een beetje zoet, een beetje zuur

Heksen

2012-02-17T09:36:00.000+01:00

In Keulen worden de heksenprocessen (400 jaar geleden !) herzien, en de vrouwen in eer hersteld... Ze zijn er vet mee...
Ze werden verbrand op de brandstapel, en nu krijgen ze eerherstel?
Misschien soelaas voor de afstammelingen, want dergelijke dingen wegen heel lang op families. Hier in Mater was er nog niet zo lang geleden een vrouwtje die nagewezen werd als zijnde behept met het kwade oog...

Waar halen we dat uit ?
Wij, mensen.
Je weet wel de soort die zichzelf logica en verstand toedicht.

Wellicht was het al genoeg dat een oud besje wat in zichzelf zat te mummelen in een bijna vergeten dialect, om de naam te krijgen. Als er een of ander slimmerik beweerde dat zijn koe was ziek geworden op het moment dat Trijntje daar passeerde, was dat al genoeg om anderen zich te laten "herinneren" dat hun Octaafke ziek geworden was na een bezoek van Trijntje, en dat dit begonnen was toen ze de kleine aanraakte... en hupsakee, een heks er bij ....
Trijntje op de brandstapel...

De laatste vierhonderd jaar misschien niet meer op de echte brandstapel, maar dan wel heel reëel op brandstapel van de kwaadsprekerij.
Oudbakken?
Nee, ik hoorde zo net dat er in de scholen een anti-pest-dag was... En was dit geen ultieme vorm van pesten soms ? Ik meen van wel ! En zelfs iets waartegen je je niet verweren kunt ! Kwaadsprekerij is niet meer te herstellen. Ik weet niet meer of het Zuster Hubertine was of de pastoor die ons vertelde dat een man was komen biechten dat hij enorm veel kwaad had gesproken over mensen. De pastoor droeg hem op een hele zak pluimpjes op de kerktoren te dragen en dan de zak te legen door de galmgaten van de kerk. Toen de man dat gedaan had, droeg de pastoor hem op al de pluimpjes weer te verzamelen en terug in de zak te stoppen. "Maar dat is onmogelijk!" kreet de man. "Juist," zei de pastoor, "en net zo onmogelijk is het om kwaadsprekerij te herstellen..."

Het is maar een verhaaltje, maar dan eentje met een lering. Want kwaadsprekerij, dat kun je niet stoppen. Zodra je het loslaat vloeit het over van mens naar mens, en wellicht worden er nog wat pittige details toegevoegd, en die ook al voor "waar" verder verteld worden. Je hebt er geen verhaal tegen. En het gekke is, dat zelfs bij mensen die het slachtoffer door en door kennen, die weten dat het niet waar kan zijn, er toch iets blijft hangen...

Pesten, kwaadspreken... ik ken mensen, of liever ik kende mensen die daar slachtoffer van waren, en die zichzelf het leven hebben benomen, niet meer bij machte die pesterijen te verdragen...
Onder meer een van mijn beste vrienden uit mijn kinderjaren.
Een doodbrave jongen... gedood door de tong van de mens.

Daar is echt geen brandstapel voor nodig, en er is geen proces van eerherstel.
Och ja, tegenwoordig is er een wet tegen pesten, maar heel veel heeft die nog niet opgebracht... Gewoon omdat pesten en kwaadsprekerij zo moeilijk vast te nemen is. Men bind een leugen aan een halve waarheid en zie, de leugen is niet meer te herkennen. Lijkt hoogstens een wat scheefgetrokken waarheid.

Trouwens, wie pest met de bedoeling een ander te doden ? Niemand, maar het is niet de pester die dood, het is de laster, de pijn die doodt. De pester wast zijn handen in onschuld, en slechts heel, heel zelden is laster terug te voeren naar de uiteindelijke bron. Probeer in een bad vol inktvissen, die zwart ziet van de inkt, maar eens aan te duiden welke inktvis daar verantwoordelijk voor is...
Je ziet de inktvissen nog amper, laat staan dat je de bron kunt aanduiden.

We denken daar veel te weinig aan... We zijn zo makkelijk om mee te babbelen, het verhaaltje voort te vertellen, zonder te controleren op het gehalte aan waarheid. Wij verspreiden de inkt door heel het aquarium waarin we leven, en zijn verwonderd dat het overal smerig en goor is.
Weet je, de meeste mensen zijn niet slecht. De meesten zijn goed, met hier of daar een klein braampje aan. Te klein om er aan te haperen, tenzij... Tenzij je dat kleine haperingetje gaat uitvergroten en omvormt tot een weerhaak... dan hapert iedereen... aan dat kleine dingetje.
Gek.

Laat ons eens proberen na te denken, gewoon, voor we verder vertellen wat we hoorden. Wedden dat we veel minder gespreksstof hebben ?

tot de volgende ?

dikketruiendag...

2012-02-16T09:38:00.002+01:00

Image via Wikipedia

Zonet op AVS de regionale Tv-zender, een school in de kijker voor dikketruiendag... KBO Mater. Toch eens gaan kijken...
Een hele bende enthousiaste jongeren, dringend voor het scherm, in de klas, met muts, vest en handschoenen aan, de juf met alleen een wollen vestje... Zij komt hoger, en warme lucht stijgt. Duidelijk te zien.
Maar wat ons vooral opviel...
Vroeger, toen onze kinderen klein waren, was het hier "De Zoete Inval", en zat ons huis hele dagen vol met jeugd, met hele bendes.
Wij dus kijken of er ook kinderen van die kinderen van vroeger zaten... Maar we herkenden eigenlijk maar één naam...
Waar zijn die allemaal naar toe?
En dan valt onze frank (euro)... Onze kleinkinderen zijn ook al lang en breed het basisonderwijs ontgroeid... Dat zal dus voor hun vrienden van toen ook wel het geval zijn.

Binnen een jaar of tien, vijftien... Dan zien we misschien hun kleinkinderen op het scherm...
We worden oud, ook al voelen we het (nog) niet, ook al denken we er niet aan.

We moeten maar naar onze kinderen kijken, naar de kleinkinderen en verbaasd staan dat ze al zo groot zijn... "Oma, ik ben wel geen kind meer hé!"... Nee, ze zijn het wel nog, maar ze zijn op de leeftijd dat ze dat met klem ontkennen. En dan denk je terug aan je eigen tienertijd, een je kinderen in die pubertijd, en je kijkt nog eens naar je kleinpubers... djudedju...

Mocht mijn oudste zus hier nu naast me zitten, en mee schrijvelen aan deze blog, dan zou ze weer beginnen over het feit dat zij en mijn oudste broer een heel andere generatie waren dan ik met mijn jongere zus... Dat was ook zo. De twee oudsten waren van voor en tijdens de oorlog, wij, de twee benjamins van na de oorlog. Wij als jongsten hebben niets gekend dan een heel snelle vooruitgang in welvaart en welzijn, en zijn groot geworden in de golden sixties... Volle economische expansie, alles ging vooruit, Tv en radio, de spoetnik, en zowaar nog een Belg die de Tour de Zwans won... Het kon niet meer op, altijd maar beter, meer...

Lang heeft het niet geduurd, in midden de jaren zeventig van de vorige eeuw, was het al aan het keren, en eigenlijk is er nooit meer dat elan teruggevonden. Er zat altijd wel iets of iemand op de rem. Er was altijd werkloosheid, en besparingen, en we keken met zijn allen in de pikzwarte tunnel van Dehaene, waarvan hij zei dat er licht was aan het einde, maar dat hebben we eigenlijk nooit echt gevonden, als we er al uit zijn geraakt, dan was het ergens bij nachte.
Echt slecht is het niet geworden, maar die explosie van groei, die was er niet meer. Het stagneerde in het beste geval, en veelal was er zelfs wat afbouw.
De huizen werden duurder, de leningen nog onbetaalbaarderderder...
Kortom, de kleine man werd hoe dan ook het eerste "slachtoffer".
Nu zitten we weer in een dipje, besparingen, praten over de index, pensioenleeftijd optrekken... sociale onrust.

De pensioenen van de ministers en parlementairen na 25 jaar "dienst", daar is nog niet aan geraakt.
Beetje bitter, gal wellicht.
In de Verenigde Staten van Amerika alleen al wordt er dagelijks genoeg voedsel weggegooid om de rest van de wereld te voeden.
Hier in het rijke Europa zal het wel niet beter zijn.
En wij dan maar klagen.

Ooit tekende ik een bittere cartoon, die geweigerd werd wegens te bitter, waar je een paar van honger stervende zwartjes zag liggen, terwijl een paar dikke sigaren rokende kapitalisten het over de problematiek van de boterberg en de melkplas hadden...
Zij hadden ook hun problemen...
Er is nog zo weinig veranderd
we zijn ons eigen doembeeld

tot de volgende ?

foto: kinderen op school in Tanzanië... zonder dikke trui....

Geutelingen en Sente Plone

2012-02-15T09:26:00.000+01:00

Image via Wikipedia

't Is weer de moment ! In heel wat gemeenten en gemeentjes van onze mooie Vlaamse Ardennen is men weer bezig aan het bakken van de Geutelingen... Nee, ik heb geen recept, maar het zijn een soort pannenkoeken, die men in een gloeiendhete bakoven giet (geut-elingen), waarop de geuteling opblaast als een ballon. Bij het afkoelen zakt hij weer in tot een dikke pannenkoek.... Heerlijk met wat bruine suiker er op, en zo warm mogelijk te eten.
En Sente Plone ? Voor de inwoners van Elst (deelgemeente van Brakel) is de geuteling onverbreekbaar verbonden met "hun" Sente Plone, ofte de Sinte Apollonia. Patrones tegen de tandpijn. Als je zo'n hete, besuikerde geuteling eet ter intentie van Sente Plone, dan ben je heel het jaar gespaard van tandpijn... Of verrek je meteen van het zeer ?
Och, ik wil hier geen exposé houden over de Heilige Apollonia... Nee, ik denk, met een beetje weemoed aan al die dorpsheiligen, die stilletjes in de vergeethoek sukkelen. Alleen met een Geutelingenbak of een grote ruitersommegang blijven sommigen nog wat bekendheid genieten, de rest wordt stilletjes vergeten, samen met het kerkelijke, met het godsdienstige in ons Vlaanderen.
Waar men gaat langs Vlaamse wegen, Oude hoeve, huis of tronk, komt men U Maria tegen, staat Uw beeltenis te pronk... Je moet tegenwoordig al zoeken om nog van die echte oude kapelletjes te vinden, die die er nog staan zijn gerestaureerd en niet meer een rest van de devotie, en de andere, die nog echt resten van toen, die zijn veelal vervallen, of het beeldje is gestolen of door vandalisme kapot gemaakt...
Ik vind dat jammer...
Het enige wat weer wat herleeft, dat zijn de "grote" bedevaartsoorden, hier in de streek Kerzelare en Halle... Die trekken de laatste jaren weer wat meer volk. Maar de echte volksdevotie, zeg maar het kleine geloof van de kleine mens, dat is bijna volledig verdwenen...
Naar Sint Cornelis te Sint Kornelis Horebeke voor de luchtwegen, naar Appolonia voor je tandpijn, en zo waren er vroeger een heleboel bedevaartsoorden, die in feit een beetje de doktoor waren voor de arme... Vroeger moest je een frank in een wijwatervat van een kerk (waar je nog nooit eerder waart geweest) werpen, om je wratten kwijt te spelen. Heel sadistisch detail: wie die frank er uit haalde zou dan jou wratten krijgen.

Ach, allemaal bijgeloof... Skepp zou steigeren mochten ze nog zoiets vinden. Maar ik heb er een beetje heimwee naar. Niet omwille van het bijgeloof, maar omwille van het feit dat het geloof de mensen waarachtig hielp. Vertrouwen, steun, sterkte... en wellicht is die psychologische steun wel belangrijk. Is het niet zo, dat mensen die vertrouwen hebben beter genezen?
Maar nu zijn we daar véél te nuchter voor.
De wetenschap heeft al lang bewezen dat Kornelis niet helpt tegen de astma, en Apollonia geen tanden plombeert... dus...
Wat dus ?
Laat mij toch dat kleine beetje steun... Laat mij dat beetje hoop, geef mij terug het geloof in die verhaaltjes, vertellingen, sagen, legendes... Laat mij weer wat kind zijn.
Niet kind qua grootte, niet qua verstand, maar geef mij terug dat vertrouwen in de verhaaltjes, in de mensen, in de mensheid. Laat mij weer met grote ogen luisteren naar Zuster Hubertine die ons verhaalde hoe bij een man die op de Gewijde Hostie had gebeten, de mond overliep van het Bloed. Allemaal met hoofdletters uitgesproken.

Wat hadden we een die vertrouwen en een heilige schrik van al die dingen. Eerbied vol vrees. Heel simpel, heel puur.
Nu denken we.
Beredeneren we.
En dromen zijn verboden.
Alleen een ouwe gekke opa mag dat nog doen in zijn blog. En dan hoort die Opa hoe ze zijn verhaaltjes appreciëren... Wellicht omdat opa zegt wat zij niet meer durven zeggen? Wellicht omdat het geen mode meer is om Kind te zijn ? Maar iedereen het toch wel nog in zich heeft ?

Troost je, ook ik kan niet meer geloven in de heilzame kracht van het ten van een Sint Hubertus-broodje... Maar ik heb heimwee naar de tijd dat we dat nog wel geloofden, dat we geestelijke muurtjes opbouwden rondom rond ons, om steviger in de boze wereld te staan.Nu moeten we die steun zoeken in een wetenschap die het ook niet weet...

tot de volgende ?

(foto: Sinte Appolonia met de tang in haar hand, symbool van het tandentrekken) En oh ja... Google eens naar Skepp... Kom je bij mensen die alle "bijgeloof" willen weren, en rotsvast geloven in Sint Darwin...

Miskunde

2012-02-14T09:28:00.001+01:00

Image via Wikipedia

Ik schreef reeds, met een glimlach, over het feit dat volgens de wiskundigen, er naast onze wereld nog gelijktijdige alternatieve, parallelle werelden moeten zijn... anders klopt de wiskunde niet.

Anders klopt de wiskunde niet...
djudedju...

Stel nu eens dat de wiskunde echt niet klopt ! Dat al het onvolmaakte (= alles) gewoon te danken is aan het feit dat we doodgewoon verkeerd zijn begonnen met tellen... Stel dat 1 + 1 niet gelijk is aan 2... Dat één plus één gelijk is aan twee plus de vrucht... Of dat één plus één gelijk is aan ...één, maar iets anders dan de oorspronkelijke één, iets groter of iets kleiner... Ik kan het niet, maar ik ben er quasi zeker van dat een echte wiskundige deze stellingen waar kan maken. ( Die mannen kunnen alles doen passen!) Even waar als de andere vorm... (één vinger plus één vinger is minder dan één vierde van een hand)

Ik las dat men het wereldbeeld à la Keppler nog steeds wiskundig kan bewijzen, ook al "weten" we nu dat het verkeerd is... Maar "weten" we dat nu echt ? Of moeten we nog een correctie verwachten, een nieuw wereldbeeld met een nieuw idee van of over het heelal ?

Ik vind het woord al zo eng: heelal... Klinkt een beetje als gepikt uit de godsdienst(en)... Heel en al, volledig... Terwijl we niet eens een idee hebben over de grootte, de uitgestrektheid, of het minieme van dat geheel. We "weten" eigenlijk nog veel meer niet, dan we wel weten, en hoe meer we weten, hoe beter we weten dat we niet weten....

Wij werken met een tiendelig stelsel, omdat we 10 vingers hebben. De Sumeriërs werkten met een twaalfdelig stelsel, omdat ze met hun duim de vingerkootjes van dezelfde hand telden... We danken er nog onze tijdrekening aan... Maar als je nu eens de wiskunde, helemaal zoudt heropbouwen, op een drieëndertigdelig stelsel (of een willekeurig ander getal), zouden we dan dezelfde uitkomsten hebben ? Stel dat we vertrekken van pi als basis van eenheid... nu is dat een getal dat we niet eens kunnen berekenen. Toch niet vanuit ons idee van wiskunde.

Of zouden we met ons drieëndertigstelsel misschien wel een nette uitkomst hebben voor pi ?
Zou het bereiken van een sluitend beeld van een cirkel niet een heleboel foute présumes wegcijferen (letterlijk!) ?

... en zouden we die alternatieve, parallelle werelden niet weer kwijt zijn als these ?

Ik weet het niet, en eigenlijk lig ik er niet wakker van. Ik weet alleen dat het duidelijk mag zijn, dat onze geleerdheid net zo goed een grote zeepbel kan zijn. Puzzelstukjes die toevallig passen, maar niet het geheel vormen...
Kijk eens naar het verleden... Hoe dikwijls is de wetenschap al omgebouwd, verbeterd, aangepast aan nieuwe zienswijzen, en hoe dikwijls zal dat nog gebeuren? Iedere keer waren de geleerden van toen overtuigd van hun gelijk, van de juistheid, van het bereiken van het volmaakte beeld... Ook nu weer zijn de geleerden overtuigd van hun eindelijke gelijk, wellicht zelfs van het feit dat zij HET nu eindelijk volledig hebben doorgrond... Net zoals hun voorgangers dat ook dachten.
En wie weet, was er ooit wel een visie die juister was dan wat we nu hebben? Dichter bij de "waarheid"...
Ooit las ik een verhaaltje, bij het bereiken van de oplossing stopt het spel, bij het bereiken van de waarheid is de wereld er niet meer, is alles weg, het spel zit opnieuw in de doos... In het verhaal ging het over de honderdmiljard namen van God... Zodra die opgeschreven waren, zou de wereld verdwijnen. Een slimmerd zette er een grote computer voor in, die stelselmatig alle mogelijkheden uitprintte, met als gevolg het niets meer...
Misschien zal er met het bereiken van de werkelijke kennis, de wereld zoals wij die kennen ook wel verdwijnen... De ultieme kennis zou inderdaad wel eens aanleiding kunnen geven tot een totaal nieuwe visie, een totaal andere kijk, een totaal andere benadering van de werkelijkheid, zodat die helemaal niet meer is wat wij er nu van denken...
Back to the basics ? Terug naar het...niets ? Het oerinstinct, het niet meer denken... De wereld voor de boom van kennis van Goed en Kwaad ? Het aardse paradijs, als onwetend dier?

Eigenlijk zou dat pas een mooi slot zijn voor het streven naar meer kennis... Weten dat de oplossing ligt in het niet-weten...
Ik denk dat daar misschien wel meer vrede is... Alhoewel, apen vechten en moorden blijkbaar ook. Ons beeld van de nobele wilde lijkt ook al niet je dat.
Maar toch... moeten we echt niet opnieuw vertrekken met de schone kunst van het wiskundig redeneren??? Blijkbaar zitten we nu vast in een miskunde...

tot de volgende ?

Dooi

2012-02-13T09:25:00.001+01:00

Image via Wikipedia

Het is plus 1 graad... het dooit heel zachtjes en geleidelijk. Gisterenavond zag ik dat het aan het sneeuwen was, dus wellicht zullen er momenten geweest zijn dat het hier en daar glad was, en langs kleine wegen wellicht nu nog glad is... De velden zien er nu nog steeds witter uit dan ze gisteren er bij lagen, maar toch: het dooit !
Ik ben er alvast niet kwaad om... Ik hou niet van gladde wegen en ook niet van dat bittere koud. Van mij mag het gerust wat warmer zijn en blijven. Laat de winter maar voorbij zijn, ik heb genoeg gehad. En ik ben er zeker van dat de vogeltjes dat ook denken, want ze hebben koud gehad, de beestjes. Toen ik nog een volière had staan, heb ik verschillende keren mee gemaakt dat er vogeltjes waren die een of meerdere teentjes verloren door de vorst. Dus zullen er in het wild wellicht ook wel sukkels zijn die een of meerdere teentjes missen! Vooral bij de mannetjes was (is) dat een ramp. Om te paren moeten ze zich goed kunnen vasthouden, en dan zijn die tenen van enorm belang. Ik zag nu en dan dat die mannetjes niet meer vruchtbaar waren, of liever, dat ze de paring niet degelijk konden uitvoeren. Voor de kweek waren die beestjes dan afgeschreven, en ze konden ook niet meer mee doen op exposities, want daar werden ze steevast afgekeurd.

Dat van die exposities speelt wellicht niet mee in het wild, maar dat van echt goed en degelijk paren speelt wel mee. Ik heb gedurende de koude dagen eens heel goed en rustig mijn massa mussen bekeken, terwijl ze kwamen voederen. Mijn eerste indruk was dat ik niets anders zag dan ringmussen, maar later zag ik toch tussen al die ringmussen ook enkele huismussen zitten. Heel groot is het verschil niet, je moet ze eens goed kunnen bekijken. Maar nu met een voederhokje op twee meter van mijn raam zie ik ze duidelijk. Huismussen zijn ook veel schuwer, en het duurt wat langer voor zij dichterbij komen. Ringmussen zijn veel stouter, en zitten meteen aan het voeder, en jagen de andere vogeltjes weg om er goed bij te kunnen. Niettemin heb ik de indruk dat er merkelijk minder huismussen zitten dan ringmussen.

Nu en dan hoor ik en lees ik, dat men vogeltellingen organiseert. Ik snap dat niet. Probeer maar eens de vogels te tellen ! Die beestjes zitten geen moment stil, je kunt hoogstens een brute schatting doen, en wat betekent dat dan? Als ik aan mijn voedertafel een gewirwar van mussen zie, dan durf ik niet zeggen of dat er nu vijftien of twintig zijn. Ik zou het echt niet kunnen zeggen, het zouden er net zo goed maar 12 kunnen zijn op dat moment. Ze vliegen heen en weer, zijn er, dan weer niet en even later zijn ze er met meer terug, of zijn dat allemaal andere?

Nu, bij mij zitten er een heleboel mussen, ring- en huismussen. Maar ik weet niet hoeveel, en zeker niet hoeveel van elke soort. Ik zie ook roodborstjes, winterkoninkjes, heggenmussen, pimpelmeesjes, koolmeesjes, staartmezen en ik vermoed dat er nog een matkop of zwarte tussen zat ook, maar het kan best een wat vuile koolmees geweest zijn ook, want ik kon het beestje helemaal niet goed bekijken. Merels en tortels en zelfs een paar spreeuwen kwamen ook naar de voedertafel, en wellicht ook nog wat andere soorten, die ik niet heb opgemerkt. Ik zit daar niet de hele dag naar te kijken. Wat mij meer interesseert, dat is dat een pak van die vogelsoorten hier dan niet alleen overwintert, maar ook in de zomer hier in mijn tuin of in de buurt blijft en hier de lucht vult met hun gezang.

Dit voorjaar ga ik ook eens werk maken van het maken en hangen van nestkastjes voor hommels en andere insecten... Mijn tuin is al een wilde tuin, ik wil er ook een zo divers mogelijke biotoop van maken, vol met leven. Ik ben helemaal niet blij als ik voor mijn deur dat immense veld zie, waar de bodem zo dood is als de dood maar kan zijn... Ik heb zelfs regenwormen uitgestrooid in mijn tuin, en bosaarde, vol leven er in gelegd, hopende dat zoveel mogelijk soorten ook in mijn tuin blijven. Ik legde er stukken dood hout in om kevers te lokken, en ik zag vorig jaar heel wat vlinders die ik al lang niet meer zag. Het helpt, zelfs op die piepkleine tuin-schaal van mij...

Vroeger had ik soms struiken die in enkele dagen bladerloos gevreten werden, nu niet meer... Ik heb nu immers niet meer alleen "schadelijke" insecten, de goede soorten zitten er ook, en houden de boel in een wankel evenwicht. Wankel, omdat mijn tuintje maar een klein eilandje is in een insectenwoestijn...

Je kunt er natuurlijk jouw gedacht van hebben, maar ook die kleine beestjes hebben recht op leven, en weet je, kort voor de werkelijke lente er aan komt, komen de voorboden: een hele vlucht staartmezen landt dan in mijn tuin, en zoekt tussen alle takjes en twijgjes, hiphoppend, naar insecten. Ook zij zijn een deel van dat evenwicht. En hoe langer het duurt, hoe beter alles werkt, hoe evenwichtiger het allemaal is. Vroeger hadden we hier ook nu en dan een wespenplaag, de laatste twee jaar, ondanks het feit dat er in de kranten en op TV groot alarm was, waren er hier geen overmaat aan wespen. Wellicht was hun plaats al ingenomen door "prettiger" beestjes ?

Ik weet het niet... maar het is goed zo. Een tuin boordevol leven... misschien pas ik er ook nog een tijdje in...

tot de volgende ?

Sculpting Demonstration Video Clips by Philippe Faraut, Portrait Sculptor

2012-02-12T19:20:00.000+01:00

Dit is een schat aan boetseertechnieken... Weliswaar niet direct de manier om keramiek te maken, maar toch een, nee heel wat lessen in vormgeving !!!. Klik op de link.

Sculpting Demonstration Video Clips by Philippe Faraut, Portrait Sculptor

Yesterday...

2012-02-12T12:58:00.001+01:00

Image via Wikipedia

We waren al rond 9 uur ter plaatse voor de begroeting om 9.30 uur. We waren de eersten in de kerk, maar 10 minuten later waren zowat alle stoelen volzet. oef, we waren dus net op tijd geweest. Luc zag me zitten en kwam direct al eens goedendag zeggen. Nadien zijn we het lijk gaan begroeten, en terug op onze stoel gaan zitten. Het was een mooie dienst, heel persoonlijk en wellicht voor een groot gedeelte geschreven ten huize van Luc.
In de kerk was het niet koud, tenminste tot aan de offerande... Het was een mooi klein kerkje, maar er stonden minstens twee kerken aan volk buiten, dus deed men de grote poort open om hen binnen te laten voor de offerande. De koude lucht kwam ook binnen...
Het was zowat 11.30 uur toen de plechtigheid en de condoleanties voorbij waren. We moesten om 13.30 uur al in de academie zijn, voor de opendeurdag... We zijn dan maar meteen naar Zottegem gereden, en de auto meteen maar op de parking gezet. Dan te voet de stad in, en we zijn gaan eten bij de Thaï. Het was er héél lekker...
Op de opendeurdag was er een massa volk !
Wellicht was het koude weer een meevaller, zodat de mensen maar een kleine uitstap deden, en eens naar de academie kwamen.
Ik ben niet gebleven tot het slotuur... Mijn vaas was af, en het was niet de moeite om iets nieuws te beginnen. Dus zijn we maar op ons gemak naar huis gereden. Alle twee moe van die ongewone dingen.

Een mens is een gewoonte dier... Iedere verstoring van het gewone stramien wordt vermoeiender dan het gewone dagdagelijkse. Dat is ook de reden van de weekend-migraine en dergelijke. Mensen worden ziek van het plots niets doen in het weekend, van het langer slapen in het weekend, kortom door op een andere manier te gaan leven. Ik ben dus geen uitzondering! Ik weet ook niet waarom dat zo is... Dat lijkt mij niet iets wat er bij de oermens al zal geweest zijn. De jager/verzamelaar leefde door zijn manier van overleven nu eenmaal niet op een regelmatige manier. De regelmaat, de klok-gebondenheid is er pas later gekomen, met de "beschaving".

Wellicht dus ook de weekend-migraine?

Na de lange periode dat ik thuis zat en nu aansluitend mijn pensionering (waarbij alleen het statuut van naam veranderde, maar de levensstijl gelijk bleef) is voor ons ieder uitstapje, wat ook de aard er van weze, een onderbreking van het gewone stramien. Gelukkig hebben wij er geen migraine door, alleen wat vermoeidheid, wat onwennigheid...
Maar we zijn dus, zelfs in ziekte, gewoontedieren geworden.
We leven op de klok. Niet dat er een dwang op staat, maar heel onze maatschappij is er op gemaakt. Wil je 's morgens het nieuws horen op de radio, dan moet de radio aan om 8 uur, en voor het nieuws op TV om 19 uur. Naar de academie gaan is op bepaalde uren en dagen, al wat we doen is aan de klok gebonden. We eten niet als we honger hebben, maar om 12 uur 's middags. En om 17.30 uur 's avonds. Slapen en opstaan zijn ook al min of meer aan al die tijdstippen verbonden.

Er is een tijd geweest, waar de zomer lange dagen had, ook lange werkdagen, en de winter korte, gewoon door de hoeveelheid licht die er was. Winteravonden waren lang, en de mensen zaten dicht bij het vuur, daar zag je nog iets, dicht bijeen, en deze omstandigheden waren wellicht de oorzaak van de vele verhalen aan de haard... Ze konden niet veel anders doen, het was te donker. Ik weet niet of de uitvinding van het licht wel zo weldadig was (eerst waren er gaslicht en petroleumlichten, nadien den "elektriek"...)
We waren niet meer afhankelijk van de natuur...Maar je kunt evengoed zeggen: we leefden niet meer natuurlijk. Een van de grootste doorbraken, die de maatschappij fundamenteel hebben veranderd, dat was de invoering van de straatverlichting. Pas dan was het mogelijk om langer uithuizig te zijn. Voordien was het heel gevaarlijk om in het donker rond te lopen in de steden.
Het licht maakte dat er ook een andere soort van vertier kwam, toneel, schouwburg...
Kortom het licht veranderde fundamenteel ons bestaan.
Misschien moeten we daar eens op denken als we vanavond het licht aan doen, de TV op zetten en ons neervlijen in de zetel... Om te kijken naar het nieuws.
Ook dat is een van die recente dingen. Het is echt nog niet zo lang geleden dat nieuws uit Amerika hier bekend werd door een boot die de grote oversteek had gedaan. Het was pas met de uitvinding van de draadloze doorzendingen van signalen en later klank, de radio, dat de wereld plots heel wat kleiner werd. En dan is het heel vlug gegaan... Nu kijken we naar de oorlog op de andere kant van de wereld. We zien het als het ware gebeuren.
We hebben niet meer het gevoel dat het "ver weg" is... We zitten immers op de eerste rij te kijken.

Kortom, de maatschappij waar we nu in leven, dat is een recente wereld. Een paar honderd jaar terug was dat totaal anders.
We spreken nu nog van mensenmaat, maar die maat is in die paar honderd jaar serieus veranderd. Niets is ons nog vreemd. We zien immers al die vreemde zeden en gebruiken vanuit onze zetel. We kijken op een heel andere manier naar de wereld.

Gisteren zaten we in de kerk, te luisteren naar een heel mooie kerkdienst, voor de begrafenis van een werkmens... Honderdvijftig jaar terug kwam die kist niet verder dan het portaal. De kerk was er voor de rijkeren. Er is veel verbeterd, er is veel verslecht... Het evenwicht was er toen niet, en is er nu nog niet.
Iedere keer we bijna aan dat evenwicht toe zijn, veranderd de wereld... en moeten we weer zoeken en schuiven om dat evenwicht terug te vinden.

Ik vind dat niet echt een nadeel. In tegendeel, nu meer dan ooit, hebben wij, ook als kleine mens, de mogelijkheid ons leven voor een stukje zelf te bepalen, te leven zoals wij dat willen... binnen de marges van duizenden wetten en wetjes, Koninklijke besluiten en gemeentelijke verordeningen.
Het zoeken naar de weg daar tussen is al een levenswerk...

tot de volgende ? (foto: kerk Zottegem: daar achter de kerk is de Thaï...)

kaart ?

2012-02-10T09:47:00.000+01:00

Heb jij ook zo'n speciaal mapje met al je winkelkaarten bij je? In ieder winkel waar je komt geven ze je een klantenkaart al dan niet onder die naam. Je bent heel vlug in het bezit van een kaart van Delhaize, van Colruyt, van Renmans, van Aveve, en Auchan (dus ook in Frankrijk !), van Gamma, van weet ik veel wat allemaal, en dan heb je nog een pak lidkaarten van de verenigingen waar je lid van bent. Bij Okra geven ze je een lidkaart die geldig is in bepaalde winkels. Je identiteitskaart en je SIS-kaart zijn ook in dat zelfde formaat en zitten dus verborgen in de massa. Binnenkort zou ook je rijbewijs dat formaat hebben, en dat formaat is identiek aan je bankkaart(en)...
Dus bij winkelbezoek heb je niet alleen je bankkaart nodig, je moet ook de bij de winkel horende kaart boven halen om te genieten van speciale voordelen of van een tegoed op die kaart. Dan krijg je na lang "sparen" bij je betaling een bonnetje die je korting geeft op je volgende aankoop... Moet je dat briefje dan ook nog eens bijhouden, en niet vergeten dat het daar ergens zit.
Handig.
Verschrikkelijk handig.
Op een rommelmarkt zag ik vorig jaar een kraampje waar men aan het pleiten was voor de invoering van één kaart, overal geldig. Dat zou mooi zijn, maar maakt geen kans, want die kaart dient niet om jou als klant voordelen te bezorgen, maar vooral om je profiel op te maken. Dank zij die kaart houden de winkelketens netjes bij wat jij precies komt kopen, en een Colruyt gaat nog een stapje verder en bezorgt je daarvoor de gepersonaliseerde reclamecampagne in ruil.

Dus...
Als je in een winkel binnenstapt, wordt je niet alleen gefilmd vanuit verschillende hoeken, je bankkaart verraadt je spoor ook nog eens, de winkelkaart noteert wat je kocht, en als je ook nog eens je mobieltje gebruikte, dan weet de GSM-operator ook al dat jij daar die dag dat uur waart.

Nog een stapje verder, en we krijgen net als onze hond een chip ingeplant, en dan gaan ze ons de hele dag kunnen volgen. Zou zeker voordelen hebben bij het verdwijnen van personen (uitgenomen als je zelf wil verdwijnen, want dat kan dan niet meer), maar voor de rest zou het betekenen dat ons hele leven netjes op kaart staat bij de bevoegde (????) diensten. Dat is nu al het geval bij iedere aankoop met je bankkaart, of bij gebruik van je GSM, maar dan zou het helemaal van a tot z te volgen zijn.

De werkgever moet er niet zijn om te weten dat je drie keer naar het toilet bent geweest, en de laatste keer heb je er wellicht een sigaretje gerookt, want je bezoek duurde er er precies 8 minuten en 42 seconden... Bovendien ben je vier keer weggeweest van je werkplek, en of je daar een verklaring voor hebt. Bij het echtscheidingsproces wordt duidelijk dat je zoveel keer aan de toog bent blijven hangen bij Mie Katoen op de hoek.

Vrijheid...
Ik heb het al gezegd, vrijheid is een ervaring, geen gegeven. Als ik niets kwaad in de zin heb, als ik geen moeilijkheden heb of te verwachten heb, dan kan het mij geen barst schelen dat men me filmt in de Delhaize en dat ze zien dat ik van dan tot toen bij Mie Katoen aan de toog hing... Maar zodra ik moeilijkheden heb, of zodra iemand mij moeilijkheden wil aandoen, dan worden al die gegevens plots een bedreiging van de vrijheid.

Dat is het gevaar van dergelijke zaken. Zo lang er niets aan de hand is, is het geen bedreiging, biedt het zelfs ogenschijnlijk wat bescherming, maar zodra er wel iets is, dan is het een verschrikkelijke bedreiging en beknotting van de persoonlijke vrijheid. Stel dat je een glas te veel op hebt (dat heb je heel vlug!), en je rijdt een fietser aan. Je pleegt vluchtmisdrijf. Met een chip in je lijf zien ze gewoon dat jij het waart die daar waart op dat eigenste moment. En als ik de literatuur goed begrijp, dan is er de mogelijkheid dat men via die chip ook je gezondheid controleert en opvolgt. Zolang de dokter dat doet, onder medisch geheim lijkt dat een veiligheid, maar als de werkgever het kan lezen, dan is het te hopen dat je een ijzersterke fysiek hebt... of geen werk. Of geen vast werk.

Je ziet, er is steeds een keerzijde aan, zoals aan alles in het leven...
Dat is er aan alles. Waarschijnlijk zelfs aan het leven op zich.
Wat mij aan al die dingen stoort, dat is dat men het van hogerhand steeds meer en meer nodig vindt om u, mij en alleman, voortdurend te betuttelen. Precies of we zijn kleuters die ieder ogenblik onder een auto kunnen lopen...of... we zijn allemaal potentiële misdadigers, die strikt in de gaten moeten worden gehouden. Ik vind dat niet goed.
Ik ben een van de mensen die bits reageren op al die dingen, precies zoals de overgrote meerderheid.
Een verkeersdrempel is gemaakt om het verkeer af te remmen, voor de veiligheid van de omwonenden en de zwakke weggebruikers. Er is geen gevaarlijker punt om te wonen dan aan zo'n verkeersdrempel. Iedereen remt voor die klotedingen af, rijdt er behoedzaam over en geeft dan verkwistend gas. De pollutie is in die buurt wellicht twee keer hoger dan op andere plaatsen !, zonder van het risico te spreken van slippen bij het geven van verkwistend gas....

Ik heb de indruk dat de meeste van die betuttelende wetten net andersom werken... Ik ben een voorzichtig en kalm chauffeur, en ik vind die zone 30 aan de scholen picobello, maar als zo'n bord er staat te werken tijdens het schoolverlof, dan kriebelt het. Gek, want zonder dat bord zou ik wellicht, als het in een centrum was, automatisch trager zijn gaan rijden. Van mij mag men gerust de echte wooncentra allemaal in zone dertig omvormen, ik rij daar toch al uiterst voorzichtig, maar ik krijg de kriebels als ik zo een zone zie midden in het open veld, omwille van een paar (2) dikke kasten van villa's... van invloedrijke mensen?

Heb jij dat ook ?
Ben jij ook zo wars van die betutteling en onzinnige verplichtingen?
Maar om het eens anders te vragen... Ben jij er werkelijk ene die automatisch al afremt in de bebouwde kom, ook al staat er geen bord ? Of moet er net voor jou zo'n bord gezet worden? En bij jij misschien de aanleiding van dat betuttelen?

tot de volgende ?

Opendeurdag

2012-02-09T09:12:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Zaterdag wordt het een lange, lange dag, wellicht ook een dag zonder blog, bij gebrek aan tijd... In de voormiddag moeten we naar de begrafenis van Luc (aardpeer) zijn vader, die gestorven is op een behoorlijk hoge leeftijd...Maar het blijft uiteraard Vader, met een hoofdletter...
En in de namiddag is er op de academie "Open deur", en men vraagt zoveel mogelijk leerlingen om actief bezig te zijn, ten aanschouwe van het plebs, het volk, de massa kijkers... Ik heb daar in het verleden ook tussen gelopen, toen we gingen kijken naar de activiteiten van Lieselotte. Nu kan Lieselotte komen kijken naar opa...die geen potten breekt in het potten maken.

Of er zondag ergens een rommelmarkt is, moet ik nog nakijken... anders wordt het misschien een lang en stil weekend. Blogloos... En een ongelukkige schrijvelaar die op zijn tandvlees bijt omdat hij niet kan bloggen.

Maar wellicht heel wat minder ongelukkig dan Luc, bij het verlies van zijn vader. Ik weet niet hoe het bij Luc was, maar ik was een "papakindje", ik hield veel meer van ons vader dan van moeder. Ieder kind heeft zo zijn favoriete ouder, zonder dat hij daarom minder liefde heeft voor de ander, heeft hij of zij toch duidelijk een van de ouders die op een of andere manier een trapje hoger staat. Bij mij was dat dus Vader, met een hoofdletter. En ik was hem veel te vlug kwijt. De sukkelaar is geen 58 geworden.
Maar een ouder verliezen, dat is, hoe oud ze ook zijn, steeds een verliezen. Je ouders, daar heb je een speciale band mee, zij zijn het die je hand hebben vastgehouden bij je eerste stapjes, en dat hebben ze in feite bijna heel je leven volgehouden. ook toen je al getrouwd was en niet meer thuis woonde, waren zij daar met de raad vanuit hun ervaring. Soms moest je het niet eens vragen, moesten ze niet eens bij je zijn, was er aan denken al genoeg: "Hoe zou ons Vader dat hebben gedaan?"... en op een of andere manier hielp dat.

