daar niet één dag of één week over broebelen, dan moet je dat volhouden, dag aan dag...
Maar ik wou het hebben over de vrouwen...
Ik heb altijd het gevoel dat er iets dubbels zit aan die vrouwen in beweging... Zij willen emancipatie, maar spreken alleen over de rechten, niet over de plichten, en net zoals iedereen wil de vrouw daarbij de voorrechten die ze hebben niet verliezen. Met andere woorden, zij willen in feite geen gelijkstelling, maar al wat ze al hebben + de voorrechten van de andere sekse.

Toch heb ik er begrip voor: het is een feit dat een vrouw gemiddeld minder verdient voor hetzelfde werk als haar mannelijke collega... En dat kun je niet eerlijk noemen. Voor hetzelfde werk hoort ook hetzelfde loon betaald te worden. Maar vrouwen hebben iets tegen...
Ze zijn vrouw !
Dat betekent dat ze of iedere maand met hun maandstonden zitten, die lichamelijk heel wat invloed hebben, en bij velen echt niet alleen lichamelijk. Of ze zijn zwanger en moeten rekening houden met de zich ontwikkelende vrucht, of ze gaan nadien in zwangerschapsverlof.
Ik zie dit niet als negatief of als positief, ik bekijk het hier enkel en alleen van uit het oog der economie... (Persoonlijk vind ik de vrouw met haar lichamelijke zijn een heerlijk wezen. Het is immers het antwoord op het mannelijke, en samen vormt het het antwoord van de natuur op het voortbestaan van de soort)
(Als ik hier dus de vrouw in het economische perspectief bekijk, dan is is dat niet mijn visie op de vrouw als medemens, maar zuiver op het economische vlak)

Laat het mij zo stellen: als je als werkgever kunt kiezen uit een werkkracht waarvan je weet dat er maandelijks een paar dagen "minder" zijn, of nu en dan een periode van zwangerschap en zwangerschapsverlof enerzijds, en anderzijds iemand die geen last heeft van dergelijke dingen, dan neemt hij de man... De kans op een vast productievermogen is daar immers groter.

Maar je kunt (en moet) het ook anders bekijken: Een maatschappij die de vrouw in de productie heeft ingeschakeld, moet daar ook de consequenties van dragen.

Oorspronkelijk was het zo dat de taken van man en vrouw duidelijk onderscheiden waren. De man ging jagen, de vrouw zorgde voor de woning en het werk in en om de woning. (Bijvoorbeeld het onderhoud van de huisdieren, veestapel, het verwerken van de producten daaruit (weven van wol, vleesverwerking en bewaring...)) Bovendien zorgde de vrouw uiteraard ook voor de eigen kroost.

Tot voor kort zag je deze manier van leven nog min of meer bij heel wat landbouwers. De industriële revolutie vereiste veel mankracht, en dus moest de vrouw ook ingeschakeld worden in het economisch geheel.
Op het moment dat je dat doet, dan moet je ook weten dat de vrouw en de man verschillend zijn, en dat daar moet mee rekening worden gehouden. Dat vertaalde zich van uit werkgeverszijde in het minder betalen van de vrouwen. Niet eerlijk, maar er zit een zekere logica in. Maar het is en blijft niet eerlijk: op het moment dat de vrouw gelijk presteert moet ze ook gelijk betaald worden.

Maar dan blijven we uiteraard zitten met de perioden van mindere productie inherent aan het vrouw-zijn.
En net daar houd men in het huidige systeem geen rekening mee. Heel wat vrouwen hebben geen last van hun maandstonden, en blijven een normale prestatie neer zetten. Ze hebben ook lang niet allemaal last op psychisch gebied, kortom er zijn een groot gedeelte van de vrouwen waarvan wij niet gewaarworden wanneer en of ze nu hun maandstonden hebben. Je kunt dit dan ook niet vooropstellen als reden om hen minder te betalen.
Maar zelfs als ze er wel last van hebben, als ze een of een paar dagen per maand iets minder presteren, of zelfs regelmatig daardoor enkele dagen niet kunnen werken, dan nog kun je dat eigenlijk de vrouw niet aanrekenen. Je kunt het niet eens als een ziekte beschouwen. Het is een gegeven die bij de vrouw hoort, als onderdeel van haar vrouw-zijn. Men wist dat de vrouw vrouw is, vooraleer ze werden opgeroepen om deel uit te maken van de producerende economie. Als men ze desondanks wilde, dan moet men ook dat er bij nemen.

Ik ga de zaken eens omgekeerd stellen: mocht de vrouw geen vrouw zijn, niet eventueel last hebben van maandstonden en dergelijke, dan zouden wij als mens al heel vlug verdwijnen. Met andere woorden, de maandstonden, zwangerschap van de vrouw is er alleen om dat zij - net als het bedrijf- productie-eenheden vormen, productie-eenheden die instaan voor het produceren van de mens.
Dit klinkt misschien oneerbiedig, maar dat is het niet. Het is zowat het belangrijkste gegeven van het mens-zijn. Zonder dat gegeven bestaan we niet.

Bedrijven moeten dan ook een bijkomende eerbied hebben voor de vrouw in de productie, want, als ze dat niet doen, dreigen zij de productie van de mens op zich te doen stagneren. En we zien dat nu al ! Sommige vrouwen kiezen werkelijk voor de carrière, en willen geen kinderen hebben, dat zijn storende elementen in het productie-systeem zoals we dat nu veel te veel bekijken en hebben.

Steeds meer leven we in een "hebben"-maatschappij, steeds meer hechten we belang aan het materiële. Soms hoor je zeggen dat welvaart de beste manier is om aan kinderbeperking te doen. Wie welvaart heeft, heeft minder kinderen. Soms vraag ik me af of het niet omgekeerd is...
Of we niet minder kinderen hebben omdat we veel materiële dingen willen, en we kiezen voor de materiële welvaart in plaats van voor kinderen. Maar dat is weer een andere discussie...

Conclusie, als we vrouwen in de productie willen hebben, dan moeten we daar de consequenties van trekken, en moeten we rekening houden met het feit dat ze vrouw zijn, potentiële moeders, en hen dat niet aanrekenen, maar het incorporeren in het geheel van de maatschappij. Dus lijkt het me ook maar logisch dat ze dezelfde lonen hebben als de mannen. Bovendien moeten we daar bovenop hun vrouw zijn meenemen in het geheel. Dit is immers een evidentie van het voortbestaan van de mensheid en dus ook van het bedrijf.

Eigenlijk komt het er op neer dat we vrouw-zijn en man-zijn als basisgegevens moeten zien, en dit zeker niet gaan bestraffen, zoals dat nu eigenlijk wel het geval is. Dit is zo, omdat we vergeten te kijken naar het globaal zijn van de mensheid, en alleen kijken naar de momentele bedrijfswinst.

... en vergeet nu en dan een beetje het materialisme om ook nu en dan mens te zijn... Laat ons nooit vergeten dat de arbeidster wellicht ook (jouw?) moeder is of kan zijn, kan worden...

tot de volgende ?

dwarsliggers

Image via Wikipedia

Zonder dwarsliggers kan geen trein rijden...

Ik schreef enkele dagen terug over de darmflora, waar meer kleine beestjes rondtoeren dan er cellen in ons lichaam zijn... Maar heb je daar al eens over door gedacht ?

Eigenlijk zit heel de wereld een beetje op die manier in elkaar: zonder die kleine ambetante beestjes lijkt niets te draaien. Immers buiten de eencelligen zijn er wellicht geen dieren waar de bacteriën niet het vuile werk opknappen in de darmflora.
Wellicht delen we die darmflora daardoor ook voortdurend uit, en ontvangen de flora van anderen, die dan eventueel een vaste stek krijgen in onze eigen darmflora.

Kortom, het lijkt er op, dat de groten niet kunnen leven zonder de kleintjes...

En is dat eigenlijk ook niet zo in onze eigen maatschappij ?
Iedereen streeft er naar zo hoog mogelijk op de maatschappelijke ladder te kruipen als zijn geestelijke beentjes hem toelaten, maar vergeet dat die maatschappelijke basis sterk en breed moet zijn, en steunt op de kleintjes... Zonder die kleintjes is er geen maatschappij.

En net zoals we als individu zouden kapotgaan als die bacteriën in onze darmen er het loodje zouden bij neerleggen, zo zou de maatschappij kapotgaan als de kleintjes, het plebs, de basse classe...het er bij zouden neerleggen.
Kortom, ik heb al meermalen gezegd dat een der voornaamste mensen in de maatschappij ongetwijfeld de persoon is die het huisvuil ophaalt, maar het ziet er naar uit dat we zonder die "gewone werkmensen" er kortom het loodje zouden bij neerleggen: De maatschappij zou ineenstorten.