En hoe oud ik nu ook ben, en hoe lang Vader al overleden is, ik doe dat soms nog. En ergens heb ik dan nog steeds het gevoel dat de hulp, de raad er is.
Voor mij is dat ergens, op een bepaalde manier een bewijs van de eeuwigheid. Ik weet heel goed dat dit niet wetenschappelijk is, dat het "maar" een gevoel is, maar soms voelt het zo echt, dat ik daar mijn bewijs vind.
Misschien is dat maar "willen" geloven, maar dat wil ik dan ook dolgraag.
Dat geef ik grif toe.

Is dat leven er niet echt, dan is dat niet erg, voor mij is het er, soms voelbaar, wel. Dat is voor mij voldoende.
Ik ben niet een van die mensen die echt Gelooft, met hoofdletter in goudopdruk, maar veeleer iemand die hoopt. Ik denk dat geloof nooit simpel kan zijn. Was het simpel, dan moesten we niet meer geloven, dan zouden we weten. Dat zou makkelijk zijn, maar wellicht ook minder waarde hebben.

Als ik mensen zo heel erg overtuigd hun geloof hoor belijden, dan vraag ik mij telkens af: "Geloven ze dat nu echt? Of zijn ze vooral bezig zichzelf te overtuigen ?" Ik heb in ieder geval dat geloof niet, wellicht denk ik te veel, en het lijkt me veel makkelijker te geloven zonder denken. Maar dat kan ik dan weer niet. En ik troost me met het idee dat mijn moeizame geloof net daardoor misschien wel meer waard is... Mocht het van koper of brons zijn, dan zou mijn geloof blinken als een spiegel, want ik ben er heel vaak mee bezig. Ik draai het en keer het en bekijk het van alle kanten. En de grootste twijfel vind ik bij de mens, de kerk van mensen, door mensen. De grootste hoop vind ik in het geloof op zich.

Gek, begrafenissen zijn ook van die dingen die mij doen denken aan al die zaken. En ieder begrafenis is een herbeleven van de begrafenis van onze zoon, onze ouders, mijn broer... diegenen die je het meest nabij waren en eigenlijk nog zijn. Over de grenzen van de dood heen.
Iedere begrafenis doet de wonde weer wat bloeden.
Iedere begrafenis is steeds weer dezelfde.

tot de volgende ?

elfstedentocht ?

2012-02-08T09:34:00.002+01:00

Image via Wikipedia

Ik vind het maar gek. Zitten klagen over de kou en hopen dat het genoeg vriest om een Elfstedentocht te kunnen organiseren... Ik geef toe, het is een heroïsche tocht over vele kilometers ijs en talrijke partijen klunen... Maar ook nu weer: Wat is de zin, wat is het nut?
Wat helpt het ons als er iemand in slaagt de top van de Mount Everest solo te beklimmen, wat baat het ons als er iemand de Elfstedentocht heen en weer zou bedrijven?
Niets, nada, nothing.
Maar toch ga ik wellicht ook kijken, mocht het toch doorgaan. Net zoals ik wel eens mee kijk met mijn vrouw naar het veldrijden, zeker als het bar koud is, of als ze moeten rijden door een zee van modder...
Als ze stomme dingen doen, dat ze het dan maar meteen heel stom doen is wellicht het leitmotiv dat me dwingt om ook eens te kijken. Maar er naar toe gaan, en kou staan lijden om ze bezig te zien ? Vergeet het.
Het is niet omdat zij zo gek zijn om door de modder te ploeteren dat ik in de kou moet staan, het is niet omdat ze zo knetter zijn om een kilometerslange helse schaatstocht te maken, dat ik zo gek moet zijn om daar te staan rillen en te kijken. Want geef toe, die toeschouwers zijn net nog een beetje gekker dan de beoefenaars van die "sport", die staan er immers maar te rillen en glühwein te zuipen.
Weet je dat je automatische tekstcorrector een aanduiding geeft als je elfstedentocht schrijft? Dat moet met een hoofdletter, meneer !
Waarom kijken we eigenlijk naar die exploten?
Ik weet uw reden niet, maar ik kijk hoofdzakelijk om ze te zien afzien, in een ding dat ze zichzelf aandoen. Zoals ik kijk naar de koers en hoop op een tuimelperte, liefst zonder kwetsuren of erge gevolgen, maar ze mogen wel spectaculair onderuit gaan. Nee, ik wens ze geen ongeval toe, ik wens iets te zien te krijgen. Ik wens de crossers veel modder toe, zodat je niet meer zeker bent wie nu de winnaar is, en je hem eerst met een brandslang moet schoonspuiten.
Ik overdrijf hier wat, maar ergens diep in mij, en wellicht ook een beetje die in u, hopen wij hen te zien afzien. Het zou immers het kijken niet waard zijn, mochten we moeten kijken naar een bende wielrenners die suffig rondjes draaien en niet eens sprinten voor de eerste plaats. Wij willen strijd, wij willen spektakel.
Wij willen opwinding.

Ik durf mezelf niet eens te analyseren over dat gedrag. Maar het lijkt me thuis te horen ergens in het meest primitieve stukje van onze hersenen... Records vestigen, boksend een ander onderuit slaan, de meeste kilo's heffen, om ter hoogst springen, de hoogste berg beklimmen, naar Mars vliegen... en ondertussen ons eigen leefwereld naar de knoppen helpen. Voor meer geld, meer luxe... meer genot, meer zinnenprikkels...

En we willen ons er liefst zo heel erg mee verbonden voelen. We springen hoog op als het een Belg is die wint. Plots is er geen hekel meer aan die Walen, want het is Philippe Gilbert die wint, een Belg! Of we nationaliseren een van die anders zo vervloekte allochtonen, zodat we weer kunnen juichen bij de overwinning van een Belg (die veertien dagen eerder nog een Zambiaan of Oezbekistanees was)... Als we er ons maar mee kunnen vereenzelvigen... Ons zelf de illusie bezorgen dat we meedelen in de prestatie, in de overwinning.

Het zal wel aan mij liggen, ik zal wel ergens iets mankeren, maar ik heb dat niet zo. Ik kan me niet echt vereenzelvigen, ik kan niet echt supporteren voor die of die man/vrouw/ploeg... En ik heb een gloeiende hekel aan het vergoddelijken van een man/vrouw/ploeg die beter presteert dan de anderen. Ik heb steeds meer sympathie voor de underdog dan voor de overwinnaar. Ik kan het niet laten hun leven en hun inkomen te vergelijken met een sukkelaar die amper de choco op zijn boterham verdient. En dan zit ik weer te piekeren over het nut. Het nut voor de gemeenschap. Wie is nuttiger, die man die achter de vuilkar loopt, of die wielrenner die de Ronde van Vlaanderen op zijn palmares schrijft... En dan kies ik steeds en steeds weer voor de man van de vuilkar, die mijn huishoudelijk afval verwijdert van mijn huishouden. Dat doet die renner nooit, integendeel, als ze hier zijn voorbijgereden mag ik de drinkflessen en verpakkingen van krachtvoer uit mijn voortuintje rapen, in mijn vuilnisbak doen en hopen dat de man van de vuilkar...

Ik denk te veel... Ik weeg te veel af.
djudedju
...maar 't is toch waar zeker ?

tot de volgende ?

Terug normaal ?

2012-02-07T09:41:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Gisteren heel de dag ziek geweest, echt misselijk. En heel de dag had ik het koud, van binnen uit. Ik liep op flanellen benen.
's Avonds begon het te beteren, een medicament uit de jaren 1700 en oneffen geslikt: Maagbitter, en zie, ik kwam er door. Om 19 uur ben ik in mijn bed gekropen. Eindelijk had ik het terug warm. En ik voelde me weer mens.
Gek dat je van diarree zo ziek kunt zijn, of is dat een van de bijverschijnselen van ouder worden? Dat je rapper lijdt onder de gevolgen van kleine ziektes ?
Nu, het is voorbij, het leed is geleden.

Ik ben weer normaal, nu ja, in zoverre... Mijn rug weet nog van het geleden leed, maar dat ben ik ondertussen al lang gewoon. En dat normaal? Weet je, ergens hoop ik van niet !

Als alles wat ik zie in de wereld tegenwoordig "normaal" is, dan prefereer ik abnormaal te zijn. Ik denk dat wat me het meest stoort, de "hebben-cultuur" is... Het lijkt wel of de mens tegenwoordig nooit meer genoeg heeft. Het lijkt er op dat de meesten op dat luminux-mannetje lijken: "Meer ! Meer !..."
Ik kan me niet ontdoen van de indruk dat de mensen geluk verwarren met hebben. Wie was die Griek ook weer die in een ton ging wonen omdat het geluk net ligt in het bezitsloos zijn ? Diogenes, meen ik...
Tegenwoordig worden we voortdurend aangemoedigd om meer te hebben, meer te kopen, meer te consumeren... Je moet hoognodig schoenen dragen van het merk Pierlewiet en kleren van Hoeplahoep, en de kinderen moeten oh zo nodig een boekentas hebben van het merk Joeplaboem, anders zijn ze niet meer mee. Ieder kind moet minstens eens per jaar (en liefst nog meer) een nieuwe GSM hebben. Van het allernieuwste model met veel piefjes en poefjes er op.

Homo consumatus...
Geen twee dagen na elkaar dezelfde outfit dragen, anders ben je ik weet niet wat, maar zeker niet normaal. In de middeleeuwen droegen de mensen hun kleren tot ze versleten waren. Ze hadden maar één stel. Wassen en rein houden was een heel oppervlakkig gebeuren, zelfs bij de rijkeren. Je moest al heel hoog op de maatschappelijke ladder zitten om meerdere kostuums te hebben. Het onderscheid werd vooral gemaakt door de kleur van de kledij. Bepaalde kleuren waren toegelaten voor de gewone mensen, andere kleuren voor de burgerij en voor de adel was er dan weer een ander kleur toegelaten.
Ondergoed bestond niet of amper. Dat kwam pas veel later in zwang. Ik leerde al dat je best dagelijks vers ondergoed aan deed, maar de bovenkledij werd een stuk langer gedragen. We hadden wel een zondags pak, waarmee je amper mocht bewegen, om het niet vuil te maken.
We zitten nu blijkbaar weer in een nieuwe fase, en je ziet nu de kinderen dagelijks andere kleren dragen.
Ik heb er niets op tegen, maar het lijkt me toch wat "overdadig"... Als ze vuil zijn, ja, maar anders kun je normaal gesproken zeker een week voort met dezelfde kleren aan, ondergoed wisselen dagelijks, maar bovenkledij ? Om het zicht van de mensen ?

Volwassenen lijken dit vooralsnog niet te doen, maar wellicht zal de jeugd van nu, eenmaal volwassen die dagelijkse klerenwissel wel gewoon zijn en normaal vinden. Tenzij... Tenzij de crisis nog meer begint te nijpen, de besparingen ook daar hun invloed hebben, en de mode aangepast wordt aan de mogelijkheden...
Ik hoop van niet... En wellicht, hoe absurd het ook lijkt, is deze overgrote consumptie mede de redding van de economie. Als tenminste de regering, Europa en de wereld der economen beseffen dat er geen economie is zonder dat er ook gekocht wordt, en de koopkracht dus een belangrijk element is in het geheel... Momenteel heb ik daar vragen over.

In ieder geval, ik zelf ben een slecht consument. Maar ook dat zal wel een randverschijnsel zijn van het ouder worden... Ik heb het gevoel dat ik steeds minder en minder behoeften heb... Dat ik alles heb wat ik nodig heb. Ik heb geen of heel weinig aandacht voor kleren, al wat ik vraag is dat ze proper zijn en aangepast aan het seizoen, en mode is iets wat aan mij voorbij gaat... Gemakkelijk zitten, dat is de vereiste.

Maar ja, ik ben dan ook niet normaal, toch niet in de zin van doen zoals iedereen doet, in de zin van netjes in het rijtje lopen... Ik heb dat nooit gekund, nooit gedaan... en ik voel er me wonderwel bij...

tot de volgende ?

diarree

2012-02-06T08:22:00.001+01:00

Image via Wikipedia

"k he'm 't schijt"... Ik weet niet waarvan, het kan niet meer van die aardperen zijn, en gisteren at ik niet speciaals... Hopelijk is het niet weer een besmetting, en moet ik weer aan de antibiotica.
Vannacht wel tien keer moeten opstaan en mijn achterwerk doet pijn.
Achterwerk met nadruk op werk.
Niet geslapen, geprobeerd om wat te lezen, maar ik had het ook nog eens koud. Gek, als je de diarree hebt, dan heb je nog eens koud ook.
Hopelijk gaat het over. Ik heb vanmorgen niets gegeten, ik heb geen trek. Just een tas koffie, voor de dorst, want dat heb ik wel, en je moet drinken als je...

Heb je gelezen wat Merkel, als big boss van Europa nu met Griekenland wil doen ? Ik heb het al gezegd, men is gewoon bezig staten in moeilijkheden te brengen, en dan in te lijven in de nieuwe bondsstaat Europa. Eerst dwing je ze in het gareel te lopen, en dan ga je zelf gaan regeren, of hoe noem jij dat als men in een andere staat de belastingen gaat innen???
Och ja, voor de mensen met heimwee blijft er een poppenkast-regering om naar te kijken. Europa trekt aan de touwtjes om hen te laten bewegen en spreken.

Nee, ik ben voorstander van een verenigd Europa, maar niet het Europa à la Angela Merkel. Of is dat een nieuwe versie van Das dritte Reich ?

Rechts, rechtser, rechtststststst....
Het neo-liberalisme ten top, maar ga niet kijken in Duitsland zelf, naar de armoede, naar hen die uit de economische boot zijn gevallen... Want dan zie je rampen. En dat mag niet. Je mag alleen kijken naar wat mag bezien worden, het economische wonder Duitsland... voor wie in het systeem past.

In het Rusland ten tijde van het communisme mocht men letterlijk niet kijken waar het niet goed ging, of waar je tekorten kon zien. Zo ver is het nog niet, maar we komen in de nabijheid. Zoals ik al schreef in het verdwenen blogje, noch links, noch rechts zijn de uiteindelijke oplossing. De oplossing ligt in een gedwongen evenwicht, gedwongen door een democratisch systeem. Maar dat democratisch systeem is er niet meer ! Het kan er niet meer zijn, door een overmaat aan wat ze democratie noemen, maar in feite een wildgroei is van partijen en partijtjes, zonder gelaat.

Het oude adagio van de Romeinse keizers: "Verdeel en heers" lijkt hier wel wat van toepassing. Uiteindelijk worden de democratische landen niet geregeerd door de verkozenen, maar door de partijleiders van die partijtjes die de meerderheid vormen. Neem nu ons Absurdistan... Ieder weldenkend mens zegt dat een dergelijke mengelmoes van regeringen nooit echt kan regeren, en zeker haar ambtstermijn nooit zal kunnen volbrengen. Wedden van wel ? De macht hebben is veel te verleidelijk om dat los te kunnen laten.

En de wekelijkse show van de regeringspoesjenellenkast op de TV dient alleen om te tonen dat ze er zijn, en dat ze zich weren als een duivel in het wijwatervat. Veel geblaat... weinig wol. En de laatste tijd gaan ze al maar verder, en regeren ze zonder echt overleg met de sociale partners. Wat ze doen is veelal maar schijn, en een voortdurend herhalen dat ze gedwongen worden door de economische situatie van het land. Wedden, mocht er nog eens een bank om hulp roepen, dat ze direct miljarden ter beschikking hebben ? Wanneer zien we die terug ? Is het logisch dat wij dat moeten terugbetalen?

Ach, wat zit ik hier te blaffen tegen de wolven in het bos... Steeds meer mensen huilen met de wolven mee, en smijten het enige wapen van de werkenden weg. Huilen mee met de wolven dat de vakbonden slecht zijn, dat staken zinloos is... Vragen zelfs dat het recht op staken beperkt zou worden... Deze mensen zouden echt eens wat meer moeten luisteren naar hun opa en oma, naar de strijd die ze voerden om te komen tot een welvaart voor iedereen. Gaan we nu, na al dat vechten, zelf de wapens uit handen geven?

Ik zeg niet dat de vakbonden volmaakt zijn, ze zijn des mensen, en er is op deze wereld niets volmaakt, maar zij bewezen wel dat ze de welvaart bereikten voor zowat iedereen. Voor de zwakken, de zieken, de werklozen, maar ook voor de werkenden ! Want zonder die druk van de groep, druk van de massa, druk van de bonden, kregen wij nu nog steeds een hongerloontje, dat we moesten opdoen in de winkels van de patroon, in de herberg van de patroon en onze kinderen moesten naar de scholen van de patroon. Tot hun 10 jaar, als het goed ging, en dan de fabriek in. Onder de spinmachines kruipen om de gevallen wolvezels te vergaren, boven hun hoofd de draaiende aandrijfriemen... Hoe velen zijn daar veel te vroeg aan hun dood gekomen...?

Ach, wat helpt het dat ik roep... De slinger van de tijd lijkt op zijn terugweg... En in plaats van de stellingen te behouden zullen jullie binnen x aantal jaren vanuit een bijna verloren positie terug het gevecht volledig moeten herbeginnen...

djudedju
je doet maar wat je niet laten kunt... Maar denk er om, het verleden is een les voor de toekomst !

tot de volgende ?

27.714° pagina

2012-02-05T13:34:00.002+01:00

Image via Wikipedia

Statistieken zijn een verschrikkelijk ding... Zo net las ik dat ik reeds 27.713 pagina's heb gepubliceerd.
Da's een heel pak. Een gewoon pak a4 papier is zo'n 7 cm dik en telt 500 vellen... Dat wil zeggen dat ik een stapel van 55,426 pakken heb beschreven, of een stapel van meer dan 387 ja, bijna 388 centimeters hoog... Ik ga dus geen poging wagen om dat af te gaan drukken...
Vandaag zijn we - voorzichtig - naar Flanders Expo gereden naar de rommelmarkt. En naar achterneef Marc. Ik heb drie boeken over keramiek gevonden. Prachtige foto's van wat men vroeger allemaal presteerde. Om van te watertanden, en om complexen van te krijgen. Nu, ik heb aan Linda eens uitleg gevraagd over hoe die mannen (bv in Chinees porselein) dat doen, om zo ragfijne constructies te maken, en dan nog zeer gedetailleerd. Ze vertelde me dat de Chinezen heel anders werkten dan wij, ook de porseleinaarde is er niet dezelfde. Maar neem bv zo'n meterhoge vaas in Chinees porselein. Die wordt behoorlijk dik opgebouwd (paar centimeter !) dan de eerste bak (biscuitbak) en dan wordt de vaas dunner gemaakt, men draait als het ware een behoorlijke laag weg. Nadien volgt dan de definitieve bak met onderglazuur en glazuur.
Ze werken dus niet echt zo fijn in de klei, het is eigenlijk meer tailleren in de biscuit, net zoals je zou beeldhouwen... Goed om weten !

Gisteren zijn we in de bijtende kou naar Michelbeke gereden, naar de kaas- en wijnavond in de school van Els. Het was verschrikkelijk koud, in de terugkeer was het bijna 11° onder nul ! Toen ik vanmorgen buiten keek, was de baan tijdens de nacht sneeuwvrij geworden (gisterenavond lag die nog wit !). Het was maar 5.5 ° meer onder nul. Sneeuw op komst ? Volgens de weerman alleen aan de kust te verwachten... En als we kijken naar de winter in de rest van Europa, dan komen wijn nog goed weg ! Op dat gebied boffen we maar met ons Absurdistan !!! We hebben bijna nooit echt goe weer, maar meestal valt alles nog netjes binnen de normen. Heel zelden dat wij abnormaal weer hebben. Houden zo !

Vandaag ging het goed om te rijden. Alleen iets geks op de autostrade. Aan de verkeerswisselaar waar we van de E17 naar de E40 rijden, reed een wagen achter ons. Op de viaduct reed ik heel voorzichtig en langzaam. Toen we er af reden was de wagen achter ons verdwenen... Is er iets gebeurd ? Geen idee, maar het was iets geks. Anny had het ook gezien, en ook zij was wat ongerust. Misschien, hopelijk was het niets, misschien gewoon een lekke band of zoiets, maar met die gladheid denk je makkelijk het ergste !

Toen we binnen kwamen in Flanders Expo, bleek Marc binnen in het loket te zitten, met zijn voeten tegen de radiator. Hij moest de marktkramers op de parking hun plaats geven en ontvangen, en zo lang buiten staan op de koude sneeuw... De dame die de kaartjes geeft liet ons binnen in het loket komen. Dat is een plaats waar we nog nooit kwamen !

Ik ga stoppen, het is zondag, rustdag !

tot de volgende ? ( Foto: Flanders Expo Ingang)

- 13 ° celsius...

2012-02-04T09:27:00.001+01:00

Image via Wikipedia

't Is koud, zo koud dat de sneeuw, ondanks het strooizout, niet smelt. Ik weet wel, het is zaterdag, en veel minder verkeer, maar toch: het is bar koud.
Wie dacht dat de winter al voorbij was, is er aan voor de moeite. Het is winter, en goed ook.
De grond ligt bedekt een dun laagjes sneeuw, zo'n 3 à 5 cm... Niet veel, maar genoeg om glad te zijn.
En vanavond moeten we daardoor, 't is kaas en wijnavond in de school bij Els, maar dan zonder Els, want de duts zit met de griep in bed. 't Is eens wat anders dan met Bart, en verandering van spijs...
Alhoewel, met griep heb je géén appetijt.
Ik weet nog niet of ik straks naar de academie ga, ik zal eens kijken hoe het met de wegen is gesteld. Als het te glad is, blijft den deze netjes thuis. Maar ik hoop dat ik kan gaan, want ik doe het wel graag. Mijn vaas in de gedaante van een manneke is af, staat te drogen om te bakken. Het ziet er goed uit. Ik moet hoognodig eens weer aan het kleuren en glazuren slaan... Ik loop achter. Ik zit altijd maar nieuwe beelden te maken, en ik werk ze dan niet af met wat er keramiek van maakt... Ik moet mezelf eens bij het nekvel pakken en dat eerst gaan doen, maar nu zullen het eerst die kopvoeters zijn... à la Klee en Appel...
Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou doen. Ik vind dat eerlijk gezegd, niet echt mijn ding. Ik hou niet van dat "kliederwerk" (vergeef mij, oh kunstcritici!).

Ik ga niet weer een exposé schrijven over kunst en mijn opvatting daar over... Dat ik ik al meer dan genoeg. Ik heb er mijn kijk op, en dat is mij genoeg. Ik sta voor alles open, maar dat wil niet zeggen dat ik ook alles moet goed vinden hé.
Ik zie dingen op TV en in tijdschriften, waarvan ik me afvraag wie dat nu in zijne living wil hangen of zetten... Maar als ze het toch doen, dan is dat hun smaak, of misschien niet eens echt, is het een beantwoorden aan de opgedrongen smaak van een of ander omhooggevallen criticus... Om in de mode te zijn.

Er is ook goed nieuws... mijn pijn is bijkans verleden tijd. Ik heb deze morgen pijnvrij kunnen turnen. Maar het is maar koud om daar te staan armzwaaien. Nog een beetje en ik bevries, en mijn armen breken af... Ik zit hier te kijken naar de mezen die komen fourageren... 't zijn precies bollekes breiwol, zo dik opgezet om de kou buiten te houden. Als ze op een takje zitten, dan zakken ze diep door, om hun pootjes ook tussen de veren te hebben, zodat die ook wat warm blijven... Of warm krijgen, want het is verdorie ferm koud.

Och, zul je zeggen, het is iedere winter wel eens zo koud, maar het verschil is, dit jaar is de winter er gekomen van de ene dag op de andere, van een herfst die eerder zomer was, een winter die bleef zomeren, plots keihard de winter in. We zijn niet geacclimatiseerd... Veerle telefoneert net: ze krijgt het rolluik niet meer naar omhoog...Vastgevroren...
't Is koud, of gelooft ge het nu nog niet ?
En mijn sneeuwschop, waar ze zo mee hebben gelachen? Ze komen hem lenen...nu kan ik lachen.

Allee, ziet dat nu eens aan, voor één koude dag maak ik nu een hele blog om van te rillen !
'k Zal maar stoppen voor ge vast vriest aan uwen kwampjoeter...

tot de volgende ?

Hoop doet leven...

2012-02-03T09:21:00.002+01:00

Image via Wikipedia

Gisteren was mijn blog plots voor de helft verdwenen: elektriciteitspanne... Ik gebeld met de telefoon die het nog deed (die andere heeft blijkbaar ook heiligen Triek nodig) en daar deelden ze me mede dat het wellicht rond 14 uur zou hersteld zijn geweest geworden... Paniek ! Robert kwam om mijn Centrale verwarming weer op punt te stellen, ik kon niet eens de poort van mijn garage openen, dus ook mijn auto niet buiten zetten, dus kon Robert niet eens bij mijn chauffageketel komen... Robert opgebeld... Herstelling uitgesteld. Vijf minuten later: elektriciteit was er terug. Robert weer opgebeld, herstelling kan toch doorgaan, en 's middags toch warm eten.
(Nee, ik zat niet zonder verwarming, maar mijn brander maakte een enorm en bizar lawaai - 's nachts werden we er telkens wakker van !)

's Middags: warm eten... We hadden voor het eerst aardpeer op het menu (topinamboer) ... Het smaakte heerlijk. We gedachten nog maar eens een keer Luc (courgette) die we bij deze omdoopten tot Luc (aardpeer)... Rond 14 uur kwam dan Robert aan en begon aan de verwarming te werken, en een nieuwe thermostaat te zetten. Door een wat rare bedrading van de elektra viel dat laatste nog niet mee, maar enfin, het kwam in orde en vannacht werden wij niet wakker van het rare gedaver. Wel van het gebrek aan gedaver.

Terwijl Robert zat te werken, Suzanne koffie zat te nippen met een dikke vest aan (de verwarming was uit door de werkzaamheden), zaten Anny en ik zelf met buikkrampen en diarree... Aardpeer is blijkbaar laxatief en maakt veel wind.
Of we gebruikten het verkeerde recept. Ik moet Luc eens vragen hoe zij dat klaarmaken...

En zeggen dat ik gisteren zo'n mooie blog had gemaakt over links en rechts... Ik ga het niet herschrijven, wel nog even de conclusie meegeven: Door dat de politieke partijen eigenlijk allemaal besmet zijn door de neoliberale tendens, door dat zij allemaal aan populisme doen, om zo aan ieders wensen te voldoen en niemand voor het hoofd te stoten, dat er door het gebrek aan duidelijke lijn voortdurend afsplitsingen komen waardoor we met enorm veel partijen zitten... Daardoor wordt het land bijna onbestuurbaar, is het bijna onmogelijk om een makkelijke en logische regering te vormen. Doordat de partijen onderling maar heel weinig verschillen is een heen en weer geloop van politici van de ene naar de andere partij schering en inslag geworden... De logica zegt dan ook dat de vorm van democratie die wij koesteren in ons systeem eigenlijk alleen kan bestaan bij monde van een systeem van drie partijen. Een links, een rechts en een midden... Afsplitsingen zijn geen teken van echte democratie, maar een uitholling van het systeem.

Niets belet dat intern in de partijen er groepen zitten die proberen bij te sturen in het beleid van de partij, maar die partij moet met één duidelijke lijn naar buiten komen en ook duidelijk te herkennen zijn als of links, of rechts of midden.... Doen ze dat niet, dan kan men weer aan de zelfde ziekte gaan lijden, onherkenbaarheid en gebrek aan identiteit, met daarbij de overloperij en bijna noodzakelijke afkalving in splinterpartijen.

Maar wellicht vertel ik niets nieuws, ieder weldenkend mens moet immers tot die conclusie komen, of men moet gaan naar een totaal ander systeem van regeren en van het begrip democratie. Ik zie niet in hoe dat kan, maar ik ben dan ook geen deskundige op dat gebied, ik heb alleen een portie gezond boerenverstand.

tot de volgende ? op de foto: bovenaan aardperen en onderaan de zoete aardappelen

links, rechts, één, twee

2012-02-02T09:59:00.002+01:00

Vannacht wat liggen prakkezeren... Over politiek. Daar kan een mens nogal eens van wakker liggen hé, zeker in ons Absurdistan...
We horen zo vaak praten over linkse en over rechtse partijen, maar wat is dat eigenlijk?
Rechts: Rechtse partijen dragen de economische groei en bloei hoog in het vaandel. Dat is voor hen de hoogste prioriteit. Klinkt goed, maar er schuilt een adder in het gras... Want uiteindelijk willen zij die economie ten allen prijze bevorderen, "want dat is de enige bron van welvaart".
Dat betekent dat zij bijvoorbeeld de werkloosheidsvergoedingen willen beperken in bedrag én in tijd. Werklozen moeten gestimuleerd worden om te werken, en zich niet installeren in de werkloosheid is het vaak gehoorde argument. Dat klopt in ons landje echter niet.
Ons werkloosheidssysteem is immers geen zuiver systeem. Bij ons zit al wie ziek is, maar niet 66 % of meer arbeidsongeschikt is, ook onder de noemer werkloosheid. Dus daar zitten er een heel pak van de mensen die zich zouden geïnstalleerd hebben in de werkloosheid, maar die in feite te ziek zijn om te werken en niet ziek genoeg om te genieten (!) van de ziekte-uitkeringen....
Er is nog een tweede groep: mensen die nergens aan de bak raken door hun leeftijd, of mensen die echt geen werk vinden. Want er is een eigenaardig iets aan het systeem. Neem een werkloze ingenieur, als die een job aanneemt beneden zijn scholing, dan is hij geen werkzoekende meer, en als hij daar werkloos wordt is hij niet langer een werkloze ingenieur, maar een werkloze putjesschepper of welk werk hij ook deed...
Dit systeem blokkeert de geschoolden om werk aan te nemen beneden of buiten hun scholing. Dat de scholen geen rekening houden met de arbeidsmarkt verhoogt die probleem nog.
Ik ga niet doorgaan over dit probleem, maar misschien nog één kleine opmerking: ons werkloosheidssysteem is discriminerend. Als een vrouw werkloos is, en haar man geniet een inkomen, dan heeft zij minder vergoeding dan de man in hetzelfde geval.

Deze blog was veel langer, maar dan kwam er plots, uit de blote blauwe hemel een electriciteitspanne... en alles was verschwunden.... Ik hoop dat ik morgen mijn inspiratie terug vind...
tot de volgende ?

nr 2.194...

2012-02-01T09:27:00.001+01:00

Image via Wikipedia

Ik heb het ja al gezegd, ik heb reeds meer dan 2000 blogjes geproduceerd... Officieel is dit nu nr 2.194, maar dat klopt niet helemaal... Op zijn minst een keer is een blog twee keer gepubliceerd, en ik bracht nu en dan ook wel eens een blogje met een artikel van een ander op je bord. Maar het zijn er in werkelijkheid wel meer dan 2.100... Da's best veel.
Ik weet niet of jij het nu en dan doet, maar soms zit ik eens terug te bladeren, kijk ik wat ik een jaar geleden schreef, of pik er zo maar een titel uit, of ga eens naar het prille begin...
Moet je echt eens doen.
Kun je wat geschiedenis opdoen van de laatste jaren... Nu ja, geschiedenis van de hele kleine dingetjes van het alledaagse leven van een knorrepotterige opa.
't Is eens wat anders dan te moeten lezen over oorlogen, koningen, keizers en admiraals en hun maîtressen... Ik heb geen maîtresse, en heb als grootste en hoogste graad "Officier in de Leopoldsorde"... En daar ben ik niet eens echt gelukkig mee.
Ik zit dan altijd te denken aan mijn nonkel Louis, die tijdens de oorlog spioneerde voor de geallieerden in de groep van Prins Karel, in Buchenwald bijna aan zijn einde kwam, en daarvoor een vereremerking kreeg (Wat ben je daar eigenlijk mee?) die lager is dan wat ik heb. (Waarvoor ?)
Ik heb niets gedaan dan mijn werk en mijn plicht, dus daar hoort naar mijn gevoel geen vereremerking bij... Een ereteken, dat hoort bij iets uitzonderlijks. Niet bij dagelijkse besognes.
Misschien krijg ik ooit nog wel een ereteken voor het maken van het meeste blogtekstjes. Alhoewel, ook daar zijn er wellicht die nog veel productiever zijn...
En in hoeverre is dat een werk van uitzonderlijke betekenis? Niet.

Kortom, eigenlijk heb ik een leven geleid zonder uitzonderlijke dingen, en ik leid dat nog steeds. Een voettocht door Schotland was voor ons een groot avontuur, maar dat is helemaal geen avontuur voor de echte avonturiers. En echte avonturiers dat zijn volgens mij dan weer mensen die onverantwoorde dingen doen, zoals op een heel hoge berg klimmen alleen om er dan weer af te kruipen en te kunnen zeggen dat hij/zij het heeft gedaan.
Ik ben dus een toonbeeld van Jan Modaal...
Met een bijna rimpelloos leven.
Zoals iedereen kreeg ik mijn deel van de miserie en mijn deel van het geluk, zodat ik mij bij de gelukkigen acht. Want er zijn ergere dingen.
Ik heb geen nood aan die "uitzonderlijke" dingen. Het geluk zit volgens mij veeleer in het rimpelloze leven, dan in een leven met diepte- en hoogtepunten. In dat rimpelloze leven lijkt het leven niet echt rimpelloos. De kleine dingen van alle dag zijn soms -naar mijn gevoel- serieuze golven. Een onverwacht complimentje, een gesprekje, een gelukte dag... golven genoeg voor mij, voor ons.

Laat zij die dat echt willen maar op de Mount Everest kruipen. Ik heb daar niet de minste interesse voor, en ik heb zelfs geen greintje bewondering voor zij die het wel deden, want ik zie daar geen nut in. Wie de potloodscherper ontwierp, die heeft welk mijn achting, want dat toestel heb ik al heel dikwijls gebruikt.
En ik heb meer eerbied voor de uitvinder van de pen dan voor die van het zwaard (de pen is machtiger dan het zwaard)...
Wellicht ben je niet met mij akkoord, en zie je wel nut in het duiken in de diepzee of het beklimmen van de Matterhorn? Mij best, doe jij maar je ding, maar ik heb er geen bewondering voor. Ik heb wel een enorme bewondering voor iemand die verpleger is tijdens een besmettelijke ziekte... Die doet iets nuttig en riskeert daar zijn leven voor de anderen. Dat is iets waar een ereteken zou op zijn plaats zijn. Van mij mogen al de verpleegsters in het rust en verzorgingstehuis waar tanteke was, een heel groot ereteken krijgen, want die mensen deden hun werk, een werk voor de ander. Niet evident om altijd beleefd en vriendelijk te blijven, ook bij de grootste knorrepot of bij die zo erg demente man/vrouw dat contact niet meer mogelijk is.
Werken voor de mens... dat is nobel. Werken voor de natuur dat is nobel.
Werken voor rijkdom ? Niet.
En toch doen we dat allemaal.
En een textielbaron die later beschuldigd werd voor fraude, kreeg voor zijn "werk" een heel hoog ereteken... En politiekers... en generaals...
djudedju

zit ik weer met mijn normen... Niet de uwe ?

tot de volgende ? (foto: een ereteken voor Kunst en Wetenschap: dat zegt me wel iets...)

de moderne mens... ?

2012-01-31T09:16:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Januari is ook weer zo goed als voorbij... Zondag de laatste nieuwjaarders op bezoek gehad, uit Wallonië. Ikke mijn best doen om Frans te klappen en hij alles uit de kast halen om Vlaams te kouten.
De nieuwjaarsmaand is weer voorbij. Nu moeten we niet meer iedere groet vergezellen met "de wenschen van het jaar".
Hoe ouder ik word, hoe idioter ik al die dingen vind. En ik stel vast dat ik niet alleen ben. Er zijn meer en meer mensen die al dat kopen en geschenkjes moe worden. Tegenwoordig is het heel het jaar door wel iets. Straks is het weer carnaval, want de brievenbus puilt weeral uit met folders vol carnavalkledij. Vooral voor de kinderen, want daar ligt de grootste marktduwer. Kinderen pressen de ouders tot aankopen van zo'n idiote dingen, geduwd door klasgenootjes en modegrillen.

En dan zal de winkel vol liggen met paaseieren, en dan grote actie voor de communiekleding, gevolgd door de markt voor de vakantiekledij, ondertussen krijg je nog moederdag, vader dag en wanneer valt grootouderdag ook al weer ? Het houdt gewoon niet op !

En blijkbaar loopt de mens daar in, met beide voeten in de plateau...
En heel wat van die mensjes doen zich wellicht pijn, om hun kinderen niet achteruit te stellen tegenover de klasgenootjes. En beseffen niet dat zij daarmee precies anderen net ook in die moeilijkheden plaatsen.
Er is geen kind meer zonder gsm...
Ik heb een heel leven zonder die gsm achter de rug, en ik kan me eerlijk gezegd niet goed inbeelden wat ik als kind met zo'n ding zou hebben gedaan. In een tijd waar zelfs de telefoon nog geen gemeen goed was.
Ik kan me haast niet voorstellen dat ik als kind tijd zou gehad hebben, laat staan behoefte zou hebben gevoeld om daar heel te tijd te staan sms-sen of telefoneren. Neem nu de kwampjoeter en de gsm af van een kind, en het verveelt zich letterlijk dood.

Ik las onlangs een studie over de menselijke hersenen... Door het gebruik van de computer zijn de menselijke hersenen op een totaal andere manier gaan werken. Ik kan dat bericht makkelijk geloven... Je denkt immers op een andere manier dan vroeger. Vraag eens aan iemand om een beetje te hoofdrekenen, vraag eens om iets op te zoeken in een encyclopedie. ("Een watte ?")... Nu zoeken we niet meer, we googlen. En als er iets gebeurt, dan maken we geen omstandig rapport over de feiten, nee, we filmen het ter plaatse met onze gsm.
Kortom we zijn veranderd.
We zijn niet meer dezelfde soort wezens van een halve eeuw terug.

Stel nu eens, dat je op een of andere manier zonder computer valt, zonder GSM, zonder GPS, zonder tablet of laptop, kortom, zonder al die elektronische snufjes die ons leven zo drastisch hebben veranderd... En je staat daar op een van god verlaten plaats met een auto die in panne is gevallen. Geen mens te zien. Je bent kilometers van het dichtste dorp verwijderd... Zouden die gewijzigde hersenen van die moderne mensenkinderen in staat zijn om hun plan te trekken? Of zouden ze werkelijk volledig zijn "uitgeschud"... bij gebrek aan elektronica....

Ik vrees dat er een heleboel van die mensen daar "verloren" zouden staan te staan. Er geen idee van hebbend hoe ze zich moeten redden. Geen idee meer hebbend hoe ze gereden hebben (de GPS dicteert toch) en dus ook niet wetend hoe ze eventueel moeten stappen om ergens mensen te vinden.

Waarschijnlijk weten die kinderen -met al hun moderne snufjes- meer dan wij vroeger, maar zodra de snufjes weg zijn, hebben ze geen houvast meer. Waarschijnlijk moeten ze een speciale cursus "survival" volgen, om min of meer in staat te zijn te bewegen zonder die moderne middelen. Kortom, we worden meer en meer afhankelijk van al die middelen. Dat is niet nieuw. Neem gewoon de auto... Ik heb nog de verhalen gehoord van groot- en overgrootouders, die 's morgens bij het kraaien van de haan, te voet van hun woonplaats stapten naar de stad, uren ver... met de manden met eieren die ze wilden verkopen op de markt ginder ver. Wij, met de auto, kunnen ons dat niet meer indenken. De auto is er op die manier zelfs de oorzaak van dat het dorpswinkeltje verdween. Onze afhankelijkheid is niet nieuw, maar hij wordt steeds en steeds groter.

Wij denken er niet bij na. De auto is zo danig ingeburgerd, dat wij ons het leven zonder niet meer kunnen indenken. Mijn auto is mijn vrijheid... (Oh ja ? Of is het net de reden van uw anders leven?) Zonder de auto zou ik niet eens naar die rommelmarkten kunnen gaan. Openbaar vervoer ? Heb je dat al eens geprobeerd ? Ik ook niet. We nemen de auto, makkelijk zat.

En ik rij tegenwoordig ook rond op basis van wat de dame in mijn GPS me dicteert... Binnenkort wordt een kaart een vreemd ding. Iets archaïsch, waarvan we ons zullen afvragen waarvoor dat ooit zou gediend hebben...

Mij hoor je niet zeggen dat het vroeger beter of slechter was, het was anders, en we waren minder afhankelijk van allerlei hulpmiddelen. We moesten meer ons plan leren trekken en ons leren verhelpen met de middelen die er toen waren. En wellicht zat mijn opa zich al af te vragen waar het met de mensheid heen ging... En dat zij vroeger veel minder afhankelijk waren. De mensen verhuisden ook niet zo maar van her naar hot... Je bleef in je dorp of verhuisde hoogstens een of een paar dorpen verderop. Afstanden waren toen echt nog ambetante dingen. En je moest niet naar een ander dorp om een nieuwe wasmand te halen, die vond je in het dorp, bij de mandenvlechter.

En toch, toch vraag ik me af, wat zou er met ons gebeuren als plots de elektriciteit verdween uit ons leven...

tot de volgende ?

pijnbestrijding ?

2012-01-30T09:21:00.001+01:00

Image via Wikipedia

Ik zit nu al een volle week met veel pijn. In een poging de pijn te milderen heb ik in die tijd mijn dagelijkse turnoefeningen opgeschort, het is immers niet evident om met veel pijn te gaan turnen... Maar de pijn verergerde dag na dag. Vanmorgen raakte ik bijna niet uit mijn bed. Zelfs stukken van mijn rug waar ik eerder nog nooit pijn had, deden nu ook al zeer.
Dus vanmorgen besloot ik alles op alles te zetten, en toch te turnen.
De pijn is een heel stuk minder !
Alleen mijn schouder doet nog steeds veel pijn, maar dat is geen onderdeel van mijn rug (tot nader order). Dus dat zal wel een andere reden hebben.
Ik heb een hele week het maximum aan pijnbestrijders geslikt, zonder daar echt baat bij te vinden. Maar dat turnen helpt dus wel.

Ik snap het ook niet, maar blijkbaar is in mijn geval letterlijk: rust roest...

Waar ik dan helemaal niet aan uit kom, is wat er dan aan het begin van mijn ziekte was ? In die tijd was ik heel actief, ging onder meer minstens 50 à 60 km per week joggen... en plots, op een morgen kon ik geen tien meter meer stappen van de pijn.
Blijkbaar moet de pijn dan een andere pijn zijn geweest, dan wat nu rest. Want dat kan toch onmogelijk ontstaan zijn door een tekort aan beweging.
Vroeger moest je steevast rusten om je rug te laten genezen, nu moet je bewegen... Weet je, als ik zo mijn ziekteverloop bekijk, dan denk ik dat je eerst een periode moet rusten, om de ziekte wat te laten bekomen, om de ontstekingen wat te laten minderen, en dan had ik moeten beweging krijgen. Ik ga niet vertellen dat ik dan misschien niet werkonbekwaam zou gebleven zijn, dat weet ik niet, maar ik vermoed dat ik heel wat minder onnodige pijn zou hebben gehad.

Met andere woorden, wellicht is iedere rug anders, en zou men moeten ieder geval afzonderlijk bekijken en met trial and error de behandelingen uitproberen. Bij sommigen zal de beweging wellicht heilzaam zijn, maar bij anderen wellicht niet. Bij sommigen zal men voldoende resultaten hebben bij de pijnstillers en ontstekingsremmers, bij anderen niet... Kortom rugpijn lijkt niet te voldoen aan een algemene regel.
Ik weet in ieder geval dat bij mij beweging (niet zo maar, maar gericht) helpt, terwijl de oefeningen die men normaliter voorschrijft in de "rugschool" bij mij heel nefast werkten. Dus wordt het ook nog eens zoeken welke bewegingen er voor die of deze persoon helpen. En wellicht zijn er ook die de bewegingen moeten vermijden???

Kortom, iemand met rugpijn kan niet oordelen over de pijn van een ander, en naar mijn gevoel kan een dokter ook niet zo maar een geneeswijze voor schrijven, ook voor hem zal het zoeken en proberen zijn...

Eén ding weet ik, rugpijn werkt verlammend ! Bijna echt letterlijk ! Als ik veel pijn heb, dan heb ik steeds weer de indruk dat mijn linkerbeen aan het verlammen is. Het is zo erg dat ik er werkelijk -iedere keer weer- schrik voor heb. Is het gewoon een gevoel of is het werkelijk een aantasting van bepaalde zenuwen, ik weet het niet, en dokters reageren er niet echt op, wellicht omdat je nooit eens onmiddellijk bij een dokter raakt... Iedere keer je dat wilt doen, moet je eerst een afspraak maken... en tegen dan is de pijn (gelukkig maar) weer wat minder.

Je kunt pijn niet organiseren. Ik begrijp wel dat het voor dokters ook niet handig is om deze dingen telkens tussendoor te nemen, maar toch...
Ondertussen ben ik wellicht uit ondervinding en zelf zoeken een pijn-ervarings-deskundige geworden... Alhoewel... Pijn is een individuele ervaring. Mensen kunnen identiek dezelfde verwonding hebben, waarbij de ene vergaat van de pijnhttp://seniorennet.be/ en de andere zelfs geen reden heeft om te klagen. Men weet hoe de pijnprikkels werken op het lichaam, maar waarom de een er meer last van heeft dan de andere ? Ik heb -volgens de dokters- een hoge pijngrens... Mijn gebrek aan tandpijn ligt waarschijnlijk ook daar ergens, maar misschien ben ik net aan mijn rug gevoeliger ? Of heb ik geluk dat ik die hoge pijndrempel heb, anders zat ik misschien in een rolstoel... Ik weet het niet, en het is niet van buiten af te bepalen. Dat maakt dat we veelal onbegrijpend staan tegenover een ander. We vergelijken (uiteraard) met onze eigen ervaringen, maar dat is in dit geval dus duidelijk geen maatstaf. Er is gewoon geen maatstaf.

Wellicht kan men iets afleiden uit de reacties in de hersenen door een intensief hersenonderzoek tijdens een pijnaanval? Maar wellicht is ook dan niet de individuele ervaring te meten?

Dat heeft gemaakt dat ik eerbied heb voor iemand die pijn heeft. Ook als ik de reden niet zie, als ik geneigd ben het te onderschatten, probeer ik steeds daar aan te denken dat pijn individueel is. Hopelijk heb jij nog niet die ervaring gehad, hopelijk krijg je hem ook nooit, maar probeer in ieder geval de anderen te respecteren in hun verwerking van hun pijn. Het is trouwens wellicht goed om altijd, niet alleen bij lichamelijke pijn, de anderen te eerbiedigen in hun ervaren van de dingen !
Begrip hebben lijkt mij altijd gepast.

tot de volgende ?

donker

2012-01-29T08:50:00.001+01:00

Image by Getty Images via @daylife

Het is bijna kwart na achten, en het is nog donker. De barometer stijgt (naar een vorstperiode toe), maar dat is nog niet aan de hemel te zien. Het is blijkbaar overtrokken, grijs.
Ach, het is winter, zeker wat het licht betreft. TWat de temperatuur betreft is er nog geen dag winter geweest. MLen laat ons weten dat dit nu wel zal gebeuren, volgende week.
Net wat ik dus dacht en zegde: februari is zowat de koudste wintermaand. Het lijkt er dus op dat dit weer zo zal zijn, tenzij het gekke, overhoop liggende weer ons in maart nog kouder weer geeft.
Ik hoop dat de koude ons geen ellende op de wegen zal brengen. Een dag wat rijm deed hier in de omgeving al wagens in de gracht belanden.
Ach... als het glad is, dan blijven we binnen, of toch zoveel mogelijk. Maar de werkende mens kan zich dat niet permitteren.
Werkende mens...
Een paar dagen terug zei er iemand dat hij dacht dat de mens niet gemaakt was om te werken. Wellicht heeft hij gelijk, maar dat hangt volledig af van wat je als werk omschrijft. De mens in zijn natuurlijke staat, op zijn natuurlijkste levenswijze, was wellicht een jager-verzamelaar. Dat wil dus zeggen dat hij actief moest zoeken naar eten, en dat hij nu en dan moest jagen. Wellicht lijkt ons dat een makkelijke, zorgeloze manier van leven, maar voor de weinige mensen op deze aardkloot die nog op die manier leven, zal dat wellicht ook "werk" zijn....
Maar ergens heeft de spreker gelijk... Wat we nu als werk beschouwen is een verschijnsel die is ontstaan door de stijgende ongelijkheid van de mens, en door de stijgende welvaart en door de invoering van het systeem van specialisatie.
Eigenlijk moet je beginnen met het laatste: de specialisatie.
Als er in het stenen tijdperk iemand was die veel beter dan de anderen stenen kon kloppen tot bruikbare werktuigen en wapens dan de anderen, dan zal men in die stam wellicht al heel vroeg gekomen zijn tot een systeem van: gij maakt mij een schraper en drie pijlpunten, en daarvoor krijg jij van mij een halve oeros... De steenklopper moest niet meer jagen, niet meer verzamelen, hij klopte stenen en de anderen betaalden hem.
Ergens lijkt dat een mooie oplossing, maar het is ook meteen het begin van de ellende van het werken. De jager moest meer gaan vangen, anders had hij geen pijlpunten, en hij had meer pijlpunten nodig, anders had hij geen messen en schrapers...
Het idee werk was geboren.
En eigenlijk is het steeds verder in die zin geëvolueerd, tot aan de industriële revolutie, waar een volgende stap werd gezet. Een rijke bouwde een fabriek en liet er een massa mensen werken tegen een loon(tje)... Dus niet meer zelf weven, ook niet meer zelf weven om enkele lappen te verkopen op de markt of te ruilen voor een hesp... Nee, oeverloos mechanisch weven, staand aan een machine die het ritme bepaalde.
Het idee werk kreeg een nieuwe betekenis.
De afhankelijkheid was er niet meer van de baron en de kerk, de afhankelijkheid was er nu van de industriebaronnen.
Als de man sprak van: de mens is niet gemaakt om te werken, dan sprak hij wellicht van dit soort werk. Werken in dienst van een bedrijf. Werken aan iets waar je zelf niets aan te zeggen hebt. Werken aan een onderdeel van iets wat je wellicht nooit in zijn geheel ziet.
Oeverloos werken.
Bandwerk.
Menselijke robots

Nee, wellicht is de mens niet gemaakt om zo te werken, maar het is uiteindelijk die manier van werken die deze wereld heeft gemaakt tot wat ze nu is... Rijke mensen, welvaart, en vooral een heleboel verlangens naar meer, meer , meer ....

Het is ook die manier van werken die de vervuiling heeft doen toenemen en de grens heeft doen overschrijden, het is ook die manier van werken die heeft gemaakt dat er hele stukken van de wereld in armoede zijn blijven zitten. Armoede die veel meer aangevoeld wordt door vergelijking met dat rijke stuk.

Werken is een soort automatisme verworden. De mens maakt niet meer iets, hij maakt een klein onderdeeltje van iets wat hij misschien niet eens kent. Het is niet meer de steenklopper, hij is nu iemand die steeds weer en weer één ding doet. Of, hij werkt in de "dienstensector", een systeem in leven geroepen om de gaten die ontstaan zijn in het systeem weer op te vullen met niet echt productieve maar noodzakelijke werkzaamheden. De grote brouwerijen zitten niet meer in het dorp, maar moeten hun bieren uitvoeren naar andere gemeenten en steden en landen. Daarvoor heb je geen voerman nodig met kar en paard, maar grote vrachtwagens, met chauffeurs, die het bier naar magazijnen brengen, waar de moegewerkte arbeider dan zijn bakje pils komt halen. De oude brouwerij had dat allemaal niet nodig, die lag in het dorp en bevoorraadde zijn klanten in het dorp. Met het geld dat hij daarvoor kreeg liet hij in het dorp zijn wagen(s) herstellen en maken. Het dorp was een entiteit, zelf bedruipend en ieder had zijn functie in dat geheel.
Nu is de mens een radertje in een enorm machine, waarvan we niet eens weten hoe het geheel er uit ziet.
Nee, dat werk is niet echt op mensenmaat, het is onoverzichtelijk, niet meer echt te vatten.

Maar het bracht wel een heel wat rijkere manier van leven op. Waarvan de meesten dit niet meer willen of kunnen loslaten. De mens lijkt steeds meer onvoldaan, en wil steeds meer hebben. Behoeften worden gecreëerd. Ik kijk altijd een beetje gek naar die GSM-manie... Men koopt geen draagbare telefoon, men koopt een hebbedingetje, die enorm veel dingen kan, die je niet nodig hebt. En het is noodzakelijk om er steeds vlugger steeds weer nieuwe versies van te kopen, want er staan weer meer nutteloze dingen op om te gebruiken voor niets mee te doen....
We zijn slaven

djuddedju

tot de volgende ?

kopvoeters

2012-01-28T09:12:00.000+01:00

Image via Wikipedia

In de academie wordt er een opendeur georganiseerd, en iedere klas moet iets voorbereiden onder het thema "kleur bekennen"... Onze juf wil iets doen rond kopvoeters...
Kopvoeters ? Heel simpel, letterlijk !
Kopvoeters zijn de gewone eerste kindertekeningen, waarbij de mannekes (en meisjes) alleen een kop hebben en voeten daaronder. (Met twee lijntjes-benen).
Sinds Klee is dat verheven tot kunst. En naar het schijnt is het niet zo simpel voor een volwassene om echte kindertekeningen te maken.
Ik vind het idee niet echt verheven, maar ja, bevel is bevel...
Ik denk er over om een kopvoetersstrip te maken... Dat is dan wel weer niet kinderlijk, maar aan mijn ouderdom wellicht wat kinds te noemen?
De klas van Jan heeft lijkenmaskers genomen van (bijna) al de leerlingen, en maakt daar een soort globaal werk van. Ik zag individuele stukken die best origineel en mooi zijn.
Als ieder klas zo een initiatief neemt, zal het best wel kleurrijk zijn...
Maar geef mij maar een overzicht van wat we daar dagelijks doen, dat is al gek en kleurrijk genoeg.

Weet je, in plaats van de klassieke kopvoeter, zou ik ook aardappelmannekes kunnen maken, die kan ik zelfs driedimensionaal maken. Aardappelmannekes wijken vooral af door het feit dat de koppen niet rond zijn, maar aardappelvormig, en de benen zijn geen lange stokken (die het lijf vervangen), maar meteen voetachtige aanhangsels. (Een beetje in de vorm van een hark)

Als land van bier en frietvet (het hoeft niet altijd melk en honing te zijn) vind ik dat aardappelventjes ons meer nabij staan dan gewone kopvoeters, al kun je die wel wat zien als levende frieten...

Ach, we zullen wel zien wat de juf er mee wil bakken... We moeten wel bakken materiaal meenemen... ook glossy-tijdschriften. Dat hebben wij hier niet. We zijn niet glossy en we trekken alleen een klein boekje met de TV-programma's om ons toe te laten te weten wanneer wij de 898° heruitzending van de kampioenen kunnen bekijken. En dar staan dus geen kleurige blinkende foto's in van fancy eetplaatsen en ultradunne mode mannekijns... (Oud echt Vlaams woord die de oorsprong is van het huidige mannequin...)

Als ik die lelijke vrouwen zie in die waanzinnige creaties voel ik mij steeds ellendig worden. We leven in een wereld van obese mensen, en gaan dan "kleren" showen met mensen die behoren tot een restantje van Buchenwald of een ander vernietigingskamp.
Waar ik wel naar kijk is dan de maquillage die ze ophebben. Ik denk dat de Maori daar stikjaloers op zijn. Die mannekijns zijn veel afschrikwekenderderder dan de Maori in oorlogsverf.

Misschien een kopvoeter met Maori-Tatoeages ?
Maar nee, want dat is dan weer zwart-wit... En je kunt moeilijk kleur bekennen met zwart en/of wit, want dat zijn geen kleuren.

Allee, ik zit hier te zagen over de kopvoeters van de juf, en ik weet niet wat ze er wil van bakken... Misschien wordt het wél mooi... Of is het omdat de juf denkt dat we niet kunnen tekenen, dat ze ons terugvoert naar onze prille kindertijd ?
Wat dan ook, we zullen maar mee doen hé, en hopen dat we er een eigen accentje kunnen aangeven, iets wat binnen het kader net buiten het kader wipt?

kopvoeters...djudedju

tot de volgende ?

Vrouwen en pijn

2012-01-27T09:30:00.001+01:00

Image via Wikipedia

Ik had het al eens gelezen in een of andere studie, maar nu is er weer een onderzoek geweest, dat uitwijst dat vrouwen pijn veel intenser voelen dan mannen....
Ze zullen dat niet graag horen !
Hoe dikwijls horen we hen niet zeggen "Mannen zouden ook eens een kind moeten kopen!" of "Moesten mannen de kinderen kopen, dan zou er maar eentje zijn in ieder gezin"... en dergelijke dingen meer.
Nu, ik kan uiteraard niet oordelen hoeveel pijn een kind baren wel veroorzaakt, maar de mannen zouden het dus blijkbaar minder erg voelen dan de vrouwen. (Als ze tenminste over dezelfde "uitgang" voor de geboorte zouden beschikken, want nu zie ik dat niet zitten)
Ach, weer een fabel de wereld uit geholpen. Maar wat hebben we daar aan? Niets, net wat u zegt.
Ik ken mannen die kleinzerig zijn, en vrouwen die heel wat verdragen. En omgekeerd ook. Dat verandert niets aan mijn opinie over "de mens".
En of er nu een verschil is tussen mannen en vrouwen in de pijnervaring? En dan ? Het schijnt dat roodharigen ook meer pijn verdagen dan de anderen. Maar wat heb ik daaraan?
Voor mij blijft er één ding overeind: vrouwen baren het kind, hebben het lichaam om het kind te laten ontwikklen in de baarmoeder, hebben borsten om het kind na de geboorte een optimale eerste voeding te geven, en vooral: ze hebben een moederhart, een binding met het kind, waar geen vader aan tippen kan.
En daar wil ik niets aan afdoen.
Niet dat de vaders geen vaderliefde kunnen hebben, maar die lichamelijke band is anders. Niet minder, anders.

We leven in een bizarre tijd, waar we vroeger een wat beschermende houding van de mannen kenden over de vrouw (soms veel te ver gaand en meer een dominantie dan wel een verzorgende houding zijnde), zien we nu de "ontvoogding" van de vrouw. De vrouw wil ten alle prijze bewijzen dat ze de evenknie is van de man.
Is ze dat dan niet altijd geweest?
Er is geen man op de wereld zonder de vrouw, en geen vrouw zonder dat er een man bij te pas kwam. Ze zijn in feite één... Twee delen van één voortplantingsgeheel.
Ik las dat ze nu bezig zijn met systemen à la klonen, waarbij er eigenlijk geen man meer zou nodig zijn, maar de natuur zegt het in feite anders. De samensmelting van eicel en zaadcel, veroorzaakt een sterk wisselend patroon, waardoor het geheel, de mensheid, veel sterker is in ontwikkeling, dan dat er zou zijn als het steeds een vorm van klonen zou zijn, waarbij ieder klein foutje sterk uitvergroot wordt en meegesleurd wordt voor eeuwig...

Ik voel me niet beter dan de vrouw, en heb ook geen minderwaardigheidscomplex tegenover haar... Ik voel me de helft van het geheel in ons gezinnetje. Niet meer, niet minder.

Dat er nu vrouwen zijn, die "vechten" voor een betere positie van "de" vrouw, wijst er op dat er heel wat mannen zijn geweest die de vrouw ergens hebben onderdrukt, of hen althans dat gevoel hebben bezorgd. Ik hoop dat ik dat niet deed, en als ik het deed, dan was het in ieder geval onbewust. Ik heb steeds gepoogd om mijn vrouw haar rol te laten spelen, en we hebben en hadden een nette taakverdeling. Ik geef toe dat wij een wat ouderwets gezin hebben, waar de vrouw de vrouwelijke taken op zich neemt, volgens een eeuwenoud rollenpatroon, maar het is bij ons nooit als een opdringen, als een minder hoogstaand iets bekeken. De rol van Moeder is heel belangrijk, en naar mijn gevoel veel belangrijker dan de rol van de vrouw in een ander patroon dan het moederschap.

Dat de vrouw nu een keuze heeft om geen moeder te zijn, maar carrièrevrouw ? Ik heb daar geen moeite mee, maar het zou me in mijn eigen gezin spijten hadden we niet onze kinderen gehad. Zij zijn immers mede de vervulling van het gezin en van het geluk en de vrede die we hebben in onze staat. Wellicht is dat niet voor iedereen zo, en zijn er mensen die perfect gelukkig zijn in hun keuze van "geen kinderen"... Maar daar kan ik niet over oordelen, ik kan het van uit mijn gevoel zelfs niet eens goed inbeelden.

Ja, ik ben dus wat ouderwets... Alhoewel ik die term veel te negatief vind. Ik heb niet het idee dat kiezen voor een gezin ouderwets is. Ik heb zelfs niet het idee dat kiezen voor meer dan één kind ouderwets is. Ik begrijp wel dat onze maatschappij veel te weinig oog heeft voor de vrouw als carrièrevrouw én als moeder. Men lijkt de mix van de twee niet te aanvaarden of niet aan te kunnen of geen plaats te geven. Nochtans zou die ultieme vrijheid door de moderne vrouw zo bepleit net dat moeten zijn !

Nu zijn er velen die carrière en moederschap netjes uiteen houden, of het één, of het ander... Gek !

Als we nu eenmaal in een maatschappij leven, waar carrière zo belangrijk is, moeten we dan die andere loopbaan,, het moederschap daarvoor opofferen? Ik meen van niet. Het moet kunnen dat we beiden de volle plaats geven in ons bestaan, zonder dwang, in de ene of in de andere richting. Vrouwen hebben nu eenmaal - wat we er ook van denken- een lichaam dat er op is gebouwd de kinderen te baren.

En weet je... van mij mogen ze gerust blijven volhouden dat de mannen kleinzerig zijn. Of dat nu waar is of niet, het kan me geen lor schelen, als we maar samen dat hechte geheel blijven, en van elkaar houden, elkaar respecteren en samen één zijn...

tot de volgende ?

blogverslaafd

2012-01-26T09:22:00.002+01:00

Image via Wikipedia

Ik merkte dat ik al verschrikkelijk veel blogjes de wereld heb ingestuurd. Verschrikkelijk veel ! (meer dan 2.000 !)
En ik stelde ook vast, als ik eens, door omstandigheden, niet in staat ben om te bloggen, ik tekenen vertoon van verslaving. Ik loop ongelukkig rond, voel een gemis.
Met andere woorden, je kunt aan om het even wat verslaafd raken. Zelfs aan het schrijvelen van een blogje. Ik heb wanhopig geprobeerd om te weten te komen wat er in hemelsnaam verslavend kan zijn aan schrijven, maar ik moet helaas het antwoord schuldig blijven. Wellicht is het gewoon een vorm van dagboek-verslaving, alhoewel mijn blog niet echt een dagboek is.
Als je eens stukken gaat herlezen, dan stel je vast dat ik verander, dat ik zelfs mijn mening regelmatig bijstel. Ik pas mijn opinie aan aan nieuwe omstandigheden, en regelmatig verwonder ik mezelf over die stappen.
Kortom, er is een evolutie merkbaar in mijn blogs (Of is het een aftakeling?)...

Eén ding is duidelijk herkenbaar, en heeft een vast stramien: mijn weerzin van alles wat politiek is... Er is denkbaar niets wat ik meer minacht dan een politicus. Dat is voor mij duidelijk de laagst denkbare vorm van leven, meer zelfs, ik heb soims de indruk dat het niet echt leven is ! ik zag foto's en beelden op TV die duidelijk aantonen dat sommigen op zijn minst al gedeeltelijk gemummificeerd zijn, en nog amper op het knopje kunnen drukken voor de stemming. Ze bewegen amper. Dat zijn nog niet eens de slechtsten, er zijn er die maar één keer aanwezig zijn: voor de eedaflegging... voor de rest bewegen ze wellicht alleen om hun wedde te incasseren. Nu ja, misschien doen ze dan misschien nog het minste kwaad ook.

Soms neemt mijn blog daadwerkelijk de allures aan van een dagboek, en schrijf ik een verslag van een of andere gebeurtenis in mijn leven. Soms is dat vol humor, soms vol bitterheid. Ik heb niet echt een vaste stijl. Ik vermoed dat mijn stijl wel eens wordt aangetast door de boeken die ik op dat moment aan het lezen ben. Zo vertoef ik nu en dan in een SF-wereld... een kans om gal te spuwen op de huidige wereld geprojecteerd op een verre toekomst of een verre planeet. Maar ik heb ook ontdekt dat de vele oude boeken een invloed hebben... De vlagenzwangere hemel pikte ik onbeschroomd van Rodenbach... En ook Buysse en Streuvels werden wel eens gebruikt.

Geef toe, soms is het leuk om eens die oude woordenschat weer op te frissen. Een wielrenner lijkt veel echter als coureur, en je ziet hem veel beter vallen in een tuimelperte dan in een uitschuiver. Van Dale ziet dat ook in. Als je vaststelt dat de dikke steeds dikker wordt, dan komt dat door dat Van Dale wel telkens de nieuwe woorden bijvoegt, maar slechts heel zelden, en pas na veel overwegingen, ooit één woordje schrapt. Nog enkele decennia en de dikke Van Dale vult op zijn eentje een heel schab van je boekenrek. Ik vul dit werk dan nog aan met het groot synoniemenboek, een boek met spreekwoorden, een boek vol citaten, een boek "Zuidnederlands", een etymologisch woordenboek en het boek "Het Juiste Woord". Kortom, ik hou van woorden; En daarom ligt er ook nog een Frans-Nederlands en Nederlands-Frans boekwerk, met CD-rom... Kwestie van nu en dan eens geleerd te doen ook. Engels is meer iets voor de jeugd, dus waag ik me daar maar zelden aan.

Deze boekwerken staan er niet werkloos... Nee, nu en dan neem ik er eentje ter hand, en zoek een synoniem, of de juiste schrijvelwijze... Of zoek een citaat om mijn stemming te omschrijven... soms zoek ik vruchteloos. En ik moet me heel sterk intomen om niet over te gaan tot gekke dingen. Neem nu synoniemen... In onze taal (in iedere taal bij mijn weten), heb je woorden die meer dan één betekenis hebben. Soms klinken ze hetzelfde maar zijn ze anders geschreven, neem bv ijs en eis... Ik moet me soms echt inhouden om die woorden niet bewust om te wisselen. (Maar dan krijg je geen gelach, nee, dan krijg ik een mailtje met een verwijzing naar de juiste schrijfwijze... Humor is niet voor iedereen gelijk...........)

Kortom, een blog is geen dagboek. Een dagboek schrijf je voor je zelf, een blog schrijf je om gelezen te worden. Dus moet je je aanpassen aan je publiek.

En dat publiek is de laatste tijd sterk gewijzigd. Ik stel vast dat ik tegenwoordig een heleboel lezers heb in de joenaaitut steets of Ameurika... Dat zijn weliswaar meestal mensen met een Nederlandse instelling op hun kwampjoeter, dus wellicht emigranten of zo, maar toch. Iedere keer stel ik weer vast dat daar meer en meer lezers zitten. Als dat uitwijkelingen van de eerste generatie zijn, dan zullen ze wellicht het Vlaams herkennen, maar als het mensen zijn van tweede of derde generatie, dan zal mijn woordkeuze en mijn eigenaardigheden hen wellicht nopen tot oeverloze zoektochten in dikke woordenboeken. Ik zie ze voor mijn geestesoog al wanhopig de vertaling à la Google aanklikken, en die staat dan ook voor Piet Lul, in zijn woordenboek staat schrijvelen en kwampjoeter ook al niet.

Soms heb ik dan ook het gevoel dat de enige die echt de volle honderd procent amusement uit deze blog weet te puren ikzelf ben... En ik heb dan ook nog eens het genot het zelf te mogen maken, construeren, foefelen, prutsen, kortom schrijven... Geen wonder dat ik verslaafd ben.

tot de volgende ? (foto: Zo te zien was van Dale heel wat minder dik dan zijn boekwerk ! (en hij ziet er niet naar uit dat hij taal zo leuk vond...))

de tandarts

2012-01-25T10:32:00.001+01:00

Image via Wikipedia

Vanmorgen, al heel vroeg diende ik me aan bij de tandarts. Als man die niet graag te laat komt, was ik natuurlijk een kwartier te vroeg... Maar dat gaf niet, ik had nog niet eens de tijd om te zien welke tijdschriften er ter beschikking lagen, of de tandarts was er al.
Wat scheelt er ? Nu ja, een maaltand waar de vulling uitgevallen was, en een snijtand waar de vulling afgebroken was. Wat hij eerst moest doen? Nu, van mij mag je ze alle twee doen.
Hij duikelde met veel ijzer en staal mijn bekkeneel binnen, begon er wat aan te prutsen en te pitsen... "Ga je het nog kunnen repareren ?" Hij dacht dat het nog wel zou gaan. Nog eens goed kijken en prutsen... "Mag ik het zonder verdoving proberen?" Van mij mocht het, als hij me niet te veel pijn deed. Twee keer heb ik met mijn hand gezwaaid (spreken gaat moeilijk met een tandarts die wellicht bijna helemaal in je mondholte zit en er aan het rondlopen is met een grote boormachine), maar voor de rest ging het. "Voila, alles is er uit" Ik dacht nog bij mezelf, het moet er niet uit, de vulling moet er in... Maar blijkbaar kon dat maar nadat alles er uit was. Dat ging rap. Ik hoorde hem ergens achter mij een voorraad beton maken (of iets in die zin), en weldra kwam hij met schoppenvol mijn het gat, waar ooit mijn tand zat, opvullen en aanstampen, drilboor er in om de laatste luchtbelletjes uit de beton te trillen, nogmaals hoed aanstampen met een kleine voorhamer, en dan mocht ik de resten van het zand en de keien uit mijn mond spoelen.
Hij keek nog eens naar het bouwwerk, duwde mij een onbekend iets in de mond en beval mij te bijten. Blijkbaar had ik niet goed gebeten, want hij begon te slijpen en te zagen... Spoelen, en nogmaals op het ding bijten. Nu was het goed, op een kleinigheidje na... Hij sleep er blijkbaar nog een afwateringskanaal in, en het was ok. Nu de snijtand nog... Blijkbaar was dat een minder intensieve behandeling. Eerst bouwde men blijkbaar een stelling waarin nadien de beton zou gegoten en aangedamd worden, maar dat was met een prefab-systeem, waardoor het zeer snel ging.
Ik moest nog eens bijten op ding, weer wat slijpen en schuren, en weer bijten...Tot drie keer toe. Voor het eerst in mijn leven ontmoette ik een tandarts die een spiegel voorhield om zijn kunstwerken ook eens te bekijken.

Niet verdoofd, geen pijn, en vlug afgewerkt met een goedgekeurde afwerking... het kost veel, maar ik zag meteen het resultaat. Behoorlijk. Ik kan weer bijten, en mijn tong en lip worden niet meer gekwaetst door de scherpe brokstukken.
Betalen en buiten... ?
Nee, ik vroeg hem eerst of hij geen spatels en dergelijke meer had die hij niet meer gebruikte, of die versleten waren. Om te boetseren ... Ik kreeg nog een vijftal nuttige instrumenten om in de klei te prutsen... Goede tandarts, brave vent.
Ik zit hier nu ongelukkig te zijn, want blijkbaar had mijn tong zich al gesetteld in de ruimten die er vrijgekomen waren, en moet zich nu weer schikken naar de verbouwingen...

Maar ik heb geen pijn, geen ongemakken, buiten die tong die de nieuwe situatie weer moet leren kennen.

Deze namiddag ga ik weer naar de academie, kleien en kleuren en wellicht ook glazuren. Er is verdomd veel meer werk aan keramiek dan aan beeldhouwwerk. Bij beelden maak je het beeld, en als je het niet in brons giet, dan is het om zo te zeggen af... Bij keramieken begint er dan nog een hele poespas. Heel de klas en heel de leraren"meute" (alle twee) lijkt net dat kleuren en glazuren "DE" keramiekkunst te vinden... En ik sta er alleen als man die het beeld op zich daar wil stellen. Ze zullen wel gelijk hebben zeker... Maar ik moet - aan mijne ouderdom- heel mijn idee van "het beeld" om keren... naar een postuur in keramiek. Ik heb er wat moeite mee...

Ook als ik naar de beelden en vazen kijk van de anderen, dan kijk ik naar het beeld, veel minder naar de kleur en de glazuur. En als men mij spreekt over kleuren en glazuren, dan denk ik aan het beeld, en hoe ik het beeld beeld kan laten zijn, zonder veel poespas van kleurtjes en hebbedingetjes. Ik ga echt moeten leren mijn manier van kijken te veranderen. Ik zie graag keramiek, maar ik blijf het zien als een beeld. Er is een kunstenaar die grote beelden maakt, die ze dan in felle kleuren zet (ik ken haar naam niet meer)... Ik vind steeds weer dat die kleuren er te veel aan zijn, dat ze het beeld wat verstoren... Ik heb echt moeite met dat kleuren.

Ik ben dus nog geen keramieker... En ik weet niet of ik het ooit echt ga worden... Ik zie het momenteel nog steeds niet echt zitten.

Linda en Jan (de leraren) zullen nog werk hebben aan mij...

Maar ik hou er wel van beelden te maken, dus zullen we wellicht elkaar wel vinden, in een tussenvorm of zoiets... We zien wel.

tot de volgende ?

Oh, wat is het druk

2012-01-24T12:43:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Vanmorgen vergadering bij Monique, ziekenzorg Mater... En morgen moet ik naar de tandarts. Ik moet er voor opstaan, morgen om 8.30 uur moet ik er al zijn. "Kunt u ook overdag?" "Ja, ik kan overdag..." " Komt u dan maar woensdag om 8.30..." Nou, eerlijk gezegd lijkt mij dat niet overdag, dat is 's morgens vroeg. Uur waar ik normaliter aan tafel zit, aan het ontbijt.

Maar ja, een mens moet al blij zijn als je zo vlug bij de tandarts binnenraakt. Ik hoor verhalen van mensen die naar de tandarts bellen.... "Ik had graag een afspraak, ik verrek van de pijn..." "Eventjes zien... Oh ja, ik heb nog een gaatje op 17 maart van 2013..." Deze tandarts is al bereikbaar binnen de twee dagen. Niet te geloven.

Ik verrek niet van de pijn. ik weet niet wat tandpijn is. Soms krijg ik eens een pijnlijk gevoel als ik een ijsje eet of zoiets, maar dat is dan meteen weer over en meestal doet het tweede stuk ijs al weer geen pijn meer. Ik hoor verhalen over tandpijn... Maar ik kan niet mee praten. Mijn pijngrens laat geen tandpijn toe. Morgen zal ik wellicht wel pijn hebben, als ze die tand hebben getrokken, dan zal mijn kaakbeen iets of wat ontwricht zijn, en dat voel zelfs ik. (Ik ga steeds veel te laat naar de tandarts, gewoon omdat ik nooit iets voel...)

In de namiddag ga ik dan naar de academie. Met of zonder die tand. Tenzij het echt niet gaat. Maar ach, het zal wel zijn zoals gewoonlijk, en dan ben ik veel beter bezig dan dat ik zit te denken op de pijn.

Donderdag hebben we 's avonds weer een bijeenkomst met Ziekenzorg, maar dan is het om te eten... Wellicht heel voorzichtig, aan één kant van mijn bekkeneel, want aan de andere kant zal er wellicht een groot gat zitten, treurend om de verdwenen tand. Je ziet, het IS druk. En tegenwoordig is het bijna altijd zo druk. In de academie zie ik mensen die thuis ook nog wat boetseerwerk doen, maar ik heb daar geen tijd voor ! Het is een geluk dat ik naar de academie ga, want anders kwam dat er niet van. Die schoolplicht maakt dat ik mezelf verplicht, en dat ik daar creatief zit te kleien... Mocht die plicht er niet zijn, dan zou mijn "productie" wel heel klein worden. Er is hier altijd wel wat.

Het klopt dus inderdaad dat een mens heel veel tijd moet hebben om gepensioneerd te kunnen zijn. Hoe deed iik dat vroeger ? Toen ik nog ging werken. Er is een ander antwoord, maar eigenlijk komt het er op neer dat we met verouderen gewoon veel trager zijn, en dat we veel meer tijd nodig hebben. Als je dan nog wat verplichtingen op je neemt, dan is het druk. Maar wellicht is dat gezond ! Mensen die stilvallen, dat zijn de dutsen. Ik heb geen tijd om stil te vallen. Op een dag staat de dood voor mijn deur, en ik vraag hem of hij wel een afspraakt heeft gemaakt....

Denk nu niet dat ik zit te zagen over het "werk" hé, in tegendeel. Ik amuseer me. Het zou me spijten mocht ik echt stil vallen. Maar momenteel is het wel lastig, want het gaat niet zo goed, ik heb pijn, en ik leef weer op pijnstillers... En dat is verschrikkelijk vervelend. Nu ja, in de vergadering hoorden wij weer over mensen die er veel erger aan toe zijn, die hulp nodig hebben voor de meest elementaire dingen. Niet meer zelf naar het toilet kunnen gaan, niet meer zelfstandig kunnen eten, niet meer kunnen praten... Ik kan nog steeds babbelen, schrijven, knutselen... ook al is het met pijn. Dus klaag ik niet. Ik ben nog bij de goeien.

Deze morgen las ik op facebook dat de echtgenote van een collega overleden is in Spanje... Dan zit je daar zo ver... Alleen met je verdriet, en je moet alles regelen voor overbrenging en zo voort en zo voort... De dame was - denk ik - ook nog een stukje jonger dan ik ben.
Het moet verschrikkelijk zijn als je dan in deze omstandigheden daar zo ver zit, ver weg van je familieleden, ver weg van steun en toeverlaat.
Wat zitten we hier soms te klagen voor veel minder erge dingen.
Ach... we klagen ook altijd he... Zo zijn we nu eenmaal. Ook al gaat het eigenlijk helemaal niet zo slecht.

We moeten maar eens meer denken aan situaties die veel erger zijn dan de onze. Dat zal ons misschien wat doen nadenken voor we aan het klagen slaan.

tot de volgende ?

winkelen

2012-01-23T13:15:00.000+01:00

Vandaag "mocht" ik weer naar Auchan rijden, we hadden weer voorraad nodig. Nu ja, ik zie niet echt tegen winkelen op, ik laat Anny maar shoppen, en ga eens neuzen in al de dingen die mij interesseren. Je ziet mij dan bij de boeken, de tijdschriften en de bloemen en planten, en ook bij de speciale aanbiedingen.