Het zijn niet de hoger opgeleiden, niet de baken, niet de politici die de boel rechthouden, zij kunnen zich alleen rechthouden dank zij de echte steunpilaren der maatschappij: de kleintjes, het werkvolk...

Uiteindelijk kan niemand koning zijn zonder onderdanen...

Wat mij daarbij intrigeert is: hoe komt het dat de echte kracht van de gemeenschap zich zo laat ringeloren door de koning, de keizer, de baas, de banken, de politici... In feite zijn zij baas, of het lijkt wel dat iedereen dat aanvaarden moet... Terwijl de werkelijkheid eigenlijk de macht zou moeten leggen bij de gemeenschap van het volk.

Maar daar zit net de zwakte van het werkvolk... Hun sterkte zit in hun gemeenschap, niet in het individu, terwijl koning, keizer, admiraal pretendeert dat hun macht bij henzelf, als individu ligt.

Al heel vlug hebben die "regeerders" ingezien dat hun sterkte maar bestaat bij gratie van de verdeling van de anderen. Verdeel en heers is geen ijdel woord.
Zij delen gunsten en straffen uit (zonder dat zij daar ook maar een greintje echte macht hebben), verdelen op die manier de massa, en net die verdeeldheid betekent dan weer hun macht.
Gek...
Maar blijkbaar ook ergens ingebakken in de natuur... Onze darmflora lijdt of floreert bij gratie van wat wij eten. Eten wij verkeerd en krijgen we diarree, dan slagen we er in binnen de kortste keren bijna heel onze darmflora naar de verdoemenis te helpen. Waar we het leven danken aan die darmflora, danken wij die bacteriën niet, nee, we denken niet eens aan hun bestaan. We negeren hen, houden geen of amper rekening met hun bestaan. Alleen als zij niet meer werken, zijn wij ziek. En bij ons overlijden gaat wellicht heel die gemeenschap er ook aan. 
Met andere woorden, de enige manier om gezond te blijven is rekening houden en zorgen voor de gezondheid van onze "onderdanen", de bacteriën...

Maar zoals gezegd... wij denken niet eens aan hun bestaan, en zijn telkens wij hen ziek gemaakt hebben, verwonderd dat we zelf ziek zijn.

Onze "regeerders" doen in feite telkens hetzelfde: zij houden niet echt rekening met de gezondheid van de maatschappij waarop zij zich baseren, zij belasten hen, onderdrukken hen, voeren hen oorlogen in, kortom misbruiken hen op alle denkbare en ondenkbare manieren... en zijn verwonderd als die maatschappij plots stokt, hapert, ziek wordt...

Kijk naar Griekenland... Wie heeft daar uiteindelijk de staat leeg gemolken? Het werkvolk ? Nee, iedereen weet dat de staat daar werd en wordt leeg gemolken (er was er heel onlangs eentje die één miljoen eurootjes op een Zwitserse bankrekening stortte) door de beleidsvoerders, de politici, de banken... En wie doet men boeten?... de darmflora, het werkvolk.
Griekenland is op die manier gedoemd om nog heel lang ziek te blijven, of... te verdwijnen, opgeslorpt door het grote beest Europa.

Maar laten wij ons niet beperken tot kijken naar Griekenland ! Kijken wij naar de landen die het grote beest nu stuk voor stuk aan het ziek maken is ! Kijken wij naar de landen waar de opgelegde besparingen alleen gedragen worden door het werkvolk, de onderdanen, de darmflora van de maatschappij, en weet dat je op die manier wel een ziek land moet krijgen, ziek genoeg om opgepeuzeld te worden door het grote beest...

Op die manier krijgen we steeds minder beleidsmensen, wordt de top steeds smaller, voelen die zich steeds belangrijker, wordt de massa steeds groter, en is de verdeel en heers strategie steeds makkelijker toe te passen... (Iets meer geven aan Absurdistan dan aan Poveristdar...)
Maar ook het risico op ineenstorten van het systeem wordt groter...

Geen trein kan rijden zonder dwarsliggers, geen mens kan leven zonder zijn bacteriën, geen gemeenschap kan leven zonder zijn werkvolk...

Politici zouden beter héél goed nadenken vooraleer ze de verkeerde dingen doen, vooraleer ze hun bacteriën te veel belasten en het systeem dreigen te laten ontsporen...

tot de volgende ?

Nat

Image via Wikipedia

De sneeuw is weg, er hangt wat mist, en alles is vuil en nat. De aanloop naar de lente is maar een vuile periode. Het enige dat ons rest is de hoop dat de lente er echt aan het aankomen is. De dagen zijn al fameus gelengd, om 7 uur zijn de straatlichten al uit, en is het min of meer klaar.

Ook 's avonds is het al weer een stuk langer licht.
De lente komt er echt aan !!!

Maar de temperatuur is maar zo zo, en zoals gezegd, het is nat, kil en vuil. Maar hier en daar zie je al bloemen verschijnen. Paaslelies, sneeuwklokjes, primula en viooltjes staan al weer te blinken in de voortuintjes en hier en daar zelfs in een graskant of op de berm van een holle weg.
Ik zag warempel al een paar madeliefjes !

Hier voor mijn deur is een wagen gestopt van een tuinbouwbedrijf... Tot mijn verbijstering stapten er twee jonge kerels uit met boomzagen gewapend, en ze maakten aanstalten om mijn linde aan te vallen.
Ikke naar buiten.
Technisch is het zo dat mijn boom op grond staat van de gemeenschap... (Ik heb het wel bij moeten betalen, maar wie maalt daar om ?) En de stad gaat nu ieder vijf jaar mijn boom komen snoeien... Ze doen maar, moet ik het niet meer doen.
Ik heb ze wel beleefd gevraagd om de mezenbollen eerst af te nemen, en zorg te dragen voor het nestkastje... Ze beloofden er voor te zorgen, en ik zie dat de mezenbollen al weg zijn, en ze zijn al aan het zagen.

Eigenlijk mogen die mannen me dankbaar zijn... Vroeger stonden hier overal platanen, maar die zijn allemaal "verdwenen"... meestal met een beetje hulp... Platanen zijn ambetante bomen, de bladeren hebben jaaaaaaaaaaaaren nodig om te verteren... Lindebladeren zijn in één jaar verdwenen, opgeteerd, vergaan tot humus.

Tak na tak sneuvelt nu... mijn boom wordt weer kaal en lijkt steeds meer op een knotlinde. ('t Moet niet altijd een knotwilg zijn). Wellicht gaat het koppel mezen dat rond het nestbakje floreerde nu niet meer komen...

't Is niet te doen om te zitten schrijven met het geluid van een boomzaag neven je hoofd... Ik ga maar stoppen, en genieten van het kandelaren van mijn boom...


tot de volgende ?

Maartse buien...

Image via Wikipedia

't Sneeuwt !
En geen klein beetje, ik heb het de afgelopen winter niet zo erg gezien als nu, maar nu blijft het -gelukkig- niet meer liggen. Oh ja, de grond is wit, de nevel wit, het witgetakt geboomte zit...maar dat is alleen omdat het net iets vlugger neerkomt dan het smelt.
De auto's snorren voorbij, aan een snelheid die ik eerlijk gezgd niet verantwoord vind. Het is natuurlijk wel zo, dat de sneeuw alleen een papje vormt op de baan, en je kunt er quasi normaal op rijden, maar ik vermoed dat je niet normaal kunt remmen op zo'n ondergrond. Regen verlengt de remafstand al, dus zal die sneeuwpap dat zeker nog een stuk langer maken.
Maar ja, wie rijdt denkt wellicht niet aan het feit dat er plots een kind op de baan kan komen, of een auto - die niet kon stoppen !- uit een zijstraat.
Nu en dan vermindert de omvang van de vlokken een tijdje, maar daarna zijn het weer van die grote dikke vlokken sneeuw. Het lijkt wel winter, maar het zijn... Maartse buien...
Straks noemen we die dingen Aprilse grillen.
En in mei zijn we allen blei. Och sorry, moet zijn: in mij zijn we allen blij.

Zo heel uitzonderlijk is dit weer dus niet, maar sneeuw doet iets met de mens. De meeste mensen vinden sneeuw heerlijk, mooi... Ik vind de witte wereld wel mooi, maar ik heb een gloeiende hekel aan gladde wegen, en sinds ik eeuwen geleden eens tegen de sneeuw heb moeten worstelen om thuis te geraken, vind ik sneeuw helemaal geen vriendelijke vlokjes meer, maar agressieve koude dingen die de wereld onzichtbaar maken waardoor ik met mijn fiets ettelijke keren de gracht induikelde...