Niet dat ik daar iets nodig heb, maar daar zijn dingen te zien die mij tenminste iet of wat interesseren. Je ziet eens andere tijdschriften, boeken die ik eens doorblader en dergelijke meer, tot Anny weer verschijnt... En we naar de zaken gaan die ons beiden interesseren. Ik moet mee naar Fruit en groenten, omdat ik de fruiteter ben, en de groentennamen in het Frans voor Anny veelal latijn zijn. Ze weet dan wel wat ze wil hebben, maar er staan een massa bordjes met soms vreemde namen. Ik ken ze ook niet allemaal, maar door wat ik wel ken uit te sluiten weet ik wat er rest.

Wat je er wel vindt zijn een heleboel van die exotische fruit- en groentensoorten. In Frankrijk wonen heel veel mensen van vreemde origine, en dus is er daar een markt voor. Wij kijken dan eens naar al die gekke dingen, onbekend is onbemind. En geef toe, als je er geen idee van hebt wat het is, hoe je het eventueel zou moeten bereiden... Dan laat je die dingen beter waar ze zijn.

We hebben wel wat onbekende vleesproducten gekocht, maar dan aan een speciale stand van de charcuterie, want daar kan ik uitleg vragen over de smaak en de bereiding. Dan is het uiteraard nog een gok of het echt in je smaak valt, maar we leren zo steeds meer lekkere dingen kennen. Niet goed voor de lijn...

Op de baan heb je steeds meer dorpskernen met zone 30... Van mij mag dat best. Ik heb daar helemaal geen problemen mee, zolang het tenminste logisch is... Want ik reed onlangs langs een weg waar 2, misschien 3 huizen stonden op een afstand van meer dan een kilometer. Daar lagen drie drempels en was het zone dertig. Anny had wellicht gelijk met haar veronderstelling dat daar of een hele rijke, of een politieker woonde...

Waarom ik vandaag niet echt happig was op het winkelen, is dat ik al enkele dagen weer meer pijn heb dan "normaal". Ik zit met nogal wat uitstraling in mijn been, en kan soms bijna niet zitten zonder de pijn te verergeren. Ik kan toch niet heel de dag gaan liggen, want dan gaat mijn rug weer meer pijn doen. Ik zal eens een periode meer medicatie slikken... In de hoop dat het helpt. Misschien zou ik ook eens naar de dokter moeten gaan, maar ik ben dat zoooo moe, en daar mijn specialist overleden is, zal men mij weer alle scanners, en andere apparaten laten passeren. Die dingen moeten opbrengen, maar liefst niet met mij.

Ach, het zal allemaal wel passeren met voorbijgaan... Ik heb al meer pijn gehad, en ik loop nog steeds rond. (Nu ja lopen???)
Het zal gek klinken, maar zelfs als ik door de pijn eigenlijk niet veel kan, dan doe ik meer aan denkwerk. Ik heb het al gezegd, ik heb ook geen last met wachten in een wachtzaal, ik heb geleerd mijn tijd te passeren en verveling te mijden, door gewoon geestelijk bezig te zijn. Ik zou hele blogs kunnen vullen in een wachtzaal. En als er nog andere wachtenden zijn, dan kan ik nog wat mensje-kijken ook, en misschien wel een goeie babbel doen. Maar dat moet lukken, in de wachtzaal zijn de meesten zo gesloten als een oester. Wellicht totaal vervuld van het eigen leed ?

Of gewoon, mensen die menen op een eilandje te leven. Hier in ons dorpje kent iedereen iedereen, en zegt iedereen gedag aan iedereen, en veelal meer dan alleen gedag. Dat vind ik heerlijk. In de steden is dat niet zo, daar kijken ze raar als je gedag zegt. Je bent een beetje verdacht als je dat doet. En als je dan ook nog glimlacht, dan is er zeker iets mis met je, ben je wellicht een beetje simpel. Weet je, gek zijn is gezond !

tot de volgende ?

baaldag

2012-01-22T12:26:00.001+01:00

Image via Wikipedia

Het is zondag, mottig grijs weer (vanmorgen was het zonnig !!!), de rommelmarkt trok op niets... en ik heb pijn.
Kortom een dag om zo spoedig mogelijk te vergeten. Op TV genoten van een meute politici die elkaar zaten uit te kafferen. Ik moet toegeven, daar zijn ze goed in ! Maar iets opbouwends ? Niet gehoord. Denken ze nu echt dat ze ons van hun goede wil overtuigen door de anderen te beschuldigen? In tegendeel, de zekerheid dat er geen enen deugt wordt sterker en sterker.
Maar dat verheugt mij ook al niet.
Het doet me gewoon nog meer balen. We zitten in een crisis en de vroede (?) heren, zitten onderling ruzie te maken in de plaats van iets op te bouwen.
Bah.

Het is geen troost te zien dat politici blijkbaar overal zo stom zijn. In de voorverkiezingen voor het Amerikaanse presidentsschap zitten ze elkaar ook zo uit te kafferen, en dan praat ik niet eens van de enorme stommiteiten dat ze er soms debiteren.

Ach, 't is een baaldag !

De winter wil maar niet winter wezen, en langs onze wegen hangen grote borden die aandacht vragen voor de mensen van de strooidiensten. 't heeft nog niet eens echt gevroren ! Ik heb het gezegd hé, als de politici massa's strooizout indoen, dan zijn we zeker van een zachte winter... Zacht ? 't is niet eens winter. Het is echt lenteweer, en mijn camelia's staan al te bloeien. In januari. Niet te doen.

Gisterenavond zaten we rustig naar de TV te kijken (naar de 87° heruitzending van de kampioenen) toen er plots een luide bonk klonk vanuit mijn aquarium. Om een of andere reden was er plots paniek onder mijn schijfzalmen. Dat zijn platte schijfvormige beestjes van zo'n kleine 15 cm doormeter. Als die plots in zwerm panikeren, en boenk tegen de dekplaat knotsen, heen en weer schieten door de aquarium, dan panikeren meteen ook al de andere vissen, al het stof van op de bodem vliegt heel de bak rond, en je ziet alleen nog mist... en zilveren flitsen van heen en weer schietende schijven.
We weten niet wat de aanleiding is, maar je schrikt mee met de vissen. Vandaag hangen ze daar weer heel rustig in een trosje bijeen, precies of er is nooit iets gebeurd. Je ziet zelfs niet een vis met een buil op zijn kop. Zouden vissen geen builen krijgen? Gek, ik heb mezelf dat nooit afgevraagd. Ze hebben ook bloed, dus zouden ze ook bloeduitstortingen moeten kunnen hebben ? Maar nee, ik zie niets.
Enkele weken terug was er al eens oorlog met een andere soort schijfzalmen, en eentje was helemaal overbeten, had bijna geen staart meer... Nu is dat alles hersteld, en ik kan niet meer zeggen welke vis toen het slachtoffer was. Littekens krijgen ze dus ook al niet, of slechts heel zelden.

Kortom, vissen hebben geen schoonheidsproducten nodig... Ze zijn altijd rimpelloos, zonder cellilutis en krijgen geen littekens. Vrouwen moeten stikjaloers zijn van de vissen.
Gek is dat, want ik, voor mij, ik heb wel iets voor die oude besjes, kromgegroeid, gerimpeld en zo mooi de ouderdom dragend... Je ziet ze steeds minder. De oude mensen van nu zien er niet meer zo uit. Je moet ze terugvinden op PPS-jes op je PC, als mooie foto tussen een pak andere foto's...

't Zal wel een goed teken zijn dat we gezonder leven, minder slijten, maar ergens mis ik het een beetje. Waarom zouden we onze leeftijd niet mogen tonen? Men neemt geen foto van een jonge boom, men maakt er wel van oude scheefgegroeide en gekwetste exemplaren, die zijn zo mooi. We zijn gek. Maar ja, anders zouden wij niet voor dergelijke politici stemmen.

tot de volgende ?

geneeskunst

2012-01-21T14:25:00.001+01:00

Image via Wikipedia

Ach, ik ga hier geen geleerde exposees houden over de geneeskunde, nee, ik heb gisteren in de academie zitten babbelen (terwijl we aan het kleien waren), over wat we als kinderen allemaal ondergingen aan "geneeskunde"...
Heel de winterperiode aten we hoofdzakelijk opgelegde of bewaarde dingen. Boontjes lagen in het zout, eieren in waterglas, koteletten in het smout en ga zo maar door, met appeltjes die bewaard werden en overinterd, en die er uitzagen als oude gerimpelde meetjes... Dus, oordeelden de ouders en voorouders, met het aanbreken van de lente, na de vasten, kregen we een purge. In mijn geval waren dat zilverkleurige bollen. En enkel uren daarna zaten we met de opgewekte diarree aan te schuiven om op het WC te geraken. De voorjaarskuis van je lijf.
Wellicht was het eigenlijk wel verantwoord na al die soorten wintervoeding...
Hadden we keelpijn, dan had ons moeder een soort marteltuig in ijzerdraad, waar je met een vernuftig systeem een prop watten kon op aanbrengen. Dat werd in Methyleen Blauw gedopt, en ons moeder schilderde gans onze keel in 't blauw. Nu verkopen ze dat product nog steeds, onder meer voor de aquariumhouders, kun je de vissen ook mee ontsmetten.
Natuurlijk kregen we in de winterperiode ook levertraan, in ons geval, als kinderen van de kust, kocht men dat bij de vissers, vers product, maar niet gezuiverd, het smaakte niet alleen verschrikkelijk er dreven ook nog onsmakelijke brokken in ... Maar gezond was het wellicht wel (ik ben er nog steeds)...

Ik hoorde dat men in het Zottegemse koolbladeren opgelegd kreeg tegen ontstekingen, en meteen kwamen de opgelegde leliebladeren, donderblaren en dies meer ook op de pinnen.
Ik had veel vallingen, en ons moeder kreeg van God weet wie een speciaal recept... Rum van 54° met honig en daarin opgelegd Ijslands mos... Iedere morgen kreeg ik voor ik naar school reed een druppel rum. Ik heb zelden zo'n lekker medicament gekregen.

Kortom, wij leefden nog voor een groot deel bij de overgeleverde wijsheden... Kruiden, compressen met lijnzaad, kamillethee, lindenthee al dan niet met citroen en allerlei middeltjes die zowat algemeen bezit waren van de mens uit die periode.

Waar ik me over verwonder, is dat dit eigenlijk in een zeer korte tijd allemaal is verdwenen. Geen mens gebruikt die dingen nog, men gaat nu ten rade bij de alternatieve geneeskunde voor kruiden en andere middeltjes.... Dat wat voor onze deur groeit is niet meer betrouwbaar, wat men in nette pillen of poeders verwerkt plots wel. Alhoewel het veelal net hetzelfde is.
De wijsheid van eeuwen is plots afgezworen.

Natuurlijk hebben we nu een veel betere geneeskunde dan toen, maar het is verrassend te zien hoeveel van die alternatieve middeltjes en hoeopathische dingen er nu gebruikt worden... Tegen verschrikkelijk dure prijzen. Natuurgeneeswijzen zijn hip, dat van ons moeder is passé... Gek.

Ik heb nog een oud kookboek, met heel wat van die oude bewaarwijzen van vroeger in, met een pak briefjes en notaatjes vol recepten van eten die men maakte binst de oorlog, met dat wat nog te krijgen was... Heeft er niemand zo'n oud boekje of schriftje liggen met de genneswijsheid van die tijd ? Ik zou je zeer dankbaar zijn...

Ik vind het jammer dat al die dingen verdwijnen. Naar mijn gevoel zou men, in een museum voor volkskunde, ook die dingen moeten bewaren, moeten dik in de verf zetten. Dat was het leven van toen, niet die eenmalige speciale kleding voor de plechtige communie, maar het echte dagelijkse bestaan. Hoe verhielp men zich in die tijden ?

Maar het is net als met de geschiedenisboeken, geen mens schrijft over het lot van de kleine man in die tijden...

Jammer...

Tot de volgende ?

en wat eet jij vandaag ?

2012-01-20T10:06:00.001+01:00

Een van de voorbije dagen werden we "opgeschrikt" door een beeld van een man die aangehouden werd met een vrachtwagen vol grote honden...voor de markt, de vleesmarkt wel te verstaan.
Wij, Westerlingen, huiveren dan. Wie eet er nu hond ?
Ik heb nooit verhalen gehoord over honden, maar tijdens de oorlog zouden er veel katten in de kookpot zijn beland. En dat is toch wel vergelijkbaar. En ik meen me te herinneren dat bij het beleg van Stalingrad niet alleen de honden verdwenen, maar dat er aan kannibalisme werd gedaan ook. Mensen eten mensen in de drang naar overleven.
Maar ik wil het vandaag niet hebben over de excessen...
Laat ons gewoon maar een kijken naar het dagdagelijkse voedsel van de dagdagelijkse mens.... dat is al gek genoeg.

Ik denk dat het een overgrote meerderheid is van de mensheid, die insecten eet. Wij hier, in het Westen vinden dat verschrikkelijk vieze beestjes, en eten veel liever slakken, kikkerbillen, garnalen, kreeften, krabben, mossels.... die er eigenlijk goed beschouwd ook niet zo heel appetijtelijk uit zien.
Moslims en Joden hebben dan weer een heleboel soorten voedsel dat onrein heet, of dat op een speciale manier moet geslacht en/of bereid moet worden om te voldoen aan de eisen van het geloof. China lust hond en wij staan te protesteren, want hier is een hond een deel van het gezin, en bijna heel de wereld huivert enigszins bij het eten van paarden, het nobele dier (?) bij uitstek. In India zijn de koeien dan weer heilig, en volgens de Jaïnisten is alle leven heilig. Ik meen me zelfs te herinneren dat ze geen onrijpe vruchten of groenten mogen eten, omdat die nog leven. (Zijn het de Jaïnisten niet, dan is het een ander geloof...)

Als wij het nuchter beschouwen, dan is alles wat eetbaar is en voeding betekent dan ook "eten". Als wij het vies vinden, dan is dat hoofdzakelijk een kwestie van opvoeding en achtergrond. Alle taboes rond eten hebben wij te danken aan gebruiken en/of godsdiensten. Maar het is een feit dat mensen in nood alle regels overboord gooien en proberen te overleven.

Ik ben een van die mensen, die als hij ergens naar toe gaat, probeert van de dranken van de streek, en het voedsel van de streek te ontdekken. Mocht ik dus ooit naar China of naar India zijn gegaan, dan had ik wellicht ook geproefd van hond en van insecten. Misschien een beetje aarzelend omwille van het vreemde er van, maar ik zou zeker proeven.

En het lijkt ondertussen dat wij, hier in het Westen, niet alleen de rijkdom hebben, maar ook nog eens de meest verspillende vorm van "dierlijke proteïnen productie" hebben van heel de wereld. Het vlees dat wij verslinden kost enorm veel voeding, enorm veel energie. Insecten zijn veel goedkoper en veel efficiënter te kweken dan koeien, en brengen in verhouding veel meer nuttige voedingsstoffen op. Dus, als de wereldbevolking nog wat verder stijgt, dan zullen wij mettertijd ook wel overstappen naar het eten van meel- en andere wormen.

Het schijnt zelfs helemaal niet slecht te smaken, en als je een van die lui bent die alle etiketten van je voeding heel nauwgezet leest, dan zul je ongetwijfeld hebben vastgesteld dat we nu al insecten voorgeschoteld krijgen... Sommige soorten al heel lang. Het rode kleurtje in de voeding is nog al dikwijls afkomstig van een soort luizen die leven op de opuntia (een cactus).... Liefhebbers van Campari drinken de sappen van luizen al jaren...

Zolang we het niet weten, eten we het met smaak... Als we het beseffen smaakt het plots niet meer.... We zijn gek.
Mij lijkt dat we, in de strijd naar voldoende voedsel en welvaart voor heel de wereldbevolking, beter kunnen overschakelen naar wat het meest effectief is... dus insecten... Ik zal mijn tussenrib-biefstukje (saignant) wel missen, maar ik zal er geen honger door lijden, en integendeel, er zullen er daardoor veel minder honger lijden dan nu het geval is.

En Jeroen Meus en Piet Huysentruyt zullen ons wel leren hoe we een feestmaal kunnen maken van gesauteerde sprinkhanen.
Wat we nu doen, de massa's voedsel en energie die we nu stoppen in koeien, dat is pas zonde. Zeker als we kijken naar de arme 3/4 van de wereld.

Ik meen dat we de opbrengsten van onze wereld verschuldigd zijn aan alle mensen, niet alleen aan hen die toevallig in het rijkere stukje zijn geboren.
Stel nu eens, dat door de global warming, hier het eten niet meer "en masse" zou kunnen worden gekweekt, dat we meer en meer afhankelijk zouden worden van andere streken van de aarde, zouden wij het dan normaal vinden dat zij daar van profiteren? Zouden wij het normaal vinden dat wij hongeren terijl zij zich problemen maken over obese medemensen ?

Wij leven zo.
Wij stellen ons meer problemen over ons te dik zijn, dan over hun honger.
Dat is niet leuk als wij de hongerenden zijn.
Dat is ook voor hen niet leuk.

het zijn allemaal MEDEmensen, Naasten...
toch eens nadenken

tot de volgende ?

meer dan 250.000 Euro

2012-01-19T09:20:00.001+01:00

... voor een duif !
Een Chinese "liefhebber" heeft nu al meer dan 250.000 euro geboden voor een vierjarige duivin. Dat beestje is zelfs niet meer te bakken, hoogstens soep er van koken kun je nog.

Ach, ze doen wel meer gekke dingen, zo betalen ze wel meer dan 10.000.000 euro aan een vent die van balstampen zijn beroep maakt.
Allemaal niet erg.
Allemaal niet om je druk over te maken...
... ware het niet dat er daarnaast zo veel, zo verschrikkelijk veel armen rondlopen. Voor wie deze absurde cijfers wel heel pijnlijk moeten zijn, of misschien wanhopig doen dromen.

Ik verschiet telkens weer als ik de lange rijen zie aanschuiven aan de voedselbedeling... En het zijn heus niet allemaal vreemden, er zitten er heel wat bij die gewoon Belg zijn, zoals u en ik. Gewone mensen die staan aan te schuiven voor een pak spagetti, wat suiker, wat diepgevroren broden en enkele blikken.
Ik herinner me de tijd dat de werkloze iedere dag moest gaan aanschuiven voor zijn stempel. Dat werd mettertijd afgeschaft, omdat het niet menswaardig was. Armen zijn al gewoon niet menswaardig te zijn.
Bij daklozen is het veelal nog erger, die zijn haast alle waardigheid kwijt, zeulen de hele dag rond met al hun hebben en houden, en zoeken een hoek of kant uit de wind en uit de regen om de nacht door te brengen.

In ons landje wordt dan een mens veroordeeld omdat hij eten uit de afvalcontainer van een warenhuis haalt.

Armen zijn ook vaker ziek, gewoon omdat dokter en medicatie dure dingen zijn, en een mens moet kiezen tussen verwarming en medicatie. Tussen eten en dokter. Wij, de gelukkigen die royaal kunnen leven (zeker in vergelijking met die dutsen), hebben er geen idee van hoe een mens in armoede redeneert. Wij moeten nooit een dergelijke verscheurende keuze maken. Als we ziek zijn gaan we naar de dokter, of we laten hem komen.

De huisdokters van tegenwoordig hebben zelfs geen zitdagen meer, je moet een afspraak maken. De dakloze moet naar de dokter om te vragen wanneer hij mag komen. "Je moet wat beter op je voeding letten" "Veel fruit en groenten eten"
Bij ons gaat het dan over een aanpassing van onze gewoonten, bij die arme gaat het over een extra uitgave van het al zo karige inkomen... Om fruit te eten de verwarming wat meer uitzetten? Als er al verwarming is.

Nee, ik kan er niet goed tegen dat er dan mensen zijn die één stomme vliegduif kopen voor meer dan 10 miljoen oude Belgische Franken, of die meer dan 400 miljoen franjes verdienen per jaar om tegen een bal te stampen. Van mij mag het allemaal, als je tenminste eerst de armoe uit de wereld helpt.

Ergens zou een mens schuldgevoelens krijgen omdat hij goed kan leven. Maar de mensen die onnoemelijk veel verdienen hebben die scrupules net niet. Bijna iedere dag krijg ik mailtjes met inkomens van voetballers, politici, en tennisspeelsters... Ik heb daar helemaal geen problemen mee, zend die dingen omzeggens nooit door, maar vraag me toch telkens af of ZIJ er zelf geen problemen mee hebben. Hoe zou de minister zich voelen die verantwoordelijk is voor asielzoekers, armoede en gezondheidszorg... Met zijn/haar pree tegenover de pree van de mensen voor wie hij/zij wetten maakt?

Er is iets in de mens die hem afstompt. Die maakt dat hij het leed van de anderen van zich af schuift. Die gevoelloos maakt.
Misschien gelukkig voor die veelverdieners, want mochten zij evenveel hart hebben als ze verdienen, dan hadden ze wellicht veel minder...

tot de volgende ?

Naar totaal rookverbod en alcoholverbod !!!

2012-01-18T09:29:00.000+01:00

Image via Wikipedia

We hebben nog maar net de "stoeprokers" ingehuldigd in de nieuwste versie van de dikke van Dale, of de regering vind het nodig om de pen op de borst van de roker te prikken en te stellen dat de meeste rokersterrassen niet in overeenstemming zijn met de wet.
Men is van plan de alcohollimiet terug te brengen naar 0.2 ...

In Mater staan nog 1.5 café's... ( die halve herberg is maar nu en dan open) Al de rest is verdwenen. Mater, dat is dat mooie dorpje met de grote brouwerij, waar Oudenaarde zijn rechten van Bierstad bij pikt. In het bierdorp zelf zijn dus bijna alle herbergen verdwenen.
Dit is niet alleen een sociale ramp, het is ook een ramp voor de volksdevotie ! De grote ruitersommegang ter ere van onze plaatselijke Sinte Amelberga moet eindigen met het doorspoelen van de te grote devotionele emoties, en het gebrek aan café's verhindert dat !
Na de café's die door het rookverbod al zo erg getroffen werden, wil men nu de limiet voor het alcoholverbruik leggen op het nutten van maximum een halve likeurpraline. Met een hele praline loop je kans je rijbewijs te verliezen. Dat betekent dat naast de herberg nu ook de restaurants hun deuren gaan mogen sluiten. De verdienste van het restaurant in België is immers grotendeels afhankelijk van de verkoop van bijpassende wijnen...

Als we nog eens copieus willen eten, dan moeten we dat in het vervolg thuis doen, en dan nog liefst 's avonds, zodat we meteen, zonder verplaatsing op de openbare wet, het bed kunnen in duikelen.
De wetgever houdt er geen rekening mee, dat het helemaal niet gezond is om 's avonds zwaar te eten... Of net wel ?
Misschien is dat wel allemaal in het grote plan ingebouwd van de redding der pensioenen à la politiekers ?
Misschien is het de bedoeling de mens een ongezonde leefwijze op te dringen, zodat de mens vroeger komt te overlijden, en dus minder lang ten laste is van de pensioenkas? Pensioenkas die zo vlug geleegd wordt door de pensioenen van meer dan 6.000 euro's per maand van alle parlementairen en ex-parlementairen die 20 jaar hun broek versleten hebben in het parlement. Alhoewel, neem dat niet te letterlijk, ze hoeven daarvoor niet echt aanwezig te zijn... Gekozen zijn is al dik genoeg inspannend voor deze lui. Lui staat hier dan ook in de twee betekenissen van het woord.

Ach, ik ben zelf geen roker (meer), en veel alcohol nut ik niet, dus moet ik er me voor mezelf niet echt druk over maken, maar ik krijg de kriebels van dat betuttelende.

Ik zal er goede vrienden wel eens op wijzen dat roken ongezond is, maar tenslotte is dat hun keuze. En ik heb er niet echt problemen mee. Als ze bij mij op bezoek komen, dan haal ik een asbak uit, en laat hen genieten van hun sigaretje. Zodra ze weg zijn gooien wij die stinkende asbak leeg en verluchten het huis even, en het leed is geleden. ik denk niet dat die enkele uurtjes passief meeroken mij meteen zullen aantasten, en zo wel... jammer, maar ik loop veel meer risico bij het wandelen in de stad midden de uitlaatgassen van de auto's. En ik vraag me af of ik niet even veel gevaar loop als ik op straat sta te babbelen met een roker... (Hangt misschien af van de windrichting ?)
Ik wil maar zeggen, de enige die door die wetgeving echt bescherming geniet, is de uitbater van de horecazaak. Maar die kende het gevaar en is zich bewust van de risico's van zijn beroep. Misschien kan dit ook opgelost worden door het dragen van een soort masker ? Alhoewel de aantrekkingskracht van de mooie cafébazin natuurlijk wel te lijden zou hebben onder dat maskergedoe.
Idem dito voor de alcohol.
Natuurlijk ben ik het eens dat alcohol en rijden niet samen gaat, maar toch stel ik me vragen daarbij.
Je mag niet telefoneren al rijdend, want het leidt de aandacht af.
Je mag het wel met een handsfree installatie, alhoewel ondertussen bewezen is dat dit ook al afleidend werkt. Net zo goed als de telefoon in de hand houden. Eerlijk gezegd vind ik het feit dat je een hand niet vrij hebt op zich veel gevaarlijker dan het telefoneren op zich. Ik heb al een paar keer raar zien manoeuvreren door chauffeurs met een telefoon in een hand.

Maar is dat niet allemaal logica?
Hoort dat niet allemaal tot de normen van een samenleving?
Moet men tegenwoordig echt iedereen bij het handje houden en betuttelen van af zijn ontwaken tot zijn slapen gaan?

Ik ben niet voor het roken, ik ben niet voor alcohol en rijden, ik ben niet voor die ambetante GSM waarmee mensen nooit meer echt vrij zijn, maar dat hou ik zelf in de hand. Daar heb ik echt geen wetten voor nodig.
Misschien hebben de mensen die de wetten maken wel die steun en die maatregelen nodig.
Waarschijnlijk wel.
Maar dat is weer een ander verhaal, ook al is er heel veel verband.

Als kind las ik Pietje Bell... Die ooit een bordje "Lege bovenkamer te huur" op de rug hing van een man... en dan denk ik: "Het parlement is een enorme zaal vol met lege bovenkamers"...

djudedju

tot de volgende ?

Mefistofeles

2012-01-17T09:42:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Faust sloot een pact met de duivel om macht, kennis, bezit te hebben, maar hij moest als betaling zijn ziel afstaan aan Mefistofeles. Iedereen kent wel het verhaal van Goethe (en anderen)...

Naar mijn gevoel beschrijft men hier niet ene Faust, maar gewoonweg de mens...

Iedereen doet aan verwerven van bezit en macht en kennis, en wellicht doet ook iedereen dat wel eens op een minder eerbare manier. De student spiekt, de werknemer steelt kleinigheden op zijn werk (een Bic...) of verspilt tijd die betaald wordt als werktijd, werkgevers eisen te veel, handelaars geven iets te weinig gewicht of minderwaardige goederen...Kortom iedereen doet wel wat, in erge of minder erge mate. Niemand is zonder zonden.

En net daarover wil ik het hebben...
Ik heb de ongelukkige gewoonte te observeren... Ik bestudeer mijn medemensen en mezelf. En ik denk na, filosofeer, ontleed....

Toen ik kind was, was de katholieke Kerk in onze regio nog oppermachtig, in Nederland zag men hetzelfde, maar dan veel meer van uit Protestantse hoek (het verschilde er wat volgens de provincie), maar we konden wel stellen dat de kerken er dominant aanwezig waren. (Minder in de steden dan op het platteland).

Gelovigen werden aangeleerd dat ze regelmatig hun zonden moesten biechten (bij de protestanten belijden). Je werd aangeleerd om je geweten te onderzoeken, al je "zonden" te memoriseren, en die moest je dan biechten of belijden. Daarop volgde dan een absolutie en een bevrijd gevoel.

Zowel de biecht als de belijdenis lijken niet meer van deze tijd. Je ziet haast niemand meer aanschuiven voor de biechtstoel, en voor de Protestantse belijdenis zal het wel idem dito zijn...

De tijden zijn veranderd, de kerk is niet meer zo dominant, en dat lastige "je zelf blootgeven" is uit de mode.
Maar is dat wel terecht ?

Ik ga hier niet pleiten voor de biecht of belijdenis, want ik meen dat wat ik ga zeggen niet alleen voor gelovigen geldig is...maar ik pleit wel voor een regelmatig gewetensonderzoek. Dat heeft niets te maken met gelovig of niet gelovig, dat heeft alles te maken met je houding in de samenleving, met het feit of je aangepast bent aan die samenleving, of je eerlijk bent met jezelf en tegenover de anderen.

Ik kan me immers niet van de indruk ontdoen, dat het gebrek aan dat gewetensonderzoek leidt tot een afzwakking van de normen, van het idee zonde, het idee verkeerd of juist. Waar je niet mee bezig bent, dat verdwijnt naar de achtergrond van je hersenen, dat is bijna niet meer terug te vinden, het verdwijnt uit het alerte deel van het geheugen.
Toen men de abortuswet instelde, waren heel wat mensen contra, wat ook de reden was voor de abortus, het leven, ook dat van de ongeborene moest ten allen tijde beschermd worden. Toen men de euthanasiewet goedkeurde kenden wij weer diezelfde reactie bij een groot deel van de bevolking.
Ondervraag nu eens je zelf ten opzichte van deze twee problematieken... Als je tegenstander waart, dan ben ik bijna zeker van het feit dat je jezelf er nu niet meer zo druk om maakt. Je bent wellicht nog steeds niet voor, maar je kunt al wel bepaalde redenen begrijpen en misschien zelfs aanvaarden.
Hoe komt dat ?
Gewenning, en het feit dat we er niet meer actief mee bezig zijn.
Ik ga hetzelfde met simpeler onderwerpen stellen...
Toentertijd zouden wij niet zomaar een Bic in ons zakken hebben gemoffeld en meegenomen hebben naar huis. Ik herinner me mijn vader die met een bic in zijn handen zat, en zich zat af te vragen waar hij die mee genomen had, waar hij die onbedacht had in zijn zak gestoken, wie hij benadeeld had... Nu is er geen kat meer die zich zorgen maakt over een bic die hij ergens onbedacht meenam, in tegendeel, nu is er bijna niemand meer die het verkeerd vind een bic mee te nemen uit de grote voorraad op het werk...

Er is dus wel een en ander veranderd aan de mens.
Niet ten goede...
En ik denk dat dit komt omdat we niet meer de goede gewoonte hebben om bij ons zelf regelmatig een gewetensonderzoek te doen. We herhalen de normen niet meer keer op keer ! De normen schuiven zo stilletjes naar de achtergrond. Er zijn daar toch bic's genoeg, en de baas heeft geld genoeg... Maar doet dat er eigenlijk iets toe ?
En waar is dan de grens van het "toelaatbare" en het niet toelaatbare ? 2 bic's of 10 ?
We moeten nodig weer onszelf confronteren met de normen, met ons geweten.
Mooi woord, komt van weten... en zo is het ook, we weten het wel... We zijn er ons wel bewust van, maar we verschuiven de norm.

Hoever kun je de norm schuiven voor aleer je voor je zelf verkeerd bent? Is die norm hetzelfde als het over jouw bic's gaat die gepikt worden door een ander of dat jij die bic's pikt van de ander ?
Gek hé?

Normen zijn belangrijk. Ik denk dat we weer moeten overgaan naar een regelmatig gewetensonderzoek, een herhalen van de normen, het opdreunen van de 10 geboden, denkend aan wat we er van bakten... Gelovig of niet, geen maatschappij kan bestaan zonder normen.

tot de volgende ?

SF

2012-01-16T09:32:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Ik heb jaren aan een stuk SF-boeken verslonden. Kortom, ik hield enorm van dat genre. Vooral waar het "mogelijke" scenario's betrof, of schrijvers die heel erg technisch konden verhalen, maar ook soms de absurde SF... Kortom, bijna alles, als het maar "Wetenschappelijke Fictie" was....
Ik weet niet waarom, wellicht oververzadiging, maar op een gegeven moment was ik de SF moe, doodmoe...
Het interesseerde me niet meer.
Sinds kort zit ik weer SF te lezen, en mijn oude liefde is er terug, met volle kracht.
Ik zit me nu alleen maar af te vragen waarom ik ooit gestopt ben met dat genre?

SF is bij velen een minderwaardig soort boekje, maar het gekke is dat er ook echte profeten tussen zitten. De parallelle werelden waren vroeger je reinste SF, en zijn nu plots wiskundige "zekerheden". Te gek.

De ene schrijver is in SF ook de andere niet. Er zijn er die wild fantaseren, er zijn er die heel degelijk onderbouwde werken maken, waarbij ze werkelijk een wereld creëren die logisch in elkaar zit, alleen op een heel andere manier dan de onze. De Grootmeester is onbetwistbaar Asimov...

Wat ook gek is, in SF vind je eigenlijk alle genres terug uit de "normale" boekwerken... Je vindt er liefdesromannekes terug, oorlogsverhalen, horror, detectives en noem maar op, het is er. Maar dan allemaal geprojecteerd in een vreemde wereld, soms is die vreemde wereld gewoon de aarde, in een verre toekomst. Ik vond, weliswaar niet in een bundel, maar als deel van een boek, gedichten terug...

Ook vroegere schrijvers beoefenden al dit genre, denk aan Wells, aan Jules Verne en vele anderen.

Wellicht is het de fantasie die mij aanlokt. Je creëert in een SF-verhaal in feite een beetje je eigen wereld, je eigen personages, je eigen technologie, je eigen gebruiksvoorwerpen. Stel gewoon dat je hoofdfiguren schubben hebben, je laat dan je vrouwelijke wezens hun schubben lakken...

Je kunt het zo gek niet bedenken of het is al ergens geschreven? Nee, fantasie is zo onbegrensd, dat je altijd weer nieuwe plots, nieuwe werelden hebt. Natuurlijk heb je er ook goede schrijvers en minder goede. Bij sommige boeken kun je je boek niet wegleggen vooraleer het uit is, net zoals bij een gewone goede thriller. Kortom, je vindt er hoe dan ook altijd wel je gading, tenzij... Tenzij je echt niet het vermogen hebt om een virtuele wereld te aanvaarden als achtergrond in het verhaal.

Nu we horen dat wellicht iedere ster gemiddeld minstens één planeet heeft, wordt het aantal bewoonbare planeten plots op miljarden geschat. De kans dat er op die bewoonbare planeten ook leven is ontstaan zal wel een stuk lager liggen, maar ook dan blijven er wellicht heel veel over waar wel leven is. De kans dat er verstandige wezens zijn ontstaan is wellicht nog onnoemelijk veel kleiner, maar er zullen er wellicht nog wel enkele zijn... Dus SF benadert blijkbaar steeds meer de/een werkelijkheid.

Vermits we elkaar wellicht nooit gaan ontmoeten, kunnen we fantaseren, zonder grenzen, en laat dit ons toe mogelijkheden te bedenken. Je kunt ieder aards, ieder "gewoon" fenomeen over gaan planten in een vreemde wereld. Zonder een of andere godsdienst te poneren, kun je gewoon het idee godsdienst al eens gaan neerzetten in een vreemde wereld. Zou ook daar eerst een vorm van Animisme geweest zijn? Zou het ook daar geëvolueerd zijn naar een Eén-God-godsdienst? Zouden daar ook schisma's zijn ontstaan ? Zouden daar ook kerkorganisaties zijn gekomen met een groeiende interesse voor macht boven het Geloof ? Kortom, je kunt eigenlijk, dank zij een fantasiewereld, een hele sociologische aanval doen op fenomenen die wij hier kennen, en die je ergeren...

Door het feit dat je het poneert op een andere wereld, of in een verre toekomst, kan niemand je rechtstreeks betichten van aanvallen op gevestigde waarden, maar iedereen weet, ziet, snapt dat het dat in feite wel is.

SF kan dus héél aards zijn op een vreemde wereld...
Als je niet van dit genre literatuur houdt, misschien moet je dan je mening nog maar eens herzien, en er toch terug eens in duikelen... Maar nu lezen met een innerlijke blik op je eigen wereldje...

tot de volgende ?

I had an Dream

2012-01-15T12:24:00.000+01:00

Image by emmapatsie via Flickr

Ik had een droom...
Ik had de dood in handen, de droom van heel de mensheid: de dood vernielen!
Ik had de dood in handen en lei mijn handen rond zijn hals en kneep er het laatste leven uit.
De dood was dood.
De mens leefde voor eeuwig !
Het ultieme doel was bereikt.

Ik zag een oude man, kreupel en krom, vol van wee en smart. Ik zag een levend lijk krom van de kankerpijnen, ik zag mensen huilen om de dood als verlosser... De dood was niet meer.
Ik zag de wereldbevolking uit de voegen barsten, en ik zag de sterken en gezonden de zwakken en zieken opdrijven naar concentratiekampen, waar ze eeuwig hongerden, eeuwig leden, eeuwig kermden. Ik zag op de duur hoe men de levende wrakken het vuur in gooide, vernietigen, plaats makend... Maar zelfs in hun asse bleven ze huilen en krijten. De wind nam de huilende as mee op zijn eindeloze zwerftocht, en nog nooit heeft de wind zo gehuild als toen.
De dood was niet meer
en men schreeuwde om de dood...
Een eindeloze schreeuw naar het einde.
De dood kan vriendelijk zijn, verlossen, bevrijden... maar de dood
de
dood
was
niet
meer
...

Ik had een droom...
Ik had de dood in handen, en na de eerste droom liet ik de dood los, liet de bevrijder los...
En de dood nam de vorm aan van een enorme pandemie...
De zwarte dood, de pest die meer dan 25 procent van de mensheid uitroeide was er niets bij.
Een verschrikkelijke pandemie die zich voortzette via de lucht, via aanrakingen via onbekende wegen...
Je zag de mens op straat plots stokken in zijn bewegen, neervallen en hij was niet meer.
Niemand durfde de doden nog te ruimen, moeders lieten hun kinderen liggen en liepen huilend weg.
Liefde was niet meer want aanraken was gevaarlijk.
Alleen eigenliefde en de dood was nog.

Huizen vol dood werden in brand gestoken in de hoop de dood te doden, wie een zieke in huis had werd de stad uitgejaagd... De dood heerste en lachte met de weghollende mensheid, hollend naar hun dood.

Niet alleen de zwakken, maar ook mannen sterk als een boom, of taai als een wisse allen stierven, de dood heerste...
Slechts hier en daar ontsnapte er een enkeling, kreeg de ziekte en overleefde. De meesten waren in die korte tijd oud en grijs geworden, maar ze leefden, en alras bleek dat zijn niet meer ziek werden.
Pogingen om over te gaan tot inentingen bleken vruchteloos, geneesmiddelen hielpen niet, de dood was een totaal nieuw fenomeen geworden.
De dood bracht de wereld tot stilstand
Geen beschaving meer
geen cultuur
geen steden, geen gemeenschappen.
Pas na jaren kwamen hier en daar groepjes overlevenden bij elkaar, bang, uiterst voorzichtig.
De wereld herleefde, de natuur overwoekerde de steden
het was net geen terugkeer naar de middeleeuwen, maar veel scheelde het niet.
Wolven huilden over Vlaanderen
De dood was heerser

De mens leefde onder doem en dwang
bang van andere mensen
bang van het grote sterven...

De dood was de heerser.

De dood is de vijand, de dood is een vriend.
Weet je, het is goed zoals het is. Ingrijpen en de dood overwinnen brengt geen baat, verliezen en de dood laten heersen is te erg...