Maar gelukkig ben ik een uitzondering. Er rijdt bijna niemand meer met de fiets naar het werk, en wellicht zouden ze nog veel minder door een echte sneeuwstorm naar huis proberen te geraken. Eén telefoontje "Schatje, ik blijf vannacht hier slapen"... Maar in mijn tijd was er thuis nog geen telefoon. Schatje was gewoon niet bereikbaar, en blijven slapen was dus geen optie.

Gek hoe de wereld veranderd is in mijn leven...
Telefoontoestellen waren lompe zware stukken, die alleen door rijke mensen of door mensen bij wie het beroepshalve van doen was, werden aangeschaft. Anderen hadden geen telefoon, die moesten naar de publieke telefooncel om de dokter op te bellen, en de dokter kon dus niet terugbellen, want jij had geen telefoon.
Nu zitten we in een omgekeerde wereld. Als ik zeg dat ik geen gsm gebruik, dan bekijken ze me zowat als een voorhistorisch exemplaar van een uitstervend ras. Kinderen hebben vanaf hun eerste communie al een mobieltje in hun boekentasje zitten... Alleen die archaïsche grootvader niet. Die is blijven hangen in de sixties...

Ik heb een hekel aan die mobieltjes.
Ik hou veel meer van mijn persoonlijke vrijheid.
Ik wil dat de momenten dat ik uithuizig ben, dat ik dan ook werkelijk uit-huizig ben, niet bereikbaar, niet lastig te vallen voor twee keer niets...
Moderne mensen zeggen dat hun mobieltje net hun vrijheid is...
't Is maar hoe je het bekijkt.
Isabelleke of hoe het dametje ook heet, is zwanger, en is opgenomen in de materniteit om te bevallen.
Jeanneke, de grootmoeder in spe, zit naast mij te keramieken... Het duurt lang voor er nieuws komt... Dus belt Jeanneke haar dochter op, die daar ligt te genieten van pijnloze weeën dank zij een epidurale...
Ik belde naar mijn ouders toen ik na de bevalling weer thuis was gekomen. En Anny had afgezien, epidurales waren er nog niet. Weeën waren pijnlijke dinges.
En de grootouders in spe wisten waarschijnlijk niet eens dat ze op dat moment in de materniteit lag, tenzij er toevallig een der grootouders naar de buur met telefoon had gebeld, dezelfde die ik 's nachts uit zijn bed had geklopt en gebeld om te vragen of hij ons naar het moederhuis wou voeren, want net als een telefoon had ik ook nog lang geen auto...
En had Anny tijdens de dag moeten "in arbeid vallen", dan zou ze wellicht in de materniteit zijn zonder dat ik het wist, en zou ik dat gewaarworden toen ik van het werk naar huis kwam...

De wereld is niet meer dezelfde...
Sommige dingen zijn veel verbeterd, maar anderzijds is er geen plaats meer voor het onverwachte. Iedereen is altijd bereikbaar, iedereen weet meteen alles wat hij of zij moet weten...
Maar ergens is net daardoor een stukje van het mysterie verdwenen...
Je kunt geen groot sneeuwavontuur meer beleven, want "Schat, ik blijf slapen" voorkomt dat nu...
Je kunt niet blij verrast worden dat je een ferme zoon hebt, zonder dat je dat wist, terwijl je gewoon je dagtaak aan het verrichten waart.
Er zijn geen verrassingen meer.
Telefonitis is in de plaats gekomen.

Het mag gek klinken, maar ik mis dat onverwachte van toen, ik mis dat we verrast werden, ik mis dat we ons nek en vel moesten riskeren opdat moeder niet vruchteloos zou zitten waken waar ik wel bleef in dat helse weer... Nee, het was niet plezant, maar het was een beetje van de cement die ons huwelijk steeds hechter en hechter hebben aan een gesmeed.
Het was de lijm, de colle-tout, van ons gezin.
Een leven zonder verrassingen, zonder uitschieters, dat is maar een kabbelend beekje, bijna onzichtbaar gelegen tussen het hoge gras... Ons leven was een bruisende bergrivier, woest en onverwacht hard stromend en stormend, steeds meer en meer meesleurend tot het een machtige brede stroom was en is... Onstuitbaar stromend, rustig en kalm, niet meer te teugelen. Er mocht een rotsblok in de bedding vallen, we zochten een nieuwe bedding.
Ach, dat kleine beekje is best mooi... Maar een zachte plek in de ondergrond en het is weg, een periode van droogte en het loopt dood in zijn eigen bedding.

Je moet je leven uitbouwen, samen, en daar zijn al die kleine verrassingen en gebeurtenissen goed voor... Je staat er plots onvoorbereid voor, en je moet samen werken om het op te lossen. Of niet alleen je huwelijk gaat naar de knoppen maar jijzelf ook...

Wie niet regelmatig geconfronteerd wordt met verrassingen, heeft niet de veerkracht om telkens en telkens weer te vechten, op te bouwen... Het leven mag niet rimpelloos zijn, anders leer je niet...leven.

Kijk maar eens hoe vaak je gezinnen, waar alles altijd goed gaat, uit elkaar vallen... Eén feitje en krak. Geen veerkracht leren opbouwen.
Laat de verrassingen binnen in je leven, dat is het zout, de smaakmaker .

tot de volgende ?

postnatale abortus

Abortion Rights banner (Photo credit: ge'shmally)

Een paar geleerden ( = van een leer (ladder) gevallenen ?) lanceren het idee dat je ook na de geboorte nog abortus moet kunnen plegen...
Ik ben al geen preneur van het idee abortus, alhoewel ik begrip kan opbrengen in een deel pijnlijke omstandigheden, maar dit gaat wel heel ver... Na de geboorte vaststellen: "Tedju, 't is ne lelijkaard !" en het dan maar in de vuilnisemmer kieperen.

Zij gaan uit van het idee dat de pasgeborenen toch nog niet bewust leeft, dus moet het nog kunnen...

Leef jij bewust? Ik soms, heel eventjes... Heel nu en dan denk ik wel eens " Ik ben er nog, ik leef..." Maar heel dikwijls gebeurt dit niet. Meestal leef ik gewoon, zonder er bij na te denken. Mijn vitale organen die werken van zelf, ik adem zonder na denken, mijn hart klopt zonder dat ik op een knop moet duwen, mijn lever doet zijn best om de restjes van het glaasje wijn te verwerken, zonder dat ik daar maar een moment bij stilsta...

Ja, ik weet best dat ze dat niet willen zeggen, maar ik vraag je gewoon: wat is bewust ?
Is een miertje zich bewust van het leven? En toch speelt dat kleine beestje een hele rol in het geheel van het mierennest. Ik neem dit als voorbeeld, omdat de mier eigenlijk bijna een apart levend onderdeel van één groot geheel is. Daar zou je nog eerder kunnen stellen dat "een onderdeel" niet bewust is... En toch twijfelt geen mens aan "het leven" van de mier.
En van een baby zouden we dat wel moeten denken.
Misschien omdat het lijdt aan het syndroom van Down, of een ander ziekte... Maar als je nu die films ziet, waarin die mensen die lijden aan Down, durf jij dan nog zeggen dat ze niet "leven"?
En als ik gebogen sta over dat plantje dat ik van Gilberte kreeg, om te kijken of het al aan het wortelen is... dan twijfel ik niet aan dat leven.
Jaïnisten vereren het leven in zijn geheel, en sommigen doen doen zelfs een doekje voor hun mond om niet per ongeluk een beestje in te slikken en zo te doden, en ze eten maar planten als die echt volkomen uitgegroeid zijn. Geen onrijp fruit, alleen afgevallen fruit...

Ik vind dat ze gelijk hebben met die visie: alles,of bijna alles rondom ons leeft... Ik heb het gevoel dat de aarde zelf een soort leven heeft.  Ik ga er niet van uit dat alle leven heilig is, maar ik heb eerbied voor "het leven", en geniet van al dat leven rondom mij... en zelfs in mij ! Er zitten in mijn darmen meer bacteriën te wroeten dan ik cellen heb in mijn lijf ! Ik las onlangs dat mijn dik zijn waarschijnlijk te maken heeft met de soort bacteriën die overheersen in mijn darmen. Ik kan dat wijzigen, maar slechts heel tijdelijk, na een korte wijle herstelt mijn eigen darmflora zich weer naar het oude stramien.
Je doet dus zelfs met die bacteriën niet wat je wil... En een baby zouden we ... Nee toch !

Weet je, ik heb een hekel aan het feit dat men de dag van vandaag voortdurend van die ballonnetjes op laat, die na enkele keren uiteindelijk resulteren in een wijziging van de publieke opinie.
Ik stel het bij me zelf vast: vroeger vond ik abortus gewoon altijd verkeerd. Nu weeg ik al heel wat minder zwaar daar aan, als het over speciale "behartigenswaardige" redenen gaat... Idem met euthanasie... We zijn stilaan gewoon aan dat idee, en het klinkt niet meer zo scherp als vroeger. We evolueren naar die nieuwe ideeën toe.
Euthanasie en abortus waren dingen die ik vroeger nooit ofte nooit, in geen enkele omstandigheid zou goedkeuren. Nu zijn er al een deel omstandigheden die ik niet meer echt afkeur.
Voorstanders zullen dan misschien besluiten dat ik stillekens aan verstandig aan het worden ben, maar ik zelf, ik voel het een beetje aan als verraad van mijn oorspronkelijke waarden, oorspronkelijke normen.
Ik vind het geen vooruitgang, ik vind het een zwakker worden van mijn normen.

En ik ben een beetje kwaad op mezelf, omdat ik blijkbaar door de voortdurende herhaling mijn normen heb laten smelten.
Dus ben ik nu doodsbang dat men, met dit nieuwe proefballonnetje weer een deur aan het open wrikken is, weer een norm aan het afbreken is...

Ik voel me daar mottig bij.

U ook ?

tot de volgende  !

Weer mens

Image via Wikipedia

Ik heb vandaag nog niet veel moeten hoesten... Het ergste lijkt achter de rug. Helemaal gedaan is het nog niet, maar allee, we maken vorderingen.
Anny zal straks voor de tweede keer een heel wasmachine vol zakdoeken wassen... Om u maar een idee te geven van onze toestand...

Vannacht wel slecht geslapen... Maar ja, ik heb al twee nachten na een goed geslapen, dus is het normaal dat ik weer enkele nachten minder slaap. Ik ben een rare slaper, ik kom in bed, lees nog een half uurtje, trek dan het licht uit, doe mijn ogen toe en ben vertrokken. Anny ligt dan nog uren de slaap te zoeken. Maar heel veel nachten ben ik rond  één, twee uur al weer wakker, en meestal is er dan geen slapen meer aan. Lig ik te luisteren op het zachte geronk van Anny...

Anny durfde wel eens een pilletje te pakken, ik deed dat nooit... Maar nu hebben ze gezegd dat die pilletjes, ook al zijn het maar lichte, slecht zijn voor de gezondheid, en Anny wil er van af geraken. Dat zal wellicht niet gemakkelijk zijn... Het is een psychische verslaving, die dingen !

Ik ben eens buiten geweest, en heb vastgesteld dat die plotse harde vorst, na die periode van te vroege lente, heel wat schade heeft berokkend... Eén camelia ziet er maar mottig uit, en bijna alle bloemknoppen zijn bruin en verdord.

Er zijn nog planten die mij doen vrezen... Enfin, we zien wel. Ik kan er toch niets aan doen.Dat gekke weer zal wel hier en daar schade hebben gedaan.

Ik heb wat nieuwe mezenbollen gehangen, voor mijn staartmezen... Het ziet er naar uit dat er een koppeltje hier blijft hangen. Enkele jaren terug heeft er al een een koppeltje hier gebroed. Deze mezen gaan niet in de nestbakjes, maar nestelen liefst in een dikke massa doornige takken... Dus wellicht in mijn klimroos. Het zijn kleine beestjes, waarvan de staart langer is dan het beestje zelf. Leuk om ze bezig te zien.

In het nestbakje aan mijn lindeboom zit momenteel een meesje inspectie te houden, ik heb nog niet kunnen zien of het een kool- of een pimpelmeesje is... We zien wel...
Ik heb dat kastje daar gehangen omdat ze al eens in mijn brievenbus hebben gewoond, daar vlak onder. En dan, ondanks alle brieven en borden was er toch een onverlaat die de post boven op de eieren deponeerde.

Het is zaterdag... normaal is er keramiekklas, maar ik ga pas volgende week gaan, nu durf ik het nog niet aan, ik zou wellicht heel de klas besmetten... Ik ben heel de week echt mottig geweest van die bronchitis.

Hé, heb je het ook gezien ? op VTM hebben ze Het Mirakel van Mater getoond, met aan het woord onze elektricien Didier... Hij houdt vol dat het een Echt Mirakel is... Ik vind dat heerlijk !
We leven in een dorp met een ziel, met mensen die nog durven uitkomen voor hun gedacht, die nog kunnen en durven dromen, die nog tijd maken voor elkaar... Ik ga hier nooit meer weg... !

Voorlopig is er geen mis meer in de kerk, er is geen verwarming, en het stinkt er nog steeds naar de rook. Ik denk dat men nu de deur van de kerk wagenwijd zal openzetten om verse lucht binnen te krijgen, en de bewoners die er zicht op hebben zullen die deur in de gaten houden, kijken of er niets abnormaals gebeurt... Ook dat is die geest van onze parochie, dat gevoelen voor elkaar en voor de gemeenschappelijke dingen. Als er eens een licht blijft branden in de zaal, dan zal dat nooit lang duren, Louis krijgt zeker een telefoontje van de een of de ander... Heerlijk is dat !

Het is hier niet alleen verschrikkelijk mooi, het is er nog gezellig ook, en tot op heden is de parochie er in geslaagd de meeste nieuwe bewoners mee te trekken met de geest van het dorp... Hier praat men nog met elkaar, hier zegt men nog goeiendag...

Weet je, ik hoop voor u, dat je ook in zo'n heerlijk dorp woont, met mensen om je heen die met je meeleven...

tot de volgende ? (Kijk, er wonen sloebers ook in Mater... verschijnt er plots een verkeersbord die er niet thuishoort... - Moet kunnen  (?))

Het mirakel van Mater

Image via Wikipedia

Gisterenmorgen, om 4 uur (da's vroeg !!!) begonnen plots de klokken van de kerk in volle feestgelui uit te barsten. Heel de omgeving van de kerk was op slag wakker. Zo ook onze dorpselektrieker Didier, die als verantwoordelijke voor den heiligen triek van de kerk, meteen zijn beddebak uitsprong en naar de kerk snelde.

Hij opende de kerkdeur, en heel de kerk hing vol rook... Vlug de trappen op naar het doksaal waar hij de klokken stillegde, en dan weer naar beneên en de hulpdiensten en de voorzitter van de kerkfabriek opgebeld... (Voorzitter van de kerkfabriek? Wellicht een bedrijfslijder (sinds de malaise in de kerk met lange ij) die normaliter kerkgebouwen fabriceert ??)

Toen de brandweer verscheen, was er wel nog rook, maar geen brand. De brand was vanzelf uitgedoofd. In de stookruimte, met nieuwe stookinstallatie moet het duidelijk hebben gebrand, en de elektriciteitskast was er volledig gesmolten, maar alles was vanzelf gedoofd.

Dit is dan het wonder van Sinte Amelberga...
Twijfel niet, gij ongelovige !!!
Het is immers reeds de tweede keer dat dit wonder plaatsgrijpt !!! Enige jaren geleden gingen de klokken ook uit alle macht van zelf aan het luiden, en toen was de bliksem ingeslagen...

Kijk, dergelijke gebeurtenissen zouden in vroegere, duistere tijden heel zeker in de annalen zijn vermeld als echte mirakels, nu gaat men gaan uitkienen hoe de zaak precies heeft gewerkt, en wat de klokken deed luiden. Den elektriek zal er wel voor iets tussen zitten...
Maar ik vind dat een beetje jammer...

Van mij mag men deze data inschrijven in het boek der Materse Mirakels... Ik vind dat zo heerlijk, zo mooi, zo sprookjesachtig... zo weg van de kille dagelijkse dagelijksheid....

Het lijkt wel of we niet meer mogen dromen, dat alles moet terug gebracht worden tot wetenschappelijk aantoonbaar, tot ... normaal...
Ik hou van dromen...
Ik hou van fantasie
Ik hou van dat beetje dat ik al meesleur van in mijn kinderjaren.
Het zou mij spijten mocht ik niet meer mogen dromen, niet meer mogen fantaseren... 

Ik huiver inwendig bij mensen die alle fantasie willen terugbrengen tot kille cijfergegevens, die Roodkapje psychologisch gaan analyseren, die niets meer kunnen aanvaarden als "mirakel, als sprookje..."

Ik weet er ene die nu zit te denken: "Dat geloof van jou, dat hoort ook thuis bij die sprookjes!"... Misschien heeft hij gelijk, maar gelijk krijgen ze niet, niet van mij, niet van deze dromer...
Ik wil nog mee kunnen zweven met de wolken, ik wil beelden maken van wezens die niet bestaan, ik wil fantaseren, werelden bijeen toveren en ik wil ook nog geloven... Allemaal dingen die niet te bewijzen zijn, of die alleen door het  bewijzen alleen al vervallen van mooie bloem tot bosje stoffig onkruid.