De wereld beheerst de dood. De dood is aards !
Doe de wereld dood... en ontvang de pandemie of de eeuwige hel van het leven...

tot de volgende ?

de zevenslaper

2012-01-13T10:17:00.002+01:00

Image via Wikipedia

Vannacht geslapen als een marmotje. Of, om de titel te verechtvaardigen: als een zevenslaper.
Voor wie het niet weet dat is ook een beestje, ik denk zelfs dat het identiek is aan wat we wel eens het fruitratje noemen. Zeker ben ik niet, want de namen verschillen wel eens per regio.
Maar het is een beestje dat je niet zo vaak ziet ! Niet dat het extreem zeldzaam is, maar het weet zich goed te verbergen.
Het diertje doet een winterslaap, en wordt wel eens aangetroffen in een nestkastje voor vogels, waar het zo vast slaapt dat je bijna denkt dat het dood is.

Maar ik heb dus lekker geslapen.
Dat komt omdat we gisteren naar de Boum zijn geweest in Ath. De Boum is een kledingszaak. Ik weet niet hoe ze het doen, maar ze zijn er véél goedkoper dan andere winkels. Toen wij hoorden dat Els er was gaan shoppen, dachten wij er aan om ook eens te gaan. Anny met de bedoeling om kleren voor mij te kopen, ik met de bedoeling om kleren voor Anny te kopen.

Als er al één bron van onenigheid zou bestaan in ons gezinnetje, dan is het dat. Anny wil best kleren kopen, maar niet voor zichzelf. Ik moet steeds weer aandringen dat zij ook eens voor haarzelf moet kopen, en niet alleen voor mij. Gisteren is dat wonderwel gelukt... Ik ben content, en wellicht is dat de reden dat ik zo goed heb geslapen. Ik heb geen nieuwe kleren, en Anny zes stuks. Heerlijk !

Normaliter ben ik niet zo'n goede slaper... Meestal ben ik rond 1 uur al weer wakker, lig dan te draaien en te keren, ga naar het toilet om eens zittend mijn rug te laten bekomen, steek het licht aan en lees wat in een boek... Daar wordt Anny wellicht dan ook wakker van, en zij staat dan op, gaat naar het toilet beneden, gaat de living binnen op zoek naar wat drinken en komt dan terug naar haar bed. Dan weet ik dat het zo wat tijd is dat ik ook weer naar bed ga, anders hoor ik haar plots vragen of ik nog van plan ben te slapen... Eigenlijk niet, maar dat kan ik niet zeggen, en wonder boven wonder, alhoewel ik het gevoel heb dat ik geen oog dicht doe, stel ik vast bij het kijken naar de wekker, dat er plots een paar uur verdwenen zijn. Ik moet dus wel geslapen hebben. Gek wat het verschil is tussen je denken en je doen.

Ik maak me weinig zorgen over mijn slapen. Ik denk er niet aan om een slaapmiddel te nemen. Ik ga er van uit dat mijn lichaam, mocht het slaap te kort hebben, het de volgende nacht wel het tekort zal inhalen... En dat lijkt aardig te kloppen. Bovendien heb ik geen last van het wakker liggen. Ik lig gewoon te denken, te fantaseren, ideeën te zoeken voor beelden en noem maar op. Ik ben overal mee bezig, uitgenomen met het feit dat ik wakker lig. Er is maar één uitzondering, als de pijn te groot is, dan is wakker liggen erg, en is het wegvluchten in denken veel moeilijker. Dan moet ik een tijdje gaan zitten om mijn houding drastisch te veranderen.

Ik heb al vastgesteld dat ik veel wakker wordt van de pijn als ik onbewust op mijn rug ben gaan liggen. Het best slaap ik in foetushouding, op mijn zij. Ik kan niet lang op mijn rug liggen zonder pijn te voelen opkomen. Maar soms krijg ik het ook in die foetushouding... Ik heb geen idee waarom... Ik heb het gewoon.

Maar vannacht ben ik maar een keer wakker geworden, heb wat gelezen in een SF boek, en ben dan terug het bed ingekropen en was heel kort nadien al weer vertrokken...tot na achten ! Het is jaren geleden dat ik zolang in mijn bed lag. 't Heeft mij deugd gedaan, en ik ben nog steeds happy met onze shopping in Ath... We zijn er heen gereden met de GPS... en dat was weer een heerlijke ervaring ! We hebben straatjes gedaan waar we normaliter nooit zouden komen. Geef toe, als je op de kaart rijdt, dan zoek je de weg via de grote wegen, om zo weinig mogelijk te moeten zoeken. De GPS geeft je de weg volgens zijn (haar?) logica... We reden door piepkleine Waalse dorpjes met namen die duidelijk Vlaamse roots hebben. Dat Vlaams kan best ook Germaans geweest zijn, wie weet hoelang dat al Franssprekende gemeenten zijn... Als je in Frans-Vlaanderen rondtoert heb je dat ook, daar zie je ook die Vlaamse namen die verfranst werden. Geschiedenis die ergens bleef leven tegen beter weten in.

En hier zit ik nu te bloggen, veel wakkerder dan ooit. Slapen kan wel eens heerlijk zijn. Ook al is het eigenlijk een domme tijd van nietsdoen.

In mijn lindeboom zitten een koppel mezen in alle hoekjes van de takken en plooien in de schors te zoeken naar beestjes. Het is vandaag koud. En wellicht hebben ze wat meer energie nodig om warm te blijven, of ze moeten gewoon bezig zijn om warm te worden... ? (Zouden vogels bibberen als ze kou hebben?)

tot de volgende ? (foto: De reus Ducasse te Ath)

geobsedeerd

2012-01-12T09:31:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Ik ben geobsedeerd door die wiskundigen die er van uit gaan dat er parallelle werelden moeten bestaan (want anders klopt de wiskunde niet)...
Ik heb daar twee stellingen rond gefantaseerd...
Stelling 1: We hebben de wereld die we ons voorstellen.
Dat klinkt bijna logisch, tenzij we achteruitgaan in de tijd, want dan hebben we tijden gekend waar de aarde plat was, waar je over de rand van de zee kon vallen in het eindeloze niets, waar we het centrum waren van het universum, waar we het centrum waren van ons zonnestelsel, waar de planeten nette cirkeltjes liepen rond de aarde, nadien rond de zon... en ga zo maar door. Maar het is nog veel complexer dan dat!
Het kan best zijn dat je buur een heel ander voorstelling heeft van de aarde en de kennis. En er zijn volkeren die wellicht nog steeds in een andere wereld leven, dan de wereld waar wij in leven. Dat betekent dus dat je niet alleen parallelle werelden hebt, maar ook nog gelijktijdig in verschillende versies. (dus parallelle parallellen)
Er zijn momenteel nog steeds mensengroepen die geloven dat er nog een wereld zit onder onze voeten, waar je ergens bij de polen in kunt gaan (Volgens sommigen zit Hitler daar nog steeds veilig te broeden op de verdere uitbouw van zijn 1000-jarig rijk).

Stelling 2: Er zijn inderdaad de wiskundige nevenwerelden...
Volgend de wiskundigen zouden dat werkelijk parallelle werelden zijn, dus u en ik lopen daar ook rond, misschien niet helemaal gelijk, maar toch duidelijk jij en ik. Het niet helemaal gelijke zou er eerder in bestaan dat we daar een andere job doen, of dat we daar eindelijk op regime gegaan waren en veel dunner voorkomen, of dat we daar nog steeds roken...
We zouden volgens die theorie ook niet noodzakelijk op exact hetzelfde moment moeten zijn geboren, of sterven. Dat zijn dingen die variabel kunnen zijn... Ik kan op de 17° parallelle wereld dus perfect nog aan moeders borst liggen... en op een ander al lang dood en begraven zijn.
Die parallelle wereld zijn dus wiskundige beelden. Ze hoeven misschien niet eens reëel te zijn, ze kunnen best virtueel zijn, maar dan zo echt dat ze invloed hebben op onze wiskunde. (Ik snap er geen biet van)
Maar het doet mijn fantasie werken...
Stel dat er een wereld is waar de omstandigheden exact gelijk zijn, maar één dag voor loopt.
Op een of andere manier ben ik in mijn dromen mijn gelijke op die andere wereld, en als ik wakker ben, droomt hij mij. We hebben dezelfde functie, in hetzelfde bedrijf, en dezelfde collega's die aan precies dezelfde taken werken. Besef je dan wel dat ik in feite niet meer moet nadenken? Ik moet maar na doen wat mijn alter ego al voor mij deed.
Maar het gaat verder ! Stel dat ik inspecteur ben bij de politie! Ik zou briljant zijn als mijn dubbelganger zijn job goed deed. Ik zou de indruk kunnen wekken dat het bij mij zuiver denkwerk was waar mijn andere ik lijfelijk aan werkte.
Je kunt prachtige SF verhalen opbouwen rond een dergelijk thema !

Maar er is nog meer te fantaseren... Stel dat dat ik de wiskundigen wegdenk! Ik moet alleen een andere stelling poneren om een andere wereld te creëren... Dus, als ik niet geloof in die parallelle werelden, dan zijn die er ook niet. Mijn wereld is dan anders dan hun wereld, en dus op zich een parallelle wereld, die er is door dat hij er net niet is...
Ik weet het, het is absurd.
Maar ik heb wiskunde al altijd wat absurd gevonden, en het betert er niet op...

Ik heb het al sinds ik mijn hersenen moest breken over een badkuip met vier kranen (ieder met een verschillend debiet) en zes gaten in het bad (ieder met een verschillende diameter)... en ik moest dan uitrekenen hoelang het zou duren voor ik die kuip vol kreeg. Ik voelde helemaal geen behoefte aan zo'n bad vol gaten. Mijn oplossing was dan ook: koop een nieuw bad, maar de leraar vond dat geen oplossing... Leraars hebben ook iets bizars... Nu weet ik waarom die leraars zo gek zijn, ze worden het van het leren van wiskunde.
Laat je kinderen niet in die val trappen, raad hen af wiskunde te studeren... Tellen leidt tot gekte en bezitsdrang, bezitsdrang leidt tot dominantie, dominantie leidt tot dictatuur en dictatuur is slecht.

Leer kinderen gewoon denken, fantaseren, en laat hen gewoon parallelle werelden creëren, van uit een ongebreidelde fantasie waar geen bezitsdrang meer bestaat...
Wie weet lukt het zo tot een betere wereld te komen???
Of er toch te bedenken.

tot de volgende ?

De crocus

2012-01-11T10:00:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Gisteren ging ik Gilberte afhalen om mee te gaan naar de hobby... In haar tuin bloeit een crocus !
Het is nu al 7 graden en de zon is er !
't Is winter, mocht je het soms niet beseffen.
Voor wie niet aan de global warming gelooft, is deze winter gewoon een abnormale winter zoals er wel meer zijn geweest. Voor wie wel gelovige is in de sekte Global Warming is dit een een bewijs te meer van de opwarming.
Ik ?
Ik zit daar ergens midden tussen in. Ik Meen me nog zulke gekke winters te herinneren, en er waren tijden waar we in jaren geen echte winter meer zagen... Maar toch geloof ik dat er iets mis is met onze wereld. Niet deze winter is een alarmsignaal, wel het gedrag en de migratie van dieren en planten. Die reageren niet op een paar abnormale winters, die volgen een echte verandering van het systeem.
Maar ik denk dat de vervuiling op zich erger is dan deze opwarming. Ik vrees eerder voor de vernietiging en voor rampen door de vervuiling, dan wel door de verwarming op zich. De opwarming is maar een van de symptomen van de ziekte. De patiënt Aarde heeft ook nog eens koorts.

In mijn eigen tuin bloeien de fuchsia's nog steeds. En in een bloempot staat een eenjarige te pogen meerjarig te worden. En ik kan het niet bewijzen, maar ik kan me niet ontdoen van de indruk dat mijn bladerloze linde ook in deze tijd nog groeit. Toen de bladeren begonnen te vallen, zag ik 's morgens bij het turnen dat het hoogste takje net de rand van mijn raam bereikte, gezien van waar ik stond. Ik heb die plaats bijgehouden, en als ik nu precies op de zelfde plaats sta, zit het hoogste takje al een stukje boven het raam uit. En ik ben niet gegroeid. Dus moet het de boom zijn.

Dat zou willen zeggen dat door deze abnormale temperaturen de sapstroom nog niet helemaal is stilgevallen. Bizar. Dat wil zeggen dat het licht niet de enige bepalende factor is, maar de temperatuur ook een rol speelt. Wat zou dat geven als de temperatuur nog toeneemt, en er geen vorst meer komt? Welk beeld zal dat geven in de jaarringen van de bomen? (Is het je al opgevallen dat tropische houtsoorten, zoals ebbenhout, geen jaarringen vertonen? Daar groeit de boom gans het jaar door... Zou dat ook zo worden met bladverliezende bomen? Of zullen ze zich aanpassen en hun bladeren behouden? Of kapotgaan onder de druk van de verandering?)

Is er al iemand die bladverliezende bomen uit onze regio's aangeplant heeft daar ergens in de tropen?
Dan zouden we het kunnen te weten komen...
Het omgekeerde doen we wel. We zien tegenwoordig meer en meer palmbomen, bananenbomen, en allerlei andere bloemen en planten uit warmere contreien groeien in onze tuinen. Ik heb winterharde fuchsia's staan, en hoewel die normaal wellicht bladhoudend zijn, worden ze hier kaal na de eerste serieuze vorst. Het bovengrondse gedeelte van de struik sterft af. En ieder jaar schiet de plant weer uit en groeit hoger en breder uit dan het jaar er voor. Ik heb nu al struiken die hoger komen dan ik zelf ben. In Schotland zagen wij grote bossige struiken staan in de stadstuinen, prachtig bloeiend. Daar ben ik verliefd geworden op deze planten. Hier spreekt men van bellekes, in andere regio's van klokjes...
Het was een prachtig gezicht, een groot immens grasveld, met daarin her en der een berg van klokjesbloemen...

Ik kan echt verliefd zijn op deze natuur... En het doet me dan ook lijfelijk pijn dat ze zo naar de verdoemenis wordt geholpen. We werpen de pracht vol afval, en bezoedelen lucht en water. Er is niet zoveel zoet water voorradig !
Ik ben echt niet de ridder zonder blaam... Ik heb ook al wel eens onbedacht iets weggeworpen. Maar toch, al ver voor dat er echte alarmkreten weerklonken, waren wij de mensen die op onze trektochten zorgvuldig ons afval meesleepten tot op een plaats waar het kon gedeponeerd worden op een voorziene plaats of afvalbak. Het zijn wellicht ook die trektochten die mij meer en meer oog deden hebben voor de natuur.

En... mijn ziek zijn, en mijn tijd om door het raam te turen en de natuur binnen mijn bereik te observeren... Wie houd er anders de hoogte van de takken van zijn lindeboom bij ?
Je moet er echt niet ziek voor te worden, maar leer kijken naar de natuur. Ook al woon je midden in de stad, ergens is er leven rondom je... En voeder je regelmatig de vogeltjes, dan zul je op de duur enkelingen daar in herkennen. De tortel die een beetje mankt, en die hier nu al vier, vijf jaar blijft hokken... De merel met dat ene grijswitte pluimpje op zijn borst, en dat koolmeesje dat een wat grotere vlek heeft dan de andere... Je leert ze kennen, en je kent hun gedrag en hun humeur.
Houden van...
't Is heus niet bijzonder... zingt Miel Cools, maar het is wel heerlijk !

tot de volgende ?

Zambesisprong

2012-01-10T09:28:00.001+01:00

Image via Wikipedia

Een jongedame uit Australië wou eens bunjeespringen, en dan nog liefst boven de Zambesi, kwestie van de krokodillen van dichtbij te zien. Ze zag ze van heel dichtbij, de elastiek was geen rekker, en knapte... Splasj !

Ach, dat is maar een faitsdivers, waar geen mens van wakker ligt, buiten wellicht het slachtoffer zelf en de verkoper ter plaatse van die bunjeesprongen.
Daar wil ik het dan ook niet echt over hebben...

Waarom doen mensen aan zo'n gekke dingen als bunjee, valscherm en andere doodsprongen? En ik zou de lijst nog veel langer kunnen maken, want het lijkt er op dat "de mens" uit liefhebberij het gevaar opzoekt. Voor de kick.
Het feit dat er iets kan misgaan is blijkbaar net het leuke, het uitdagende, de veroorzaker van die heerlijke adrenaline-opstoot...
Ik vind het gek. Ik vind het gek als er iemand te voet naar de Zuidpool wil trekken, als er iemand zonder zuurstofmasker de Everest beklimt, als er iemand het hoogterekord duiken wil verbeteren, kortom ik vind het gek als mensen dingen willen doen die én zinloos én gevaarlijk zijn.
Ik zal het gek vinden als straks nog een jonger iemand het record solozeilen op zijn of haar naam zal willen zetten, gewoon omdat niemand daar iets aan heeft, en het geen enkel nut heeft, en bovendien gevaarlijk is.

Voor mij zijn dergelijke recordpogingen op het randje van zelfmoord plegen.
Wat heeft de mensheid er aan dat er een of ander mens helemaal alleen rond de wereld zeilt. Als ik dat zuiver verstandelijk beredeneer, dan vind ik het op zijn minst bizar dat iemand die vertrekt te Oostende een ommetje maakt van meer dan 40.000 km om naar...Oostende te varen.

Misschien zal een dergelijke poging leiden tot een betere boot, maar ook dat nut is eigenlijk al démodé voor het er is, want zeilen heeft geen echt nut meer in onze wereld, het is verworden tot een sport. Tegenwoordig weet je precies wanneer je van uit Amsterdam vertrekkend zult aankomen in New York. Met een zeilschip weet je dat niet... Je hangt af van een onstandvastige wind.
Misschien zal het beklimmen van de Everest en het stappen naar de zuidpool leiden tot beter schoeisel, en dat zou dan nog enig nut hebben... Maar voor de rest ?

Ik heb die houding ook tegen een heleboel vormen van sport... Ik zie niet in wat je in hemelsnaam kunt doen met een verbetering van het wereldrecord speerwerpen... Het eigenlijke doel van een speer werpen is niet het zo ver mogelijk werpen, maar het raak werpen. De speer is een (jacht)wapen. Ook het hoogspringen lijkt me zinloos. Hoogspringen dient om ergens over te geraken op een snelle en veilige manier. De manier waarop ze nu hoogspringen is absoluut niet veilig ! Moest er geen dikke mat liggen na de hindernis, dan zou je je erg pijn doen ! Hoogspringen betekent dat je ook veilig op je voeten terecht komt, niet op je rug.

Ook lopen, in zo ver het niet voor de lol is, of om ergens vlug te geraken, of om heel vlug uit de plensbui te zijn... Het interesseert me geen barst dat er bij zijn die de honderd meter in minder dan 10 seconden lopen. Kunnen lopen, dat is het enige doel.

Voetbal vind ik een leuk spel, tot het een betaald e sport is verworden, en helemaal niets meer heeft te maken met lol.
Waarom doen we dat eigenlijk ?
Wat is het dat van ons recordjagers maakt, van ons spelen een beroep maakt ?

En bovenal wat is het dat van ons gekken maakt ?
Gekken die betalen om er naar te gaan kijken?
Gekken die heel het jaar racist zijn, maar als het over een zwarte gaat die kan voetballen, dan maken we hem meteen Belg en sluiten hem in onz' armen...
Wat is het dat ons zo onrechtvaardig maakt ?
Als het een zwarte is die een bekwaam automechanieker is, dan is het hoogstens een broodrover. (Eigen volk eerst !) Wat is het verschil tussen tegen een bal kunnen stampen en aan een auto werken?

Ik weet het niet, ik heb geen antwoord.
Ik snap het gewoon niet.
Persoonlijk schat ik de automechanieker veel hoger in dan een balstamper, maar ik sta nagenoeg alleen in deze... En men zal de automechanieker slechts toelaten Belg te worden als hij voldoet aan een heleboel voorwaarden, die helemaal niet gevraagd worden aan de balstamper.
Ik vind het gek.

En geef toe, het is gek.
Net zoals betalen van sport eigenlijk helemaal het idee sport uitschakelt.
Maar ook daar sta ik steeds meer en meer alleen.
Waar is de tijd dat op de olympische spelen alleen onbetaalde sportlui toegelaten waren???
Ik wordt oud en zie af met een heleboel veranderende ideeën...
heb jij dat ook ?

tot de volgende... ? (foto: de Zambesi...)

En de koning gaat nu ook besparen...

2012-01-09T09:00:00.000+01:00

Image via Wikipedia

De bietekwieten hebben een leuk systeem ontworpen om zichzelf in een geur van heiligheid te stellen... Ze maken een riante afscheidspremie die ze dan ostentatief kunnen weigeren om zichzelf in de bloemetjes te zetten. Ze maken een foutje in de begroting om dan heel mild te kunnen mededelen dat ze die opslag niet moeten hebben, dat ze zelfs een loonsvermindering zullen doorvoeren, en ons Aller Konijn Albert II gaat nu op zijn beurt 500.000 à 600.000 eurootjes "proberen" te besparen...

Als ze het toch niet moeten hebben, waarom maken ze dan eerst een wet om het te krijgen? Om het ostentatief te kunnen weigeren !
Simpel, en het is toch ZOOOOOOO sympathiek...
Het doet mij denken aan de tandpastaglimlach van de verkoper... Die meent dat ook niet.
Denken ze nu echt dat ze met dergelijke laag bij de grondse foefelarijen de mensheid er zullen van overtuigen hoe goed ze wel zijn, en hoe braaf, en hoe eerlijk ???? Vergeet het. De wet wordt zelfs niet eens veranderd, zodat het eventueel bij een eenmalige ostentatieve weigering kan blijven. Eens het plebs weer wat verzoend lijkt met zijn politici, zullen ze rustig weer binnenrijven.
't Is om van te kotsen.
In ons land zijn honderduizenden mensen die onder de armoedegrens leven, zijn er meer dan vijftigduizend daklozen en Alberreke den tweeden gaat zijn best doen om 500.000 eurootjes te besparen (dat is een dik 20 miljoen Belgische Frankskes).
En ons ministers en staatssecretarissen gaan ook een stuivertje aan de kant leggen.
En dan gaan ze de gewone man doen boeten, en meer belastingen opleggen, langer doen werken voor zijn pensioentje, en zijn werkloosheidsvergoedingen beperken in tijd... En dan vergeet ik nog een hele boel andere besparingen die men oplegt. Verplicht. Aan de kleinen, de zwakken, en armen.

Je moet eens gaan kijken aan de bedelingen van de voedselbanken, waar men de armsten voedsel geeft. Ik weet het, het klinkt middeleeuws, maar het bestaat nog steeds, en er staan steeds langere rijen mensen aan te schuiven voor een bete brood...
Je moet eens gaan horen bij de OCMW's, naar de groeiende massa mensen die hulp nodig hebben.
Je moet eens kijken hoeveel mensen met schulden zitten, schulden die steeds maar stijgen.
Mensen die hun elektra, hun water, hun verwarming niet meer kunnen betalen.

Denken die bietekwieten in Brussel dan echt dat de mensen hun truukjes zullen slikken?
Zijn ze echt zo naïef ?

We wisten wel (Plato zei het ons al!) dat het niet de slimsten zijn, maar je zou toch van mensen die zich geroepen voelen om beleid te voeren, iets mogen verwachten.
Waarom is er zo'n hemeltergend verschil tussen de brave mensen die het goed menen met zichzelf en hun medemensen, en de politici? We krijgen nu op ons TV beelden van de Amerikaanse voorverkiezingen. Heb je gezien en gehoord hoe mensen van dezelfde partij hun medekandidaten (zij zeggen wellicht tegenkandidaten) uitkafferen en al hun fouten en tekortkomingen uitschreeuwen. Leuk voor de echte tegenstanders, hoeven ze zelfs niet meer te zoeken, ze krijgen alle zwakheden en alle fouten op een presenteerblaadje cadeau... Dat zijn dan mensen die voor de zelfde partij opkomen, die voor dezelfde zaak strijden ! Dat is toch niet denkbaar ? Dat wijst toch op idiotie ?...of is dat een ander woord voor politiek?

Ach, ik heb het allemaal al gezien. Wat mij verwondert is dat er nog één kiezer overblijft die de moeite doet om een bolletje rood te kleuren... Als er iets zou moeten rood kleuren, dan zijn het de politici, van schaamte... Maar dat is iets wat ze niet eens kennen.
Bah !

tot de volgende ?

liegen en bedriegen ?: de regering !

2012-01-08T11:18:00.001+01:00

Image via Wikipedia

In het oh zo moeizaam bekomen regeerakkoord staat te lezen dat de ministers 5 procent van hun wedde zouden laten vallen, in het kader van de besparingen.
En wat zien we nu ?
Ze hebben zichzelf 8 (acht) procent loonsverhoging gegeven !!!!

Aan hun vol pensioen na 20 jaar parlementair zitje zijn ze nog niet gekomen, het langer werken, dat is iets voor het plebs, het schorem, niet voor de elite van de Wetstraat, niewaar !

Wellicht is dat alles in het kader van het herstel van het vertrouwen in de politici ?
Ik kotste de politici al eerder uit, nu zullen wellicht de schellen van de ogen vallen van hun laatste getrouwen. Als die nu nog niet wakker worden, dan verdienen ze deze oelewappers als regering !

Europa legt de Belgische staat bijkomende besparingen op, die heel zeker ten laste zullen komen van de werkende mensen, middenstanders, boeren en al wie zijn boterham met werken verdient. Deze besparingen zijn, dat is al lang en breed bewezen, nefast voor de economie. Met andere woorden besparingen zijn de bron van nieuwe tekorten, dus nieuwe besparingen... Zo hebben ze nu al Griekenland koelbloedig afgeslacht.

Vroeger zag ik een verenigd Europa als een waarborg van de vrede... Ik begin te geloven dat ze er zullen in slagen om de geschiedenis nog maar eens te herhalen, en straks zitten we met een oorlog zoals de Verenigde Staten van Amerika ook kenden. Daar was de afschaffing van de slavernij zogezegd de aanleiding, maar in werkelijkheid ging het hem over ... economie. De Zuidelijke staten konden de slavernij niet afschaffen, althans niet in één stap, zonder economisch ten onder te gaan. Terwijl we allemaal weten dat die afschaffing van de slavernij helemaal niets betekende. De Zwarten waren en bleven een minderwaardige burger, ook in het "nieuwe" Amerika. Zelfs nu nog zijn er restanten van die onderdrukking te merken.
Hier zal het dus ook over economie gaan, en wellicht zal er voor de geschiedenisboeken ook hier een mooie verpakking om heen zitten, maar die in feite niets betekent.

Ik hoop dat ik deze keer te pessimistisch ben, maar met dergelijke politici aan het bewind rest me niet veel anders dan pessimist zijn. Ik heb al gezegd dat we nu wel moeten staken, om althans de schijn van democratie te redden, maar het is nog erger ! We worden flagrant bestolen door deze regering, die ons voor hun weddeverhoging nog een bijkomend doet inleveren! Het is nu geen kwestie meer van "we zitten nu eenmaal in een crisis", " we moeten nu eenmaal voldoen aan Europa en de eisen van de Euro..."
Nee, we worden belogen en bedrogen door de oelewappers van de regering.
Nee, we moeten niet gaan stemmen voor wie nu in oppositie zit, want we weten uit ondervinding dat ze geen haar beter zijn: het zijn immers ook beroepspolitici, zakkenvullers, oelewappers, bietekwieten en ik moet me inhouden om niet te gaan schelden.

Wie nu nog een greintje eerbied heeft voor een politieker, die hoort niet meer thuis bij de mens met rede begiftigd....

Voor 2012 wens ik u allen andere, betere en voor de eerste keer: verstandige politici. Maar waar gaan we die vinden ?????
djudedju

tot de volgende ? (Op de foto: de nederdaling van de H. Geest....)

grijsdag

2012-01-07T09:44:00.000+01:00

Image via Wikipedia

't Geeft niet op... De lucht is grijs, de wereld grijs... Ik zit hier met licht te bloggen, want het is nog steeds niet klaar, en 't ziet er niet naar uit dat het nog klaar gaat worden.
Ik heb een gloeiende hekel aan die donkere dagen.
Op zo'n dagen geloof ik het meteen als ze mij het einde van de wereld voorspellen... 't Ziet er immers al uit alsof het licht is bijna verdwenen...
En geef toe, het is mode om van het einde van de wereld te praten...

Eigenlijk lijkt me dat een totaal verkeerde uitdrukking. Men heeft het immers niet over het einde van de wereld, maar over het einde van de mensheid.
De wereld zal wellicht ten onder gaan als de zon sterft. Naar het schijnt gaat een type ster als onze zon dood door in eerste instantie op te zwellen, en nadien in een te krimpen tot een onooglijk balletje in het heelal. Maar dat laatste zal de aarde niet meer meemaken, want tijdens dat opblazen van de zon zou de wereld allang verbrand zijn.
Zo zeggen de geleerden. Nu. Misschien is er morgen een nieuwe theorie. Maar hoe dan ook, dat is nog ver weg in de toekomst.

Wat betreft het uitsterven van de mensheid??? Daar hebben we het raden naar. We kunnen misschien al een en ander leren uit het verleden en uit het grote sterven van de dinosauri... Misschien botst er straks (en dat is geen tijdsbepaling) een grote steen uit de ruimte tegen onze aardkloot, stof en vuur en rook overdekt heel de wereld en eeuwen van kou en duisternis overdekken de wereld, en dat is al genoeg om weer een massaal uitsterven te veroorzaken, met misschien dit keer de mens als een van de slachtoffers. Of misschien krijgt de wereld hier of daar een stuiptrekking en barsten er meerdere enorme vulkanen uit, met dezelfde gevolgen als hierboven beschreven.

Of... misschien komt er een enorme pandemie, die niet alleen een massaal sterven van de mens veroorzaakt, maar ook nog eens onvruchtbaarheid veroorzaakt. Misschien met dank aan een Nederlandse geleerde die een nieuwe griepvirus maakte... en deze wetenschap ter beschikking stelde van heel de wereld... Met een totaal nieuwe vorm van terrorisme ten gevolg.

Of... gewoon. Gewoon? Ja, onze tijd is op. En hierboven trekken ze de stekker uit. Poef, gedaan!
Wie weet was dat ook zo met de dinosauri, want er is eigenlijk niemand die weet hoe dat grote sterven in elkaar zit. Niet logisch ? Wellicht niet, maar logica hangt samen met begrijpen, en als we het niet begrijpen, wat is dan logisch ?

Of... we zijn er eindelijk in geslaagd heel het ecologisch evenwicht naar de knoppen te helpen, en veroorzaken we zo ons eigen einde, en is de toekomst aan paar soorten insecten die dergelijke dingen kunnen doorstaan. (Veel later zullen geleerde kevers zich staan afvragen waardoor die huizenbouwende diersoort is uitgestorven)...

Kortom, we weten het niet. We zullen het pas zien als het zo ver is. En misschien komt het wel nooit... Overleeft onze soort zelfs de aarde. Zwermen de mensen uit over de planeten. En na enkele jaren kunnen we dan intergalactische oorlogen gaan voeren tegen andere werelden met onze eigen soort.

Kortom, ik trek het mij niet aan. Als mijn uur, of het uur van heel de wereld, van heel de mensheid is geslagen, dan is het zo. En of er nog iets is na de dood, dat zal ik dan eindelijk weten... of net niet.
Maar voor mij is de dood het einde van mijn wereld. En dat is zo voor iedereen.
Of het nu in een massaal sterven gebeurt of zuiver individueel...

Met andere woorden, de mannen die het einde van de wereld voorspellen hebben gelijk... Misschien niet zoals zij het stellen, maar voor wie sterft is het het einde van deze wereld.
En of ze nu in een schuilhut zitten ergens in Spanje, of gewoon thuisblijven, het stopt toch. Dit aardse leven toch, de rest hopen we maar. Of geloven we met de nodige twijfels... (en dat lijkt me een aardige omschrijving voor "hoop"...)

Wanneer mijn wereld, of uw wereld stopt ? Ik weet het niet. En dat is maar best, stel je voor dat we het wel wisten. Stel je voor dat we weten dat het op die dag allemaal stopt. Hoe zou je dan leven ?
Voor sommige mensen is dat zo... Terdoodveroordeelden kijken uit naar die dag, dat uur... En de meesten gaan lijdzaam naar hun terechtstelling, verzoend met het onafwendbare. Vraag je het aan Jan met de Pet op straat, die zijn uur niet kent, dan zullen de meesten de dood vrezen. Blijkbaar heeft het kennen van je einde ook een rustgevend effect...
Waarom zou je dan bang moeten zijn voor wat je niet kent?

Omdat het plots komt, onverwacht? Of omdat je niet met jezelf in het reine bent?
Ik weet het niet, maar bang ben ik niet.
De dood hoort bij het leven.
En wellicht zijn we de enigen met een hoop op eeuwige leven?
Geeft dat meer rust, of is dat net de bron van de onrust ?

ik weet het niet, jij ook niet.
tot de volgende ?

kabouter

2012-01-06T09:39:00.001+01:00

Image via Wikipedia

Als je het schitterende boek van Rien Poortvliet (aquarellist) bekijkt, dan zou je warempel in kabouters gaan geloven. De man weet zijn fantasie zo realistisch te maken dat het echt lijkt.
Maar er is meer aan de hand...
Ook voor Rien Poortvliet bestonden de kabouters al, en de elfen, en de trollen en de witte wieven en wat weet ik nog al meer.
Waarschijnlijk bestaan ze niet, maar het moeilijke is dat je die dingen nooit op dezelfde manier hoort omschrijven of typeren. Laat ons maar bij de kabouters blijven...

Er bestaan heel wat verhalen over kabouters waaruit je zou kunnen gaan denken dat men het over dwergen heeft, maar andere zijn specifieker en maken de kabouter veel kleiner dan de kleinste dwerg. In sommige verhalen zijn kabouters goed wezens, die de mens helpen, in andere zijn het kwaadaardige pestkoppen. Veelal zijn ze omschreven met een rood pakje aan, maar er zijn ook andere versies in de meest uiteenlopende kleuren. Het gekste vind ik persoonlijk dat de kabouter niet Europees is, je vind de kabouter ook in Afrika en wellicht ook in andere werelddelen, het zou me bijna verwonderen waren ze er niet...

Dat ze overal bestaan, lijkt er op te wijzen, dat het dus niet alleen hersenspinsels zijn, maar dat ze ook werkelijk zijn. Of... dat er ergens, ooit, iets moet geweest zijn, of bestaan hebben, of nog bestaan dat aanleiding geeft tot dat hardnekkig geloof in de kabouter.

Wat dan ook, alle onderzoeken ten spijt is de kabouter nooit daadwerkelijk bewezen. En dus blijven wij het maar duwen in het hoekje van de sprookjes...

Persoonlijk denk ik dat kabouters een restantje zijn van oude "geloven", ver voor het Christianisme hadden wij te maken met een veelgodendom, en wellicht ook een zeker animisme. In die godenwereld van toen zaten ook dwergen of dwergachtige gnomen, en dat was het geval in zowat alle geloven. In sommige had je dan te maken met boze goden, in anderen met helpende goden, vandaar wellicht ook de goede en slechte kabouters.

Waarom schrijf ik in hemelsnaam al die "wetenschap" op ??? Wel, omdat ik denk dat kabouters voor veel mensen een onbewust invullen zijn van wensdromen, van onverklaarbare zaken, van onoplosbare vragen.... Kortom kabouters zijn zowat een stoplap verworden. (Eigenlijk doe ik dat ook dikwijls, en laat ik de onoplosbare vragen der wetenschap voor wat ze zijn, en verwijs ik naar God als antwoord!)
Maar kabouters zijn makkelijker bruikbaar dan God, en lijken ook wat "veiliger"... Wie weet hoe God reageert als je Hem als stoplap bezigt...
Bovendien heeft de kabouter iets magisch, iets van de kindertijd, iets dat we bewaren als een restantje van Sinterklaas, de klokken van Rome en dergelijke kerstmannetjes....

Ik ben regelmatig Sinterklaas, en zie telkens weer, en telkens weer met verwondering, hoe ook volwassenen op een of andere manier "onder de indruk" zijn van de Sint. Of ze hebben eerbied, of ze tonen zich veel stoutmoediger dan ze normaal zijn, of ze zijn net veel stiller dan je ze anders kent. Er zijn er heel weinig die volkomen "normaal" blijven... Er is blijkbaar iets in ons die houdt van mystiek, van sprookjes, van dromerijen...

En waarom zouden we daar niet aan toegeven? Waarom zweren we bij hoog en laag dat wij niet zo zijn? Winnen we iets met ontkennen dat er iets van het kind in ons is gebleven?
Ik zou zeggen: integendeel !
Het mooiste stukje van de mens zit net daar waar ook het kind in ons zit. De momenten waarop we werkelijk onbevangen zijn, geen schroom hebben voor de ogen van de anderen, de momenten waarop we weer durven spelen omwille van het spel... Zonder dwang om te winnen te overheersen...
Daarom geloof ik in de kabouters...
Ook al zijn ze er niet, het is heerlijk om te geloven dat ze er wel zijn.
En ik poog op diezelfde onbevangen manier ook dat stukje kabouter in mij aan u over te dragen, zodat jij ook eens echt kunt genieten van dromerijen, van fantasie en weer eens echt kind kunt zijn, onbevangen, onbeschroomd...

Geen stress, geen druk - weg van de harde boze wereld dansen met Katrien, het Kaboutervrouwtje...

tot de volgende ? (klik eens op de foto (of het onderschrift) om te weten wat dit is ????)

Muizenissen buiten zetten !

2012-01-05T09:24:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Vandaag is er weer een winter/herfststorm... Misschien het moment om eens alle muizenissen buiten te zetten en te laten wegwaaien...
Muizenissen zet je best onverpakt buiten, zeker als het grote hoeveelheden betreft, want muizenissen kunnen aardig wat wegen !
Gelukkig is het een echte stormwind, en heb je alle kans dat zelfs de zwaarste tobbernijen weg geblazen worden.

In tegenstelling met wat het woord doet vermoeden, zijn muizenissen een typisch menselijk verschijnsel. Alleen mensen maken zich zorgen die blijven woekeren, ook al is de oorzaak eigenlijk al lang verdwenen, ze blijven maar piekeren... Ik kan me voorstellen dat de mees die de mus een zonnepitje ziet wegkapen voor zijn bek, zich ergert, maar hij piekert niet, hij gaat meteen op zoek naar een ander hapje. Mensen niet. Mensen maken er een heel drama van, maken heisa, maken ruzie, en sommigen blijven er weken nadien nog last van te hebben. De mees is wijzer, hij verliest geen tijd aan het toch verloren hapje.
(Voorbeeld net gezien in mijn tuin - van de mees bedoel ik, niet van de mens)

Al dat tobben is dus pure ballast, gewicht die je moet meesleuren in je kopje, en dat menselijke kopje is al zo zwaar... Dus weg damitt ! Geen getob meer, profiteer van de wind om je bovenkamer eens uit te mesten.

In onze hersenen zitten zo'n slordige 100 miljard neuronen, en ieder van die neuronen kan verbinding maken met zo'n 8.000 andere neuronen. Dat is dus een ontzettende hoeveelheid, dat is door geen computer na te bootsen. Maar moeten we echt dat wondere netwerk gebruiken voor nutteloos en oeverloos gepieker ? Nee toch !