Het leven is al zo moeilijk, doordat de mens het zo moeilijk maakt, laat dan de uitweg van de fantasie asjeblieft open staan... Laat de vermoeide loonslaaf aan zijn taak tenminste inwendig de fantasie... Laat hem niet denken over de oeverloze semi-automatische taken waartoe hij veroordeeld is.

Ik las onlangs weer een artikel over de mensonwaardige omstandigheden waarin kinderen verplicht werden te werken in de beginnende industrie...  Onze arbeiders hebben een veel beter lot dan die kinderen van toen... Maar even of zelfs nog meer geestdodend...

Volgens mij zou men dromen, fantaseren, creatief zijn tot hoofdvak moeten maken in iedere vorm van onderwijs.
De deur naar de enige echte vrijheid leren openen, de vrijheid in je eigen hoofd.
De deur ook naar geluk, in je eigen wereldje.

Laat het buiten maar kil en koud zijn, binnenin wandel ik in de zon.
Mijn zonnetje, niet te fel, net op mijn maat.

Kijk, ik wens jullie allemaal zo'n wereld toe, die fantasie toe waardoor je altijd een vluchtweg rest... Weg van het leed, weg van je ziekte, weg van je miserie. Ja meer zelfs, het laat je toe een heleboel dingen ook echt over boord te gooien... Je maakt vanuit je fantasie een stukje in het echte leven.

dus: geloof maar in het mirakel... Het is een deur naar een andere wereld, een wereld waar geen hoeken zijn, maar allemaal zachte rondingen...

tot de volgende ?

hartepijn

Image via Wikipedia

Vandaag is het 11 jaar dat onze Koen is gestorven...
Een stomme verkeerde beweging, een knie die met een kijkoperatie weer hersteld werd, maar die tezelfdertijd die verschrikkelijke ziekenhuisbacterie binnen loodste in zijn lichaam. Eén week later was hij niet meer...
Ik ken wel wat mensen die een kind verloren, en keek vroeger met wat verbazing naar het feit dat dit leed precies niet overging, niet weg ebde... Nu ben ik zelf bij die groep. Begrijp ik nog niet waarom het niet over gaat, waarom het niet "verboomt "... Maar ik zit er wel mee. Anny ook.
Och, het is niet meer zo snijdend, maar het is niet geminderd.
Het is iets dat weegt op iedere dag. Al wat je doet, al wat je ziet, al wat je leest kan een aanleiding geven om weer op Koen uit te komen.
Academie: Koen ging indertijd mee beeldhouwen
Aquarium: Koen maakte dit mooie meubel nog
Keuken: Koen deed heel de assemblage
Turnoefeningen gebeuren in de kamer van Koen
En zo gaat het heel de dag door, een eeuwigheid.

"Je hebt toch nog kinderen en kleinkinderen?"
Ja... gelukkig maar, maar dat zijn geen vervangers, dat zijn andere individuen. Het verlies zou misschien nog overheersender geweest zijn hadden wij alleen Koen gehad, maar de pijn mindert niet door het feit dat er nog andere kinderen zijn.

Je kunt het niet makkelijk verwoorden. Ooit zei een collega me: "Het is geen verlies, het is een amputatie..." misschien is dat nog de beste manier om dat te omschrijven.

Och, ik heb verdriet voor het overlijden van ouders, broer, familieleden, vrienden, maar dat slijt eigenlijk wonder vlug. De kansen dat je er nog eens weer mee geconfronteerd wordt is kleiner. Zelfs je ouders waren niet meer zo dichtbij, je bent het huis uitgegaan en hebt een eigen leven opgebouwd, en ouders zijn nog waardevolle raadgevers en opvoeders waar je nog dankbare gevoelens bij hebt, zijn grootouders van je kinderen die wel eens op de kinderen passen... Maar een kind, dat is anders.

Nee, ik ben niet verbitterd, ik ben zelfs niet ongelukkig. Want geluk heeft niets te maken met verdriet of gemis. Geluk is iets heel anders. Je kunt perfect gelukkig zijn met een hart vol verdriet. Alleen op de momenten dat dit verdriet weer echt opborrelt, alles overheerst, is ook het geluk er niet meer te vinden. Het is er misschien nog wel, maar je vindt het niet meer onder de tranen.

Ach, het is zo verschrikkelijk moeilijk om over gevoelens te praten, te schrijven... Ze zijn er gewoon, en ze zijn zo individueel dat ze wellicht niet overdraagbaar zijn.
Dat hoeft ook niet.
Vreugde moet je delen, verdriet kun je niet delen.
Je krijgt wel wat steun, het schouderklopje -geestelijk of echt-, maar diep in je raakt dit nooit echt tot de kern van het verdriet. Verdriet draag je - als het er op aan komt- altijd alleen. Anny zal wel hetzelfde verdriet hebben, zal wellicht meer begrijpen dan de buitenstaander, maar ik kan niet aan haar verdriet en zij niet aan het mijne. We troosten elkaar in de hoop de ander te helpen, want wij weten onszelf ongeneesbaar.

Gelukkig denken we ook aan de goede en de leuke herinneringen.
Is het niet altijd bitter-verdriet. Soms is het ook zoet.

Ik weet het niet of mijn ervaring, mijn voelen hetzelfde is als het voelen van Anny, hetzelfde is als het voelen van andere ouders die een kind verloren. Wellicht niet. Wellicht is verdriet zo verschrikkelijk individueel dat het ook niet te veralgemenen is... Misschien ...  Misschien...

Buiten is het weer mistig. Prachtig weer als je een bronchitis hebt, kun je nog wat meer hoesten. We zijn al weer maart... de lente komt nader... Straks zie je weer het groen groener worden. De dode planten rijzen weer op... Prachtig symbool van een onbestemde hoop...

tot de volgende ?

schrikkeljaar

Image via Wikipedia

We zijn vandaag de 29° februari... 't Is dus weer een schrikkeljaar.
Eigenlijk een schoonheidsfoutje aan ons tijdssysteem. Wij, de mens wil zo nodig alles organiseren, alles netjes indelen in gelijke vakjes, en de aarde werkt niet mee... Nee, die moet zo nodig net iets meer dan 365 dagen nodig hebben om rond de zon te toeren. Om dat kleine verschil op te vangen hebben we om de 4 jaar een schrikkeljaar (met uitzondering van de honderdtallen).
Dat kan niet, dat verstoort ons systeem van tijd, dat dwingt ons tot een aanpassing, anders klopt het niet meer dat de lente begint omstreeks 21 maart, en lopen de seizoenen dus in de war.
Waarom is de tijd zo belangrijk ?
Om de maatschappij te kunnen ordenen, om duidelijk te kunnen stellen wanneer het zaai- en maaitijd is.
Om duidelijk te kunnen stellen wanneer je in de overheidsgebouwen de centrale verwarming moet uitschakelen.
Maar dat het soms nog vriest in juni, daar kun je als kalendermaker geen rekening mee houden. Gemiddeld vriest het dan nooit, dus: verwarming af.
Als je dan koud hebt, dan is dat inbeelding.
Op Allerheiligen mag je dan weer je lange winterjas aan, vroeger hoort niet.
En de aarde ?
Die draait rustig door, op zijn eigen tempo. Steeds beetje per beetje wat trager. De dagen van 24 uur worden steeds langer...
Maar nu is de seconde wetenschappelijk bepaald, is niet langer een dag gedeeld door 24 uur dan door 60 minuten dan door 60 om aan seconde te komen, nee, de seconde is wetenschappelijk vastgelegd, dus wijken wij niet meer af, nee, de aarde wijkt af. Dus moeten we nu en dan een schrikkelseconde toevoegen, maar dat vergt enorme inspanningen om alle computergestuurde systemen daarop aan te passen, dus doet men dat niet meer... We houden nu stug vast aan onze seconde. Dat wil dus zeggen dat binnen x aantal jaren we niet meer een seconde zullen moeten bijstellen, maar misschien een volle minuut... Rampzalig ! Desastreus !
"De Aarde wil zich niet voegen naar ons uitgekiende systeem !"
djudedju

Waar zijn we eigenlijk mee bezig ?
Vroeger werkte de mens langer in de zomer, want er was langer licht, en korter in de winter, want er was minder licht.
De wekker was de haan en het vogelenkoor ... We leefden met de natuur mee.
We ondergingen de maat van de aarde... Nu pogen we de aarde onze maat op te leggen. De haan mag zelfs in sommige gebieden niet meer kraaien, en mocht men een middel vinden, dan mochten ook de vogeltjes zo hels vroeg niet meer fluiten, kwinkeleren en schuifelen..
We leven tegen de natuur in.

Iedere morgen sta ik voor het grote raam in de kamer van Koen, en kijk naar buiten over de brede vallei die me toelaat zelfs Gent Zeehaven te zien (bij helder weer)... Ik geniet van de morgenzon die vrolijk de kamer in schijnt. En in de winter vervloek ik het systeem dat me doet opstaan op het geijkte uur...donker of niet...
Straks gaan ze ook nog eens overschakelen op zomeruur...
Als je zo nodig alles kunstmatig wilt indelen, waarom zou je dan nu en dan het systeem niet wat uit het lood kunnen zetten om mensjes te pesten???

We leven met de klok...
De dokter kwam voor onze bronchitis (ja, alle twee !) en dan neemt hij je pols vast en kijkt hoe vlug je hart klopt in de tijdspanne van één minuut... Net of het hart trekt zich iets van de tijdsindeling aan.

Eigenlijk worden we op die manier gedwongen om ons lichaam aan te passen aan een systeem dat niet natuurlijk is. De klok hoort niet.
De klok dirigeert.
Je moet aan het werk van dat uur tot dat uur, en je krijgt een pauze om te eten op dat uur tot dat uur... Honger of niet. In de rij, een, twee...
Je kijkt om 19 uur naar het nieuws op TV en dus richt je het avondmaal in, zo, dat je netjes in de opgelegde lijn mee loopt.
Ik ben nu op pensioen, en dan denk je: eindelijk is de tijd van mij...
Niets van !
Om 13.30 uur moet je in de academie zijn. Niet vroeger want anders kun je niet binnen, niet later want anders verlies je van de uren waarvoor je lesgeld hebt betaald... En de vergadering van Ziekenzorg is op dat uur, en de kaarting van Okra begint om... En om twaalf uur staat je eten op tafel.

We leven niet, de klok leeft ons !
We hebben geen binding meer met de natuurlijke manier van leven. In de winter staan we op, omdat het zo laat is, we blijven niet lekker warm liggen tot de haan ons laat weten dat de dag er aan komt... We moeten niet meer opstaan in de kou, het huis is lekker warm, zeker de woonplaatsen...
Ik hoor nog hoe 's morgens vroeg ons vader of moeder met de koteraar in de kachel zat te wroeten, ik hoor nog hoe ze aanmaakhout gingen halen, en hoe ze de kachel aanmaakten. Meestal was dat niet nodig, want we hadden een "contenue" een vulkachel, die heel de nacht zachtjes bleef branden, en waar je 's morgens maar eens in moest koteren, wat meer luchttoevoer geven, en wat kolen op gieten...
Je hoorde dan hoe moeder de asla uittrok, en de asse buiten ging uitgieten. Heel lang geleden herinner ik me dat die as ook nog eens gezift werd... en de bruikbare kolen er uit gepuurd werden. Niet laten verloren gaan, het is veel te duur...

Dan riep ze naar boven, naar ons, het was tijd om op te staan. We moesten op dat uur in school zijn. Ook in de vakantie moesten we op het gewone uur op staan, ledigheid was het oorkussen van de duivel.
De klok is er bij ons ingestampt, van kleins af aan...

En toch... toch is de klok, de juiste tijdsindeling nog niet zo heel oud, en al zeker niet het systeem waarbij hele landen, halve werelddelen, dezelfde tijd volgen. Vroeger had ieder dorp zijn tijd. Gebaseerd op de zon. Middag was als de zon het hoogst stond, en het enige uurwerk in het dorp hing aan de kerk. Alleen de heel rijken hadden ook een klok in huis. Tot de komst van de fabrieken, de werktijd was op de klok geregeld, in de steden zag je niet overal de kerk staan, dus werd de klok gemeengoed... En sommige bedrijven verwittigden het volk met een sirene van de wisseling der ploegen...
Tijd is stillekens aan het leven gaan beheersen en doet dat steeds meer en meer... Zo erg, dat we weer aan af zijn, en weer bezig zijn af te wijken van de aarde als basisgegeven, weer stilaan aan het afwijken zijn, nu seconde per seconde... De aarde draait niet regelmatig, veegt zijn pollevientjes aan onze klokken...

Het is kwart voor tien, ik moet hoognodig mijn blog afronden, er zitten al lezers te wachten op hun dagelijkse portie leesvoer...

tot de volgende ?

Het einde

Image via Wikipedia

We leven (weer al een keer) in het jaar van "Het einde van de wereld"... Ondertussen heb ik al een paar eindes van de wereld meegemaakt, en ik ben er nog... En onlangs las ik een lijstje van voorspelde wereldeinden, en dat is een lijst zonder einde (mooi woordgrapje)...
Er is altijd wel hier of daar een bietekwiet die het einde van de wereld voorspelt. En ooit zal er wellicht eens een keer eentje gelijk krijgen, maar wanneer dat zal zijn ??? Wellicht binnen een paar miljard jaar (vijf miljard volgens natuurkundigen)....
Maar natuurlijk voorspellen de onheilsprofeten eigenlijk niet het einde van de wereld, maar het einde van "de mens"... En dat kan wellicht heel wat vroeger komen dan het einde van de wereld. Het einde van de wereld zal wellicht komen op het moment dat onze zon in Nova gaat, en zodanig zichzelf opblaast, dat de aarde er gewoon in opgeslokt wordt.
Het einde van de mens zal wellicht heel andere redenen hebben...
Er kan uit de soort mens een nieuw ras ontstaan
Er kan een pandemie komen waardoor de mens uitsterft
De wereld kan zodanig ontregeld worden door milieuvervuiling, dat het een onleefbaar milieu wordt
Er kan... er zijn heel veel mogelijke manieren waarop de mens kan verdwijnen, maar wellicht zal dat nooit op een bepaalde dag zijn, nooit op de manier: "Klik" en het licht gaat uit... Zelfs een pandemie die de mens als soort uitroeit zou wellicht een tijdje nodig hebben om zichzelf waar te maken. En dat is blijkbaar vroeger al een keer bijna het geval geweest... Er moet volgens genetici een moment geweest zijn, waarbij de mensheid teruggevallen is tot op een zegge en schrijve vijfduizend exemplaren... Waaruit de huidige miljarden allemaal afstammen...  Ik weet niet of het klopt of niet, maar het is een mooi idee, want het stelt eigenlijk dat we allemaal familie zijn, van de Aboriginals, van de Papoea's, van de negertjes, van de Eskimo's, van de Indianen, en van mijn buurman. Hitler zou er niet tevreden mee zijn. Ik wel. Ik vind het grandioos.
Maar dit betekent dat de diversiteit van al die miljarden mensenkinderen eigenlijk maar heel weinig variatie heeft, en dat een pandemie daardoor nog veel gevaarlijker wordt. Reden te over om goed voor mekaar te zorgen...

Bijna al  die voorspellingen van het einde van de wereld, zijn ontstaan door mensen die de Heilige Boeken verkeerd hebben gelezen...Dus eigenlijk door mensen die hun godsdienst verkeerd interpreteerden.  Dit keer gaat het over het "lezen" van de kalender van de Maya's, ook al gelieerd aan een godsdienst van toentertijd, die nu nog eens de geschiedenis doet rimpelen.

Het is dan ook zo dat bijna iedere godsdienst het einde van de wereld voorspiegelt aan de mens. Persoonlijk denk ik dat dit veel eer moet geïnterpreteerd worden als een verwittiging naar ons eigen einde, ons eigen sterven. En dat einde komt er. Voor iedereen. Maar wellicht niet allemaal op enkele dagen. (Tenzij die pandemie er wel zou komen?)... Bijna iedere godsdienst wil het einde van de mens als individu lichter maken, een belofte van een alternatief leven na de dood bieden.

Is dat er? Komt dat er ?
We weten het niet. De "bijna dood ervaringen" lijken een positief antwoord te bieden, maar ondertussen heeft men vastgesteld dat bepaalde medische ingrepen, waarbij een zuurstofvermindering in de hersenen plaatsgrijpt, dit zelfde bizarre verschijnsel veroorzaakt. Dus misschien is dit geen "open deur" naar het eeuwige leven ????
Kortom, we weten het niet. We hoeven het ook niet te weten. Mochten we het weten, dan zouden we wellicht al druk aan het prutsen zijn om de toegangsdeur in handen te krijgen en er geld uit te slaan. Maar misschien is het er gewoonweg niet...
Ik vind het idee dat het er is wel goed, omdat het de mens een bijkomende reden geeft om "goed" te leven, om zijn individueel leven in te passen in de gemeenschap, want dat is eigenlijk dat "goed" leven. Aanpassen, inpassen in het geheel van de maatschappij. Maatschappij die maar optimaal kan bestaan indien iedereen wil leven naar die maatschappij.
Kortom, mens zijn is een complex iets...
We krijgen meer dan eens het gevoel dat de maatschappij geen of onvoldoende rekening houdt met ons (we denken heel zelden er aan dat wij zelf wel eens te weinig rekening houden met de rest)... Wellicht is dat fenomeen er ook de basis van dat we denken dat het niet zo kan blijven bestaan... en voorspellen we het einde...
Het einde omdat wij het eigenlijk niet meer zien zitten.
Omdat wij het niet meer in handen hebben.