Laat ons in de plaats eens stil staan bij het wonder van het menselijke denkvermogen. De cijfers die ik zo net aanhaalde zijn niet van mij, maar van een gedegen wetenschappelijk onderzoek. Ze kunnen nu zelfs het "denken" zichtbaar maken. In die zin dat het overbrengen van een gegeven door de ene neuron naar de ander in feite een elektrische impuls is, en dus zichtbaar kan gemaakt worden. (Vraag mij geen uitleg, ik ben technisch een oen)
Het gekke is dat je dan als het ware snelwegen ziet ontstaan in de hersenen. Blijkbaar zijn er dus neuronen die heel belangrijk en heel druk gebruikt worden, en andere die maar sporadisch aangeraakt worden door zo'n elektrisch impulsje... Ons bewegen, ons horen, ons zien, ons memoriseren, ons vergeten en wat nog meer van logische functies zitten wellicht op de snelle autosnelwegen, op de de meest gebruikte en best onderhouden banen in onze hersenen. Ik denk dat de muizenissen zitten in die kleine achterafhoekjes van de hersenen. Zo ver van de vloedstroom dat ze blijven zitten, niet meegesleurd worden in de autosnelweg naar de vergetelheid...

Hoe meer ik lees over die enorme complexiteit van onze hersenen, hoe minder ik het echt begrijp, en dus hoe meer ik weer naar mijn noodrem God grijp... Zelfs de specialisten snappen nog steeds de hersenen niet. Die klomp vet en zenuween dirigeren niet alleen ons lijf en leden, maar ze laten ons ook toe te denken. Wonderbaar !
Helemaal uniek is het niet, want we zien steeds meer filmpjes van dieren die duidelijk ook kunnen "denken", ook al is het niet op krek dezelfde manier, ze verrichten duidelijk enig denkwerk, ze hebben ook een geheugen, ook al weten ze dat niet op dezelfde manier te bestendigen als wij met onze taal en geschrift... Hersenen zijn dus niet zo uniek, maar de veelheid van verbindingen op het vlak van denkwerk is dat wel.
Hoe meer ik lees en leer over die wondere klomp bovenin onze schedel, hoe meer ik er aan twijfel of er wel ergens anders nog eens zo'n wondere samenhang kan ontstaan. Ik geloof in evolutie en co, het lijkt me logisch, maar ik zie niet in hoe verstand, rede op die manier kan ontstaan. Ik geloof wel, dat eens je dat wonder hebt, je weer een soort logische evolutie kunt krijgen, en dat dit verstand op de manier van the Survival of the Fittest zich kan versterken en ontwikkelen... Maar het ontstaan van rede, verstand zie ik niet mogelijk als een soort spontane ontwikkeling.
Het is te complex om zo maar bij toeval te ontstaan.

Ach ik weet het wel, wie niet de noodrem God heeft, zal wel ergens zijn eigen noodrem hebben, ook al is die noodrem in dat geval "het nog niet snappen - omdat we nog niet de kennis hebben veroverd"... Hij of zij kunnen best gelijk hebben, maar mijn noodrem is God. Wellicht omdat door mijn opvoeding God een vertrouwde oplossing is ? Het zij zo, en ik voel er mij best happy bij.

Maar moeten wij dat immense wonder dan gebruiken om er zorgen en muizenissen in op te stapelen, zo veel en zo erg, dat op den duur de normale werking verhinderd wordt? Moeten wij onze eigen snelweg der vergetelheid blokkeren om muizenissen te koesteren? Nee toch ?
Dus weg daar mee. Laat ons een kijken wat er nog allemaal op ons drukt, laat het ons eens evalueren en eens kijken of het echt belangrijk genoeg is om te bewaren om druk uit te oefenen op ons verstand, op onze rede...

Vergeet het niet buiten te zetten, er is heerlijk veel wind, en ik zag al heel wat muizenissen voorbijvliegen !

tot de volgende ?

winterwind

2012-01-04T09:40:00.000+01:00

Image via Wikipedia

De weerman had het gisteren steevast over echt herfstweer... Maar hoe hij het ook zegt, het is winter! Het lijkt er gewoon op dat de seizoenen gaan moeten herschreven worden. Toch zeker voor het afgelopen jaar, en naar het er naar uitziet, ook alvast voor het begin van dit nieuwe jaar.
Ik voel me er een beetje ontheemd door.
Net of het is mijn land niet meer, mijn seizoen niet meer. Ik heb het gevoel dat men me dievelings, midden in een mooie droom, heeft opgepakt en verplaatst naar een streek of een tijd waar de seizoenen anders zijn dan de mijne.
Heb je het ook al gehoord of gelezen, dat we -wiskundig gezien- waarschijnlijk naast onze wereld gelijklopende werelden hebben? Dat er ergens iemand zoals jij rondloopt, hoogstwaarschijnlijk zelfs in meerdere exemplaren op meerdere werelden.
Zouden wij misschien met zijn allen verplaatst zijn naar een andere wereld, waar het nu nog maar herfst is, en wij maar voort tellend aan onze oude kalender, de kalender van die andere wereld?
Hadden wij dan echt onze politici niet kunnen achterlaten? Dan kon het weer mij meteen niet meer schelen. Ik zou alleen nog rozengeur ruiken en maneschijn zien...
Heel lang geleden heb ik een blogje gepleegd, waarbij ik per ongeluk in een andere wereld terecht kwam, door een scheur in de tijd of de realiteit... Een echt science-fiction verhaal leek het, maar nu geven de wiskundigen mij op een manier gelijk met mijn fantasie, en daar wil ik het eens over hebben.

Heb jij je ook al eens afgevraagd of onze fantasie wel fantasie is?
Heb je ook al eens gezegd-gedacht- gehoord- gelezen, dat je niets zo gek kunt bedenken of het bestaat wel ergens? Zou dat niet echt zijn ? Hebben de Aboriginals van Australië misschien ergens gelijk dat wij nu in de droomwereld leven?
Zijn heel wat dingen die wij niet kunnen uitleggen wellicht stukken uit de andere wereld die hier per ongeluk verzeild zijn?
Mijn gezonde verstand zegt dat dit niet kan, maar er staan toch maar een heleboel raadsels voor mij op deze wereld. Je moet Von Dänicken eens lezen... Die geeft er een uitleg aan als zouden er kosmonauten hier op onze wereld voor God hebben gespeeld. Maar een echt sluitend antwoord krijg je niet op al die wonderen. Ook al geloof ik Van Dänicken niet, hij doet me wel diep nadenken, en vertwijfeld de schouders ophalen. Sommige dingen kan ik een uitleg geven (lees raden), maar van vele dingen blijf ik staan met de mond vol tanden (een hele verbetering...).

Nu ook dit herfstweer in Januari... En vandaag ziet de wereld er heerlijk schoongeblazen uit. Maar morgen komt er weer een herfststorm. Misschien is het toeval, misschien is het een gevolg van de global warming, misschien is het een eerste aanduiding van het einde van de wereld volgens de Maya-kalender... Oorlogen, aardbevingen, en stormwind... En straks blazen ze met grote bazuinen vanuit de vier hoeken der aarde (da's die wind) ... en op het vale paard zit de dood... Je moet echt het Johannesevangelie eens herlezen! Da's pas fantasie, da's pas science fiction !

Maar je moet geen schrik hebben, in het Antwerpse is er een bietekwiet die je tegen een schamele 20.000 eurootjes een veilige schuilplaats biedt ergens in Spanje... Ik las ooit een artikeltje waar men een opsomming maakte van al de beëindigingen van de wereld die er al voorspeld werden, een eindeloze lijst... En we lopen er nog steeds op... Ook al is het nu misschien op een van onze alternatieve werelden... Zouden ze daar ook aan eind-voorspellingen doen? Zouden daar ook een Boeddha, een Zoroaster, een Jezus een Mohammed en een Dalai Lama zijn ?
Zou er daar ook geloof zijn ?
Of zouden ze daar echt antwoorden hebben op alles, en wat zou dat dan doen met de mens?
Stel je voor dat je op alles een antwoord zou hebben, zo maar... uit de blote blauwe hemel... Niet meer moeten denken, niet meer moeten leren, niet meer moeten zoeken... Zouden we dan niet met al die kennis ontzettend dom zijn? Is het niet net het niet-weten dat van ons die zoekers maakt, die mens die steeds maar streeft naar ... het onbereikbare ?

Ach, al bij al... We zitten hier goed, ondanks dat rare weer, ondanks dat eindeloze zoeken naar kennis... Net dat maakt ons tot die gekke soort zoogdieren, die zichzelf geen dieren achten.
... en die van een hevige wind een apocalyptische stormwind maken...

tot de volgende ?

het blinkende stuk

2012-01-03T09:31:00.000+01:00

Image via WikipediaEen van de hardste dingen aan mijn huis, dat is de dorpel, in blauwsteen. Graniet om het eens ander te zeggen. Als ze de dorpel aanbrachten, was dat grijsblauw van kleur, je kunt dat nog zien aan de zijkanten, de kanten waar niemand ooit zijn voeten zet.
Maar in het midden van de dorpel daar is warempel dat mooie blauwgrijs verdwenen, en kijken we nu op een bijna zwart stuk blauwsteen. Bovendien is het glad geworden, en is het duidelijk uitgesleten.
Hardsteen is dus niet echt zo verschrikkelijk hard...
Dat doet me denken aan ons vader, die vertelde over martelpraktijken. Men bond het slachtoffer zo dat hij zijn hoofd geen millimeter kon bougeren, en dan liet men gestaag een druppel water op zijn schedel vallen...plonk, plonk, plonk...zonder einde. Dat was volgens ons vader een verschrikkelijke marteling.
Ik vermoed dat hij gelijk heeft...
De gekste dingen kunnen een marteling zijn!
Ik las over een hersenoperatie, waarbij de patiënt wakker moest blijven. De operatie is niet de marteling, want naar het schijnt voel je niets in je hersenen, en de voorbereiding, het opensnijden van de huid en het oplichten van een stukje schedel, dat is onder verdoving. Maar de pijn, dat komt van het onbeweeglijk liggen... Ze raden de mensen aan om voor de operatie op een redelijk harde ondergrond te trainen in uren lang stilliggen op de - in dit geval- linkerzijde...
Ik weet dat dit wellicht juist is, want ik mocht al een paar keer het genoegen smaken om een MNR-scan te ondergaan... Daar moet je gedurende ellenlange minuten onbeweeglijk blijven liggen op die harde ondergrond. Normaliter doet dat wellicht geen pijn, door onbewuste bewegingen die je maakt, maar het feit dat je geen millimeter moogt bewegen maakt dat je plots ieder stukje dat in aanraking is met die harde ondergrond begint te voelen. Is dat echte pijn? Of is het gewoon een gevoel ontstaan door het besef dat je niet moogt bewegen?
Maar terug naar de blauwstenen dorpel... Ik weet niet hoe dikwijls er voeten op die dorpel hebben gestaan, maar voldoende om dat spul uit te slijten en een duidelijke holte te maken. Ik zal met mijn gewicht wellicht het grootste deel hebben uitgesleten, maar mijn vrouw heeft er wellicht veel meer op gestapt, daar zij veel meer thuis was... De eindigheid van de blauwsteen...
Had er al die tijd een druppel moeten vallen op hetzelfde plaatsje van de dorpel, dan was daar wellicht ook een putje ontstaan, of wie weet, een kleine aanzet van een stalagmiet... (Zou er op het hoofd van de gemartelde...?)

Het klavier van mijn pc is nog betrekkelijk nieuw, maar nu al zie ik op bepaalde toetsen dat ze meer blinken dan andere, omdat je bepaalde letters meer aanslaat dan andere.
Slijtage, vergankelijkheid...

Eigenlijk staan we daar nooit bij stil, maar alle slijt... De preekstoel in onze kerk zal een paar honderd jaar oud zijn, maar de traptreden zijn ferm uitgesleten, en de blauwe dorpelstenen van de kerk zijn al echt diep uitgesleten... Kasseien van de oude romeinse heirwegen zijn vervallen tot blinkende ronde kinderkopjes...

Wij zelf, wij zijn van zacht materiaal gemaakt, met een beetje harder skelet er binnen in, om het geheel rechtop te houden, maar we slijten ook... Zelfs binnen in het nog levende geheel slijten die hardere stukken ook al... Vandaar mijn rugpijn.

Maar ook het zachte gedeelte slijt, en heel ingenieus vernieuwen we, zonder dat we het zelfs maar beseffen regelmatig onze cellen. (Nu en dan loopt dat een beetje fout, en dan is er kanker...)

We slijten... alles slijt... Ook wonden, ook verdriet, ook ideeën, ook woede, ook haat... alles slijt.
Er is dus eigenlijk niets om je echt druk over te maken. Of toch ?
Er is niet alleen slijten... Je kunt ook breken, vernietigen, doden... De natuurlijke slijtage stopzetten in één klap. Je kunt kwaad doen, je kunt goed doen. Het stopt weliswaar de slijtage niet, maar het stelt het een beetje uit. Goed doen geeft soelaas. Aan jezelf en aan de anderen.

Geneeskunde werkt tegen het slijten in, want hoewel we van dezelfde soort stof zijn gemaakt, slijt de ene sneller dan de andere. Net zoals je twee dorpelstenen kunt zien, waarvan de ene veel vlugger slijt dan de ander, of die misschien door een klein onzichtbaar haarscheurtje plots breekt en de dorpel niet meer waard is... Glimlachen geeft ook soelaas. En ook al lijken onze hersenen ongevoelig voor het mes, ze zijn zeer gevoelig aan die glimlach...of aan de haat.

En voor wie gelooft, is er het geloof aan dat stukje of stuk dat niet onderhevig is aan slijtage, dat het eeuwige leven heeft... Voor wie gelooft...

Ergens willen we niet slijten, ergens willen we blijven bestaan, jong blijven, ongeschonden, rein, knap, slim, volmaakt... Is deze hoop ons geloof ?
Het geloof, de hoeksteen van ons bestaan.
Een hoeksteen in harde blauwe steen...

de blauwe steen van mijn dorpel is glad en uitgesleten...

tot de volgende ?

kernmachten

2012-01-02T09:26:00.000+01:00

Cover of Nineteen Eighty-FourOfficieel zijn er niet zo heel veel landen die kernwapens hebben, maar officieus zijn er heel wat meer. Heel wat landen tekenden het akkoord op de beperking van kernwapens, maar Israël onder meer tekende dit niet, terwijl het geacht wordt hoogstwaarschijnlijk wel degelijk kernwapens te hebben...
Heel wat heisa was er over Irak dat zou kernwapens aan het maken geweest zijn, en die onder druk van de andere landen deze fabrieken zou ontmanteld hebben, ook al is er nooit een spoor van die onttakelde fabrieken gevonden... Nu zou het weer Iran zijn die bezig is zich te ontwikkelen tot een kernmacht... Met als gevolg dat Obama de economische sancties op Iran opvoert, wat dan weer aanleiding is voor Iran om de straat van Hormoez te blokkeren. Als dat doorgaat hebben wij absoluut onvoldoende olie om onze economie draaiende te houden.
(Kunnen we ons misschien verwarmen met de kernwapens in ons bezit, want ook ons Absurdistan is een kernmacht...)
Maar er is nog hoop voor 2012...
Dezelfde Obama is vuurke stook aan het spelen om een nieuwe koude (hopelijk alleen koud) oorlog te ontketenen, nu met China... Daartoe is hij in de Filipijnen gaan prediken over de rechten van de Filipino's op de visvangst in de Zuid Chinese zee, die hij daar de Oost Filipijnse zee noemde... Idem dito in Australië...
Kwestie van altijd wel ergens iets te hebben om mee bezig te zijn...

Heb je ooit "1984" gelezen van George Orwell ? Moet je hoognodig eens doen ! Daar kun je een theorie in lezen over hoe je het volk stil kunt houden en het evenwicht bewaren door een eeuwigdurende oorlogsituatie... Ik denk dat onze wereldleiders dat boek als bijbel gebruiken.

Ooit waren er nog veel meer kernwapens, maar eigenlijk weten we niet zeker dat die echt verminderd werden. Waar zijn bv de duizenden kernwapens van Oekraïne en andere ex-Oostblok landen naar toe ? Ze zijn allemaal teruggegeven aan Rusland. Heeft die ze daadwerkelijk vernietigd ? Geen idee.
Maar in ieder geval, kernwapens zijn geen speelgoed, en er zijn er nog steeds meer dan genoeg om de gehele wereld meer dan een keer volledig te vernietigen. Dat er onrust is over het feit dat er steeds weer meer en meer landen zijn die kernwapens hebben of ontwikkelen, is dus normaal. Maar dat het net de kernmachten zijn die anderen dit "recht" ontzeggen... dat doet mij op zijn minst nadenken.
Mij lijkt dat eigenlijk de landen zonder kernwapens recht zouden hebben op spreken, maar recht moet je ook hier weer lezen als MACHT, en macht, dat ligt bij die kernmachten... Zij kunnen immers de wereld vernietigen.

Ik vind het nog steeds een gek idee, dat de vrijheid, de democratie afgedwongen kunnen worden, maar ondertussen zijn we ook dat idee gewoon geworden, en hebben onze eigen landen manu militari de democratie opgedrongen aan heel wat landen. Let op, we doen dit maar in landen waar de dictatuur niet Westers gezind is... Waar de dictator zoete broodjes bakt met Amerika, daar mag de dictator rustig dictator blijven, dan is democratisering helemaal niet dringend...

Och ik ben niet anti-Amerikaans, ik kon hetzelfde vertellen over de USSR, en laat Rusland er in slagen zijn economie terug op poten te zetten, dan gaan we het wellicht ook van Rusland kunnen vertellen... En China is ook al bezig met zijn invloedssfeer te vergroten, en wacht nog een beetje en ook India zal wel een rol gaan spelen, net als Brazilië... De Macht van de sterksten, de grootsten, de rijksten...

En nieuw is dat niet, vroeger speelde het Verenigd Koninkrijk ook al zo'n rol... Nu kan ze dat niet meer, en ze gaat ze liggen vrijen met Amerika ... (Net zoals Europa, tot ze voelen sterk genoeg te staan om het zonder hen te kunnen ?)

Macht, macht, macht... om er de krampen van te krijgen !

Is er iemand die een land weet liggen dat zo ver weg, en zo uit de baan ligt van alle interesses, dat het buiten de invloedssfeer ligt van al die Machten??? Laat het me eens weten, ik emigreer meteen. Maar wellicht zal dat een land zijn dat niet alleen verwegisstan is, maar ook nog doodarm is, want anders deden ze er heus wel een omweg voor... om het leeg te halen.

Weet je, die onheilsprofeten die het einde van de wereld voorspellen kunnen best nog gelijk krijgen ook... Niet door de kalender van de Maya's, maar door de menselijke waanzin, de machtshonger van enkelingen....
Wanneer zal democratie ook werkelijk democratisch worden?
Wanneer zal ook Jan met de pet en Mie met de voorschoot iets in de pap te brokken hebben?
Kortom wanneer krijgt het gezonde verstand iets te zeggen?

Plato zei het al: Een verstandig man doet niet aan politiek, daardoor worden wij door idioten geregeerd.
Waarvan akte

In alle landen ter wereld... Trouwens wat is een land eigenlijk? Ik ga regelmatig naar Auchan in Frankrijk... Ik heb nog nooit een echte grens gezien. Iets wat duidelijk zegt: kijk, hier begint een ander land, hier woont een andere soort mensen, hier is het echt iets anders... Nee, ik kom Frankrijk binnen en mochten de signalisaties geen iets ander model hebben, ik zou het echt niet weten waar ik die "grens" passeerde... En de mensen, zien er net uit als hier, zijn even vriendelijk of even nors...
Een grens is een totaal fictief begrip
uitgevonden door mensen die de macht op "hun" stukje wilden bestendigen.
Ik krijg ook hier de krampen van.

Wat doen wij elkaar aan? en waarom ?

djudedjudedjudedju

tot de volgende ?

Gelukkig Nieuwjaar Iedereen !!!!

2012-01-01T09:42:00.000+01:00

Image via WikipediaEn ik ben het jaar slecht begonnen: ik heb me overslapen! Op de tijd dat ik al gewassen en gekleed ben, lag ik nu nog in mijn beddebak... Die mannen met hun vuurwerk hebben me wakker gehouden.

Buiten is het slecht weer, niet koud maar nat en grijs.

En ik, ik ben precies nog niet goed wakker. Veel te lang in mijn bed gelegen, dat is niet goed voor een mens. Orde en regelmaat zijn veel beter.
Maar och, misschien is het een terugval naar den ouden tijd?
De tijd van voor de industriële revolutie, toen de mensen nog leefden op het ritme van de natuur. Veel licht gaven kaarsen en oliepitjes niet, dus in de winter sliepen de mens lang (tot het klaar was, en kropen er vroeg in (van zodra het donker werd)... De zomer moet dan geen schone tijd geweest zijn, maar vooral een tijd van eindeloos werken... En congé payé was er ook nog niet.

Hoe zou het leven toen eigenlijk geweest zijn ?
We kunnen ons dat niet meer voorstellen... In ieder geval veel armoe, groot onderscheid tussen de soorten van mensen... Zelfs in de kerk waren de zitjes verdeeld volgens de standen. En een arme mens die begraven werd? Zijn dienst werd gehouden in het portaal, verder kwam hij of zij niet binnen. En zeggen dat ons Heer geen steen had om zijn hoofd op neer te leggen... Hij zou ook met den armen begraven geweest zijn.

Het lot van de mens is eigenlijk pas verbeterd in de twintigste eeuw... Door de industriële revolutie werkten de meeste mensen in de fabrieken, bijeen in grote arme massa's... Maar net die massa maakte uiteindelijk het verschil. Door aaneen te klitten en samen te hangen veroverden de gewone mensen stukje bij beetje welvaart. Nu lijkt het er op dat met het neo-liberalisme men een poging aan het doen is om de zaken terug te draaien...
Wellicht is er nooit eerder zoveel welstand geweest voor zovelen als in de laatste vijftig jaar...Althans in het rijke Westen, want de rest van de wereld zit veelal nog in de situatie van voor de industriële revolutie. Misschien iets minder erg, misschien iets anders, maar toch nog steeds armoe troef.

En toch is het ook voor hen Nieuwjaar ! Misschien niet op hetzelfde tijdstip, want er zijn veel soorten kalenders op deze aardkloot, maar de mens houdt, ook in armoe, toch feesten. Misschien nog veel intenser dan de rijkeren, want een feest is dan niet alleen feest, maar ook een doorbreken van de sleur. Nu is het eigenlijk alle dagen feest, of toch bijna (hier zeggen we "of toch abij")... Ik schreef er al eerder over, maar kijk maar in de groot warenhuizen en winkels, er is altijd wel een of ander groot feest op komst, waarvoor je zo nodig veel geld moet uitgeven...

Zelfs in onze wereld, de rijkere wereld, zijn er -helaas- armen... Misschien op een andere manier arm dan ginder ver in de hongerlanden, maar toch arm in de gemeenschap waarin ze leven. En zie, ook nu zijn het net die armen die meest houden aan die feesten, dat doorbreken van het dagdagelijkse, net zij die minst hebben hebben de neiging zichzelf pijn te doen om meer uit te geven. Lening op lening op lening... Steeds verder de dieperik in. Leningen zouden moeten in de gaten gehouden worden, veel meer dan nu het geval is, om die mensen te beschermen. Het aantal daklozen in ons landje zit nu al boven de 50.000 !

Maar ik wil niet bitter zijn op Nieuwjaarsdag !
We zitten nog altijd aan de "goede" kant van de wereld. Alleen, daar zijn de anderen vet mee ....
Het moeilijke om de zaken rechtvaardiger te verdelen over deze aardkloot, is dat rechtvaardiger verdelen ook inhoud dat wij moeten inleveren... En wie is bereid dat echt te doen? Onze rijkdom is nu voor een groot gedeelte gebaseerd op de uitbuiting van de mensen aan de verkeerde kant van onze globe.
(Ik ben weer bitter...)

En het neoliberalisme wil alleen dat een of enkele standen zich verrijken, en dat de armoede zich nog uitbreid, ten gunste van de economie... Economie voor enkelen, werk voor velen ?

Mij lijkt het dat de tijd is aangebroken dat we weer hand in hand moeten strijden voor welvaart voor iedereen... en laat ons dan niet vergeten dat wereld steeds kleiner wordt, en dat we ook de hand moeten grijpen van de armeren, hen meesleuren in de strijd voor een rechtvaardiger wereld. Rechtvaardiger zou wellicht ook betekenen minder oorlogen, minder dictaturen, meer vrede...
Maar kijk, Obama heeft al weer strengere sanctie uitgevaardigd tegen Iran, Iran kan dat niet laten gebeuren en dreigt de straat van Hormoez af te sluiten, waardoor de aardolie niet meer tot hier geraakt? Dat zal de volgende oorlog uit lokken...

2012 zal wellicht niet het eerste jaar in Vrede brengen...
Weer niet...

tot de volgende ?

ouwejaar...

2011-12-31T09:31:00.000+01:00

Image via WikipediaVoila, 't is van da'... 't Joar is weeral voorbij. Nog enkele uren en we mogen 2012 schrijven.
Toen ik kind was, leek 2000 al zo eindeloos ver af, dat ik twijfelde of ik ooit daar zou geraken. Toen waren de jaren nog heel groot en heel lang, en nu... een zucht en 't jaar is voorbij.

't Is bewolkt, grijs en nat.
Kortom 't is geen weer.

Ik zou nu kunnen stilstaan bij het voorbije jaar, maar de televisie doet dat al met beeld en klank er bij, en geef toe, 't is niets om naar terug te kijken. Moord en doodslag en onbenullige onkundige politiekers. Kortom een doodgewoon jaar met daarover een crisissauske.
Ik heb eerlijk gezegd geen goesting om daar nog veel over na te denken. Ik heb mij het voorbije jaar al dikwijls genoeg kwaad gemaakt en ongelukkig gevoeld bij al die zever. Laat ons misschien een stil staan bij het komende jaar...

Ik ben geen Nostradamus, dus ga ik mij niet wagen aan voorspellingen, alleen aan wensdromen...
Ik wou dat het een jaar was zonder honger op de wereld, zonder natuurrampen, zonder oorlogen... Een jaar waarin de mensen minder mensen maakten, want er zijn er meer dan genoeg, een jaar met normaal weer, zomer als 't zomer moet zijn, en winter in de wintertijd. Een jaar met grote oogsten zonder te veel kunstmest en zonder insekticiden, een jaar zonder overdaad een jaar zonder te's... Kortom een jaar zoals een jaar zou moeten zijn, kalm, rustig, sereen en gelukkig met gezonde mensen in een gezonde wereld. Een jaar waarin de mensen elkaar teug vinden, als medemens... een jaar vol vriendschap en vol inzet voor en met elkaar. Een jaar zonder ruzies, zonder ziektes, zonder miseries...
Een jaar waarin iedereen weer mens was...

Nee, geen rijkdom, alleman genoeg en evenveel...
Alle auto's plots even groot en even oud, zonder reden voor jaloersheid.
Een jaar vol evenwaardigheid.

Maar ach, ik weet wel dat dit jaar nooit komt... Ik zie overal labbekakken die vechten voor dat iets betere plaatsje, die alles doen om aan de macht te komen, die nooit genoeg hebben, die geluk menen te vinden in méér hebben dan de anderen, die willen dictator spelen in 't groot over een heel land, of in 't klein in hun gezinnetje...

Daarom ga ik mijn wens misschien beperken tot één wens: Laat iedereen volgend jaar gewoon gezond verstand hebben... (Gezond niet alleen in eigen ogen maar in de ogen van heel de wereld)

Als kind mochten wij ieder jaar weer onze Nieuwjaarsbrief voor lezen... Met wensen voor grote mensen. Ik heb nooit een brief gezien voor de kinderen zelf... Misschien moesten we daar maar eens mee beginnen... Zij vormen tenslotte de toekomst. Wat wij nu van die kinderen maken, dat is de maatschappij van morgen. En geef toe, als je nu rond je kijkt, dan heb je meer vrees dan hoop.
Ik wens dus ook dat de kinderen in het komende jaar wat meer als mens bekeken werden. Dat we ze niet te veel bemoederen, dat we ze leren de verantwoordelijkheden te nemen die ze al nemen kunnen, dat ze hun steentje bijdragen in het gezin. Dat de scholen de kinderen ook de tijd geven om kind te zijn, en dat de schoolse wijsheid ook wat levenswijsheid zou omvatten...

Maar ach... ook dat zullen maar wensen blijven...
Want de kinderen worden voor de TV gezet (Daar zijn ze stil) terwijl pa en ma, na een zware dagtaak echt geen gezeur meer willen hebben.

Weet je, het is echt niet gemakkelijk om wensen te doen die ook werkelijkheid kunnen worden !
Maar misschien is dat net het mooie aan wensen, ze horen thuis in de droomwereld, bij de sprookjes, bij die dingen die we allemaal wel willen, maar zelf niet eens toepassen...
Weet je wat, ik ga volgend jaar gewoon proberen vriendelijk te zijn tegen alle mensen, zelfs tegen de politiekers (al vrees ik dat ik daar niet zal slagen...)

tot volgend jaar ? (allee, tot morgen?)

Heilige Schrift

2011-12-30T10:01:00.000+01:00

Image via Wikipedia't Geluchte is mooi blauw, met zo waar enkele schapenwolkjes. 't Zijn wel niet van de properste schapen, ze zien wat grijzig op hun rug, maar allee, een mens mag tijdens de winter niet te veeleisend zijn hé ?
De wereld ziet er meteen anders uit! Eindelijk weer eens min of meer normaal licht.
Zelfs de blote grond en het vergeelde gras oogt vriendelijker.

Maar 't is een gekke winter, in een bloempot staat zowaar nog een zomerbloeier met bloemen te pronken, en mijn fuchsia's staan zowaar nog te luiden met hun klokjes.
Heel het jaar staat op zijn kop. Of dat nu de opwarming is of niet, ik weet het niet, de zomer was eerder koud te noemen, maar de vrouwen en mannen van 't weerbericht zeggen ons dat het een warm jaar was. In Ukkel. Hier heb ik het niet zo gemerkt.

En och, ik heb in al die jaren nog gekke zomers en gekke winters meegemaakt. Of er nu werkelijk een tendens van opwarming is, ik merk het niet echt, maar ik moet het wel geloven als ik hoor hoe de dieren- en plantenwereld aan het veranderen is. We krijgen hier steeds meer planten en dieren die het vroeger hier niet uit hielden. Dat is een indicatie die ik wel kan en moet geloven.

Alleen... ik weet niet of dat vroeger misschien ook zo was in die uitzonderlijke jaren die we soms hadden. Weet jij dat nog ? Blijkbaar is het menselijk geheugen ook niet echt Het van Het... Best dat er wijze mensen zijn die het allemaal opschrijvelen in dikke boeken. In Oudenaarde is er momenteel heel wat heisa over de Poortersboeken. Naar het schijnt zijn dat unieke dinges, zijn er anders geen exemplaren meer van bekend... Wat er allemaal in die boeken staat ? Ik heb er geen idee van. Misschien waren dat gewoon opsommingen van de inwoners, geboorten, overlijdens, huwelijken??? Of misschien de notulen van de gemeenteraad ?
Ik zou ze wel eens willen inkijken.
Hopende op de geschiedenis van de gewone mens, je weet wel, die mens die steevast verdwijnt tussen de vouwen van de Geschiedenisboeken...
Kortom, ze zijn blijkbaar zeer belangrijk...
Geschriften uit vroegere tijden zijn altijd belangrijk.
Omdat ze iets oplichten van de sluier die steeds over het verleden hangt.
Misschien wordt zelfs ooit zo'n blogje van mij een stukje cultureel erfgoed... Een kijk op de wereld van toen, door een bewoner van toen.
Ik heb al menig keer over het enorme belang van de schrijfkunst gesproken... Zonder schrijven is ons geheugen veel beperkter, zonder geschriften zouden wij een heleboel wijsheid verloren zijn...
Neem nu de fameuze windmolens om elektriciteit op te wekken... Weet je dat ze pas na enkele vaststellingen over de vermindering van de wind na de molen, in de oude boeken zijn gedoken, en daar vonden dat molens niet te dicht bij een mochten staan, omdat er na de eerste molen geen wind meer was, of veel minder, voor de molen daarachter. Ze hadden ook een onderlinge afstand bepaald, weliswaar zonder wetenschappelijke uitleg, gewoon, uit ervaring. De vroede heren van nu kenden die ervaring niet meer... Maar om het anders te stellen: het moet rustig wonen zijn achter de molen!
Schrift, in mijn hoofding noem ik het de Heilige Schrift, allusie makend op Evangelie en co, maar ik meen het ! Het vastleggen van uitvindingen, het vastleggen van ervaringen, het vastleggen van de natuurfenomenen... het laat ons toe een betere, een vollediger kijk te hebben op de wereld op de dingen... Het geeft ons vooral de mogelijkheid om ervaringen en kennis op te stapelen. Als wij als soort steeds slimmer worden, dan is dat vooral aan de overdracht van kennis te danken, en schrift is zowat de basis van die overdracht !

Dat ik verliefd ben op schrijven, dat is wellicht allang tot je doorgedrongen, maar ik heb er ook een soort devotie voor! Ik hou van boeken, ik hou van de reuk van drukinkt, ik hou van lezen, ik hou van mijn e-reader, kortom, ik hou van alles wat geschreven is, geschreven wordt en zal geschreven worden... Gewoon omdat ik er de mens op zijn volledigst in terug vind... De gehele mens zit er in, misschien minder het biologische wezen, maar net dat wat ons mens maakt, wat ons anders maakt dan de dieren. De rede... wat dat ook mag zijn. Want hoe meer we weten, hoe meer we vaststellen dat heel wat diersoorten (en zelfs planten !) ook iets hebben dat je zou kunnen omschrijven als "verstand"... Wat zij duidelijk niet hebben is het schrift, is het doorgeven over grenzen van generaties en afstanden en tijd van die "wetenschap". De mees die op een bepaalde dag ontdekte dat hij door het dopje in folie kon pikken om aan de melk te geraken van de flessen die voor de deur stonden, gaf zijn wetenschap door aan de mezen in zijn omgeving, en die kennisdoorgeving kon je netjes volgen, als een inktvlek die uitliep... Bij de mens met het schrift gaat dit veel verder, ook wat op de andere kant van de wereld wordt ontdekt komt hier bijna op het zelfde moment, of toch heel snel, binnen ons bereik, binnen onze kennis.
Voor mij is schrift heilig...
... of toch meestal, want ook dat andere, dat ook typisch des mensens is, het kwaad gaat via dat schrift door... Porno, Eugenetica, en heel wat negatieve kennis gaat ook via schrift door.
De kennis kan, zoals alles, dus ook misbruikt worden...
... en ook schrift is niet vrij van leugens...
Het is zelfs zo erg, dat het bijna niet mogelijk is om het kwaad van het goed, het juiste van de leugen te onderscheiden.
Maar dat is weer een ander verhaal, veel minder leuk, veel bitterder...
Maar laat ons daar maar over zwijgen. Laat ons maar het goede, het kwaad dringt zichzelf wel op...

En misschien worden we ooit zo verstandig, door al die kennis, dat we dat ook inzien, en weten dat de echte kennis geen onwaarheid, geen slechtheid verdraagt.

tot de volgende ?

Neurotisch

2011-12-29T09:21:00.000+01:00

Image via WikipediaIk heb bij toeval de oorzaak ontdekt van de muntcrisis!
Heel lang geleden, toen er nog maar schroomvallig gedacht werd aan de invoering van een Europese munt, sprak men over de Ecu. Jaren hebben wij met dat idee geleefd dat er ooit een Ecu zou komen.
Toen die munt er echt kwam, was er plots geen sprake meer van Ecu, maar was het de Euro.

Nu hoor je nog amper van de Euro... Alleen als een politicus er over praat, of een nieuwslezer (in dienst van een of andere partij), of een staatsambtenaar zoals een onderwijzer (omdat hij moet), spreken nog van de Euro...

... de rest van Vlaanderen spreekt van de Neuro.
Komt van Neurotisch.
Luister maar eens goed "Sedert da' we met de Neuro zitten is aolles veul dierder geworden!"
De Neuro dus.
Klinkt ziekelijk
Is het ook...
Geen wonder dat die munt zwabbert.
Wat wilt ge van een zenuwzieke munt ?

Maar wist ge dat nog, dat er vroeger steevast van de Ecu werd gesproken? Ik heb er geen idee van wanneer dat eigenlijk veranderd is in Neuro ...
Maar zo zijn er wel meer dingen die verdwenen zijn, en waar we nooit meer bij stil staan.
Neem nu de gewestwegen... Tegenwoordig is de maximumsnelheid op de gewestwegen bijna overal 70 km per uur... Maar dat was vroeger niet zo ! Vroeger was het meestal 60 ! Dan had je van die borden net zoals nu, rond met rode boord, maar midden er in 60 en daaronder MAX... Heel duidelijk dus: je mocht maximum 60 km per uur snorren. (Les autos moustachent dans les rues) Die "MAX" is ook op een bepaald moment verdwenen. Nu is het jaren geleden dat ik nog een bord zag met 60 er op, laat staan dat er nog max zou bijstaan...

Sta jij daar ook soms bij stil ? Schiet er jou ook soms zo'n herinnering te binnen? Zoiets waar je niets mee bent, niets kunt mee doen, maar waarvan je je afvraagt wanneer dat veranderd is of verdwenen...

Op rommelmarkten heb ik dat gevoel heel dikwijls, sta je te staren naar een pak Sunlight, en denk je aan moeder en de oorlog in Korea, toen lagen er stapels van die zeep op zolder. Zie je een inkpot, een ballonnekespen dan droom je weg, en maandag zag ik voor het eerst sinds jaaaaaaaaaaaaaren een hele doos met pennenlapjes... Twee stukjes leder, met daar tussen een stuk of vijf stukjes zeemleer om je pen mee af te drogen vooraleer je hem in je pennendoos stopte... Ik was het bestaan van die pennenlapjes carrément vergeten !

Scheermessen doen me denken aan ons vader, en de scheerriem waarop dat scherpe ding gezet werd... Een busje Negrita (kachelpoets) doet me denken aan de pannenkoeken bij Odiel... Daar werden die gebakken op de plaat van de Leuvense stoof, die eerst netjes was gepoetst...

Ach, dat is wellicht het geheim van de Rommelmarkt: een markt vol nostalgie.

Alleen, je betaald het niet meer met een kluite of een kwartje, of een frank, nee, nu betaal je het in Neuro's...
Veel Neuro's
om neurotisch van te worden.

tot de volgende ?

Alcohol

2011-12-28T10:02:00.000+01:00

Image via WikipediaHet is bewezen dat alcohol een negatieve invloed heeft op de gezondheid. Niet alleen van de gebruiker, maar ook van het ongeboren kind, wellicht zelfs al tijdens de verwekking. Bovendien zijn gebruikers van alcohol gevaarlijk voor de medemens, zeker als ze werktuigen en/of voertuigen gebruiken.
daarom acht de regering het wenselijk dat vanaf 1 april alcohol in ons land zal verboden worden, om te beginnen in de horeca en vanaf oktober ook in de winkels en warenhuizen. Vanaf december zal het bezit van alcohol strafbaar zijn.
Een uitzondering is mogelijk voor bepaalde categorieën, naar analogie van de vroegere wet Vandevelde. (Voor de jongeren: de wet Vandevelde voorzag ondermeer dat je sterke drank alleen kon kopen met een minimumafname van twee flessen in één aankoop. Op die manier konden de rijkeren nog ongestoord hun druppelke nutten, maar was het uitschot, het canaille, kortom het werkvolk daarvan uitgesloten door de hoge kostprijs...)

Na de tabak aangepakt te hebben, vind de regering het nodig het volk (het plebs) opnieuw bij het handje te nemen en de opvoeding er van, manu militari bij te brengen.