Kortom, het einde omdat we ergens dat antwoord willen, als oplossing voor wat we niet meer in handen hebben.... Net of we ooit het leven in handen kunnen hebben. We kunnen immers alleen verantwoordelijkheid hebben, opnemen, voor ons zelf, en dat is al knap moeilijk...

Godsdienst is misschien niet echt logisch, niet echt reëel, maar het biedt in ieder geval een soort houvast. Maar alleen als je dat houvast zelf wilt grijpen (geloven)...
Niet makkelijk
Zelfs zij die geloven, prefereren soms "het Einde"... een grote finale, verkiesbaar boven het kleine individuele doodgaan...
Mensen... bizarre soort zoogdieren, met een vermogen te denken op een manier die niet altijd logisch is, en die veelal het onderscheid tussen wel en niet logisch niet kan onderscheiden... Wat wil je dan ook ???

Weet je, ik leef, en voorlopig probeer ik dat nog even vol te houden... Ik vind het hier al bij al leuk...

tot de volgende ?

staartmezen

Image via Wikipedia

Gisteren waren ze er plots weer: de staartmezen.
Je ziet ze een heel jaar niet, en plots besluiten te gaan foerageren op andere plaatsen, en dan zie je ze hiphoppend van tak naar tak wippen en speuren of er geen beestjes zitten. Plots zien ze de mezenbollen, en dat is ook goed.
Staartmezen zijn mooie mezen, klein, maar met een lange staart en een heel ander kleurpatroon dan de andere mezen.
Ik vind een pak foto's op internet, maar geen een die vrij is van rechten. Jammer, anders kon ik het u eens tonen. Nu moet je zelf maar eens googlen en kiezen voor de optie afbeeldingen, dan heb je er een hele massa...

Sinds ik van enkele collega's schrijvelaars hoorde dat er eisen werden gemaakt voor het gebruik van foto's ben ik heel voorzichtig geworden.

Ergens vind ik dat bizar. Als ik iets publiceer op internet, dan weet ik dat ik dit openbaar maak. Dat wil dus ook zeggen dat iedereen het kan zien. Maar blijkbaar wil het niet zeggen dat iedereen het kan en mag gebruiken. Daar zit iets tegengestelds aan... Als het openbaar is, dan zit daar voor mij ook in dat anderen het kunnen gebruiken. Weliswaar moet men de uitgever vermelden, en mag men je werk niet vervormen of uit de context trekken, maar geef toe, de bescherming daartegen is heel miniem. Niet zo voor enkele Amerikaanse advocatenbureaus die daar net brood hebben in gezien. Een beetje jammer... Ik kan me voorstellen dat een leraar die over de staartmees praat, graag een fotootje daar bij zou zetten... Mag alleen als ze vrij van rechten zijn.

Kijk, ik doe nu aan keramiek. In een klas. Uiteraard zie je daar de werken van je medeleerlingen, en sta je soms vol bewondering. En uiteraard zie je dan dat sommige werken wellicht de bron zijn van andere werken, van andere leerlingen. Daar is op zich niets mis mee. Rubens en co leerden hun metier door het kopiëren van de grote meesters. Dus waarom zou een leerling geen inspiratie mogen opdoen uit het werk van een ander.
De tijden zijn veranderd, en wellicht is het kopiëren nu "not done"... Niet meer gepast, ook al is het om de techniek te leren. In de les beeldhouwen moest ik het nog wel doen ! Daar moest ik de kop van een of andere oude Romein netjes kopiëren, op de millimeter gelijk na maken. Niet makkelijk, en het is inderdaad een goede les. Maar als je een kopie maakt van een Picasso, dan zou men je wellicht scheef bekijken. Toch kan het dus interessant zijn om de techniek te bestuderen, te leren.

Ik zie er alvast geen graten in. Natuurlijk mag je dan het handteken niet mee kopiëren... het is niet de bedoeling vervalsingen te maken.
Voor mij is publiek werk dus ook min of meer "open" werk. Ook de foto die je publiceert op internet... Vandaar ook dat je met foto's waar personen op staan de nodige voorzichtigheid moet aan de dag leggen. Niet iedereen is gelukkig dat zijn beeltenis wereldwijd kan bekeken worden.

Als je leerling bent op een academie, dan is dat één van de dingen waar wel eens over gedebatteerd wordt. Je gaat naar de academie, omdat je iets technisch wilt bijleren van de kunstvorm die jou aanspreekt. En wellicht is iedereen dus op een of andere manier beïnvloed door een of meerdere kunstenaars of kunstrichting. Je gaat dus naar de academie met een idee, en je verwacht les om dit technisch waar te kunnen maken, en om het bij te schaven van kunst naar Kunst...
Een goede leraar dringt dus zijn manier van werken niet op, maar staat open voor alle richtingen, en moet begeleiden, bijschaven, richten... Een leraar die te veel zijn of haar eigen stijl opdringt, dat is geen goede leraar. Hij of zij kan technisch perfect zijn, maar het mag niet de bedoeling zijn de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie de nek om te wringen.
De leraar moet de leerling helpen te groeien in zijn eigen wereld.
Veelal zal die wereld, onder invloed van de technische ervaring en het leren kijken op zich al evolueren, maar het moet het werk van de leerling blijven, eigen; individueel...

Dit is geen makkelijk werk... Iedereen, ook de leerkracht, heeft dus zijn eigen visie op de dingen... En de leerkracht moet die visie loslaten tijden het les geven. Niet makkelijk !

Niettemin zie je dat, zelfs bij de beste leraars, er een invloed is van leerkracht op leerling... Dat kan bijna ook niet anders. Daar is niets verkeerds mee, zolang het geen opdringen wordt.

Het kan een heel goede oefening zijn een werk van een grote kunstenaar te kopiëren... Dus waarom niet dat van de leerkracht?
... en waarom zou je dan die foto van het staartmeesje niet mogen gebruiken?
Waarom zou dat geen inspiratie, geen beeld bij de tekst mogen zijn ?

De rechten van de fotograaf ? Waarom maakt hij het dan publiek ?

Ik vond een heerlijk citaat over kunst... het zegt eigenlijk héél cru wat ik al een paar keer stelde, dat je pas mens bent als je creëert, schept, iets maakt... het hoeft geen Kunst met grote K te zijn, het moet wel eigen zijn...

"Wie zich noch met de dichtkunst, noch met muziek, noch met enige andere kunst bezighoudt, die is een stuk vee in levende lijve, wie slechts een staart en horens ontbreken. Blijft hij, ook zonder gras te eten in leven, dan is dit het hoogste geluk dat zulk stuk vee ten deel valt."  Bhàrtibàri

tot de volgende ?

de koers is weer in 't land...

Image via Wikipedia

Gisteren was 't zover... Omloop Het Volk, nu Omloop het Nieuwsblad.
Helikopters (Oliekloppers) die boven ons vliegen kondigen ons aan dat ze hier ergens in de omtrek moeten zijn. Op de TV zien we ze rijden in ons dorp, en op de straat horen we wild brullende auto's van stek naar stek rijden om de "dwangarbeiders van de weg" nog eens aan het "werk" te zien....
De koers is weer in 't land.
De verkeersdrempel in onze straat is weer weggenomen. De renners mogen geen zere rug hebben. Wij wel.
Dank zij de renners ben ik ook enkele maanden gespaard van die dos d'ânes zoals ze in het naburige Wallonië zeggen... Ezelsruggen, ik vind het veel mooier dan verkeersdrempel.
Vandaag is er weer een koers, en in de komende maanden passeren er hier miltioenen koersen, duuzenden coureurs en miljarden wielerterroristen... min of meer, Eerwaarde Vader... Maar enfin, er passeren er veel door onze streek. Heel veel. Zowel van 't een als van 't ander.

Die koers, dat vind ik wel fijn, en erg veel hinder heb je daar niet van. In enkele minuten zijn die mannen (vrouwen iets langer) voorbij. Veel gevaarlijker zijn die mannen die met hun auto van punt naar punt "vliegen" om ze nog eens te zien passeren...
En verschrikkelijk ambetant zijn die wielertoeristen... Die het nodig vinden om alle andere weggebruikers van de weg te pesten. Ik moet eerlijk zijn, er zijn ook goeie bij, die netjes iedereen respecteren en de weg zoveel mogelijk een weg laten voor iedereen. Maar er zijn er die denken als ze met twee zijn, dat ze dan best in het midden van de weg rijden...

Moest dat maar nu en dan zijn, dan zou ik het de moeite niet vinden om er van te klappen, maar onze Vlaamse Ardennen zijn HET parcours bij uitstek, dus komen ze hier allemaal... Letterlijk allemaal. Het ergste, het schabouwelijkste, het verschrikkelijkste is de Ronde Van Vlaanderen voor wielertoeristen... Dan passeren ze hier héél de dag, van in de voormiddag tot in de avond, duizenden en duizenden van die wielerliefhebbers. Wij kunnen echt niet meer buiten onze deur komen, we zijn die dag de gevangenen van de terroristen. En dat zou nog zo erg niet zijn, mochten ze de boel een beetje proper houden, maar ieder jaar mag ik hier mijn voortuin ruimen na hun doortocht.

Het enige goede ding aan het verschijnen van die wielerfanaten is, dat, nu er bijna geen zwaluwen meer zijn, zij de lente aankondigen. De kanten staan vol sneeuwklokjes en de wielertoeristen komen ook uit.

Toch heet ik ze welkom... (Ik kan ze toch niet tegenhouden), ik heet ze welkom omdat ze op die manier onze prachtige streek ook leren kennen. Maar ik zou het enorm op prijs stellen, mochten ze ook voor de bewoners en voor de andere weggebruikers wat meer eerbied en begrip hebben. Ik neem aan dat ze het niet altijd slecht bedoelen, maar je moet je eens voor stellen, dat jij achter zo'n kudde wielrijders zit, in een van onze mooie lange smalle weggetjes, bergop, bergaf, krinkeldewinkel door het landschap. Heerlijk... Maar denk eens aan de automobilist die daar moet rijden, omdat hij in die regio woont, en die kilometer na kilometer na kilometer achter die toeristen moet voortkruipen. Zou het nu echt niet mogelijk zijn om op rechte stukken de wagens voorbij te laten komen? Zeg niet dat dit niet kan, want een tegenligger moeten ze wel doorlaten, dan kunnen ze wel plaats maken.
Nu en dan heb je zo'n heerlijke bende, die zelfs teken doet dat je veilig voorbij kunt, dat er geen tegenligger achter de volgende bocht te zien is...
Het kan dus wel.
Samenleven, dat is echt niet zooooo moeilijk.
en weet je, als er zo wat meer zouden zijn, dan zouden wij hier wellicht niet meer zuchten: "Ze zijn er weer"...

Vannacht weer niet veel geslapen, mij wat onledig gehouden met hoesten. Anny is kwaad op den docteur en begint uit solidariteit ook al wat mee te hoesten. Die cognac met hete kaffee helpt ook niet. 't Is zoals onze dokter uit mijn kindertijd zei: "Een valling dat duurt 14 dagen, maar als je naar de dokter gaat, dan ben je er in 2 weken van af...."
't Is maar dat je het weet.

Geen rommelmarkt deze week, er is hoestsiroop in de plaats.
djudedju


tot de volgende ?

de prentbriefkaart...

of in 't Vlaams een postkaart...
ontvangen: vandaag
verstuurd: in juli 2011 in Tenerife, van mijn Waalse Vriend op verlof, met onder meer wensen voor mijn verjaardag en pensioen....
djudedju

Ik weet het niet, maar moest ik postbode zijn (facteur in 't Vlaams), dan zou ik dat kaartje wellicht niet meer in de bus hebben durven stoppen, maar 't is geen record, er zijn al poststukken afgeleverd die veel langer op weg waren. Maar ik zou de naam van mijn werkgever wellicht niet willen bezoedelen met te tonen hoeveel te laat ze wel kunnen zijn...

Straks ga ik het kaartje eens scannen, en de afbeelding eens doormailen naar Erwin, om hem alsnog te danken voor zijn wensen. Op het kaartje staat een foto van het hotel en het bijhorende zwembad, waar hij met zijn gezin logeerde.

't Zal misschien ook voor hem een herinneren zijn, net als voor mij het een herinneren was aan de dag dat ik op pensioen ging. En dan denk je aan dergelijke dingen... verjaardagen...
En dan zie ik de datum van vandaag, en we zijn weer bijna 1 maart, en dan is Koen al 11 jaar overleden, gaan we het twaalfde jaar in. En komt het verdriet weer eens zijn kop opsteken. Een kind verliezen is wellicht erger dan al het andere, omdat het een beetje tegen de normale gang van zaken ingaat... Het is eerst aan de oude om te gaan, niet aan de jongere.

Maar laat mij daar niet weer over gaan vertellen... Ander en beter onderwerp... (niet makkelijk los te laten)

Voila, om de geest te dwingen naar andere oorden te gaan, een scan gemaakt van het laattijdige kaartje... Mooi hé, doet je dromen van de zomer en van warmere oorden...
En de luchten zijn ginder veel dieper blauw, dan het tere blauw van hier. (Vandaag niet te zien, het is allemaal grijs, ik zie maar een honderd meter ver door de mist)

En dan denk ik er aan dat dergelijke dingen niet zo makkelijk meer te doen zijn voor mij... Met die verdomde rug. Tenzij ik zou overschakelen naar wat ik passief verlof noem... Ergens gaan liggen of zitten, met alleen het besef, ik zit in een andere zetel in een ander oord... Maar moet ik daarvoor op reis gaan? Op reuis gaan voor mij, dat was dingen zien, contact hebben met de mensen van ginder, eten en drinken van de plaatselijke producten, liefst in niet-toeristische restaurantjes, liefst in streken die niet toeristisch zijn uitgebuit en toeristisch vervuild. Een museum mee pikken, wegdromen in een prachtige Gotische kerk, op een vreemde markt rondlopen kijkend naar de andere dingen dan thuis... Kortom niet passief, maar proevend van het vreemde. Ik zie er echt niets in om naar Tenerife te gaan om ook daar in een zetel te gaan zitten. En alleen van ver te kunnen kijken wat er daar wellicht te zien is, mocht je nog goed kunnen stappen.  Nee, verlof is voor mij een actieve bezigheid. Niet een liggen bakken op het strand.

Verlof voor mij, nu, is rondstruinen op Internet... Kijken naar mooie foto's van allerlei dingen, natuur, kunst, steden... noem maar op. Een beetje sightseeing van op mijn stoel. Maar mijn grootste escapades maak ik in mijn hoofd... Daar kan ik zelfs vreemde planeten mee gaan bezoeken, tijdsprongen maken, fantaseren tot in het absurde. Ik ontdekte ooit "Stumble!", een heerlijke website. Je krijgt er van de interesses die je kunt aanduiden massa's zaken voorgeschoteld, die anderen speciaal vonden. Ik vind niet alles even goed, maar mensen die soms mijn facebook-berichtjes bekijken, zullen al dikwijls verwijzingen gezien hebben naar fantastische dingen, allemaal gevonden op Stumble.... Dat zijn mijn "uitstapjes" in een wereld quasi zonder grenzen. China bezoeken is een heel dure reis, ik was er al dikwijls, gratis, via mijn internet. En ik zag tekeningen en schilderijen van totaal onbekende mensen, die verbluffend mooi zijn. Soms heel bizar en vreemd... van mensen die duidelijk ook hun fantasie durven laten werken...

Kom ik iets te kort ? Nee... Ik zou iets te kort komen, moest ik toegeven aan onbereikbare verlangens, maar die heb ik niet. Die weer ik gewoon. Ik kom nog uit een tijd waar "alles hebben" niet de droomwens was. Gelukkig zijn met elkaar was toen al het doel nummer één, en dat is het voor mij nu nog steeds. Ik heb het al menig keer gezegd, ik ben gelukkig, en het geheim van het geluk, dat is content zijn met wat je hebt, wie je bent... Och, ik heb ook dipjes... Maar wellicht zou er ook geen gevoel van geluk zijn, mocht er geen gevoel van dipje bestaan. Een aardappel is maar een heel gewoon onderdeeltje van ons dagelijkse voeding, maar geef toe, frietjes, kroketjes, gebakken, koud met een vinaigrettesausje... aardappelen zijn heerlijk !
Zo moet je leven, je leven bereiden op duizend manieren, het ingrediënt blijft leven, maar de smaak verschilt van dag op dag... Zeg niet het is maar een patat, doe er iets mee !

tot de volgende ?