....
Nee, dat is (nu nog) zever, het is (nu nog) niet waar...
Maar het kan best waar worden...
Zeker met de politici die wij hebben.
Steeds meer en meer betuttelende wetgevingen worden uitgevaardigd. En het is een flauwe troost dat andere landen ook zo betuttelend zijn... Denk aan de taks op vetstoffen in Noorwegen...
Maar het lijkt er steeds meer en meer op dat wij niet meer geacht worden voor ons zelf te zorgen. De grote leiders doen alles voor ons, en verbieden ons steeds meer en meer.
Steeds meer en meer dringen zij ons in een steeds smaller wereldje, beteugeld tot en met.
Ik ben geen voorstander van de tabak, ik ben overtuigd van de negatieve invloed van de tabak op de gezondheid. Maar moet het echt de regering zijn die ons dat allemaal dwangmatig oplegt ? Als ik echt niet in de rook wil zitten, dan ga ik niet binnen in een lokaal waar gerookt wordt, dat is dan mijn keuze. Dat die anderen wel roken, dat is hun keuze. Dat iemand 's avonds een goede borrel nut om te gaan slapen, dat is zijn keuze. Dat men hem verbiedt te rijden of werktuigen te bedienen als hij onder invloed is, dat is aanvaardbaar omdat ze op dat moment niet alleen een gevaar zijn voor zichzelf, maar ook voor de anderen. Ik heb het voorbeeld van de alcohol genomen, omdat het precies zoveel gelijkenissen vertoont met tabak.
Tabak, alcohol zijn aanvaarde genotsmiddelen. In andere landen is hasjiesj aanvaard, en in andere landen kauwen ze cocabladeren, en als je het heel eng bekijkt is koffie en thee ook al een genotsmiddel.

Het is duidelijk dat de wereld en de mensheid in het bijzonder beter af zou zijn zonder die dingen, maar net door het aspect "genot" is het heel moeilijk uit te roeien. Bovendien hangt er bij veel van die dingen ook nog een verslaving aan vast...

Het zou logisch zijn dat men via de opvoedingsmiddelen zoals school en dergelijke, men zou pogen de mensheid op te voeden tot het laten staan of het miniem gebruik van genotsmiddelen, maar ons bij het handje nemen... Nee, bedankt !

Aan iedere rommelmarkt die binnen doorgaat, in grote ruimten, of aan iedere herberg, zie je tegenwoordig de stoeprokers staan, meestal in de kou en in de wind. Is dat zo gezond ? Ik vraag me af wat de invloed is op de gezondheid van de rokers, die veelal (door het roken) met minder goede longen zitten... Is dat misschien de bedoeling ? Genocide op de rokers ?
En straks misschien zoals in Amerika in de vorige eeuw, alcohol drinken van sluik-stokers, met alle slechte alcohol als neveneffect ?

Regering, laat aub het betuttelen !
We zijn geen kleuters !

... en jullie zijn (helaas) helemaal geen opvoeders...

tot de volgende ?

spelen

2011-12-27T09:31:00.000+01:00

Image via WikipediaEén ding is er heerlijk aan deze kerstperiode: het is veel stiller op het politieke front.
Ik heb vakantie, want de academie volgt het ritme van de scholen, dus is er nu een rustperiode ingelast. Ik heb mijn beeld half-afgewerkt meegebracht naar huis, anders zou het wellicht te hard zijn om het alsnog te bewerken...

Gisteren zat ik rustig te kijken naar een van die vele natuurfilmpjes die je tegenwoordig ziet op je TV... Documentaires ten allen kante...

Het valt mij op dat ook jonge dieren spelen. Je ziet jonge leeuwenwelpen ravotten, wolvenpups spelen en noem maar op. Steevast houden ze je dan voor dat die spelletjes eigenlijk een voorbereiding zijn op hun latere leven als jager. Ze leren spelenderwijs doden, vechten...

In heel wat van onze mensenspelletjes zitten die elementen voor later ook. Proberen de eerste te zijn, de beste te zijn, de handigste te zijn, sterker te zijn...
De Hollander die ooit zei "Voetbal is oorlog" heeft eigenlijk wel gelijk. Al ons spelen is in feite een beetje oorlog. Je ziet alleen brave ouders die spelen om te verliezen tegen hun eigen kinderen, maar in feite is dat dan het stimuleren van de kinderen om hen te leren overwinnen...
Voorbereiding op het grote-mens-zijn...
Je moet je streng staan, je moet de kaas niet van je boterham laten pakken, je moet zien dat...

Bij die dieren is het heel duidelijk Struggle for Life, eten of gegeten worden... Maar eigenlijk is dat ook bij de mens nog steeds zo. We praten weliswaar niet meer over elkaar op eten, maar toch... We worden aangemoedigd om beter te zijn dan de ander, meer te verdienen, je onmisbaar maken...

Wie niet mee kan vliegt er uit... En dat is heus niet alleen op het werk !
In heel onze maatschappij vliegt de duts er uit. Wie niet mee kan is gezien. Gehandicapten worden weliswaar opgevangen, maar ze zijn en blijven tweederangsburgers. Minderwaardigen.
Hier en daar zijn er wel mensen die proberen een beetje meer aandacht te krijgen voor invaliden en co, maar eigenlijk gaat het dan meer over een medelijden dan over een werkelijk aanvaarden.
Neem nu de terminologie... Vroeger had je invaliden, dat werden dan plots minder validen, en nu zijn het anders-validen... Maar ze zijn dus nog steeds niet echt valide, niet echt iets waard...

Toch zijn we wellicht de enige diersoort die toch iets doet voor zijn zwakkeren, zijn ouderen. Bij heel wat diersoorten gaat wie niet meer mee kan, gewoon dood. Daar is het spel daadwerkelijk een voorbereiding op het al dan niet overleven.

Bij de moderne Westerse Mens is het spel geëvolueerd naar een heel ander iets. We lopen niet meer om ter eerst, we worstelen niet meer voor de lol en om ons eigen sterkte te kennen, nee, we sporten nu. Niet meer om de snelste te zijn van de groep, maar om records te vestigen... Sneller dan wie dan ook en wanneer dan ook. Voor de roem en voor... het geld.
Voetbal is niet langer een spel, het is een bikkelharde strijd voor poen.
Fietsen is niet langer meer een manier om zich makkelijk te verplaatsen, het is een middel om roem en geld te verwerven, of, wanneer je naar de wielertoeristen kijkt, een middel om bionnen de groep de meeste kilometers te vreten de hoogste berg te overwinnen, het meest te kunnen drinken????
Het is altijd weer een soort wedstrijd. Er hangt altijd iets van af...

Heel zelden zie je nog eens mensen een potje voetballen, zo maar, voor de lol, en dan nog is het vooral pogen om meer doelpunten te scoren dan de anderen... Altijd zit er ergens dat tikje naijver, dat beetje vechten in vervlochten...

Geen wonder dat er nog steeds geen Vrede is... We maken van ons spelen, onze ontspanning een gevecht. Van ons echte streven dan uiteraard een oorlog.
Oorlogen hoeven niet altijd tussen naties te gaan, je ziet ze ook tussen arbeiders die alles op alles zetten opdat zij die bevordering zouden krijgen en niet de ander...
We geven mensen verschillende beloningen voor het werk.
Waarom eigenlijk ?
Waarom moet een meestergast meer loon krijgen dan een ongeschoolde kracht? Omdat hij meer verantwoordelijkheid heeft... Oh ja? Is dat dan niet net zijn beste kunnen ? Net zoals die ongeschoolde ook zijn beste kunnen geeft?
De maat waar wij mee meten is opgesteld vanuit ons systeem van veroveren, oorlogen vechten, streven ... Niet vanuit de motivatie dat we met zijn allen gewoon willen leven.
Waarom zou je geen verantwoordelijkheid kunnen nemen zonder daar speciaal voor betaald te worden?
Waarom is de man achter de vuilkar minder dan de bedrijfspsycholoog, of dan de PDG ?
Doen ze niet allemaal even hard hun best om de taak te volbrengen?
Is hun werk niet een onderdeel van het geheel dat we maatschappij noemen?

Moet er altijd iets achter motivatie staan? Kun je niet gewoon een potje voetballen zonder te vechten voor een doelpunt? Kun je niet echt evenveel vreugde hebben aan het doelpunt van de anderen?

We zijn gek. We zitten nog steeds in het stadium van het dier, die vechten om te overleven, wij vechten voor luxe, voor macht...
Maar macht... dat is een volkomen subjectief iets in deze mensenwereld aan het worden.
Die grote directeur-generaal is niets zonder zijn grote auto die gemaakt werd door gewone werklieden, is niets zonder zijn arbeiders en bedienden. We zouden in een stinkende vuile wereld leven mocht de man van de vuilkar er niet zijn.
Macht is iets wat je aan een ander toekent, hetzij omdat hij sterker is, hetzij omdat anderen zo ver heeft gekregen dat ze voor hem werken, vechten, slaan en stampen. Zijn macht is eigenlijk maar een papieren huis...

Hij is niet meer dan de minste der minnen, niet minder ook.
We zijn allen gelijk.
Kleine onbenullige mensjes...
die elkaar de duivel aandoen.
Waarom eigenlijk ?
Om schatten te vergaren op aarde ? We kunnen ze toch niet mee nemen...
Is het dan de moeite om er zovelen voor te laten opdraaien?

Ik ken een leuk spel: breed glimlachen en kijken hoe lang de anderen hun stijf serieus bakkes kunnen behouden

tot de volgende ?

Te groot...

2011-12-26T09:05:00.000+01:00

Image via WikipediaMijn kleinkinderen worden stillekens aan te groot voor het "lotjes trekken" om de pakjes te kunnen opendoen... Ewoud liet het over aan de anderen, en daar was de animo ook al wat kleiner. Volgend jaar moet ik een meer volwassen manier zoeken om de pakjes te verdelen... Niet zo maar geven aan de ander, er moet een beetje spanning en wat wachttijd in verwerkt zitten. Ik ga er eens over nadenken.

Maar dat ze te groot zijn, dat doet mij denken...
Opa en oma zijn dus nog véél ouder.
djudedju

Zo'n familiefeest is anders wel heerlijk, de kinderen weer eens allemaal bij elkaar. Zo vaak gebeurt dat eigenlijk niet. En hoewel ze niet echt ver van elkaar wonen, groeien mensen wat uit elkaar. Ze leven in andere milieus, doen totaal ander werk, hebben steeds verder uit elkaar liggende interesses... Dan is het goed dat zo'n feest er één keer per jaar is. Om een klein beetje de banden weer aan te halen. Voorzichtig, niet aanspannen, want het mag geen gevoel van dwang veroorzaken. Het moet een leuk zijn, en het mag niet de kans geven om de verschillen uit te vergroten. In tegendeel, het moet een heel klein beetje kleefstof bevatten, maar dan van het soort van de Post-It-briefjes, je weet wel van die lijm die je steeds weer los kunt maken en steeds weer kunt doen kleven...

Want je hebt niet alleen de kinderlijke gevoelens naar de ouders toe, je hebt ook de schoonkinderen, je hebt de kinderen, je hebt hun respectievelijke arbeidsmidden, hun kijk op het leven en op heel veel dingen, allemaal bekomen in steeds verder uit elkaar groeiende milieu's.... De kinderen volgen andere studies in andere scholen, met een andere kijk en andere invloed... Kortom het is niet meer zoals vroeger thuis, waar je de gezichten in één richting kon zetten, waar je voortdurend de verbinding waart... Ze hebben kortom elk hun eigen gezin met elk hun eigen eigenheden... Ze zijn wel broer en zus, maar in de eerste plaats zijn ze samen met hun partner, met hun kinderen... Kortom, ze groeien weliswaar niet uit elkaar, maar ze hangen ook niet echt meer aan elkaar.

Dat was zo in mijn jonge jaren, dat is nu nog zo. En nu denk ik weer terug aan de keren dat we moeder zagen glimlachen en zwijgen, of een ander onderwerp hoorden aan snijden. Moeilijkheden vermijdend, lijmend.

Er is niets nieuws onder de zon...
Ieder mens heeft zijn eigenheden, ieder kind ook... En met het ouder worden en uit elkaar groeien vergroten die verschillen alleen maar. We zijn blij dat ze nog steeds broer en zus zijn, met hun eigenheden en anders zijn, en dat het niet is zoals in veel gezinnen die we kennen, waar broers en zussen in onmin leven met elkaar. We moeten er ook niet echt iets voor doen, soms gewoon een omweg maken in de gesprekken om heikele punten te vermijden.
Ruzie vind ik zo lastig... Ik probeer het zo veel mogelijk te vermijden, en als er geen andere oplossing is, dan nog hou ik het zo stil mogelijk en vermijd de kans op explosies...
Misschien is dat de geest van Kerstmis ?
Vrede op aard aan alle mensen - die van goede wille zijn....

Wij zijn altijd van goede wil, het zijn altijd de anderen die het niet zijn... Dat is wellicht de grootste bron van ruzies, onmin... Ik zeg niet dat het nooit anders is, maar de meeste ruzies hebben wortels in beide kampen.
De reden dat ze blijven bestaan is dat ieder alleen de fouten van de ander ziet. Het is ook verdraaid moeilijk om je eigen fouten te onderscheiden. Je voelt zo zelden je eigen fouten aan, je bent te vaak overtuigt van je eigen gelijk.
Je hebt ook niet het gevoel dat het bekennen van een eigen falen een oplossing zou zijn, want die andere die zou ongetwijfeld alleen zijn gelijk zien in jou bekennen...
Ruzie is dan ook heel moeilijk op te lossen.
Het is beter alles op alles te zetten om het niet zo ver te laten komen!
Het is beter om je eigen thermostaat op "uiterst verdraagzaam" te zetten, dan loopt het nog niet over, want we zien inderdaad veel makkelijker de splinter in het oog van de ander, dan de balk in eigen oog...

Vrede...
is misschien een beetje zoals in het spreekwoord: Als iedereen voor zijn eigen deur veegt, dan is heel de straat proper...

tot de volgende ?

Was het nu koud geweest...

2011-12-25T09:12:00.000+01:00

Image via Wikipediadan hadden we een witte Kerst. Het regent weeral.
Gek, enkele maanden terug waren er al aan het smeken om wat regen te krijgen, en nu vinden we het al weer veel te veel.
Maar eerlijk, het is helemaal geen kerstweer. 7 graden Celsius, regen en praktisch geen wind. De barometer stijgt.
Oh ja, voor ik het vergeet: Een Zalig Kerstfeest aan allen ! (En voor wie dat zalig zinloos is, lees dan maar prettig.)

Stilaan nemen we afscheid van het jaar 2011... enfin, we dat zijn de mensen die leven in ons kalendersysteem, want voor de anderen telt dit uiteraard niet. Maar voor ons is dat gekke jaar bijna achter de rug.
Gek jaar, want we hadden een behoorlijk koude winter, een echt winterse winter, maar dan sloegen we de lente gewoon over, en doken meteen de zomer in. En toe het eigenlijk zomer moest worden, dan gingen we gewoon door, recht de herfst in. En toen de herfst er eindelijk werkelijk moest komen dan bleef het nazomeren (zonder dat er zomer was geweest)... en we zitten nu eindelijk in de herfst, maar eigenlijk is het nu al winter. Ben je nog mee? Ik ook niet.
Kortom het was een bizar jaar op weergebied. Maar ook politiek was het gek, niet dat politiek ooit de graad van normaliteit heeft gehaald, maar nu was het meer dan erg. Waren het geen politici (waarvan abnormaliteit een kenmerk is), dan zouden ze wellicht geïnterneerd zijn. Krankzinnig. Meer dan 500 dagen hebben ze liggen zeveren over het vormen van een regering, en nu hebben ze er eindelijk een... En om de kosten van dat zeveren te verhalen, daar zijn wij burgers dan voor.
De banken hebben een nieuw spel ontdekt: de regels zijn heel simpel, doe wat je wilt, in geval het tegenslaat dan betaalt de staat wel het tekort. De staat, dan zijn dan de kleine mensjes, die betalen dus het wangedrag van de banken ook al.
Kortom, het was geen wonder dat het weer tilt sloeg, de regering en de banken deden het ook.
We hebben één hoop, we zien dat de kleine burgermensjes stilaan ook gek gaan doen, en wellicht is dat DE manier om banken en regering eindelijk eens uit die neoliberale onzin te halen.
Dus, staak er maar op los, wees maar bij de indignados, maak op alle soorten van manieren duidelijk dat je het niet meer neemt, noch het gedrag van de banken, noch het gedrag van de politici...
Kortom, we preken de zachte revolutie.
En dus zal 2012 wellicht weer een gek jaar worden...
Met gekke politici, gekke banken en gek weer...en protesten en stakingen...

Oh ja, heb jij ook wanhopig gezocht in die wetteksten over de pensioenbesparingen???
Het staat er niet in hé ?
De politici gaan nog steeds na 20 jaar (!!!!!!) parlementair zitje (dat zegt precies hun activiteit) op volledig pensioen... Zonder inleveren. En van hun wedde gaat er ook niets af. En volgens Degucht hebben we geen zaken met hun bezittingen.
Zij wel met het onze ... ????????????????????????????????????????

Eigenlijk zou ik vandaag over Vrede moeten spreken, en ik predik de oorlog...
Maar als de regering geen tijd neemt om te onderhandelen, dan mogen wij geen tijd verliezen om te reageren.
Ze vertellen wel dat ze de lasten eerlijk verdelen, maar zichzelf zijn ze vergeten.
De banken zijn ze ook vergeten.
Kortom de daders gaan vrijuit.

Parlementairen en bankiers zingen nu wellicht uit volle borst: Wrede, Wrede !
... en hopen dat wij Vrede verstaan.

djudedju

tot de volgende ?

Kerstavond...

2011-12-24T09:31:00.000+01:00

Image via WikipediaEn we gaan hier vanavond stillekes onder ons tweeën voor de TV zitten en vroeg gaan slapen.
't Is gelukkig mijn schuld.
Toen ik trouwde, kwam er een dictaat van thuis uit dat op kerstavond wij thuis verwacht werden. Het ambetante was dat we dat dictaat twee keer kregen: eens van uit mijn thuis en een keer van uit Anny's thuis... Wat we ook deden, we moesten een of ander familietraditie over hoop schoppen. In het vervolg werd dan maar oudejaarsavond gevierd bij Anny's thuis... en ik was weeral de dader.
Toen onze kinderen groot werden heb ik gezworen dat ik dat mijn kinderen/schoonkinderen niet zou aandoen, en dat we desnoods driekoningen of zoiets zouden vieren om eens allemaal samen te zijn.
Nu vieren we hier dus Kerstdag, niet kerstavond, sinds enkele jaren ten huize van Bart.

Daardoor zitten we dus nu heel stilletjes onder ons tweeën op kerstavond... een avond waarop je gewoonlijk zit te denken op vroeger, op al wie er niet meer zijn, op de tradities van vroeger, op de dingen die er gebeurd zijn...

En meteen valt ons op dat we steeds meer en meer hebben om over terug te denken.
En het moet al een heel mooie film zijn om ons wat langer uit bed te houden. En liefst zonder die vervelende onderbrekingen met reclameblokken. (Heb jij daar ook een groeiende hekel aan ?) (Ik heb zelfs de neiging om dat product uit de reclame zéker niet te kopen, gewoon uit aversie!)

Maar gewoonlijk tonen ze rond deze periode van het jaar films die we al twintig keer konden "bewonderen", en van The sound of music krijg ik diarree.
Trouwens die films zijn letterlijk grijs gedraaid, de kleur is ook niet meer dat.
Kortom, eigenlijk ben ik het eens met Anny, en vind ik deze tijd vervelend.
Wellicht komt dat mede door het feit dat je op zo'n dagen weer meer op Koen denkt. En verdriet is niet feestelijk.

In plaats van al die pinkelende lichtjes willen wij veeleer knus, dicht bij elkaar zitten in het donker, elkaar vasthoudend en stil zwijgend... Ons verdriet heeft geen woorden meer nodig. Het is al zo oud en zo doorleefd dat we wellicht op hetzelfde moment het zelfde denken en voelen.

Hier staat geen boom, alleen het obligate oliepitje bij de foto van Koen. En op de kast staan nog enkele foto's van geliefden die ons ontvallen zijn. Nu en dan staat daar tijdelijk een recent verlies bij... Maar deze hebben niet het statuut van blijvers. Alhoewel er bij zijn die het wel een jaar of meer uithouden. Die kadertjes zijn het domein van Anny.

Hoe ouder je wordt, hoe meer het verleden aan je kleeft. Wellicht omdat we zelf trager bewegen, dan kleeft alles wat makkelijker vast ?
Heel wat dingen die hier staan of hangen hebben meer dan hun eigen waarde, ze hebben de waarde van het verbonden zijn aan bepaalde mensen of gebeurtenissen. We sleuren niet alleen geestelijk souvenirs mee, we hangen en zetten er ook nog eens de kast en de muren mee vol.
Ik vind dat heerlijk. Mensen verdwijnen op die manier niet zo snel uit je leven.
Ik ben geen kerkhofganger, ik vind de mensen hier terug, in mijn eigen huis, in mijn eigen hart.
Deze donkerste tijd van het jaar is het moment bij uitstek om 's avonds weg te dromen...

Dat is voor mij het mooie aan deze tijd, niet het luidruchtige, niet de pinkelende lichtjes, niet die zemerige kerstliedjes... dat stil zitten, zwevend in het verleden... Her - leven.

Ik weet niet of er een leven is na dit leven, maar bij mij zijn ze nog lang niet helemaal weg. Ze zijn er nog, levend in mijn gedachten.
Kerstmis... Aan de Ijzer.
Was dat geen gedicht? In ieder geval was het een tijd waarin de soldaten plots tot het besef kwamen dat die daar in die andere loopgraven ook gewone mensjes waren. Net als zij zelf, door en door koud in deze harde winter vol dood en verderf.
Wanneer komt er eens één moment zonder oorlog op deze aardkloot ?
Kerstmis... het feest van de Vrede die maar niet komt.

Weet je wat, beginnen we maar eens met vrede met onszelf... Dat is alvast een begin

tot de volgende ?

De vloek van de GSM

2011-12-23T09:38:00.000+01:00

Image via WikipediaGisterenavond wipte Luc nog eens binnen... Nog rap eens een klapke doen, en dan weer naar een vergadering. Terwijl hij hier zat kreeg hij twee telefoontjes op zijn gsm. Ik was inwendig blij dat ik in mijn werkende tijd daar nog niet mee te maken had ! In mijn tijd was ik, eens het bureel uit (of mijn huis uit) niet meer bereikbaar. In de file zitten was een onverdiende rustpauze.
Nu met die verdoemde gsm ben je er altijd, bij dag, bij nacht, bij ontij...
Er is eigenlijk geen ontsnappen meer aan.
De druk van het werk stopt niet met het dichttrekken van de deur.

Ik had soms slapeloze nachten als ik met een moeilijk of zeer pijnlijk dossier worstelde, maar ik kon dat nog in stilte doen, zonder ongewenste onderbrekingen. Nu gaat dat niet meer. Of je moet de gsm uitschakelen, en dat wordt gezien als een soort van absenteïsme, een moedwillig ontduiken van je verantwoordelijkheid.

Luc was al een tijdje weer weg - naar de vergadering, ik zat te eten, en plots zag ik zijn gsm op mijn tafel liggen...
Eens gekeken in mijn boekje, maar het enige nummer dat ik daar in vond was zijn gsm-nummer... Dan maar de roemrijke witte gids opgezocht, en zijn eega opgebeld... Of zij het Luc eens wou zeggen dat zijn gsm hier lag...

Een dik uur nadien kreeg ik een telefoon van Luc...
En vanmorgen vroeg was hij daar al, om zijn gsm... We zijn er vroeg voor opgestaan, en ik was zelfs dan nog niet eens beneden, ik stond me nog te wassen.

En dan doen zo'n kleine dingen mij weer wegdromen...
Wij hadden al heel vroeg een telefoon in huis... Door het werk van mijn vader. Ik herinner me niet meer wanneer dat toestel er is gekomen, het moet dus al heel lang geleden zijn. Maar in die tijd had er nog bijna niemand een telefoon, en gek genoeg: er was ook niet echt nood aan.
De gewone mens had maar een telefoon nodig voor echt dringende gevallen. Voor andere dingen was dat toestel gewoon overbodig. Trouwens, een telefoon, dat was dan ook alleen maar bij enkelen bereikbaar, mensen die moesten bereikbaar zijn, mensen die je moest kunnen oproepen in geval van nood, zoals de dokter... Andere, gewone mensen dachten er zelfs niet aan om een telefoon te installeren. Wat moest je met zo'n ding ?
In de wijk stond een telefooncel, opdat de mens in nood zijn noodoproep zou kunnen doen. En de buren die kwamen voor noodgevallen wel eens binnenwippen: "Gaby, mag ik eens telefoneren naar den docteur en naar Gusten zijn werk ? J'is ziek!"
In die tijd keek je nog op als die bel ging.
"Wie zou dat nu zijn ?"

Heel stilletjes waren er meer en meer mensen die een telefoon in huis namen. De welvaart steeg, het aantal ouderen steeg, en het was reuze handig als je niet meer buiten moest om de dokter te bellen. Maar als je dat ding in huis had, dan bleef het niet bij de oproep naar de dokter, dan belde je ook voor andere, veel minder belangrijke dingen. En hoe meer mensen die telefoon in huis namen, hoe meer er ook voor onbelangrijke dingen gebeld werd. Dat de mensen niet meer zo honkvast waren, dat steeds meer mensen in andere streken gingen wonen maakte dat toestel dat de familie toch niet helemaal weg was... even bellen...

Ik denk dat het in 1997 of 98 was, of toch ergens daarrond, dat ik met Anny een reis maakte naar Rome...
Wat daar het meest opviel, dat waren de ontelbare scooters... en de gsm's...
Die draagbare telefoontoestellen waren hier dan nog uitzonderlijk, en alleen wie het echt nodig had had zo'n ding. Een beetje een herhaling van de telefoon-geschiedenis...
Maar in Rome leek het wel of iedereen zo'n toestel had. Voor de eerste keer werden wij geconfronteerd met de medemens die heel alleen, op zijn dooie eentje een gesprek voerde op straat, met een gesprekspartner die misschien kilometers ver daar vandaan ook stond te spreken in zo'n ding, misschien midden in het warenhuis, precies of hij was alleen, en niemand hoorde hem.
Nu zijn we dat al gewoon (ik eigenlijk nog steeds niet!), en kijken niet meer op als we iemand horen kouten in zo'n klein doosje...

Ik denk dat de uitvinder van de telefoon zijn uitvinding wellicht zou verbrand hebben, als hij zag waartoe dat zou leiden.

Nu is die gsm al lang niet meer zo maar een telefoon... Het is bijna een computer op zich. Je kunt er foto's mee nemen, filmpjes opnemen, sms-en, spelletjes op spelen, er heel wat nuttige (?) dingen in opbergen, het is je agenda en wat nog al meer...
en jij ...
jij bent de slaaf.

Ik heb ook zo'n onding. Maar ik neem die alleen mee als ik op verplaatsing ga, zonder hem aan te leggen, en buiten de kinderen weet bijna niemand dat ik zo'n ding heb, laat staan dat ze mijn nummer hebben. Ik wil dat ding alleen voor het geval ik iemand moet opbellen, en helemaal niet hebben als er iemand mij zou willen opbellen. Ik wil zelfs nu, perioden hebben waarin ik onbereikbaar ben.
En ik droom van de tijd toen de telefoon er alleen was voor noodgevallen.
Een SOS-systeem. Meer niet.

Nu moet Luc 's morgens heel vroeg rondrijden om dat vermaledijde ding op te halen. Er moest eens iemand bellen...

De mens die ons hier het meest opbelt is mijn dochter. Ze woont een paar honderd meter van ons vandaan.
Ik vind dat absurd.
Maar ik ben helemaal alleen in die mening.
Hé, dat is toch gemakkelijker dan door de regen naar hier komen?
...
het is ook minder persoonlijk, het is zo gemakkelijk dat je belt voor onbenulligheden. Of dacht je echt dat iedere gsm- of telefoonoproep gaat over wereldschokkende onderwerpen ? Of zelfs maar over dingen die je eigen wereldje schokken?
Nee... "Moet je nu eens wat weten ?" en dan volgt een onbenullig ietsje...
En ik nog maar steeds denken aan die telefoon als iets "Te Gebruiken in gevel van Urgentie"
djudedju

ik word oud...
ik moet me nodig aanpassen aan die ander manier van denken...

of toch maar niet ?

tot de volgende ?

De fles melk

2011-12-22T09:21:00.000+01:00

Image via WikipediaRinggg!
Wie is er daar al zo vroeg ?
Het bleek Eddy, de buurman te zijn, met een fles melk. Een paar dagen geleden had hij een fles melk geleend, en nu bracht hij een nieuwe fles terug...
Een heel klein, heel simpel iets.
Een heel belangrijk iets: goede buren.

Niet meer zo gewoon... Zeker in de steden en vooral in die grote appartementsblokken, zijn er velen die zelfs niet weten wie er hun buur is. Je leest dan berichten in de krant van een dode die gevonden werd na klachten van de buren over geurhinder, of nog erger, door dat er beestjes door het plafond heen gekropen komen...

Ik schreef er reeds eerder over... Vroeger was een dorp een echte en hechte gemeenschap, bijna volledig zelfbedruipend en onderling afhankelijk van elkaar.
Nu vormt ieder huis een soort cocon, afgesloten voor de rest van de buitenwereld.
Men is niet langer afhankelijk van elkaar, maar men doet ook niets meer voor elkaar.
Ieder in zijn eigen coconnetje...

Hier en daar zie je nog mensen die hun buren wel kennen, wel iets voor elkaar over hebben, wel nog een soort kleine eilandjes van samenhorigheid vormen in een steeds afstandelijker wereld.

Onlangs zag ik op TV een publiciteit voor die Wii ... Je ziet er mensen die voor hun TV actieve spelletjes spelen en aan lichaamsbeweging doen. Nooit gedacht dat een spelletje mijn lichaam weer op peil zou brengen is de boodschap...
Misschien, maar als ze daar alleen staan te bewegen, dan is het in ieder geval geen middel om het sociale leven wat te helpen. Ga naar de turnclub, ga petanquen in het echt, ga echt tennissen... !!!

Ga om met medemensen...

Die wii kan wel een mooi ding zijn voor mensen die echt niet buiten kunnen, maar ook dan zou het veel beter zijn mochten anderen dan bij die sukkelaars gaan, en samen met hen iets doen.
De vereenzaming in onze maatschappij wordt steeds groter.
Er zijn nog nooit zoveel mensen geweest, en ze hebben nog nooit zo ver van elkaar gestaan.

Mij verwondert het nog steeds dat men reclame voert voor een machine die je laat bewegen op je eentje, voor de TV... Oh ja, je kunt het ook met je gezin samen doen, dat is dan toch één lichtpuntje... Maar maar een heel kleintje, want de wereld gaat wel iets verder dan je gezinnetje.

Je moet niet in elkaars huizen gaan zitten, je moet samen met elkaar een gemeenschap vormen, dingen doen voor elkaar, met elkaar. Ook al is het maar een domme fles melk aan elkaar lenen, het is elkaar helpen en elkaar bijstaan, zonder verwachting op een weder-gunst. Het is ... heel gewoon. Hij heeft de melk nodig en jij hebt er op voorraad, dus waarom zou je er dan geen lenen... Je hebt een ladder en zijn dakgoot is verstopt... Ho !!! Stop !!!
Wist je dat de wetgever daar een domper op het goede nabuurschap zet ??? Als je buur door jou ladder valt, dan ben jij als eigenaar van de ladder verantwoordelijk.
Dat is maar een voorbeeldje, hoe de wetgever in feite de goede nabuurschap belet... Divide et impera ??? Verdeel en heers ???

Waar is men mee bezig? Denken ze nu echt dat er iemand is die een ladder gaat uitlenen in de hoop dat die ander er door valt ? Denken ze nu echt dat je je boormachine uitleent in de hoop dat de buur er zijn vinger onder steekt?

De wereld is al eenzaam genoeg, zonder verdelende wetten...
Kunnen ze geen wetten maken die verplichten je buur te kennen, te helpen? Ook al vind ik al die verplichtingen maar zo en zo, het zou me beter lijken dan wetten die de goede nabuurschap verhinderen.
Maar eigenlijk zouden er voor dergelijke dingen helemaal geen wetten horen te bestaan. Nabuurschap zou het gewoonste ding van de wereld moeten zijn.
Je leeft naast elkaar, logisch toch dat je dan ook elkaar kent en iets doet voor elkaar? Als er een overstroming is de Sahara, dan richt men een comité op om die mensen te steunen. Als je buur met een gebroken been zijn boodschappen niet kan doen, dan interesseert je dat geen fluit.
Naaste...
een ouderwets woord, waar na in zit... Na van nabij van nader van naastenliefde... Ook dichtbij !!!

Misschien een thema voor Kerst in deze kille wereld ?

tot de volgende

Winter !

2011-12-21T09:36:00.000+01:00

Image via WikipediaVandaag is het winter, we zijn immers de 21° december. Nog 4 dagen en het is weer Kerstmis, en dan nog een week en we zijn Nieuwjaar 2012...
't gaat verdorie vlug.
Kerstmis... het oude Joelfeest gekerstend met een herdenking van de geboorte van Jezus Kristus. Er is geen mens die weet wanneer Hij precies is geboren, en men vermoed dat het wellicht eerder in 7 voor Kristus dan wel in het jaar 0 is geweest... Maar dat doet allemaal niet ter zake.
Op een gegeven moment heeft men het nuttig geacht het sterk ingeburgerde heidense feest te kerstenen, en daar zette men dan maar de geboorte van de Heer...

De kerstening van onze regio ging niet van een leien dakje... We staan daar amper bij stil, onze maatschappij is zo verweven met het Christelijke gedachtengoed, dat we het gevoelen hebben dat het al altijd zo was, maar het duurde vele eeuwen vooraleer de streek hier gekerstend was. Karel Martel was een heiden, hij droeg de Hamer van Thor, en poogde wanhopig een Christelijke vrouw aan zijn zij te krijgen om zijn invloed op die groeiende groep te versterken, dat was dan Amelberga, die hier in Mater een tijdlang woonde en nog steeds de parochieheilige bij uitstek is...

Karel Martel, de redder van het Christelijke geloof in de strijd tegen de oprukkende Islam was dus niet eens een Christen...
Met andere woorden, het duurde honderden jaren vooraleer we hier werkelijk in een Christelijke regio woonden.

Wat mij daar bij opvalt, is dat het geloof van de Oude Belgen helemaal verdwenen is in de nevelen van de tijd. De kerk heeft heel zorgvuldig alles vernield en verwijderd wat ook maar zweemde naar dat heidendom. Heel onverdraagzaam, helemaal geen God van Liefde, maar veeleer de God uit het Oude Testament, jaloers en wrekend...

Eeuwen lang beheerste de kerk dan het politieke toneel, en had de uiteindelijke macht in handen. Geen wonder dat er een beweging op gang kwam tegen die Kerkelijke wanpraktijken. Luther was niet eens de eerste, er waren er al heel wat voor hem, maar het toeval wilde dat zijn reactie uitmondde in een nieuwe beweging, terwijl de vorigen verdwenen in het gewoel der tijden.
Dat het protestantisme zo'n impact had was te danken aan het feit dat de tijd er voor rijp was: het volk was de kerkelijke willekeur meer dan moe.

Ook al was en is het een scheuring, het protestantisme zuiverde ook voor een stuk de kerk zelf. Om het simpel uit te drukken: hun frank viel, en ze werden wat voorzichtiger in de wijze waarop ze de macht probeerden te hebben en te houden... Maar nog steeds was het veel meer over de macht dan wat anders.
Heel jammer, maar we zagen de politiek ingrijpen in het protestantisme, en alras waren ze daar zowat in het zelfde beddeke ziek. Oorlogen over het juiste geloof waren schering en inslag, maar gingen in werkelijkheid gewoon tussen staten die het laken probeerden naar hun kant te trekken, en daar de godsdienst voor misbruikten.

Eigenlijk is het een wonder dat het geloof nog bestaat...
Dat er steeds minder mensen nog echt gelovig zijn (lees volgeling van de Kerk waar ze bij zitten), is dan ook geen wonder. Mensen geloven nog wel, maar verlaten massaal dat instituut die het nu nog steeds niet kan laten om te proberen ook politieke invloed te hebben. Helemaal tegengesteld aan wat in hun evangelie staat...

Kan een geloof bestaan zonder Kerk als instituut ?
Ja en neen... Ja, omdat geloof op allerlei manieren kan doorgegeven worden, nee, omdat het zeker niet die impact zou hebben als van uit een georkestreerd geheel. Mensen zouden het niet prediken thuis, ze zouden het wellicht alleen gebruiken als stoplap, in geval van nood te gebruiken...
Met andere woorden, wil de kerk het geloof als instituut redden, dan moet het dringend het geweer van schouder verhangen!
Het moet de macht afzweren en terug naar de basis gaan. Kleinschaliger gaan werken, dichter bij de mens. Eredienst zou terug moeten gaan naar het oude idee van een gemeenschap, samen zittend aan tafel, herdenkend, herlevend en niet meer in plechtigheden met rituelen die heel ver weg staan van de mens van vandaag.
Geen mastodonten van kerkgebouwen, maar veel liever kleine knusse zaaltjes waar je dicht bijeen je ook samen voelt.
Geen gekke kledij, maar gewoon mens met de mensen.
Proberen het geloof te beleven, om te zetten naar de dag van vandaag.

Teksten ? Liefst vertalingen naar de tijd van nu! Kijk, ik ben er nu 65, en heb de uitleg van de teksten al herhaaldelijk weten aanpassen. Mocht ons moeder zaliger nog leven, dan zou zij kunnen vertellen van nog veel drastischer veranderingen in de uitleg van de teksten. En vooral in de uitleg van de kerkelijke richtlijnen. Om nog maar niet te spreken over de logische verschillen tussen "Rome" en de plaatselijke kerken.
Een levende kerk heeft alleen een Rome van doen om ergens een zekere vorm van eenheid te bewaren. Om geen uitwassen te krijgen, maar ook daar moet het veeleer een overleg-orgaan zijn, dan wel een dictatoriaal bevel.
Er is geen zinnig mens die kan vertellen en waar maken dat de kerk in Tadzjikistan dezelfde is als hier, laat staan die in de brousse van donker Afrika, waar het leven en de maatschappij heel anders zijn. Je kunt je geloof maar beleven in en binnen de gemeenschap van ook niet-gelovigen, en met eerbied voor die anderen.
Je leeft niet op een eilandje, je leeft in een maatschappij met elkaar.

Ik vertrek hier van uit een Christelijke visie, omdat wij hier binnen het Westerse Europa die achtergrond hebben, maar je kunt en moogt het omzetten naar andere werelddelen met andere geloven, de richtlijnen blijven in feite dezelfde! Geloof is een beleven, of zou het moeten zijn. Beleven is individueel, en kan hoogstens wat richting krijgen. Geen dictaten, geen wetten maar overtuiging van.

Maar ja, ik ben maar een ketter, want ik heb ideeën die niet overeenstemmen met de officiële richtlijnen van een kerk die dreigt te verstikken in haar eigen behoudsgezindheid, haar eigen gevecht voor de Macht...
Kerstfeest...
Het is zo'n mooi verhaal! Een arme duts die ter wereld komt in een oude schuur, tegen de wind beschermt door het dikke lijf van een os. Met als ouders twee arme dutsen, in een vreemde streek, waar ze niemand kennen. Helemaal alleen als allochtonen in een klein dorpje. Bekeken en geschuwd door iedereen... En daar uit groeit dan een wereldgeloof....
Het is op zich al een parabel, ook met een slechte start kun je toch de meet bereiken.
Het is ook een verhaal van vrede, want zie, de geboorte van het kindje verzacht de zeden, en allochtoon of niet, herders komen met wat schapenvelletjes en melk en kaas om hen te steunen vanuit hun eigen armoe...
Een verhaal die ons nu nog raakt...
Hopelijk...

Woont er in uw buurt ook een duts links of rechts ?

tot de volgende ?

de dag dat het licht verdween...

2011-12-20T09:59:00.000+01:00

Image via WikipediaKlinkt wat griezelig is het niet ?
Dat is ook wel de bedoeling.
We leven immers niet meer in een democratisch land, zelfs niet meer in de schijndemocratie die we nu al gewoon waren.
Nee, de bewindvoerders van dit land vinden het niet meer nodig om de achterban te raadplegen om draconische wetten uit te vaardigen.
Het licht van de democratie is uit.
Ons rest niets meer dan duisternis of vechten voor het licht, vechten door middel van de schrale wapens die ons gegund zijn. Schraal want die wapens zijn beperkt tot niet meer mee spelen, of anders gezegd: staken.

Schraal omdat je met een staking, hoe dan ook, niet alleen het doelwit treft, maar ook talrijke anderen.
Als de bouwvakarbeider staakt dan is de man die zijn huisje aan het bouwen is, helemaal niet gelukkig...
Als het openbaar vervoer staakt, dan zijn de talrijke pendelaars de dupe
Als een bedrijf staakt dan is op zijn minst de werkgever de pineut, maar ook de klanten van het bedrijf.
Staken is dan ook veeleer een verdedigingswapen dan wel een aanvalswapen. De kleine mens heeft geen wapens, niet in de zin dat hij de machthebber kan aanvallen. Hij kan alleen door niet meer mee te spelen en aldus de economie stil te leggen, de voet dwars zetten en de willekeur hopelijk intomen.

Staken is dan ook de facto een reactie op een actie.

Staken is een oud wapen, al ver voor de ontvoogding van de arbeidersstand werden er links en rechts stakingen georganiseerd. Er is er al eentje beschreven bij de arbeiders aan de grote piramiden in Egypte... Staken is het wapen waarmee de ontvoogding van de arbeidersstand is verwezenlijkt. Staken is dus uitgegroeid tot een belangrijk maatschappelijk fenomeen.

Weldenkende mensen staken niet graag, maar staken bewust als er geen andere optie is. De andere optie dat is onderhandelen, negotiëren... Pogen tot een overeenkomst te komen die voor alle partijen haalbaar, draagbaar is.
De regering heeft doelbewust die optie ontzegt ! Zij heeft maatregelen genomen waarvan ze wist dat die een enorme impact hebben op de bevolking, zonder die bevolking, de werkende klasse, te raadplegen.

Ons rest geen andere wapen meer dan staken.
Ja, wij zijn er ons met zijn allen van bewust dat het een economisch slechte tijd is, geen tijd om zo maar te staken, maar hoe de tijd ook is, we kunnen en mogen nooit aanvaarden dat men zo maar, zonder onderhandelen maatregelen neemt die ingaan tegen de belangen van de werknemers.
Als we dat aanvaarden, dan zetten we het hek wagenwijd open !
Zelfs zonder de enorme impact van de opgedrongen wetten, zou dit feit al meer dan voldoende reden moeten zijn om ons te verzetten tegen deze manier van ingrijpen in het maatschappelijke bestel.

Iedereen is er zich van bewust dat er maatregelen nodig zijn, maar die maatregelen kunnen niet genomen worden zonder de rechten van alle partijen te eerbiedigen. Deze rechten zijn in de eerste plaats de onderhandeling. Het komen tot overleg, tot een voor iedereen draagbaar geheel.

Regering, jullie hebben jullie klunzigheid al meer dan bewezen door oeverloos te blijven zwetsen vooraleer uiteindelijk toch een regering te vormen, maar nu bewijzen jullie je onkunde nog veel meer, door het volk, jullie kiezers te negeren ! Jullie kiezers verwachten van hun vertegenwoordigers (????) dat ze regeren in het voordeel van de inwoners van dit land. Alle inwoners. Of op zijn minst voor zo veel mogelijk inwoners... en rekening houden met de zwakken, de kleintjes, de toekomst van allen.

De huidige crisis afwentelen op de rug van één stand is niet eerlijk en kan en zal ook nooit worden aanvaard. Dat jullie als eersten de pensioenen aangrijpen is dubbel erg. Gepensioneerden kunnen zelfs niet meer staken, zij hebben zelfs niet meer de macht van het niet meer mee spelen. Gaan jullie straks de zieken en chronisch zieken aanpakken? En de gehandicapten, die kun je ook makkelijk de nek toe wringen. Die kunnen zich ook niet echt weren.

Het pensioen in België is al een van de laagste van heel Europa... En de leeftijd verhogen om op pensioen te gaan ? Het brugpensioen is ingevoerd om plaats te ruimen op de arbeidsmarkt voor de jongeren. Die jongeren zijn nog steeds werkloos, en het langer werken van de ouderen zal dat zeker niet verbeteren. Het probleem zit duidelijk niet daar ! Maar dat is een andere discussie, en ik schreef reeds eerder dat langer werken in werkelijkheid vroeger sterven is, en daar zoeken jullie de besparing ! Een volkerenmoord door ze langer te doen arbeiden !

Besparen op de werkloosheidsuitkeringen ? Ach, we kennen allemaal wel een profiteur, maar die vormen op zich geen reden om allen over dezelfde kam te scheren! Als één werkloze duidelijk profiteert van het systeem, dan noemen we al vlug dat alle werklozen profiteurs zijn.
Als Jan door het rode licht rijdt en de dood veroorzaakt van een andere weggebruiker, zijn dan alle chauffeurs potentiële roodrijders (doodrijders?) ???? Geen mens die dat denkt, waarom dan wel over die werklozen?
Bovendien is besparen op de werkloosheidsuitkeringen enerzijds een verarming, dus ook een vermindering van de koopkracht, en dus negatief voor de economie. Het is ook een verschuiving, want wie onder een bepaalde grens van inkomen duikelt zal beroep moeten doen op OCMW, voedselbanken en andere sociale maatregelen... Die op zich ook weer kosten en minder aanleiding geven tot een normale economie dan de werkloosheidsvergoeding.

Wij geloven dat in tijden van crisis er maatregelen moeten genomen worden, maar die maatregelen moet gedragen worden door het geheel van de maatschappij, en men moet zorgen dat ze geen aanleiding geven tot armoede. De armoede in onze maatschappij neemt nu al hand over hand toe. Je moet eens luisteren bij mensen die bij OCMW werken, je moet eens kijken naar de bedelingen van de voedselbanken... Deze armen zijn een last, omdat zij arm zijn, en niet mee spelen in de economie. De oplossing is dan ook in eerste plaats hen inschakelen in het geheel, en zorgen dat zij ook mee spelen in de economie, ook al ware het maar via werkloosheidsuitkeringen...

Staken dus... Heug tegen meug, maar we kunnen niet anders, we mogen niet anders !

tot de volgende ?

Witter dan wit

2011-12-19T10:09:00.000+01:00

Image via WikipediaDe wereld ziet er uit als een reclame voor wasproducten... Stralend wit, onder een heel lichte - bijna witte- hemel. De weg ligt er glad bij. We wonen dan ook maar in een onbelangrijke deelgemeente, hé ? Wat doen ze met die massale aankoop van zout ? Opsparen ?
De velden liggen er -naar mijn idee- nu op zijn mooist bij, een dun laagje sneeuw, die netjes in de diepere plaatsen ligt, terwijl je de zwarte strepen ziet waar ooit de maïs stond. Alles ligt er wit bij, met zwarte sporen van de menselijke activiteiten. Een symbool van de vervuiling.
Ik heb zelf al weg zout gestrooid op mijn oprit, zo dat de postbode zijn benen niet zou breken.
In de tuin zitten tientallen mussen aandacht te trekken: de voederautomaat is leeg !!! tjip !

Kortom: 't is nog wel niet officieel winter, maar 't wintert toch maar !

Het enige wat ik heerlijk vind aan die sneeuw ? Het is licht ! De witte massa schijnt de hemel mee op te lichten. Er moet geen licht branden, het is klaar, helder, licht, heerlijk !

Meteen denken we in deze tijd van het jaar ook aan een witte kerst, een zeldzaam fenomeen, die blijft bestaan bij gratie van talrijke liedjes à la "I'm dreaming of a white Christmas..."
Waar je nu ook een winkel binnenstapt, of rondloopt in een winkelstraat klinken de melige kerstliedjes. Geen mens die er bewust naar luistert, maar het schijnt de verkoop te stimuleren.
Ik heb een hekel aan dat opgefokte feestsfeertje... Geen mens die nog denkt aan Vrede, wel aan cadeautjes. Overal pinkelen lichtjes alsof de elektriciteit plots aan het stotteren is geslagen. Iedere keer als ik van Zottegem (academie) kom, zie ik in een winkel drie rechte takken in een vaas staan, aan iedere tak zijn helblauwe pieplampjes gehangen die ieder op zijn tak aan een verschillend tempo pinkelen. Om er een trauma van op te doen. Van mij mag die winkel meteen de prijs van de wansmaak krijgen!

Her en der hangen inbrekers in een rood apenpakje aan gevels weg en weer te zwaaien in de wind, en ik zag zo waar een sneeuwman op een vensterbank, duidelijk zijn kompaan in het rode pak bijstaan bij een inbraakpoging. Schoon.... zucht !

Zouden er nu echt mensen zijn die zich happy voelen door al die zotte dingen? Of is het gewoon meedoen met de massa ? Meedoen met die drang naar Het Feest ?

We leven in een gekke wereld. Als je goed nadenkt, dan stel je vast dat wij door de winkels van het ene feest naar het andere gedreven worden. Geen stille periodes meer, er is altijd wel iets om je kooplust mee aan te wakkeren. Geen moment meer om eens stil te staan...
Ik heb heimwee naar dat oude buurtwinkeltje van vroeger, waar je gewoon vroeg wat je wilde hebben, waarop je precies kreeg, netjes, afgewogen, en niets meer. Geen lichtjes, geen kerstmuziekjes... Hoogstens in een hoekje een kerststalletje met een brandend kaarsje voor... En op de toonbank het obligate negertje met dank u op (of merci...). Waar je elkaar kende, waar men vroeg hoe het nu was met de kleine, waar de mens mens kon en mocht zijn. Waar je nog echt geld uit een echte geldbeugel haalde om te betalen, en waar je je bezit stilaan zaagt minderen naar het einde van de maand toe.
Waar de mensen niet stonden te wachten, maar gezellig stonden te keuvelen tot het hun beurt was.
Kortom, waar iedereen iedereen nog kende, en er altijd wel dingen waren om bij stil te staan.
Waar de doodsberichten op een opvallende plaats werden uitgehangen, om ook een band te houden met de doden.
Waar de laatste nieuwtjes uit de kleine gemeenschap werden besproken
Waar de kleine mens klein mocht zijn en heel groot mocht wezen.
Kortom waar je thuis was
Waar men je bij je naam noemde en niet vroeg naar nummer 37.
Waar men je vroeg of jij niet wist voor wie de endeklokke (de doodsklok) had geluid... Zou hte gedaan zijn met Irmaatje ?
Waar er ook wel eens geroddeld werd
Waar de mensen met elkaar meeleefden
Ik heb heimwee naar mensenmaat
Klein, eigen, waar je thuis waart, waar je wortels diep in de bodem elkaar omstrengelden in één gemeenschap.

Nu gaan we naar de Colruyt of naar de Delhaize waar een onbekend juffertje, duidelijk tegen haar zin, je producten, die je zelf bijeen moest halen, over een scanner schuift en tenslotte zegt: zeventien vijf en veertig alstublieft, dank u wel ... nog een prettige dag op een toon die duidelijk toont dat het een van buiten geleerd en steeds herhaald zinnetje is...
Ik wens ze dan telkens "Voor u ook!", en dan kijken ze even verrast op, want voor de meeste mensen is zij maar een pratend verlengstuk van de kassa.
Nu en dan zie je ze even "oplichten"... Er is een klant bij haar die ze echt kent, en waar je plots weer, heel eventjes, in het kleine buurtwinkeltje van toen staat aan te schuiven.

Ik heb heimwee naar die menselijkheid van toen...
Ach de mensen zijn nu niet beter of slechter, maar het lijkt wel of het nu allemaal individuen zijn, niks geen gemeenschap meer... Allemaal ikjes geen jijtjes meer.
Ik heb heimwee

tot de volgende ?

rotweer en Fibonacci

2011-12-18T09:14:00.000+01:00

Image via WikipediaImage via WikipediaVanmorgen wakker geworden van de kletsende regen, en toen ik een uurtje later aan het turnen was, was het afwisselend aan het gieten en aan het sneeuwen... Grote dikke vlokken.
Het blijft uiteraard niet liggen, met al die regenbuien tussendoor. Het is alleen maar vuil smerig weer.

Het is nog niet eens winter... Nog een dag of drie, en dan begint de winter pas officieel. Alhoewel ze ons tegenwoordig met allerlei andere data voor de aanvang van de winter om de oren slaan. Ik hou me maar vast aan 21 december, dat ben ik gewoon, en de anderen die doen maar. De eerste dag van de winter is dan ook de dag waarop de kortste dag en de langste nacht er is... Van dan af komt het licht terug... Oef.

Eigenlijk vind ik daar iets niet logisch aan... De dagen lengen en de kou neemt toe. Je zou denken als er meer zon komt, dan moet het toch verwarmen? Maar blijkbaar heb ik het weer eens niet goed gesnapt. Of er zijn andere krachten aan het werk. Ik weet het niet, ik ga het ook niet opzoeken. Ik moet niet alles weten, er mogen gerust nog pakken onwetendheid over blijven, heb ik nog dingen om mij te verwonderen.
Ik zou niet graag alles weten. Geen vragen meer hebben, geen nieuwsgierigheid... Wellicht dan ook geen fantasie meer, want dan zou het de facto niet kloppen met de vergaarde kennis.
Nee, laat mij maar hele pakken vragen hebben...
En laat er maar een heel deel van zonder oplossing.
Ik heb het gevoel dat mijn kop veel te klein is om alles er in te stoppen, en ik weet nu al zo veel dingen die eigenlijk nutteloze bagage zijn... Dingen waar ik niets mee doe, die er alleen zijn door mijn nieuwsgierigheid. Niet weten is dan ook een vorm om mijn nieuwsgierigheid wat te beteugelen.

Zo heb ik een boek gekocht over de gulden snede... Dat is een van de vele dingen die me intrigeren. Waarom ziet een schilderij, een beeld er beter uit, als het gemaakt is met de principes van de gulden snede ? Als je een foto maakt, en je zet het onderwerp netjes op die gulden snede, dan lijkt het veel mooier, veel beter, veel natuurlijker. Waarom ?
Bijna gelijklopend (niet helemaal exact, maar sterk benaderend) heb je de getallenreeks van Fibonacci... 0,1,1,2,3,5,8,13,21,34,55... telkens de som van de twee voorgaande getallen... De kromming van een slakkenhuis, de plaatsing van de bloemblaadjes, de plaats van de zaadjes bij een zonnebloem... Allemaal volgens die gekke manier van "rekenen"... Waarom ?

Ik hoop in het boek een antwoord te vinden, maar wellicht eindig ik met veel meer vragen dan ik nu reeds heb...
Dat is meestal zo... Hoe meer je weet, hoe meer je beseft dat je niets weet.
Ieder stukje weten roept telkens weer meer vragen op.
Een mens vraagt zich op den duur af of weten wel een antwoord is.

Wat is het toch dat ons steeds doet jagen naar kennis? De vruchten van de boom van kennis ? De Jood die ooit dat boek schreef was blijkbaar ook al tot de ontdekking gekomen dat weten niet alles is, maar niet weten lijkt ook maar niets. Het doet me op een bepaalde manier denken aan het maken van een kunstwerk, neem een schilderij... Eén van de moeilijkste dingen is het weten wanneer je moet stoppen met schilderen. Op een gegeven moment verbeter je het werk niet meer, maar is iedere toevoeging een verslechtering van het werk. Met weten lijkt het me ook een beetje zo... Je moet weten wanneer je moet stoppen, en daar is het nog veel moeilijker dan bij dat schilderij. Bij het schilderen heb je nog een overzicht, een kijk op je werk, bij weten niet. Net omdat weten vragen blijft oproepen.

De mens is gedoemd te weten, en vooral te weten dat hij niet weet...
Heb je ook al eens staan kijken naar een zwakzinnige, iemand die letterlijk zwak van zinnen is. De meesten van die mensen zien er altijd heel gelukkig uit. Ze leven alleen maar, zonder vragen en zonder halve antwoorden... Het leven is gewoon een opstapeling van momenten, zonder hoogtepunten, zonder diepten...

Maar je ziet ook diep ongelukkige zwakzinnigen, waarom zijn die dan mistroostig ?
Waarom is de ene hond speels en duidelijk content, en de ander sjagrijnig en bijterig ?
Kijk, zelfs daar rijzen vragen...steeds maar weer: vragen, vragen, vragen...
Is het dan verkeerd te denken dat ik niet overal een antwoord moet op hebben?
Dat we echt niet alles moeten weten?
Dat de meester zich toont door de beperking ?
Of is het ons lot steeds te blijven vragen, te blijven zoeken?

Willem Kloos schreef: "Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten.", maar dan een God met veel vragen... Goddelijk door het vermogen te denken, menselijk door het niet weten...

tot de volgende ?
(foto van Willem Kloos, en tekening van een rechthoek die de verhouding van de Gulden Snede illustreert)

Ererector KU Leuven vindt celibaat "historische fout" - Onderwijs - De Morgen

2011-12-17T09:17:00.000+01:00

Ererector blijkbaar ook al een ketter ????

Ererector KU Leuven vindt celibaat "historische fout" - Onderwijs - De Morgen

de ketter

2011-12-17T09:09:00.000+01:00

Zojuist gelezen in de krant: onze pastoor is een ketter, en staat als dusdanig ook vermeld op de website over "Ketters in Vlaanderen". (Je moet maar eens google'n...)
Oef.
Ik heb het al gezegd, wij hebben hier, God zij dank, een goeie pastor...
Waarom is hij ketter benoemd ? Hij vind dat de vrouw gelijkwaardig is aan de man, en dat vrouwen dus ook priester moeten kunnen zijn. Hij heeft gelijk.
Ik ken vrouwen die ik heel wat hoger inschat dan sommige mannen.
Er is geen man zonder de vrouwen, want zij zetten ze op de wereld. Ze zijn dus geen minderwaardig iets, maar een zeer belangrijke schakel in de ketting van het menszijn.
Mij lijkt dat sommige mannen schrik hebben van vrouwen, en ze ten allen prijze als minderwaardig willen doen zien.
Voor mij zijn man en vrouw onafscheidelijk voor het voortbestaan van de mens, en kan het dus niet anders dan twee gelijkwaardige stukken zijn van één geheel. Dat is dan meteen een pleidooi voor het huwen van de priesters. Nah ! Kun je mij ook op die lijst zetten.
Net zoals "de Geuzen"hun naam, vind ik "ketter" een eretitel !

Maar het lijkt er op dat er dus weer mensen zijn die Geloof op een sektaire manier prediken, mensen die denken dat alleen zij het patent hebben op "DE" waarheid, terwijl de enige waarheid Liefde is...

Als er mij al één ding pijn doet in deze hetze, dan is het juist dat men er een hetze van maakt... Dat men de ene mens hoger acht dan de ander (Maar was dat niet hun beginpunt ? Vrouwen minder dan mannen?)...

Ach, ik maak me er niet echt druk om. Ik hou van mensen, en moet dus begrip hebben voor de kleinheid van sommige groten. Maar niettemin doet het me pijn telkens ik mensen zie of hoor die anderen vernederen, aanvallen, minder achten... ze doen mij op een bepaalde manier aan politiekers denken, die ook vooral er op uit zijn aanhangers te kweken en tegenstanders af te maken (gelukkig meestal niet letterlijk).

Ik ben het ook niet steeds eens met de anderen, maar het lijkt mij niet echt een reden om ruzie te gaan liggen maken... Ruzie is een slopende bezigheid, en ik wil liever mijn krachten gebruiken voor plezantere dingen.

Maar als anderen me daarom een ketter vinden, dan is dat mij goed... Ik ga gewoon verder op de ingeslagen weg, in de hoop dat de weg van de minste weerstand, het meehuilen met de wolven, ook uiteindelijk zal leiden tot inzicht en tot Liefde. Gods wegen zijn wonderbaar, maar die van de mensen nog veel wonderbaarlijkerderder... Dus waarom zou haat en hatelijkheden niet uiteindelijk tot inzicht kunnen leiden ? Het lijkt me wel een lange en lastige omweg, maar het is een weg.

Ghandi haalde wellicht ook zijn kracht uit zijn geloof, het Jaïnisme, een leer waar alle leven heilig is, ook het kleinste insectje, ook de mug die je bijt... Zijn weg leidde naar vrijheid voor zijn volk. Zonder geweld, zonder haat, zonder oorlog... Ik weet niet of het Jaïnisme een betere of mindere godsdienst is, maar het leidde Ghandi tot een vreedzame oplossing.

Ik sla de mug die me bijt wel dood, maar voor de rest vind ik zijn manier van denken één van de beste die ik ken. Het ranke riet breekt niet met te buigen voor de wind...
Laat mij dus maar bij de ketters staan, en laat me buigen voor de wind van de sterken, de machthebbers, de bevelhebbers...maar niet breken.

Als ik één ding minder vind aan een Godsdienst, dan is het dat zij denken dat anderen de waarheid niet hebben, en zonder die éne godsdienst niet echt volwaardig mens kunnen zijn. Niet tot zaligheid komen. Hoe deze "zaligheid" ook omschreven wordt in de diverse godsdiensten. Ik heb het al gezegd, iedere godsdienst lijkt me een hulpmiddel, maar iedere godsdienst lijkt me ook verminkt door het feit dat er telkens en telkens weer mensen op staan die het leiderschap over een dienst aan God opeisen, en dit leiderschap vertalen in macht, macht voor zichzelf, macht voor de organisatie.

Godsdienst is geen organisatie, in tegendeel, Gods-dienst is dienst aan God, niet aan een organisatie. Van het ogenblik dat je een deel van je dienst verspilt aan de organisatie doe je God te kort. Dat kan toch niet anders ?

maar ja, ik ben maar een ketter...

tot de volgende ?

boeken boeken boeken...

2011-12-16T09:13:00.000+01:00

Image via WikipediaStraks gaan we naar het boekenfestijn in Flanders Expo... Neuzen in duizenden boeken, de droom van iedere bibliofiel, dus ook voor mij.
Het is een jaarlijks terugkerend feest... December is er, dus komt daar ook weer het boekenfestijn...

Ach, de tijd is voorbij dat ik met een volle kar boeken naar huis trok, want ik heb gewoon geen plaats meer, maar niettemin ga ik nu nog steeds neuzen, en veel bewuster selecteren... Ik moet ook maar voor één van de kleinkinderen cadeautjes kopen, de rest ligt hier al klaar, dus ook niet echt meer druk gaan zoeken in die soort boeken. Wat dan wel ?
Ik denk dat ik deze keer mijn aandacht vooral zal toespitsen op keramiek...
Wellicht heb ik daar wel het meest bij te leren... Vooral als het gaat over kleuren ben ik nog steeds een oen.
En hoogstwaarschijnlijk zal ik daar een oen in blijven, want ik heb het niet zo op die felle kleuren. Voor mij moet het beeld op zich spreken. Kleur kan hoogstens hier of daar een accentje leggen op een punt die naar mijn gevoel moet beklemtoond worden, of net om de kleurloosheid van de rest te beklemtonen.
Ik blijf, ook in het keramieken, vooral een beeldhouwer.
Voor mij is het de vorm, het postuur op zich die de aandacht moet trekken. Geen onnodige afleidingen, hoogstens een kleine toets om ergens een klemtoon te leggen, zoals ik nu aan het beeld dat ik aan het maken ben, een halsketting een oorringen zal hangen...

Maar het toepassen is één, het kennen is een ander. Het is niet omdat ik weinig kleur zie in mijn werk, dat ik het niet wil kunnen. Dus ga ik bewust ook wel enkele beelden in kleur maken, om ook die materie te beheersen.

In die richting vind ik heel wat moois terug in raku... een Japanse techniek, waarbij niet alleen de kunde maar ook een beetje toeval een rol speelt. Toeval die je echter wel kunt beïnvloeden, en die dus steeds minder toeval wordt.

Kortom, er ligt nog een hele wereld voor me open.
Bovendien is het kijken naar werken van anderen een voortdurende bron van inspiratie. Je mag echter niet slaafs gaan kopiëren, je moet die werken alleen laten inwerken, om tot een eigen creatie te komen. Een creatie die misschien slechts heel in de verte terug te leiden is naar het "voorbeeld". Dan pas kun je spreken van een eigen verwerking. Deze manier van verwerken leidt ook tot meer inzicht in de techniek en in het creëren. En daar moet het net over gaan !

Je kunt de techniek perfect beheersen, maar als je geen eigen scheppingen maakt, dan blijf je hangen aan vakmanschap in plaats van aan kunstenaarschap...

Ik ga afsluiten, straks de auto uithalen en op naar Flanders Expo
neuzen
in
de
boeken
boeken
boeken

tot de volgende ?

eindejaarsvieringen

2011-12-15T09:54:00.000+01:00

Image via WikipediaImage via WikipediaWe zijn al de vijftiende december... Ik schrik er wel eventjes van. Het lijkt pas een week geleden dat het nog zomer was, en kijk het jaar is bijna om.
Heb jij dat ook ? Dat gevoel dat de jaren steeds maar vlugger en vlugger gaan ? Vraag jij je dan ook soms af wat er nog zal overblijven voor je kleinkinderen ? Zoef ! en het jaar is voorbij...
Jaja, ik weet het wel, het is maar een gevoelen, het is geen realiteit, het is de projectie van één jaar tegenover de jaren die je al mocht leven... Maar het gevoel blijft er toch.
Het leven lijkt steeds meer in sneltreinvaart te gaan.
Neem nu gisteren. Ik zat zalig te werken in de keramiekklas en zag plots dat het al dik 17 uur was, en dus tijd om te stoppen... Het leek dat ik net begonnen was, dat het sakkeren nog niet eens voorbij was omdat het hoofd van mijn beeld in elkaar was geklapt... Linda zei me dat ik zelf de ramp had veroorzaakt... Je mag de klein van je beeld niet laten uitdrogen, anders kun je er niet aan verder werken, maar je mag het ook niet te nat houden anders breekt het in stukken... Weer iets bijgeleerd. Het was nochtans een mooie kop, en er waren er heel wat die wat naijverig zaten te kijken. Jammer, maar geen ramp, we maken er gewoon een nieuwe. Ik zit nu al weer ter hoogte van de neus.

Het hol opbouwen wordt stilaan een normaal iets voor mij. In het begin had ik er wel wat moeite mee, het vergt een heel andere techniek dan het gewone kleien in de beeldhouwklas. Maar eens je het gewoon bent, gaat het net zo goed. Het is de kwestie om de technische vaardigheid verwerven. En natuurlijk moet je volume-inzicht hebben... Je kunt geen beeld maken als je dat beeld niet van alle kanten voor je ziet, en het ook kunt boetseren. Daar heb ik als beeldhouwer wel een voorsprong.
Ik vergeet gewoon de tijd en waar ik zit als ik bezig ben met een beeld. Ik ben begonnen aan een reeks surrealistische beelden, beelden die niet abstract zijn, integendeel, zeer gebonden aan de normale vormen, maar samengesteld uit elementen die niet logisch bij elkaar horen. Nu ben ik bezig aan een figuur die als lichaam alleen twee borsten heeft, daaruit rijst een lange hals (echt lang!) omhoog, en daar staat dan een vrouwenhoofd op. Hoe het ding zich ooit verplaatst ???? Geen idee, maar het is kwestie van die onwaarschijnlijkheid een zweem van "normaal" te geven. Dus moet je een logische overgang maken van uit de borsten rechtstreeks naar de hals. Bij de afwerking hoort dan ook nog dat ik de figuur zal sieren met een echte halsketting en oorringen. Daar ik het beeld monochroom okerkleurig zal maken, zullen die blingbling sieraden fel afsteken.
Ondertussen heb ik al een idee voor het volgende beeld... al even absurd of surrealistisch. Ik vind het heerlijk om op die manier eigen figuren te maken. De inspiratie vond ik onder meer bij Johfra, een Nederlands kunstenaar, die schilderijen maakte van dergelijke fantasie-wezens. Ik vind het heerlijk om dat systeem toe te passen in beelden. Het is immers heel anders dan een tekening of een schilderij. Het is wellicht iets makkelijker om je fantasie uit te leven in twee dimensies, dan dit wel uit te werken in drie dimensies. De reden is heel simpel, het is makkelijker een "logica" te tekenen op een plat vlak, dan wel die logica door te trekken in een volume, waar alles moet kloppen in alle richtingen, voor-, zij, achter- en bovenaanzicht... Dan bots je soms op quasi onmogelijkheden, die niet zo makkelijk zijn weer te geven. Ik leer bijvoorbeeld heel veel van Indische godenbeelden, waar figuren bijzitten met talrijke armen (hoe verbind je die logisch aan het lijf ?) en dierenonderdelen (hoe verbind je die aan een menselijk lijf ?)
Ook bij de oude Egyptische godheden vind je dergelijke bizarre figuren. Mijn ideeën zijn dus niet zo nieuw, maar het is wel een terrein waar je nooit de grens bereikt... Je kunt er fantaseren tot in de oneindigheid... en dat is net iets voor mij....

Misschien is het ook wel voor een stuk aan deze nieuwe "uitdaging" gelegen, dat het jaar nu nog sneller lijkt te ijlen naar zijn end ?

Eén troost heb je daarbij, voor mensen die zich vervelen lijkt de tijd stil te staan, dus ik verveel me niet, en dat is alleen maar winst.

Het enige wat me ambeteert is het feit dat ik steeds meer en meer weer een agenda moet bijhouden... Mijn dagen lijken wel steeds meer en meer overvol. Vanavond weer naar de notaris voor het verlijden van de akte van de verkoop van het huis van wijlen tanteke... Het lijkt wel of tanteke op die manier stukje bij beetje verwijderd wordt... en tot stof en as zult gij wederkeren... Het lijkt me soms of zelfs die stof en as weggeblazen wordt...

Het is bijna 10 uur, en echt klaar is het nog niet... djudedju

tot de volgende ?

Luikse wafels

2011-12-14T09:31:00.000+01:00

Image via WikipediaBen je ook met ogen vol verschrikking voor je TV gaan zitten, bij de beelden uit Luik ?
Een dolle schutter en granaatwerper maakte 5 (of 6 ?) slachtoffers en maar liefst 120 gewonden op de kerstmarkt te Luik.
Dat het een man in voorlopige vrijheid was, doet meer dan een voorhoofd fronsen... Hoe kan dat? Als je bovendien weet dat hij veroordeeld was onder meer voor wapenbezit, hoe kan het dan dat hij nu al weer zoveel wapens had ?
Er loopt duidelijk iets mis met ons systeem ...
Ik heb je al eerder gezegd dat ik niet geloof in het systeem van gevangenissen, toch zeker niet zoals die nu zijn.
Of het nu misdadigers zijn, of pedofielen of weet ik veel wat voor soort daders, het zijn mensen die de normale normen van de maatschappij niet respecteren. Er is iets mis met hun normen.
Mij lijkt dat internering zonder te werken aan het normenbesef zinloos.
Het enige wat zou moeten helpen is de schrik voor de opsluiting, maar de opsluiting volgens de moderne normen lijkt blijkbaar voor een heel pak mensen helemaal niet zo afschrikwekkend ! Dit is normaal, want zelfs de doodstraf - waar die nog bestaat- lijkt helemaal niet te werken als afschrikwekkend middel
Er moet dus een andere, een nieuwe weg gekozen worden. Die nieuwe weg moet niet gericht zijn op afschrikking (dat helpt duidelijk niet), maar op heropvoeding. Desnoods à la brainwashing, hersenspoeling.

Nu zijn er weer een heel pak mensen als slachtoffer gevallen, sommigen overleden, een heel pak gewond. De dader is zelf ook dood, dus zullen die mensen hun wraak niet krijgen, tenzij ze het gaan koelen op het slecht controle systeem op ex-gedetineerden... En wat brengt dat op ?
Wat brengt wraak sowieso op ?

Wraak lijkt mij een beetje familie van de revolutie... het geeft een schijnoplossing, maar leidt in feite tot een herval in dezelfde kwaal. Trouwens je verwijt iemand iets, wil hem daarvoor pijnigen, maar dat pijnigen op zich is zelf ook weer een kwaad.
Je kunt een kind een tik op de billen geven, ter correctie, maar doe dat met een volwassene, en hij zal zich zeer gekrenkt voelen.
Hoe komt dat ?
Kijk, je reageert omdat jou een onrecht is aangedaan. Je reactie zal dan ook in evenredigheid zijn met het gevoel van onrecht dat je is aangedaan. Maar de dader zal de door hem gepleegde feiten hoogstwaarschijnlijk veel minder zwaar inschatten dan jij dat doet, dus zal volgens hem de straf veel te zwaar zijn.
En zo zitten we in feite terug in het beddeke van de normen...
Als iemand een kras maakt op je wagen, dan zal hij wellicht die kras veel minder erg vinden dan jij, want het is al een oude wagen, er zijn al nog krassen op... Maar jij hebt dit keer de dader gezien, en in werkelijkheid is voor jou je wagen nog steeds je gerief, en die kras is nu voor één keer een kras waarvan je de dader kent; dus wellicht reken je hem bewust of onbewust al de krassen aan.
Met andere woorden, er is geen vaste maat om die kras in te schatten...
Met normen is het ook zo... Sommige mensen vinden het helemaal niet erg om een bloem te plukken uit een voortuintje, als die bloem eigenlijk wat uit de rij staat... Voor anderen is dat not done... Dat is niet van jou. Ik kan hetzelfde vertellen over een bic van het bureel... en iedereen kan dergelijke voorbeelden aanhalen.

Ik heb wel de indruk dat de normen in de loop van mijn leven heel wat afgezwakt zijn... En de wetgever vind dit blijkbaar ook, en om dat op te vangen komen er steeds meer wetten en wetjes... Betuttelend is een zacht woord voor die manier van regeren, maar als we eerlijk zijn, zit er een logica in, en liggen we wellicht zelf aan de basis van die betutteling. We doen het niet meer van zelf, we moeten gecorrigeerd en beteugeld worden in alles en nog wat.

Een weldenkend mens zal op het uur van de scholen, in de omgeving van scholen, zeker voorzichtig en behoedzaam rijden. Maar blijkbaar zijn er steeds meer die niet weldenkend meer zijn, en dus moet men een zone dertig invoeren. Punt. Of anders kost het je zoveel. De portemonnee is blijkbaar gevoeliger dan het hart en het hoofd...

We moeten ons bewust zijn van het feit dat je geen samenleving kunt in stand houden, als je niet met zijn allen de normen respecteert, en de anderen respecteert... Je kunt niet op je eentje links gaan rijden als iedereen rechts rijdt. Je kunt dus ook geen bloem plukken die van een ander is...

Of ben ik nu betuttelend ?

tot de volgende ?

Storm !

2011-12-13T09:49:00.000+01:00

Image via WikipediaGek, vroeger sliep ik steeds goed bij stormwind, maar met ouder worden lig ik te luisteren naar het huilen van de wind en de verschrikkelijke rukken van de wind. Komt er niets los op het dak? Nee... Oef.
Hert was erg deze nacht. En een beetje raar, want je hoorde precies korte periodes van minder tot geen wind, en dan plots een hevige ruk. Geen strakke wind dus, maar buien.
En ik maar liggen luisteren.
In een ver verleden heb ik gevaren... En één keer lagen wij uren in een vliegende storm voor Dover, waar wij niet binnen konden varen door het geweld van wind en water. Aan boord was zo wat iedereen doodziek van de zeeziekte. Ik was bij de gelukkigen die gezond mochten rondlopen. Ik had geen schrik van storm, wel van mist. Ik ging naar de keuken om eten, en vond er de kok, doodziek zittend op een stoel, zich vasthoudend om recht te blijven en niet de keuken door te glijden. "Chef, kan ik iets eten?" De man keek me verwijtend aan. En toen ik zelf een ei ging bakken, hoorde ik hem overgeven... De reuk ?

Nu ben ik wel ongerust door de wind. Niet echt bang, maar toch niet gerust. En ik sta nog wel op begane grond en niet op een dansend schip. Oud worden is ook niet alles.

Gisteren zijn we naar Auchan geweest, inkopen doen. Ik heb er een voedertafeltje gekocht om de vogeltjes nog beter van dienst te zijn, en om ze te kunnen bezig zien. Gisteren heb ik het samen met Anny in elkaar gevezen. Nu heb ik midden op mijn hand een blaar staan. Ik ben duidelijk niet meer gewoon aan werken. Maar het voedertafeltje staat er, en de eerste mezen zijn het al komen inwijden (Een hele plechtigheid, met wierook en wijwater)...

Toen we gisteren aan de kassa aanschoven, bekeek de caissière de vele flessen alcoholvrije aperitief, en glimlachte dat dit wel de leukste manier was om Kerst en Nieuwjaar te vieren, zonder alcohol... Achter de flessen alcoholvrij kwamen er een paar vaatjes wijn aan. De caissière zei niets meer. Ik heb haar in haar wijsheid gelaten. Eigenlijk is die alcoholvrije aperitief de voornaamste reden dat we naar Auchan rijden voor inkopen. Hier in ons Belgenland vind je niet zo veel van die aperitief, en het kost er veel meer. Hier is alcoholvrij minstens zo duur als met alcohol. Waarschijnlijk een soort politiek om niet minder PV's te kunnen uitschrijven, ter benefice van de politie en vadertje staat.

Ik heb zojuist (het is 9.34 uur !) het licht weer aangestoken, het is hier veel te donker om mijn toetsenbord te zien. Ik heb een hekel aan die donkere dagen, en bij slecht weer is het nog donkerderderderder... Waar is de lente ? Waar is de zon ? Ik mag er niet aan denken, dat de winter eigenlijk nog moet beginnen. Niet dat het al koud is geweest, maar ik heb een hekel aan de donkerte en aan laagstaande zon... Het lijkt wel dat iedere keer ik met de auto moet rijden 's morgens of 's avonds, dat dan de zon er wel is, pal voor me, recht in mijn ogen schijnend, zo dat je moet zitten pieren om iets te zien. Nu ik de zon wil, is ze er niet. Altijd in de contramine !

Ach, wat zit ik hier vandaag te lullen... Geen inspiratie, alles lijkt wel uit mijn hoofd weg gewaaid. Ik lijd aan een writersblog... 't Is eens wat anders. Maar nee, ik lijd voornamelijk aan mijn jaarlijkse winterdipje... Het donkere weer weegt zo zwaar. Ik heb compassie met die mensen in het hoge noorden, waar de zon niet eens meer te voorschijn komt, hoogstens nog een zweem van licht laat zien. Ik mag er niet aan denken. Toch zitten wij hier nog niet zo slecht. In de zomer hebben wij vurrukkullukke lange dagen, en nachten die amper nog de naam kunnen dragen... Dan moet het heerlijk zijn om eens een bezoek te brengen aan dat hoge noorden... Op de langste dag van het jaar gaat de zon er niet onder, is het dag en nacht dag... Ik denk dat ik verrukt op een bankje zou zitten in de nachtelijke zonne... Genieten van een eindeloze dagdroom... Niet denken aan de keerzij van de medaille, de lange sombere winter...

Het waait niet alleen, het is niet alleen bewolkt grijs en grauw, het giet ook water, en de regen kletst tegen het raam
Waar is de zon ?
help !
HELP
help
help
hellup !!!!

tot de volgende ?